Omhoog

Aj een ezel dans’n wilt leern, he’j wal ne glönige plate nörig

Daar was ik weer. Naar het zware kwalitatief uitermate teleurstellende weekend. Is de “rust” weder gekeerd. Iedereen is weer veilig op zijn basis plek. Dat is een hele geruststelling. Nu ben ik weer bezig met mijzelf en de ontzettend zware waarheid. De beperkingen stapelen zich op. Bekijk het positief want jij krijgt er andere dingen voor terug. Klopt, toch is het makkelijk gezegd. Moet ik nu een bordje om mijn nek hangen “Pas op, los lopend NAHer”? Ik ben nog steeds van mening dat ik toch liever mijn been gebroken had. Hier verbazen ze zich ook dat ik/wij al zoveel dingen hebben geprobeerd en het effect weinig resultaten leverden. Nu de medicijnen ook niet aanslaan. Volgens mij weten ze nog niet precies wat zij er aan willen doen, wat zij er mee aan moeten. Ben toch nu wel erg bang dat dit nog wel een hele poos gaat duren, word er zelfs een beetje angstig van. Ja bizar, ik wist al dat ik een apart geval was maar dit? Tjaaaaa… het leven zit vol verrassingen ?

Ik kan eigenlijk met iedereen hier wel goed van de verpleging. Ze moeten meestal lachen voor dat ik bij het kantoor ben, dan kom ik weer met mijn woordgrappen, sarcastische opmerkingen of dubbele betekenissen of die badgirl look als ik mijn onesie dan aan heb. Sociale contacten lopen vrij soepel. Ik begin bij een paar mij echt vertrouwd te voelen en die helpen mij ook kei goed. We zijn veel bezig met de planning om die beter en kleiner te krijgen. Hopelijk geef mij dat meer rust. Het word nog een lange weg

Had jullie nog belooft om mijn werkjes te laten zien. Ik zou eens kijken….

20160522_151800 IMG_20160522_164210 20160527_101815 20160526_115519 20160528_172740

Alle proemen in ’n drek

Waar zou ik beginnen. Vrijdagavond heb ik erg heftige dingen mee gemaakt. Daardoor ben ik volledig door het lint gegaan. Ik ga niet in de detail treden omdat dat hier met die “privacy” regeltjes te maken heeft. Het is gewoon zo onterecht als mensen wat word aangedaan als andere de aanleiding zijn! Ik zou zo graag dingen willen veranderen hier en mijn hoofd ook. Ik mag wel vertellen wat er met mij is gebeurt. Ik kon het niet zien gebeuren. Als je 24 uur bij elkaar bent bouw je een band op met mensen. Waar ik heel veel mee heb en veel vergelijkingen mee heb ging het om. Ik wou hem helpen. Had uur daarvoor nog met hem een rondje om gedaan. Dan houden ze me tegen, maar zoals ze zeggen als ik boos ben, herken ik mijn eigen krachten niet. Jammer, want daardoor kwam ik ook met 6 vrouwen die me vast hielden te zitten. Een vrouw voor mij die me wel even zou vertellen wat goed is. Die hoef ik hier niet weer tegen te komen. Troelahoela. Ze komen toch al gauw weer met een pilletje aan. “ja sas daar word je rustig van” flikker op met je pillen. 

Zaterdag heb ik een zware dag gehad veel op me kamer geweest. Veel denken aan vrijdagavond. Gewandeld en samen met verpleegster met onmeunig tak de boel kort en klein geslagen op een veilige plek “het bos”. Dat moest eruit. Verder even alles gelaten voor zoals het is.

IMG_20160529_151534

Vandaag.Kwamen de Kids en Jordy hier. Nou ja niet hier, wij zouden ga zwemmen. We zijn in de auto gestapt en zijn naar centerparcs de eemhof geweest. Daar aangekomen was het zo druk. Ik had ook een planning door besproken. We konden om 12 uur pas zwemmen. Het was nog z’n mooi weer wij hebben eerst wat gegeten en toen zei Jordy “sas als je het zwemmen niet trekt, dan gaan wij gewoon hier lekker wandelen en dingentjes doen”. We heb zo lekker gespeeld met Melle in de kinderboerderij en de speeltuin. We hebben echt veel lol gehad en weet je dan is het heel erg moeilijk om weer terug te gaan naar die “Gevangenis”. Dan zeg ik maar SAS weet dat jij vandaag de planning goed hebt doorstaan en je weet waarvoor je er toch weer een voet binnen zet, die planning doorstaan heb je afgelopen week geleerd. En zo ben je toch een stapje dichterbij je doel !

IMG-20160529-WA0000 20160529_131659

Terug gekomen: Ik vraag de verpleging netjes of ze mij willen informeren over het incident van vrijdag. Nee, ik moet eerst rusten. Dan hoor ik/jij meer. Met goede moed naar mijn bed en val toch in slaap. Eruit gekomen kunnen zij mij nog geen duidelijkheid geven. Ik word woedend. Het regent maar dat houd mij niet tegen om zelf de beelden die ik zie uit te gaan zoeken. Ik ga het hele terrein over, ik vind het en ga terug. Heel boos vertel ik nogmaals mijn bevindingen. Zeg als zij mij niet de waarheid kunnen vertellen, dat ik met ontslag ga. Oké zegt ze dan, dan ga ik de dienstdoende arts bellen om jou “vrij” te geven. Ondertussen komt ook de hoofd van de afdelingen en doe mijn verhaal nog eens. Zij bevestigt mijn bevindingen. Dan kalmeer ik door haar woorden, zij steld mij gerust . Die beelden in mijn hoofd liegen niet. Heb ze opgezocht en gevonden PUNT.

20160529_130942 20160529_130416 2016-05-29 21.51.35

Hopen dat morgen de afspraken die wij gemaakt hebben, onder handen worden genomen. Dat gauw weer alles op de plek is waar het ook hoord.

20160529_123632-1 20160529_122042 20160529_122054

Op naar een zware volle maar ook een mooie ontdekkende week!

Lots off love

dag naar dag…

Het is al weer even geleden dat ik een blog heb gepost. Ben zo ontzettend moe en onrustig, het houd niet over! Zou ik maar beginnen bij de woensdag?

20160527_171452Woensdag de 25ste

Dinsdag avond kreeg ik al een beetje spanning, wat woensdagochtend wel erg aanwezig was. Zenuwachtig, een soort van angst hoe het zal gaan en of ik wel gewoon kan doen. Mien moat kwam. Hoe leuk het altijd samen is, was het nu ook. Het was meer dan gezellig, zoals van ouds.Heerlijk hebben we heel erg veel gekletst, gewandeld op het “park”, heb d’r een rondleiding gegeven in mijn naaiatelier & daarna heerlijk gegeten. Toen moest ik weer terug naar de “Gevangenis” en hebben we afscheid genomen. Dat viel me toch wel zwaar, mag ik niet mee in je kofferbak?  Al te graag zou ik je mee nemen. Wij beiden weten dat dat nu niet kan. Ik kreeg van haar een super mooi armbandje en hele fijne showergel. Bedankt meis, hopelijk zie ik je heel snel weer!

The day after..

Zoals verwacht en waar ik waarschijnlijk de rest van mijn toekomst rekening mee zou moeten houden, is dat ik dingen moet overwegen of het het waard is om daarnaar 3 dagen met heel erg weinig energie de dag door zien te komen. Dit was het dubbel waard, alleen die acceptatie moet nog komen. Ik baal zo dat ik niet alle therapieën kan volgen en dingen af moet zeggen door mijn energie. Saskia ga even rusten! Jaaaa aaa aa, dat kun je makkelijk zeggen maar als jij mij kunt laten rusten zonder dat ik 16x uit bed ben gestapt of alleen maar met mijn voeten lig te schoppen is dat knap. Ik kan niet rusten als ik wat in mijn hoofd komt aan beelden of informatie dan moet ik daar gelijk wat mee. Dat kan in mijn hoofd niet wachten anders is het kaboeeem! Rusten zit er niet meer in dat is al jaren zo. Niet even op de bank q liggen filmpje op en de hele dag luieren en slapen.  Savonds ben ik echt op, toch besluit ik een wandeling te maken en vervolgens vroeg naar bed te gaan. Vroeg? Half  2  en toen was ik het zat. Heb mijn benen vast getapt en liggen blijven jij.  Uiteindelijk viel ik in slaap.Bizarre ideeën!

Vrijdag 

Ik word wakker gemaakt, ik schrik echt.” Zo jij hebt vast geslapen” ik ben al een half uur bezig je wakker te maken. Heb je paar keer aangeraakt. Je gaf geen kick. Oeps, ja slaap gebrek niets aan te doen toch! Dan wil ik het liefst alles afzeggen maar toch probeer ik mijn progamma te volgen. Het lijkt mij goed af te gaan, dat alleen het knutselen. De ergo is al veel actiever, mean wat zwaar een hele simpele taak maar zoveel effect. ” Saskia zullen wij er mee stoppen? Ik zie dat het niet goed gaat, je ogen draaien weg.” . Dat klopt, wat ben ik moe, de informatie die komt nu ook niet meer binnen. Heb dadelijk nog een gesprek met mijn dokter. Verstandig is dus dat ik even mijn rust pakken.  Het gesprek met de dokter is wel even fijn. Over de medicatie gehad en we proberen het nog tot a.s. dinsdag tot nu toe heeft het geen wenselijk tot geen effect helaas. Zo nodig ga ik stoppen met de medicatie. Die zou toch niet mijn pijn in het hoofd verzachten waar zij op hadden gehoopt. Ze is gelukkig nog met de artsen in het AMC in overleg over vervolg medicatie,stappen etc. Wie weet. Ik moet nu het triade gesprek afwachten, een gesprek met Jordy, mijn ambulante begeleidster, Maatschappelijk werker  en de dokter. Over hoe en wat verder. Die vind over 2 weken plaats. Enne kant baal ik heel erg dat ik het niet af kan sluiten. Wil graag naar huis een soort van nieuwe start met mijn gezin. Therapieën voor deze week zitten er weer op. Ik ben naar mijn kamer gegaan en even “gerust”. Verder dit weekend rust rust en zwemmen met de Kids hier in de buurt.

Op naar een zware nieuwe week. 

Heel fijn weekend & ik hoop dat het weer mee wil werken.

Tot slot wil ik bedanken voor de mooie lieve post die ik mocht ontvangen.  Een vriendin lijkt zo ver weg van mij te staan, toch is ze heel erg dichtbij. Fijn dat het contact lijkt te verbeteren. Topper♡ van de week heb ik weer leuke dingen afgemaakt dus die ga ik van het weekend even aan jullie showen.

IMG_20160527_172056

 

Indrukwekkend, positief, best trots & tegelijkertijd negatief, boos etc.

Eindelijk een positieve gedachten! Yes, ik heb nu 2 keer pmt en systeemtherapie gehad. Ik weet zeker dit is de goede weg. Ze snappen mij gewoon, ik hoef niks uit te leggen. Ze zeiden: “wauw, wat ben jij een indrukwekkende krachtig vrouw. Jij loopt misschien wel op 4 motors en elke motor kost je energie, toch blijf je maar doorgaan, zoekt naar oplossingen, kan het zo mooi en goed verwoorden dat je dan zou denken dat je daar mee uit de voeten zou kunnen. Dat is juist de valkuil, jouw kracht dat is heel apart, hoe hard jij werk niet alleen fysiek maar ook mentaal. Dat vinden wij bewonderenswaardig, jij gaat niet over 1 sloot ijs, dat zijn er veeel meer. Daarom is jou energie zo erg beperkt”.

Ze zeggen ook, dat ze nog moeten onderzoeken hoe het echt bij mij werkt. Want het ligt niet aan mijn denk wijzen, het ligt niet aan het snappen van dingen, het ligt meer aan het uitwerken van alle activiteiten. “Jij heb elke keer als je stil stond gelogen tegen jezelf, niet aanstellen en doorgaan, jouw ware pijn, jouw ware gevoel verstopt. Niet de JIJ willen zijn die je helaas door het ongeluk moet/mag zijn.  Voor iedereen je groter voor willen doen, thuis in elkaar storten omdat je helemaal niet meer kunt. Dag op dag op dag. Jij hebt het erg lang vol gehouden door je goede eigenschappen en dat heeft zich gevormd tot die valkuil die bij jou tot nu toe niet diep genoeg is”. Ze willen heel erg graag aan de slag met mij, ook omdat ik erg nieuwsgierig ben hoe alles werkt en in elkaar zit, dat vinden zij ook enorm positief. Ook vinden ze mij heel erg zorgzaam in mijn denken, wat in hun ogen lijkt op liefde. Ik voel het niet maar hun zien het wel dat ik toch liefde kan geven. 

Naar deze 2 vrouwen te hebben gesproken denk ik gelukkig echt even heel positief en geef ik mijzelf de schouder klop die ik verdien. Nu weet ik naar het vragen: hoe lang gaat deze procedure nog duren? Kunnen ze geen indicatie opgeven, alleen ze zeggen dit gaan we goed doen, dan zeg ik: jullie moeten alle tijd nemen. Ik heb hier vertrouwen in, dat jullie mij die Tools kunnen geven, wel wil ik dat jullie niks overhaast doen liever 3 maand extra dan 3 maand die ik er nu al heb gezeten voor niks. Het lijkt erop dat ik hier sws de eerste 4 weken niet klaar ben. Dan kijken wij weer verder.

Onder het typen schiet ik vol, vol van opgekropte pijn! De onrust in mij is de rust die ik 6 jaar lang heb bewaard. Mag ik er zijn? Dat is de vraag die ik van morgen kreeg voorgeschoteld. Dierbaren zeggen zeker mag jij er zijn, artsen, psychologen andere vakbekwame zeggen jij mag er zijn. Als jij alles onder controle hebt, de Tools weet te gebruiken kun jij het ver schoppen. De vraag was niet ” mag jij er zijn?” Nee de vraag is “IK”! Het antwoord is te hard om onder ogen te komen. Nee ik mag ervan mijzelf niet zijn… Een goede vraag, wat veel informatie verstrekt. Compleet mijzelf aan de kant geschoven.

IMG_20160524_135804

( het is niet dat ik wil laten zien, hoe zwaar of hoe zielig ik ben. Ik ben trots dat ik eindelijk een traan kan laten zien een welverdiende traan zeg ik dan tegen mijzelf. De gevoelens zijn niet terug, die traan komt toch ergens vandaan.)

Gloeiende, Gloeiende wat een emotionele wirwar in mijn hoofd. Wow nu kan ik pas echt zeggen: ” wat is dit zwaar “. Ik besef me nu pas dat het echt gaat beginnen. De poort naar de weg waarnaar ik opzoek ben staat op een kier en ik mag hem in stappen verder open duwen. Soms een zwaardere duw dan de andere keer. Ik krijg alle steun van mijn lieverds, familie, vriendinnen, etc ect. de kans om dit verhaal af te maken. Ik kan met geen enkele pen beschrijven, hoe blij ik ben met de kracht die jullie via brieven, kaarten, andere communicatie mij geven. 

Morgen komt mijn moatie, erg spannend vind ik het wel al is zij zo vertrouwd. Alles laten zien en gezellig even samen zijn. Ik kijk er naar uit. Ook kan ik niet wachten tot ik mijn andere moat zie, maar de afspraak die staat!

Have a nice day

♡ 

6 jaar geleden???#22 mei 2010

IMG_20160522_104304

In mijn panter onesie die ganzedag in bed

6 jaar geleden, geen dag is voorbij gegaan dat ik niet aan deze dag 22 mei 2010 heb gedacht. Dagen vliegen voorbij, weken sla ik er doorheen, maanden tel ik af, naar jaren nu eindelijk eens op de juiste plek? Ik betwijfel het. Elke keer denk ik; waarom heb ik dat ongeluk overleefd, waarom moest ik het meemaken, waarom heb ik me niet gewoon verslapen. Misschien vinden jullie het raar en egoïstisch. Het is wel mijn gedachten die vanaf het moment dat ik wakker werd heb gehad. Ik droom vaak over die dag, dan droom ik over hoe het er uit had gezien als ik er niet meer zou zijn. Het is een feit dat ik er lichamelijke heel goed ben uitgekomen. Geestelijke wist ik meteen dat het niet snor zat. Gewoon doen of er niks aan de hand is,  hoe goed ik mij voor doe hoe eerder ben ik weer thuis! Mensen voor de gek houden, vooral mijzelf. De woeden denk ik zelf dat dat daar uit voort komt. Ik heb vaak aan velen willen vertellen dat het echt niet goed ging, zelfs mijn moeder en Jordy zagen niet hoe slecht het met mij ging. Ik heb naar mijn ongeluk eigenlijk niemand meer kunnen vertrouwen niet om de persoon meer om mijn gevoel die is verdwenen. Er is een muurtje om mij heen gebouwd, HOW  STOP,  zover en niet verder. 

IMG_20160522_110100IMG_20160522_110023

Die twijfelkont die ik ben geworden, met een grote bek, klein hartje….? nee dat dan weer niet. Mensen weten gewoon vaak niet wat ze aan mij hebben. Wat ga je doen van het weekend? Ah ik denk even naar het café, 10 minuten later heb ik geen zin meer, ik zeg het af, naar een uur besluit ik toch wel even te gaan. Kom je binnen, wat doe jij hier dan? Ja heb eigenlijk geen zin of geen zin? Het ligt ingewikkeld! Verjaardagen, feestjes, ik ga niet omdat ik er zin in heb. Nee dat is weg, ik ga omdat ik mij verplicht voel. Ik zeg altijd tegen me ouders; Sorry maar ik kom niet lang hoor. Vervolgens zit ik er toch weer tot ik al veel te ver over mijn grens ben. Die grens die ik niet door heb. Niet alleen tegen mijn ouders hoor, gewoon tegen iedereen. Daardoor ben ik dan weer dagen uitgeschakeld. Ik heb gewoon helemaal geen benul meer van hoe het eigenlijk nou hoort de dagelijkse dingen, de feestjes, mij te moeten gedragen etc etc. Ik leef vaak in mijn eigen wereldje.  Soms voel ik me weer 15 jaar dat je een keuze moet maken in een beroep wat je wilt uitoefenen. Soms voel ik mij 3 jaar als ik op de fiets stap moet ik echt bedenken en zo ga ik dat doen. Soms voel ik me of ik de wereld kan verbeteren.Ik vergeet soms gewoon kleren aan te trekken en dan denk ik bijna buiten ” Saskia je loopt nog in je blote kont”.Mijn structuur kwijt door een aparte dag niet alleen door die dagen ook door een switch in de dag die niet op mijn ingeprente lijstje stond. Gevoelens, elke keer zoek ik ze op, op wat voor een manier dan ook. Het is niet het spelletje verstoppertje, dan had ik allang een keer willen zeggen; BUT GEVOEL!!!!

IMG_20160522_104852

Mijn steun en toeverlaat dierbare foto gemaakt door mijn allerliefste steun

Deze dag zou altijd een dag zijn die voor mij mijn leven heeft getekend. (Niemand is daar verantwoordelijk voor). Zekerheid mij is ontnomen daardoor altijd aan het piekeren en twijfelen ben. Mijn doorzettingsvermogen heeft versterkt. Mijn hoofd steken heeft laten vallen, niet 1 nee ook niet 2, voor mij te veel steken. Mijn energie nog maar 35% is van mijn energie die ik had. De creativiteit zich heeft ontwikkeld in iets bijzonders, Mijn gevoel voor alles wat ik lief had, heeft zich nu veranderd in angst en woeden. Ik kan nog wel meer vertellen, mensen alles hoe het nu met mij gaat wens ik helemaal niemand toe. IMG_20160522_105034daar ligt je dan met je goede gedrag…

weekend

IMG_20160520_181700

Loarne weer mogen bewonderen, mijn kindjes even blij gezien natuurlijk met ze gespeeld, samen met Jordy geweest en toen weer terug. Het was weer even leuk. Ik had mijn week natuurlijk al niet maar naar gisteren is het weer helemaal mis. Het was een drukke zware week met te veel therapie. Van niks naar de hele week veel therapieën. Ben ik nu achter, dat heeft dubbel zoveel effect op mijn energie. Ik kan dat niet meer volhouden, moet daarom wat therapieën op een later moment oppakken. Zelf wil ik graag door, dat ging/gaat gewoon niet meer. Ik moet nu echt gaan accepteren en beginnen aan de IK. 

IMG_20160520_181842

Dit weekend is het alleen Saskia,  haar naaimachine, haar haak naalden op de kamer. Even geen zin in al die mafkezen hier. Even geen zin in al die verpleegkundigen die het goed met je voor hebben. Mensen die graag bij mij op bezoek willen komen. Nee nu even niet. Niet omdat ik jullie niet wil zien maar omdat ik het dat nu nog niet kan! Volgende week krijg ik wel voor het eerst echt bezoek. Stiekem kijk ik daar wel naar uit. Ik had buiten om mijn moeder, kinderen en Jordy besloten dat ik geen bezoek wou. Dat ligt nu toch even wat anders. Ik zou hier nog wel een tijd zitten. Zolang m’n moaties niet zien, nee dat word hem niet.

IMG_20160520_181811

Mag ik iedereen weer bedanken voor de kaartjes die ik de afgelopen dagen heb gekregen. Met zoveel mooie warme teksten. Ik kreeg net als vroeger een brief met de pen geschreven, een brief met lieve woorden. Dat is echt heel erg leuk. Wauw wat ben ik blij met al die lieve mensen om mij heen!

Voor iedereen een heel fijn weekend!

Zoals een vriendin van mij zou zeggen:

Hasta la vista 

 

P.s. Ik heb van de week veel leuke dingen gemaakt, natuurlijk is het nog niet af. Morgen laat ik jullie mijn werkjes eens zien!

Heel erg moeilijk :(

IMG_20160518_101445

Het is mijn week echt niet. Wat een woede en wat een ontploffingen. Echt mijzelf even van een andere kant laten zien. Niet omdat het moet, gewoon omdat het zo ging. Veel frustraties, irritaties etc. Wat een leerschool. Eindelijk heb ik laten zien hoe boos ik kan worden en hoelang dat aanhoud en nog steeds is het gaande. Het vergt van mij enorm veel energie en daarom heb ik de afgelopen dagen niks van mij laten horen. Ik ben energie verloren in de woeden. Ik moet soms echt kruipen om mijn bed te halen, puur omdat mijn benen niet meer kunnen, mijn ogen niet meer open willen blijven. Ik wil zelf heel graag mijn progamma volgen, daar heb op het moment niet eens de kracht meer voor. Ik zit er als een zombie bij. Praat met mijzelf dat ik ondanks die slaap en die kloten woeden toch door moet!

Gisteren hadden we heerlijke macaroni, zelf gemaakt door een andere patiënt. Sorry moeders, dit is de lekkerste die ik ooit heb gehad. Jammer dat dat nieuwemisselijke mens naast me zit. Mijn eten zo bederft dat ik zo boos werd dat het eten over tafel vloog. Ze kan niks anders zeggen dan ik ben misselijk en ik moet mij nu spuiten etc (haar ziektebeeld). Ja want ik heb suikerziekte. ( ik heb zeker respect voor mensen met suikerziekte en ieder ziektebeeld alleen dit is mijn ziektebeeld). Elke maaltijd zegt ze 10 keer hetzelfde en dan nog is 7 keer en als het dan 17 keer leuke of normale dingen zijn. Nee het zijn echt geen fijne dingen om aan tafel te melden. Vandaar dat mijn hoofd kortsluiting maakte.  Ik ben voor mijzelf weg gerend, puur omdat ik andere niet met mijn gedrag wou belasten. Mensen geen pijn willen doen. Het is allemaal zo lastig en dan heb ik al geen energie meer en dan gaan rennen vraagt om problemen. Hoe makkelijk het weer is voor een ander, Sas laat het los, ene oor in het andere oor uit. Hoevaak ik mensen dat ook nog eens uit moet leggen weet ik niet. Gek word ik daarvan.

Vandaag heb ik een erg vol progamma. Ik ben heel benieuwd hoe mijn dag zou verlopen. Ik ga ervoor.  Hoop dat de zin ook eens mee gaat werken. Die is de afgelopen heel en heel ver te zoeken. Zelfde het knutselen is even niet aan mij besteed.

Gisteren heb ik wel even een beloning gehad trouwens. Een lief kaartje van familie en een onwijze mooie grote bos bloemen van 2 toppers. Ik ontvang ook veel berichtjes van mensen. Super allemaal!! Dank. Als ik mij wat beter voel, hoor je wat van mij. Iedereen een fijne dag  !

Fijne dag allemaal, de week is weer doormidden.?

IMG_20160518_101527

De bloemen hebben een hele mooie plek gekregen en ruiken heerlijk

Bedankt nogmaals  ??

Harry in de Warrie

Voor mijn gevoel heb ik hier nog niet veel gedaan qua lichamelijke activiteiten zijn er al veel dingen gestart. Mijn hoofd is wel heel erg hard aan het werk geweest. Daarom dat ik ook even de tijd neem voor mijzelf vandaag. De afgelopen dagen ben ik veel aan het denken geweest. Mijn moeder heeft mij handige naai Tools gegeven. We zijn nog fijn samen op pad geweest. Heb hier ook een paar nuttige gesprekken gehad. Waar ik echt wat mee kan doen. Alleen ben ik de inhoud van de gesprekken vergeten. Lastig, daar is nu een oplossing voor bedacht. Elk gesprek dat ik heb met mijn dokter, verpleging, therapeuten gaan we op schrijven zodat ik het terug kan lezen. Bij mij is dan soms al 1 woord goed en dan weet ik het hele gesprek weer. Soms heb ik het hele verhaal nodig om terug te krijgen wat ze ook alweer hadden gezegd!  Dat komt omdat mijn hoofd naar te veel informatie op slot gaat. Andere kan sla ik het wel op, het komt er dan alleen uit als ik het echt nodig heb. Het is allemaal apart vind ik zelf.

IMG_20160516_093121

Van deze plek kom ik vandaag niet af,  lekker in bed!

Ze zeggen hier dat ik al verder in mijn hoofd ben dan dat ik zelf denk. Nou ik vind dat maar een rare gedachten. Mijn hoofd weet wel waar ik sta, want anders was ik allang thuis geweest. Het is een rouwproces zeggen ze dan, ja dat kan wel zijn, ik geloof ook wel dat ik aan het rouwen ben. Alleen dat vreet mij leeg en aan de andere kant krijg ik zeeën van energie doordat mijn hoofd niet mee werkt. Snappen jullie het nog? Ik kan indenken dat jullie denken kom to the point. Ik snap er zelf helemaal niks meer van.  

Mensen voor de kaartjes weer erg bedankt het blijft elke keer weer verbazen hoeveel mensen de moeite nemen.  Die zelfs voor de 3 of 4de keer een kaartje sturen dikke vette Wauw.Het geeft me elke keer de kracht, de kracht om door te gaan maar ook mijn persoonlijkheid word sterker. Het doet me heel erg goed!

Iedereen een fijne pinksterdag

Lots of love

Chaos in orde?

IMG_20160516_093343

hoo hej’t d’r met

12 mei

Dat is een goede vraag… het gaat niet goed en het gaat niet slecht. We zitten er tussen in. Vanmorgen stond ik op en nee hé, ik had weer eens nergens geen zin in. Ik moest knutselen, smiddags fitnessen. Nee geen zin, ik wil weer slapen, was ik maar niet wakker geworden. Ik besluit toch naar een uur piekeren om mijn bed uit te gaan en mijn medicatie te gaan halen. Begeleiding heeft het door Saskia gaat het wel. Euhhh…. nou euhhh…. Niet echt ik doe mijn verhaal en besluiten een indeling te maken. Ik ga wel mijn dingen doen die ik moet doen. Dat gaat best lekker, vooral het fitnessen. Te goed want mijn hoofd heeft daar energie van gekregen. Ik hoor te gaan rusten maar ik ben zo ontzettend onrustig! Ik bedenk qte veel dingen, wel waar, niet waar, doen of niet doen. Zo is het bezig, in 38 sloten tegelijkertijd en geen 1 ding af. Leg ik mijzelf dan weer te veel op. Ja dat doe ik, toch is het wel positief dat ik met de creatieve dingen door sla maar niet dat het me weer overloopt en dat ik weer nergens zin in heb en dat ik kan stoppen. Het is allemaal zo lastig en dubbel in mijn hoofd de 1 wil dit de ander wil weer dat, ja ik ben niet alleen er zitten er meer daar in dat koppie. Het is weer precies zoals dat het thuis ging. Ik hoor dat ik officieel 100 dagen hier mag blijven. Ik ben hier nu ongeveer 7 weken.  Ik weet niet of ik nu opgeschoten ben. Tuurlijk wel kleine stapjes, ik weet ook wel dat dat er ook wel een paar zijn. Het zijn de dingen waarvoor ik niet hier kwam. Dit zijn dingen die er zo even bij kwamen omdat ik hier nu toch was. We bekijken het wel, maar die 3 maand gaan we nieten redden. Volgende week begint pas echt het harde werken en een vol progamma. In 5 weken tijd kan echt niet al die problemen opgelost zijn…. dan moet ik wel heel hard aan de bak. Dat is precies wat niet kan, er moet hier tijd voor genomen worden. Eigenlijk ben ik best boos.

IMG_20160513_151130

Lekker gefitnesst

13 mei

Vandaag ga ik alles maar eens bespreken. Dit kan echt niet meer, ik ben wakker en alles is meteen negatieve. Ik probeer mijzelf echt een schop onder mijn kont te geven. Ik moet doorzetten. Dat is wat ik ga doen. Ik ga naar beneden knutselen. Heb gisterenavond met mijn moeder overlegt wat nu belangrijke punten zijn om aan te geven aan de verpleging en zeker aan de dokter. Niemand kan zien dat ik weer echt boos ben, boven in dat hoofd ben ik over kookt . De verpleging zegt je bent zo rustig en je staat je mannetje wel aan tafel dat vinden wij zo knap. Goed gedaan. Daar kom ik later op terug ik zeg; dat klopt ik praat juist veel omdat ik voor mijn gedachtengang vlucht! Iedereen doet of er niks aan de hand is terwijl dat toch echt wel zo is. Dan vertel ik mijn verhaal nog maar eens voor de 46ste keer. Dan zegt ze ja dat heb ik niet door gehad. Hebben we dan nog niet de echte Saskia gezien. Ik zeg; jewel maar het zit in mijn hoofd, ik wil jullie allemaal wel wat aan doen omdat jullie weer continu mij niet snappen of niet willen begrijpen. Moet ik jullie dan aanvliegen om dan geholpen te worden. Dat is toch niet de oplossing, dat wil ik zelf al helemaal niet! Die komt over. Saskia we schrijven de punten op en dan bespreek jij dat met de dokter. Ik heb het al opgeschreven en ga het zeker bespreken. Op naar de dokter met mijn briefje. Daar zit ik dan ik doe mijn verhaal en ze kijkt naar mij. Ze zegt je ben nu heel boos hé ja heel boos. Zij zegt geef me je pols eens. Ze zegt het is zo apart, jij spreekt jou gevoelens je woeden en angsten uit en relativeert het heel erg goed. Alleen de boosheid zie je niet en je hartslag gaat er ook niet harder van kloppen. Dit is ook wat de artsen en hier de neuroloog en ik ook heel indrukwekkend vinden en zijn er echt mee bezig alleen gaat alles via een boekje en moet we wachten op resultaten van de medicatie. Vanaf volgende week beginnen de therapieën echt. (Dat heb ik vaker gehoord maar oke) Mijn dokter is we echt duidelijk en verteld me waar ik sta en hoe we verder gaan. Nouuu…… heel verhaal, ik sta op de grond en ik ga verder met de benenwagen. Nee flauw zeg ik dan tegen haar. Ze zegt; jij bent me er 1tje. Ja ik begin hard te lachen, nu hoor ik juist teď huilen maar lachen is makkelijker. Bah word gek van mijzelf! Het positieve van het gesprek is dat ik volgende week een vol geplande agenda heb met belangrijke therapieën.

 I feel the start of something new 

Let do this

Fijn weekend iedereen