Omhoog

Nog even wachten….

8810c86b7142e4f6c5b2f0661e6f98e7

Wat ben ik moe, alle drukte de laatste dagen. Daarnaast dat ik het nog wat langer moet volhouden. Het word steeds meer een chaos daar boven. Toch heb ik voor mij “gevoel”, hoop ik, een klein meisje blij kunnen maken. Even gezellig gekletst met de mama. Daarna wou ik eigenlijk nog vanalles doen. Ondanks dat het praatje wel veel energie opleverde, was voor mij de emmer leeg.

De Kids waren een dagje na de opvang. Als je dan aan het denken komt. Ga je je afvragen wat zullen ze doen, gaat het wel goed, zou ik even bellen? Nee sas het gaat wel goed (dat hebben alle mama’s toch). Het was ook wel moeilijk ze weg te brengen, vooral voor Melle. Die snapt het nog niet zo goed. Begon echt te krijsen, dat gaat door merg en been.

Zo’n iets voel ik dus niet, kan makkelijk zeggen tegen Jordy: kom loop nou maar door, hoe eerder hij ons niet ziet hoe sneller de tranen weg zijn! Ik weet dan wel dat dat door merg en been gaat bij Jordy en dat ik voor het ongeluk precies dat had gevoeld. Ik wil dat zo graag weer voelen! Omdat je het weet hoe het moet voelen, kan ik dat wel in woorden omschrijven.

Typisch dit, er rollen nu tranen over mij wangen. KOM OP laat me dan ook eens wat voelen bij die traan. Daar gaat het weer heen die woede, de vragen, het gemis naar de ik die ik was voor dat ongeluk, kunnen genieten van het leven & lekker schijt hebben aan alles wat mij niet interesseerde.

Oké,  gelukkig even verder op gisteren. We mochten de Kids weer ophalen. Melle was erg druk buiten aan het spelen. De begeleidster zeiden dat hij het erg goed had gedaan. Dat hij nu toch ook wel zijn eigen willetje liet zijn. Net als papa en mama lekker eigenwijs. Lekkerding is het!

Vajèn had zoals gewoon de hele dag gelachen en lekker wijs om haar heen zitten kijken. Vrolijke bij ‘t toppertje!

Vandaag word hoop ik een andere dag. Vanmorgen eerst de ene moat zien onder het genot van een bakkie thee en vanavond uiteten met me andere moat. Tussen door nog even bijslapen. Heb er veel zin in! Dan vanaf vrijdag alleen maar rusten en dingen doen met Melle en Vajèn quality time!

 ♡Fijne dag♡

 

foutje, bedankt!

8fc5e7bcd4f28121e7f19c54cba50a0c

^

|

 

Zo’n iets dus maar dan anders

Vandaag zou ik telefonisch horen wanneer de opname zou plaatsvinden. Hele dag in afwachting. Half 3 en ja hoor de telefoon. We hadden beloofd dat je a.s donderdag opgenomen zou worden, wegens omstandigheden kan het niet doorgaan . Op dat moment gaat er vanalles door mij heen, uit het niet en zeg dan ja en amen. Opgehangen, loop in de mediamarkt kan niet volledig uit me plaat gaan. Ik moet me moeder bellen. Hmm die snapt dat ik er van baal meer kan ze natuurlijk ook niet voor mij doen. Dan vertel ik het Jordy, er komen al iets meer scheldwoorden uit en aan mij blik weet hij genoeg!

Mijn begeleidster bellen dat is wat ik van hem moest. Ik wil toch donderdag opgenomen worden hoe de situatie daar ook is. Mijn begeleidster belt de kliniek op om te overleggen of ik toch donderdag kan komen en het opname gesprek gewoon maandag kan plaatsvinden. Helaas het antwoord blijf nee….

Ze willen met een goede start beginnen en als dat donderdag gebeurd zou dat niet het geval zijn. Ook zou ik dan al meteen te weinig structuur voor mij zijn en een kans dat ik naar het weekend er anders tegenover zou staan is aanwezig.

Ik moet het even laten bezinken, zie in dat het zo een goede beslissing is.

Niet veel later krijg ik een email met de officiële uitnodiging voor maandag.

10.30 moet ik er zijn en gaat mijn avontuur echt beginnen!

Mijn goede zin is er niet door veranderd, dit is echt wat ik wil.

Nu kan ik nog wel een aantal dingetjes doen wat ik nog wou en niet ging lukken! helemaal goed dan ga ik er nog een weekje “genieten” van maken met behulp van vriendinnetjes en familie♡.

De weg die ik ga…

IMG_20160328_1445263948359fcc07fb3d33f1a39cc4919f5e

Vrijdagochtend de dag van de intake. Eigenlijk was ik voor mijn doen echt goed te pas alles op me dooie gemak. Tot dat we weg moesten, Jordy had weer vertraging. Dat is ook zo’n dingetje,waar ik helemaal van uit mijn plaat kan gaan. Eerder was ik dat van hem gewent en was dat bijna normaal aan het worden. Erg vervelend maar schoot ik niet van uit mijn plaat

De “reis” gaat dan eindelijk beginnen. Onderweg lijkt het me beter af te gaan dan k had verwacht. Ik heb er gewoon zo’n zin in. Ik weet het niet, ik ben een twijfelkont en nu ben ik nog nooit zo zeker van mijn zaak geweest. De moeilijkste keuze in mijn leven die ik zo even doe. Liedjes zingen onderweg, gebekken selfies en dan zijn we er opeens.

We rijden het dorp in en weten niet waar we moeten zijn. Even naar het hoofdgebouw vragen waar het precies is want het is zo groot. Zie je dat gebouw daar met dat blauw dak. Daar moet je zijn. Jordy gaat met de auto en ik ga lopen. Nou… hier is het dan. Even melden dat ik er ben. We mogen plaats nemen in de wachtkamer. Het duurt niet zolang en ik word opgehaald door de psychiater en een begeleidster. Jordy mag mee maar we besluiten samen dat ik eerst alleen ga.

Je hebt wel eens van die psychiater waar ik van denk; die kan zelf beter naar een psychiater gaan, de klik is er dan helemaal niet! Nu heb ik thuis een psychiater echt een hele fijne vrouw, die met me mee denkt en altijd terecht kan. Maar deze man komt voor mij ook fijn over en kan ik denk ik wel mijn verhalen toe vertrouwen. Inderdaad het gesprek loopt wel goed en ik heb geen gevoel gehad dat ik dacht ‘how, dit word niet wat’. Jordy werd op het laatste er nog even bij betrokken en daarna was het gesprek al klaar. Mijn vraag was ook of ik de afdeling mocht zien waar ik kom. Dat mocht, de begeleidster liet het ons zien. Een eigen kamer, badkamertje, tv, tafel, stoel en een bed. Poehh goed genoeg. Daar kan ik wel 3 maand of langer blijven hoor. Ook een gezellige woonkamer met een grote tafel waar je savonds samen eet. De mensen die mij goed kennen zullen wel denken, is dat wel echt wat voor jou. Nee dat is het niet, ook daar moet ik overheen komen.

Het dubbele gevoel is er weer. Als ik door het gebouw loop denk ik als ik mensen tegen kom. hmm zou ik mij hier wel thuis gaan vinden. Het was me van te voren al door meerderen gezegd; Er lopen ook mensen rond die op een andere manier ziek in hun hoofd zijn. Daar moet je proberen om heen te kijken. Tja, wat zou ik er van zeggen. Een beetje maf is het wel, ik ga het mee maken. Dat maakt het voor mij toch wel een beetje eng. Hey, je doet het voor jezelf en niet voor die jaap, piet of nel. (Fluister ik mezelf dan in).

Mijn progamma is nog niet bekend. Een dag zou bestaan uit behandelingen, activiteiten en rust. Er schijnt dat er veel te doen is!
Kan zelfs lekker gaan bloemschikken, hoe leuk is dat ?

Ik moet nog officieel bericht krijgen, wanneer de opname plaatsvindt.
Het word ergens einde van de week.
Kastje open, poppetje gezien,kastje weer dicht.

Fijne paasdag iedereen?
Ik ga de hele dag slapen…. zZzZzZzzzzzzzz!!

Nog eventjes dit, nog even dat

IMG_20160327_190843

IMG_20160327_190951

Volgende week gaat het echt gebeuren. Wat wil ik nu nog doen?

● Alleen maar bij mijn lieverds zijn en leuke dingen doen

● Mijn vriendinnetjes nog even zien

● Langs mijn lieve oma, waar ik al veel te lang niet en geweest

● Nog een goed feestje vieren

● Heel veel knutselen

● Administratie, belletjes,mailen,faxen en brieven schrijven.

● Het huis netjes achterlaten

● Dan ook nog maar de tuin

Ooooh ik kan nog wel even doorgaan. Wat er voor mij echt voor op moet staan is mijn gezin. Hoe hard het ook klinkt, hoe gezegend ik ook ben, bij mij in mijn hoofd is alles heel belangrijk en dat “moet” dus staat mijn gezin ergens midden in die chaos. Dat is echt zo’n dingetje van NAH.

Dat is de grootste reden waarom ik dit avontuur aan ga. Die chaos in mijn hoofd word als maar erger. Het kan echt niet meer. Ik wil vechten voor wie ik ben en voor mijn gezin.

Soms denk ik of nee altijd denk ik. Als ik iets plaatst. (Fb, instragram, deze blog maar ook sms, WhatsApp etc)zullen ze denken. Heb je haar weer…. deze blog doe ik echt voor mezelf en voor de mensen die behoefte hebben om mijn beperkingen, mijn avontuur, mijn leven te lezen & voor sommige te leren begrijpen. Daarnaast wil ik proberen om iets meer openheid te creëren. Veel mensen hebben NAH alleen word dit niet gauw erkend en is het een hele strijd. Vele instantie werken hier ook niet aan mee tot rechtzaken aan toe. Als de feiten op tafel liggen, waarom moet je dan nog elke keer weer strijden voor die erkenning.

Het is nu ook weer zo’n weekend waar eigenlijk al een vaste planning voor is. Voor mij is het goed begonnen en lekker gegeten vanmorgen daarna naar mijn oma en nog even langs mijn ouders geweest. Heel gezellig, super fijn dat ik oma nog even zag. Daar waren die prikkels weer en de druk op mijn hoofd. Even plat en dan zien wat de avond ons brengt!

Fijne paasavond?

(Ohja, ik zou nog vertellen over hoe het verder gaat. De opname. Dat stelt ik nog eventjes uit. Tot morgen.)

Ik besluit dat ik het kan!

IMG_20160325_171144

Omdat ik het wil

Omdat ik het kan

Ietwat impulsief

Of met een strak plan

Omdat ik het zal

Omdat ik het

Eerst dromen dromen

En ze dan

Achterna….

De intake is goed gegaan en ik kijk er naar uit om van start te gaan. Nu even een avondje relaxen met mien moat. Morgen vertel ik jullie mee.

                                                             ♡ Fijne pasen allemaal?

Twijfelkont

da749a505c24824793857332937b791a

Wat een dag. Twijfel, twijfel, twijfel. Vooral zenuwachtig. Morgen de intake. Ik sta al veel te laat op. De Kids slapen ook nog, waarom zou ik er ook uit. Ja juist, ik moet de was doen, verjaardagen, badkamer, nog cadeautje weg brengen en zo kan ik nog wel even doorgaan. Ik vlucht meteen, lekker met koppijn onder me dekens. Dan is het zover de kleine meid wakker. Dan kan ik er wel uitkomen en dan…. helemaal niks ik zit vol, vol met dingen die moeten van mezelf. Niemand die me verplicht. Hebben zelfs alle begrip. Toch maar weer dat bed in. Denken over dit, twijfelen over het ander en dan piekeren over dat. Dan komt er vanalles voorbij. Begin nu bang te worden. Zou vanaf morgen alles anders worden? Nee joh, iedereen gaat door met dezelfde dingen. Pfff dat realiseer ik me nu heel goed maar op dat moment niet. Ik had weer eens zo’n black-out. Niks komt uit me handen. Toch gebeuren er dingen die gedaan moeten worden. Als je het maar durft uit te besteden. Fijn dat dat zo kan! Al is die hulp mij al zovaak aangeboden. Na een klein slaapje en de Kids in bed. Heb ik toch nog de was kunnen doen. Mijn hulpvragen opgeschreven voor morgen en opgeruimd.

♡ ik ben gezegend met de lieve mensen om mij heen ♡

Optijd met de kinderen badderen en mijn nest in. Benieuwd naar morgen & wat er komen gaat!!!

Amor vincit omnia

IMG_20160323_133729

Moeilijk, moelijk. Het komt in 1 x heel dichtbij nu. Vandaag de eerste grote stap gezet! Melle & Vajèn naar de opvang. Het is zo’n raar gevoel of gevoel? Het borreld. Heb alleen maar woeden omdat ik ze niet bij me heb. Ik weet dat ze in goede handen zijn. De gedachten alleen al, straks weet niet hoelang zonder die 2.  Sas jij kunt dat al word het wel een strijd zo nu en dan. Ook hebben we in beide kamers aanpassingen gedaan. Voor dat Jordy straks kan werken en op ze kan letten. De kamer van Vajèn nog even gezellig maken de komende dagen. Dat wou ik al een tijdje. Melle begint al zo lekker eigenwijs te worden of nee een wijsneus. Wie is er een wijsneus? Nou dan krijg je dus dit:

IMG_20160322_181430

Wat ga ik ze missen de toppers.

Ik ga zoveel mensen missen. Familie, Vriendinnen die me steunen door dik en dun. Weet het soms gewoon niet of ik het wel moet doen.  Zouden ze de nieuwe ik wel leuk vinden? Anderzijds denk ik dat ik voor mezelf makkelijker “nee” kan gaan zeggen, dat hun ook weten wat ik nou wil of niet wil. Duidelijkheid voor hun en voor mijzelf. Ik hoop dat ik sterker in mijn schoenen komt te staan. Dat ik accepteer wie ik nu ben. Dat ik het daar mee moet doen.  De stappen naar mijn droom durft te nemen of juist onder ogen komen dat die droom een droom blijft en het los moet laten. Dat ik mijn aanvallen onder de knie krijg en het aan voel komen. Zo heb ik nog meer puntjes. Ik kan alleen maar denken als dit en als dat. Misschien vergeten jullie me wel. Dat draait nu al zo’n 54 rondjes in mijn hoofd. Heb dat nooit echt gekunt na het ongeluk. Iemand los laten, al ben ik daar nu al een beetje mee bezig niet mijn keuze tja.. Het werkt bij mij ook zo apart. Ik wil het liefst niemand om me heen alleen ik met de Kids. Als ik dan alleen ben dan wil ik mensen om mij heen en raak ik in paniek. Weet eens wat je wil mens.. Het raakt me nu ik dit type! Hey Sas, maar dit is wat jij al heel lang wilt. Nu krijg je die kans en ga ervoor. YES, I CAN DO IT!

Ondertussen weet ik ook dat ik er nog lang niet ben en dat het hele avontuur nog moet beginnen. Ik heb nu wel lekker van mij afgeschreven, het lucht wel op. Nu even de hartverwarmende kaartjes lezen en languit op de bank.

Fijne dag allemaal♡

LIEFDE OVERWINT ALLES

Trieste zwarte dag

Het begon als een trieste zwarte dag, onbegrijpelijk wat er allemaal gebeurd in deze “mooie” wereld. Waarom kan het gewoon niet echt mooi zijn, allemaal met elkaar hand in hand.
♡ Mijn medeleven gaat uit naar de slachtoffers en hun nabestaanden♡

Ik kan sinds ik NAH heb helemaal niet tegen nieuws horen via welke manier dan ook. Zeker niet tegen zulke berichten. Ik raak mezelf kwijt. Ik raak in paniek. Leef in mijn eigen wereld en sluit mij af voor alles om mij heen. Nu heb ik medicatie daarvoor en die kan ik slikken als ik het nodig heb.

Had ook nog niks van de kliniek gehoord. Langzaam raak ik mezelf ondank de medicatie toch weer kwijt. Paniek, paniek, paniek! Alleen maar vragen. Doe ik hier wel goed aan? Ben ik wel op de goede plek? Moet ik niet alvast verder gaan kijken? Zullen ze het wel redden zonder mij? Etc. Sas pak je moed weer bij elkaar, hup je bent altijd gegaan voor wat jij echt wilt. Weet je nog? Never give up!

Toch maar weer mijn planning op proberen te pakken. Oké planning toch maar iets anders gedaan maar het kwam goed. Onder tussen maakte mijn koppie over uren. Zorgen maken over iemand die ik al een tijdje niet had gesproken, waarom die kliniek niet wat liet horen, aanslagen en ga zo maar door. Rond 4 uur was ik het echt zat, neergeslagen op de bank. Dan eindelijk het geluid van mijn mail!

Yes, make my Day!
Mijn psychiater laat weten dat ze eindelijk bericht hebben van de kliniek. Vrijdag heb ik de intake. Toch nog deze week. Wat fijn. Maar nu beginnen mijn vragen wel echt benauwende vragen te worden. Gelukkig heb ik savonds even contact met mij begeleidster. Die legt al het in en het ander uit. Dat geeft mij een gerust gevoel en ook erg duidelijk. Fijn laat maar komen.

Vanavond nog even na een vriendin geweest, het was erg gezellig! Wat een prachtig huis, super daar word je echt vrolijk van.

Voor nu ga ik mijn oogjes van de binnenkant bekijken.
Morgen weer een nieuwe dag. (ondertussen is het al de volgende dag snel slapen)

Weltrusen☆

5d8e0b21cd8717207dfc43ca6d705c0b

Geduld is een schone zaak

Zondag was echt een lekkere dag,niks moet alles mag. Al is dat voor mij wel lastig omdat ervan mij vaak iets MOET. Het is wel goed gekomen, dat scheelt dan weer hè. Smorgens heerlijk buiten gespeeld met Melle, papa heen voetballen. ‘s middags geknutseld en visite gehad. Moe maar voldaan!

Vandaag is weer zo’n dag dat ik denk: ga liever in bed liggen en word morgen wel weer wakker.
Vanmorgen kwam me moeder de kinderen ophalen. Vajèn voor het eerst naar de oppas. Hmm dat valt wel zwaar. Eens moet de eerste keer zijn. Beetje wennen voor ik aan mijn avontuur ga beginnen. Boven alles gepoetst. Wel in 10 sloten te gelijk. Dat ken ik zolangzamerhand wel. Even een pitstop. Dat kan nu gelukkig even nu ze beide weg zijn.

Helaas ben ik erg onrustig en onzeker. Heb nog niks van de kliniek gehoord. Maar ik zou wel deze week al de intake hebben. Dus waar blijft dat telefoontje!! Dat bleef hele dag en eigenlijk het hele weekend al door mijn hoofd spoken. Ach maakt ook niks uit, het is daar toch al een chaos in mijn koppie. Saskia rustig aan, je moet geduld hebben. Eerst de begeleidster maar even gevraagd, daarna de spver gevraagd en kijken of hun mij al meer konden vertellen. Helaaas geen telefoontje gehad. Je moet even geduld hebben, als ze vandaag niet hebben gebeld dan bel ik er morgen heen.Dat word dus afwachten tot morgen. Ik baal daar enorm van, nu weet ik nog niet wat ik van de week kan plannen.

Toch heb ik mijn stoute schoenen aangetrokken.  Ja ja ik ben alleen wezen shoppen/boodschappen doen zonder iemand naast mij.(menigeen zou denken “doe normaal”). Nee ik durf dat gewoon niet, ik kan ook geen keuze maken waar ik dat dan zou doen, want overal is dan een optie of overal juist niet. Hoe verder weg hoe beter. Meestal moet ik dat ook al dagen van te voren bedacht hebben. Ik moet iemand bij mij hebben om me achter te kunnen verstoppen. Het zijn dan te veel ogen, te veel gedachten/prikkel en een erg benauwd gevoel. Ik had zaterdag al bedacht wat ik nog moest hebben, voor van de week. Nu kon niemand met mij mee, ik had geen keus. Ben gegaan en ben bepakt en bezakt terug gekomen. Kiek an dat heb ik mooi in the pocket.

Zo komen mijn 2 lieverds weer even knuffelen en door na de fijne schone bedjes, lekker slapen.

Hopelijk hoor ik morgen meer!!

797512b51d088d9e31ee8367b652c42a

Creatief

1f6d364922836c1ef77f733df589c098

Knutselen en dingen maken voor anderen. Dat is nou helemaal mijn ding. Ik houd er ook van om mensen blij te maken met eigen creaties. Met vanalles van sleutelhangers tot gehaakte poncho’s.

Ik werk niet voor niks bij een bloemenzaak als bloemiste. Daar kan ik ook helemaal mijn ei kwijt om het maar in de paassfeer te houden. Vrolijke bloemstukken maken met je eigen inspiratie of een gezellig koffieboeketje. Ik mis het echt heel erg om daar bezig te zijn. Helaas trok ik het niet meer om te werken (zoveel prikkels, dan klanten nog te woord staan op een vrolijke manier dat zat er op het laatst niet meer voor mij in, ik werd er ook heel onzeker door). Daarom zit ik nu al een hele tijd in de ziektewet. Straks hoop ik dat te kunnen hervatten.

edited_23884fdda48b3aac29eaa40527b89d11

Ook mezelf kan ik wel eens verassen met mijn eigen dingen. Zoals een hoge houten etagere of een houtensteiger kapstok of pilaren. Heerlijk om te doen. Alleen zo jammer dat ik me niet kan concentreren dus met iets weken bezig ben. Ook mijn energie is zo op, daarom gaat het ook niet zo hard. Anderzijds als ik iets in mijn hoofd krijg dan moet het aller minuut gebeuren. Een eigenschap die door de NAH erg is versterkt. Kan ik niet bezig gaan met dat wat in mijn hoofd op komt. Dan komt er angst, piekeren en dan die woede aanval. Als ik dat nou eens aan voelde komen, was het makkelijk en kon ik er wat aan doen. Helaas dat voel ik dus niet, het overkomt me keer op keer. Ik heb zoooooveeel ideeën, ik durf het alleen niet meer uit te voeren. Ik weet dat als er iets niet kan, dat bij mij de stoppen doorslaan. Dan krijg ik een black-out, er sneuvelt van alles wat op dat moment bij mij in de buurt staat, gooien met deuren, schelden heel apart de onzekerheid slaat toe en weet geen raad. Als er iemand in mij buurt is, ga ik weg, wil niemand daar mee tot last zijn. Vroeger pakte ik de auto, om vervolgens te toeren. Op het moment van de black-out tot het einde hoeft je mij niet te vragen. Ik weet niet wat er is gebeurt of wat ik heb gezegt. Daarna horen wat er gebeurt is emotioneel erg zwaar. Omdat de emoties er niet uitkomen. Die blijven tot op een zekere hoogte zitten.

Ik blijf positief, er komt een tijd dat ik dit weer kan. Met hulp zonder hulp. Maakt niet uit, ik ga ervoor!

7793cb102948b08f41d892f3070ab41b