Omhoog

Aj een ezel dans’n wilt leern, he’j wal ne glönige plate nörig

Daar was ik weer. Naar het zware kwalitatief uitermate teleurstellende weekend. Is de “rust” weder gekeerd. Iedereen is weer veilig op zijn basis plek. Dat is een hele geruststelling. Nu ben ik weer bezig met mijzelf en de ontzettend zware waarheid. De beperkingen stapelen zich op. Bekijk het positief want jij krijgt er andere dingen voor terug. Klopt, toch is het makkelijk gezegd. Moet ik nu een bordje om mijn nek hangen “Pas op, los lopend NAHer”? Ik ben nog steeds van mening dat ik toch liever mijn been gebroken had. Hier verbazen ze zich ook dat ik/wij al zoveel dingen hebben geprobeerd en het effect weinig resultaten leverden. Nu de medicijnen ook niet aanslaan. Volgens mij weten ze nog niet precies wat zij er aan willen doen, wat zij er mee aan moeten. Ben toch nu wel erg bang dat dit nog wel een hele poos gaat duren, word er zelfs een beetje angstig van. Ja bizar, ik wist al dat ik een apart geval was maar dit? Tjaaaaa… het leven zit vol verrassingen ?

Ik kan eigenlijk met iedereen hier wel goed van de verpleging. Ze moeten meestal lachen voor dat ik bij het kantoor ben, dan kom ik weer met mijn woordgrappen, sarcastische opmerkingen of dubbele betekenissen of die badgirl look als ik mijn onesie dan aan heb. Sociale contacten lopen vrij soepel. Ik begin bij een paar mij echt vertrouwd te voelen en die helpen mij ook kei goed. We zijn veel bezig met de planning om die beter en kleiner te krijgen. Hopelijk geef mij dat meer rust. Het word nog een lange weg

Had jullie nog belooft om mijn werkjes te laten zien. Ik zou eens kijken….

20160522_151800 IMG_20160522_164210 20160527_101815 20160526_115519 20160528_172740

Saskia

Laat een bericht achter