Omhoog

De weg die ik ga…

IMG_20160328_1445263948359fcc07fb3d33f1a39cc4919f5e

Vrijdagochtend de dag van de intake. Eigenlijk was ik voor mijn doen echt goed te pas alles op me dooie gemak. Tot dat we weg moesten, Jordy had weer vertraging. Dat is ook zo’n dingetje,waar ik helemaal van uit mijn plaat kan gaan. Eerder was ik dat van hem gewent en was dat bijna normaal aan het worden. Erg vervelend maar schoot ik niet van uit mijn plaat

De “reis” gaat dan eindelijk beginnen. Onderweg lijkt het me beter af te gaan dan k had verwacht. Ik heb er gewoon zo’n zin in. Ik weet het niet, ik ben een twijfelkont en nu ben ik nog nooit zo zeker van mijn zaak geweest. De moeilijkste keuze in mijn leven die ik zo even doe. Liedjes zingen onderweg, gebekken selfies en dan zijn we er opeens.

We rijden het dorp in en weten niet waar we moeten zijn. Even naar het hoofdgebouw vragen waar het precies is want het is zo groot. Zie je dat gebouw daar met dat blauw dak. Daar moet je zijn. Jordy gaat met de auto en ik ga lopen. Nou… hier is het dan. Even melden dat ik er ben. We mogen plaats nemen in de wachtkamer. Het duurt niet zolang en ik word opgehaald door de psychiater en een begeleidster. Jordy mag mee maar we besluiten samen dat ik eerst alleen ga.

Je hebt wel eens van die psychiater waar ik van denk; die kan zelf beter naar een psychiater gaan, de klik is er dan helemaal niet! Nu heb ik thuis een psychiater echt een hele fijne vrouw, die met me mee denkt en altijd terecht kan. Maar deze man komt voor mij ook fijn over en kan ik denk ik wel mijn verhalen toe vertrouwen. Inderdaad het gesprek loopt wel goed en ik heb geen gevoel gehad dat ik dacht ‘how, dit word niet wat’. Jordy werd op het laatste er nog even bij betrokken en daarna was het gesprek al klaar. Mijn vraag was ook of ik de afdeling mocht zien waar ik kom. Dat mocht, de begeleidster liet het ons zien. Een eigen kamer, badkamertje, tv, tafel, stoel en een bed. Poehh goed genoeg. Daar kan ik wel 3 maand of langer blijven hoor. Ook een gezellige woonkamer met een grote tafel waar je savonds samen eet. De mensen die mij goed kennen zullen wel denken, is dat wel echt wat voor jou. Nee dat is het niet, ook daar moet ik overheen komen.

Het dubbele gevoel is er weer. Als ik door het gebouw loop denk ik als ik mensen tegen kom. hmm zou ik mij hier wel thuis gaan vinden. Het was me van te voren al door meerderen gezegd; Er lopen ook mensen rond die op een andere manier ziek in hun hoofd zijn. Daar moet je proberen om heen te kijken. Tja, wat zou ik er van zeggen. Een beetje maf is het wel, ik ga het mee maken. Dat maakt het voor mij toch wel een beetje eng. Hey, je doet het voor jezelf en niet voor die jaap, piet of nel. (Fluister ik mezelf dan in).

Mijn progamma is nog niet bekend. Een dag zou bestaan uit behandelingen, activiteiten en rust. Er schijnt dat er veel te doen is!
Kan zelfs lekker gaan bloemschikken, hoe leuk is dat ?

Ik moet nog officieel bericht krijgen, wanneer de opname plaatsvindt.
Het word ergens einde van de week.
Kastje open, poppetje gezien,kastje weer dicht.

Fijne paasdag iedereen?
Ik ga de hele dag slapen…. zZzZzZzzzzzzzz!!

Saskia

Laat een bericht achter