Omhoog

kattekwaad blijft leuk?

Weten jullie nog dat je vroeger stiekem met je vriendinnetjes of vriendjes iemand met een rare stem op belde met een andere naam en diegene voor de gek hield? Of  Ik wel, geweldig, en nog steeds vind ik het geweldig?!

b37a0db89849b6ccc898f98baffbf81d

Ik ben nog steeds goed ziek, als het de ontstekingen niet zijn, is het mijn hoofd wel die het even niet aan kan, op dit moment is naar de wc gaan al te veel. Je moet er toch wat positiefs van de maken. Er mag ook best een beetje kleur aan een grijze dag zitten toch? Tussen de middag de eerste een beetje op stang zitten jagen. Ze had zelf gezegt als er iets is dan moet je op het rode knopje drukken. Het is net belletje drukken en dan weg rennen! Alleen ik ren niet weg, ik druk op het knopje en ga liggen voor de deur. Ze doet open en stapt de deur uit. Ze schrikt zich wezenloos. Ik had de dikste schik, “Saskia hoepel op, je hebt me weer tuk. Ga naar je bed waar je hoort”. Daarna doet ze het rode knopje uit, Oeps ?iets te lang en het alarm gaat door het hele gebouw waardoor alle verpleegkundigen in het gebouw naar boven moeten rennen Ha ha ha ik ben door het lachen en hoesten er maar even bij gaan. Ja jullie zullen vast denken, wat een lol, ja binnen pretje moet kunnen. Gelukkig hebben we er zelf nog even om gelachen.

De aspirine meegenomen en weer naar mijn bed gegaan. Ik ben niet heel veel zinnigs aan het doen. Dat noemt men “rusten”, applaus applaus ( moet er niet van naast mijn schoenen gaan lopen). Einde middag eten, bleeeeeh! Zo geen zin in toch moet er wat gegeten worden,ik kies voor de roomservice. Ik ben niet echt dol op het eten hier en zeker niet van bloemkool, ze komen me bloemkool en een verse worst brengen. Het zie er niet eens zo slecht uit. Verrek! het smaakt ook nog eens goed. Al snel heb ik het op en wil graag wat meer. Ik heb geen belletje op de kamer maar wel een telefoon waar ik het personeel mee kan bellen. Bedenk mij geen moment, pak de telefoon, draai het nummer, net als vroeger giert de spanning door mijn lijf? . Oeeee hij gaat over, ik hoopte eigenlijk dat iemand anders op zou nemen maar nu was het misschien nog wel spannender. Ik knijp mijn neus dicht en zeg: hallo met mevrouw bloemkool. Hallo mevrouw, ik heb uw naam niet verstaan met wie spreek ik? Ik zeg weer met mevrouw bloemkool. Waarop die antwoord ik hoor het nog niet kunt u iets duidelijker zijn? Met mevrouw bloemkool. Dan antwoord hij, ik versta het nog niet maar waar kan ik mee helpen? Waarop ik zeg ik zou nog een beetje van uw bloemkool willen. Nog heeft die niks door, hij weet niet meer wat hij moet zeggen, maar hij moet vriendelijk blijven. Ik hoor hem haast hier denken…. Nee grapje, op dat moment kan ik mijn lach niet meer inhouden. “Saskia,ik krijg wat van jou” ha ha ha? heerlijk hij kan er wel om lachen de andere verpleegkundige ook,die ligt dubbel. Lekker kinderachtig, ik heb schik gehad en daar ging het om.

0158607c4cb92ae45e64f2a28ce826db

Verder heb ik therapie op mijn kamer gehad vandaag PMT zodat ik niet naar buiten hoefde. Erg fijn gesprek gehad a.s zaterdag besproken een planning, grenzen, afspraken etc. Het was heel nuttig en heb het al met het thuisfront doorgenomen. Kijken hoe het in de uitvoering gaat. Heb er in iedergeval zin in nu alleen beter worden en mijn rust pakken. 

Morgen ga ik iets heel leuks doen tenminste als het beter met mij gaat. Ik mag eindelijk naar de houtbewerking. Daar maken ze dus keukentjes, kinderspeelgoed, planten bakken, loopfietsje en ga zo nog maar even door. Ik wou dat al heel lang gaan doen, nu mag het, YES ! Mag ik mijn eigen dingetjes gaan maken. Het zou mij benieuwen.

SLAAP LEKKER

?

Even een videobericht? tack 4597 ?

IMG_20160628_155235

Opruimen? nee zo zit het lekker ?

713146407bf75d3535ac0a419c4e3f44

Mijn stem is weg, niet omdat ik te hard heb zitten schreeuwen, swingen of zoep’n in de tente,helaas. Wel omdat ik een beetje te veel babbels hier heb gehad oei oei oei wat zullen ze blij zijn. Ik heb voor de nacht een nieuwe medicatie gekregen. Ik heb heerlijk geslapen. Ben vandaag met mijn buurvrouw op stap geweest naar Arnhem en verder moet ik nu de kamer opruimen. Al vind ik dat niet nodig, de begeleiding helaas wel!

IMG_20160625_201000 IMG_20160625_201033 

Hier en daar een beetje bewolkt met een klein beetje chaos overal en nergens zoals u ziet. Zware onweersbuien opkomst. Hoe zou dat aflopen?

IMG_20160625_200828Het blijft wisselvallig en zo zal het de komende dagen blijven. Vergeet niet dat het vanzelf weer op klaart, want jullie weten toch? “Naar regen komt zonneschijn” 

2016-06-25 20.05.58

Fijne avond allemaal

♡♡♡

 

Geheugenkaarten?

Nu heb ik een mapje gekregen om de dingen die ik doe, op te schrijven wat ik bij de behandeling allemaal doe. Ik zeg: Dat moet lukken, terwijl wij beiden denken ze wil het wel maar het lukt haar niet. Nee en de ja, ik neem mijn map mee naar elke therapie alleen om dingen op te schrijven? Nee dat lukt dus niet. Ook als de therapeuten vragen heb jij het allemaal opgeschreven? Nee doe ik zo wel, ik onthoud het wel. Volgens mij kunnen jullie al raden wat er is gebeurt! De map ligt tot aan de volgende therapie op de tafel, komt niet in aanraking met de pen. Dan denk ik “ik schrijf wel wat op, lijkt tenminste dat ik wat heb gedaan”. Wie houd je nou voor de gek? Ja niet de therapeuten hoor. Het ergste is nog dat ik er niks mee opschiet. Er is duidelijk werk aan de winkel, alleen vandaag helaas niet. Ik lig weer eens met hoofdpijn in mijn bed, vol spanning en erg benauwd. Alt – ctrl – delete!

Gisteren door het noodweer is er van alles kapot hier & stroom uitval. Daarbij was ik bezig met veranderingen in mijn tablet en pats boem alles weg (ik had hem aan het stroom liggen). Nou heb ik tuurlijk met back-ups gewerkt.  Als je dat dan vervolgens niet op een kaartje zet? Heeft het nog geen zin als je het terug moet gaan zetten naar de fabrieks instelling. Dom dom dom… via cloud & onedrive nog wat gegevens en bestanden terug kunnen krijg. Net niet de belangrijkste dingen. Een goede leer voor de volgende keer!!

Dit weekend hebben mezelf en ik besloten om niet naar huis te gaan. Deze hele week was het bed en ik te goed bevriend. Ik zeg niet dat het alleen door het afgelopen weekend kwam. En en en met een zware week denk ik wel dit was to match! Ik zou het toch vaker moeten gaan doen, naar huis. Alles kan naar 6 jaar op je tenen lopen niet zo in 12 weken zijn opgelost. Nee dat snap ik ook. Ik denk zelfs dat ik nog steeds niet op het punt ben onder in het dal. Ik heb besloten het komende week nog rustiger aan te doen. Alleen het weekend mijn vrolijker 2 jaar ????. Wat kijk ik daar naar uit, helaas kijk ik er ook erg tegen op. Jordy en ik bespreken alles via de telefoon. Alles is geregeld zodat de dag voor ons “rustig” mogelijk verloopt. Genoeg hulp, lieve mensen om ons heen!!

Heb heb weer erg leuke dingen mogen ontvangen. Super bedankt allemaal.♡

d3ac2cde0b3504d153682ded60990148

Gisteren was een dag zoals een dag voor zovelen. Een dag van herinneringen, liefde en gemis! 

Dan nog een klein dingetje voor alle Goorse, pap, mam, broer, zus en zwanger en nog zoveel meer! Maak er een mooi weekend van. Kroep’n, zoep’n,brek’n,vret’n & angoan!

2016-06-24-13-25-53--418799112

Volle wille ♡

 

weekend & strompeld vooruit

IMG_20160622_110452

Zoals al meerderen hebben gezien of gehoord dat ik thuis was van het weekend, dat klopt! De zaterdag wat was het fijn met mijn hummeltjes, zo onder de indruk hoe hun groeien, ondernemen etc. Het mooiste wat ik nooit verwacht had dat Melle de klein spruit zo blij was dat mama mama mama thuis was, hij niet weg ging zonder dat ik mee ging. Duwde stappen vooruit als ik even niet meer kon. Haalde me op als ik even ergens anders was en we moesten samen spelen, gek doen en melle ging mama lekker onder krijten.Wat heeft zo’n mannetje toch veel door, maar wat doet hij het goed. Altijd een lach op zijn gezicht, altijd even vriendelijk behalve tegen zijn zusje, toch is het zijn zusje en geeft haar ook vaak een kusje of een aai over haar bolletje.

IMG_20160622_111234IMG_20160622_111500

Vajèn is een echt vreetmonster. Wat gaat er veel in zo’n klein meisje nomnomnom,  die geluidjes soo cute. Een eigen willetje, papa? Een beetje, mama een beetje veel, echt een meisje een klein stoerbitchje. Wel altijd even vrolijk en heel energiek. Die hangwangentjes lekker klein bulldogje en het lijf zo tenger. Ik kan nog wel even doorgaan, te veel woorden, gedachten, boven alles, op alle 2 mega trots!!

    IMG_20160622_111325 IMG_20160619_152303

Zaterdag heb ik als een normale dag ervaren zoals eerder, mijn rust genomen, impulsief. Alle aandacht voor de kids. Savonds was ik helemaal op. Toen begon ik al aan mijzelf merken dat dit niet ging komen “de zondag”. Jeetje, ben ik nu over mijn grenzen gegaan? Ik heb het weer niet kunnen aangeven, maar zelfs niet eens opgemerkt. Zondag zo goed als de hele dag in bed gelegen. Ideeën, activiteiten genoeg in mijn hoofd dat is die dan weer de aan en uit knop die duidelijk weer niet omgeschakeld kan worden. Jordy vind het moeilijk waarom kan je zaterdag wel alles en zondag weer niks. De moed lijkt in zijn schoenen te zakken. Niet alleen in die van hem, mijn moed, mijn wil, mijn gedachten, mijn ideeën zakken steeds dieper. Nog even met beide kinderen gespeeld. Helaas word Melle naar zijn slaapje met 39.8 koorts wakker en word de dag minder afgesloten en zonder Melle. Gelukkig gaat het met hem nu beter! Ik wil verder over deze dag niets meer kwijt.

IMG_20160622_111423

De maandag, de dinsdag 1 grote mislukking. Ik ben zo onderste boven geblazen. Kapot van verdriet. Boos op alles wat te maken heeft met mijzelf. Het is niet wat ik wil, het overkomt me gewoon weer. Ik merk wat ik echt niet meer zelf zou kunnen erg confronterend. Het begint in bed en blijft in bed. Zelfs daar zou ik geholpen bij moeten worden,opstaan. Aangestuurd worden, die rot knop die blijkbaar het paneel is verloren. Mijn vader is elektricien, laat hij dan samen met een neuroloog een constructie bedenken dat die aan/uit knop het dan weer doet. Wat draden verleggen, aan elkaar koppelen, misschien wat bij plakken, beetje op poetsen. Zou dat toch eens kunnen, niet alleen voor mij voor 1000den anderen. Het zou zoveel schelen. Ik merk meer dan ooit dat mijn weg nog lang niet klaar is hier. Nee en dan? Klaar? Nee naar huis daar start het volgende traject. Ik ben het zo zat, dat eeuwig geklaag van mijzelf. De woorden en de onbegrip heb ik dit weekend weer mogen proeven, waarom is het zo moeilijk om het gewoon eens te snappen?. ( Tuurlijk ik kan aan deze kamer hier zien dat heel veel mensen met ons meeleven, gelukkig weten de meeste niet wat er echt gebeurt in een hoofd zoals in die van mij. Ik zou het ooit heel erg duidelijk uit gaan leggen of laten zien hoe een dag ervoor iemand met NAH uit ziet). Mensen die dit niet hebben of soort gelijkmatige ziekte niet hebben mee hebben gemaakt, kunnen daar moeilijk een beeld van schetsen. Dat neem ik niemand kwalijk.) Ik ben blij voor iedereen die dat gelukkig niet mee hoef te maken. Iedereen is mooi zoals die is. Ieder zijn of haar ding!

IMG_20160618_215148

Nu de de woensdag morgen. Weer als voorgaande dagen in bed en met therapie er even uit. Ik ben bang, heel bang. Kon ik maar….. 

                 Geniet van het mooie weer

P.s bedankt voor alle kaartjes die ik weer heb mogen ontvangen. Wij/ ik verbazen ons steeds meer hoeveel mensen er zijn. Die mij dit gebaar laten zien, mijn kracht sturen. 1x 2x 3x 4x 5x of zelfs de 6de x. Bekende, Oude bekenden, onbekenden via anderen, het zijn er te veel om op te noemen. Het doet mij meer dan goed. Thnks,  More than words can say!

 

Executieve functies

Vrijdag 17 juni

Dat was me een dag wel. Smorgens niks lekker te pas helaas. Toch kan ik het opbrengen om naar de ergotherapie te gaan. Er valt veel te bespreken, ze heeft haar diagnose ook klaar. Benieuwd wat haar bevindingen zijn. Wat zij allemaal schrijft heel duidelijk en zo herkenbaar. Zij zegt ook dat ik in mijnek denken erg begaafd ben en daardoor alles zo goed op kan schrijven en kan relativeren. Anderzijds krijg ik eindelijk de bevestiging waar ik zelf al heel lang al achter was. Ik wist alleen niet dat dat ook een naam had. Nu ik daar over gelezen heb weet ik het echt zeker is dat de functie verstoord is en niet meer werkt. Het gaat om de executieve functies. Ik zou eens kijken of ik jullie kan vertellen wat dat precies inhoud:

Problemen met executieve functies

Onder executieve functies (EF), een term vanuit de neuropsychologie, worden de hogere controlefuncties van de hersenen verstaan. Executieve functies zijn lastig eenduidig te definiëren omdat het meerdere veschillende deelfuncties omvat. Alle executieve functies hebben een controlerende en aansturende functie.

Voorbeelden van executieve functies zijn:

het vermogen het eigen gedrag, handelingen en gedachten op tijd te stoppen (responsinhibitie)het vermogen om flexibel van de ene situatie naar de andere te gaan (flexibiliteit)de vaardigheid om informatie in het geheugen te houden om een taak te voltooien (werkgeheugen)Regelfuncties

In toenemende mate is er aandacht voor een tekort bij de executieve functies van de hersenen. Deze regelfuncties zijn vooral nodig bij het verwerken (coördineren en organiseren) van nieuwe en complexe informatie. Ze doen hun werk in de voorste delen van de hersenen, in het gebiedje dat de prefrontale cortex wordt genoemd.

Met deze functies bepaalt een individu het doel van zijn handelingen en gedrag, schakelt hij afleidende factoren uit, plant hij de volgorde van handelingen, voert hij de taken die daarvoor nodig zijn stap voor stap uit en controleert hij het effect, waarbij hij ook rekening houdt met mogelijke toekomstige effecten. Hij reguleert er de emoties, motivatie en alertheid mee en laat ervaringen uit het verleden meespelen bij de verwachtingen over en beslissingen voor de toekomst. Ook bijsturing van gedrag en corrigeren van fouten hoort hierbij.

Dit heb ik gevonden via het internet . Dit verklaart zeker de helft van mijn problemen. Ik vind mij in alle punten. Dat word door haar ook bevestigd. Heel veel puzzelstukjes vallen in 1 keer op zijn plek. Toch is dit erg confronterend, je weet dat het zo is daardoor komt er 1 vraag van mij duidelijk naar voren? Hoe nou verder?

721ca0a4e21d0ef07ffe21162812c8bd

Zij geeft duidelijk aan dat dit probleem niet verholpen kan worden maar wel ondersteund met handvatten en hulp in huis. Ja ik voel me er niet fijn bij, nog meer hulp, nog meer mensen die je moeten helpen. Ik moet er echt aan gaan wennen en het laten bezinken.

Daarna had ik een gesprek met de arts. We hebben het overal over, over de gebeurtenissen van afgelopen week maar ook over de stand van zaken. Ik ga niet in de detail treden ik heb nu al veel uit gelegd vandaar. Wel weet ik dat er nog veel werk aan de winkel is en dat ik tot half augustus zowiezo hier nog ben.

Mijn lieve moat is ook nog geweest, samen erg lang en fijn gekletst. Ik werd er niet heel moe van en wel heel blij(goed teken). Samen zijn we in Oosterbeek wezen eten. Het was erg gezellig, meis ik zie je gauw weer en kijk er nu al naar uit, bedankt voor de leuke middag/avond. 

Terug op de afdeling ben ik naar mijn andere moat geweest die is inmiddels op een andere afdeling is waar hij wel bezoek mag ontvangen. Het was ook even gezellig. Daarna was ik hyperderpieper. Toen ben ik nog van 9 tot 10 wezen wandelen met mijn pber. Met haar heb ik een fijn goed gesprek gehad! Morgen vertel ik hoe het weekend thuis was. Ik kan nu al wel vertellen dat ik het super fijn vond en de kinderen genieten!

Fijne zondag!

 

 

♡lieve mensen♡

Al begint het cliché te worden. Ik blijf dit toch doen. Ik waardeer het namelijk echt heel erg. Ik denk als ik deze kaarten, cadeautjes etc niet had mogen ontvangen had ik het wel moeilijk gevonden om ergens de kracht vandaan te halen. Ik had dan ook niet opgegeven hoor, niemand hoeft zich verplicht aan mij te voelen. Toch de mensen die het initiatief nemen, zich wel geroepen voelen om mij door met een klein of zelfs een groot gebaar wat te sturen blijf ik hun onwijs bedanken. De berichten die ik op verschillende plekken mag ontvangen, geweldig!!

IMG_20160617_133840

Ook blijf ik herhalen dat ik er zoveel liefde,kracht en energie uit haal en jullie zo dankbaar ben. De 1 is nog origineler dan de ander en alles is even leuk, fijn en lief. Dit had ik nooit kunnen hopen, dit betekend voor mij dat ik wel echt een persoon mag zijn en dat ik mij zelf best wel eens een pluim in mijn gat mag steken! Mijn onzekerheid over wie ik ben en wat ik doe, geven jullie allemaal een klein zetje naar een zekere ik!!

IMG_20160617_133946

Nog even iets wat ik graag wil benoemen is een mapje met lieve opbeurende teksten wat ik van de week kreeg. Van een vriendin nog niet in het echt mogen ontmoeten. Door mijn eerste blog ben ik met haar in contact gekomen. Zoveel gelijkenissen, zoveel begrip, de zelfde beperkingen en eigelijk weer zo anders. NAH moatie we spraken elkaar aan de telefoon en het was alsof we 1 waren in ons doen en laten. Geen geaarzel of ik wel op zou pakken, of bang zou zijn dat ik niet wist wat ik zou zeggen, net alsof je elkaar al jaren kent. Bedankt topper ik ben blij met jou! Ook jou wens ik alle liefde,kracht en geluk toe met het leven met NAH!♡

Een klein doosje met een eendje! Duckstadfm markelosfeest, ja dat was mij een avondje wel. Ik heb eigenlijk al zoveel party momenten meegemaakt en geen 1 was mij gek genoeg. Trouwens ook niet voor deze bijzondere meid die mij de eend heeft toegestuurd. Zoveel feesten met jou mogen meemaken nooit dat er een saai feest bij is. Elk feest sluiten wij af met een grote lach op ons gezicht.De glimlach die jij mij toe wenste is gelukt, vandaag kom jij weer hier en daar kijk ik naar uit. Super ♡

IMG_20160617_133918

Wa’j hebt waardeer ie ‘t best a’j ‘t kwiet bint

Zoals jullie weten en al meerdere malen heb verteld zit mijn koppie vol met negatieve dingen, ideeën, gedachten hoe ik me zou moeten voelen, de toekomst en zo gaan we nog wel even door. Wat er nu voor in mijn hoofd word gebrainstormt is de verjaardag van mijn mannetje 4 Juli. Moet ik het vieren? Of moet Jordy het alleen gaan vieren, omdat ik het toch niet aan kan? Ik wil erbij zijn, hij word maar 1 keer 2 dan maar een paar dagen helemaal gesloopt. Ik wil vanalles uit mijn mouw schudden en spektakels gaan bedenken. Die ideeën gedachten gooi ik in de groep bij mama en Jordy… allebei zeggen dat gaat hem niet worden. Hier ga jij de mist alweer in. Je moet het niet in 2 dagen gaan houden, dan ben je 2 dagen druk en weken uit je doen. Dit gaan wij dus niet doen. De datum staat vast, we besteden alles uit en hebben er weinig werk mee. Dit is zo niet mijn ding. Ik wil zelf overal voor zorgen, ik moet me nu echt over gaan geven aan de NAH. Hoe lastig het ook is het is gewoon een pre.

De vrolijkheid zelfer, heerlijke goedemorgen?

Ik zou in de toekomst gewoon aan organisaties vast komen te zitten om mij staande weten te houden. Ene kant denk je oké prima, als ik dan weer normaal zou kunnen functioneren als moeder vind ik het prima, aan de andere kant je hebt geen keuze het gaat niet alleen om mij maar ook om de toekomst van mijn kinderen. Jordy vind dit erg moeilijk,dat is ook heel erg goed te begrijpen. Ze komen niet voor hem en ook niet voor de opvoeding van de kinderen. Het is echt om mij aan te sturen en de handvatten te geven die ik nodig ga hebben. Toch blijft het moeilijk, je word zo afhankelijk van een ander. Gelukkig is het niet dat ze twijfelen over de opvoeding, want ze vinden dat wij het samen plus de naasten het heel erg goed voor elkaar hebben. Ze vinden het zelfs bijzonder hoe goed wij het al die tijd hebben gedaan. Dat is toch echt wel fijn om te horen. Heel positief. En 1 ding is voor mij heel erg zeker, een betere vader hadden de kinderen niet kunnen wensen.

Dit te grappige filmpje moet je echt af kijken. Ik kan hem wel 20x kijken op een dag, thanks zwager!

Zelf ben ik niet zeker van mijn kwaliteiten, toch zeggen ze dat ik veel liefde aan ze kan geven al is er geen gevoel. De gedachten dat je liefde aan ze geeft en gelukkig straalt jou gezicht als jij het over je kinderen hebt. Het is bijzonder dat jou gezicht wel aangeeft wat jou gevoel is. “Jij praat met je ogen”. Alleen dat voelen blijft een dingentje, waarschijnlijk ga jij dit niet terug krijgen. Niet nu en nooit. Hoe meer jij je gaat focussen op dat gevoel, hoe dieper dat gevoel gaat zitten. Zelf weet ik wel dat het zo is, zo is het met zoveel dingen. Alleen waarneer jou het zelf overkomt, ja dan word het lastig om zo te gaan denken!

wow heftig!

Wat ik nu ga vertellen is niet iets waar ik trots op ben, het is helaas wel de realiteit. Afgelopen dinsdag ben ik veel te ver gegaan. Veel woede, angst en nare gedachten. Op plekken beland waar ik absoluut niet vrolijk van werd en zeker mijn goede gedachten niet bereikt.

Op de afdeling zitten we met allemaal dames rond de 50 en ik 26. Ook is er vanaf het begin al een jongen 34 waar ik gewoon erg goed mee kan vinden. We hebben veel zelfde beperkingen, interesses en kunnen goed met elkaar praten. Nu is hij al een paar dagen van de afdeling omdat het om bepaalde redenen niet meer ging hier. Nu mis ik mijn praat maatje en aangezien ik dingen van andere voel en zeker van hem en weet wat je wel en niet moet doen. Omdat ik hetzelfde ervaar als hem en hij heftiger reacties heeft dan ik. Is het helemaal niet goed wat ze nu met hem doen. Ik werd zo ontzettend boos en waarschuwde de verpleging jullie moeten naar hem toe en daarna ging het alarm en werd er gerend naar de afdeling waar hij zat. De verpleging mag niks vertellen, dat doen ze ook niet hoe boos je ook word. Je bereikt er dus niks mee. Weer voelde ik dit gaat om hem hij is gesepareerd. Ze konden niet niks bevestigen dus ik ging in de douche zitten, deur op slot, daar zit je dan.

2673463b205af35fc17ff62e559ab8cd

Eten’s tijd dan komen ze je uitnodigen voor de maaltijd. De verpleging had meteen door dat ik in de douche zat en hebben die deur no time open.” Saskia, Saskia wat is er?” Jaa wat zou er zijn? Is hij gesepareerd de ja of de nee? Geen antwoord. Op de gang is veel geschreeuw. Dat prikkelt mij, “als dat mens haar kop niet dicht houd dan zou ik haar een handje helpen” (nou wat stoer). Zo gingen die woorden en daden nog wel even door. Verpleging ziet het niet meer zitten, ik ben zo in mij zelf gekeerd dat de arts en psychiater worden gebeld. Binnen een minuut zat de arts voor mijn neus, “wat is er Saskia”?  Ik begin te tieren en veel met mijn handen te zwaaien. Ik besef mij op dat moment niet dat ik aan het flippen ben, ook word ik bang. De arts loopt weg. Ik verstop mij zo snel mogelijk in de kast daar zien ze me niet. Niet veel later hoor ik hakken op de gang daar komen ze weer. Waar ben je Saskia? Ze kijken overal in en onder net als ik denk dat ze mij niet hebben gevonden en hun naar de deur lopen, valt de kast open en een tas eruit. “Kijk daar zit zij” zegt de arts. De psychiater vraagt of ik nog voor mezelf insta, waarop ik antwoord: wat denkt u zelf ik wil daar heen en wel nu. Iedereen die ik nu nog op de gang hoor schreeuwen is voor mij. (Nou nou wat een praatjes heb ik weer, ik blijf en ben toch echt wel een goorse). Toch blijf ik door tieren. Geweldig, nu moet je vrijwillig mee lopen naar een afgesloten afdeling. Dat wil ik niet maar om erger te verkomen loop ik met ze mee. Daar word ik op een kamertje gezet met een vriendelijke mevrouw, alleen te veel vragen en woorden waar ik niks mee kan. Ik wil rust aan mij hoofd meer niet. Ik word alleen maar agressiever. Dan komt de arts en de psychiater weer. Saskia denk jij dat je hier normaal op je kamer kunt blijven zonder patiënten aan te vallen of jezelf. Nee dat kan ik niet wil ik niet en donder nou maar op. Dan zegt de psychiater: dan hebben wij geen andere keuze, dan moeten wij jou gedwongen opsluiten. Dat kan alleen hier niet maar wel op een ander afdeling hier op het terrein. Ik zeg: dikke koekoek ik wil terug naar 5. Op dat moment lopen ze weg. Gaan vanalles regelen. Ik neem de benen en ren naar ze toe. Ik “wil NU naar 5, ik houd mij echt rustig”. Dan besluit Sen dat ze een onafhankelijke arts en psychiater  laten komen en mogen het met mij Uitgaan zoeken. Op de gang blijf ik wachten. De verpleegkundige blijft bij mij staan en begint weer op mij in te praten. Ik luister toch niet, dan komt er een man naast mij zitten en observeert heel goed en laat mij zien dat het ook rustig kan. Ja daar heb ik meer aan en kan ik meer mee, ik begin hem dingen te vragen en hij mij. Naar het gesprek is mijn woeden gezakt en komen de arts en psychiater met mij praten! Ze zeggen dat ik nog een kans krijg als ik kan beloven dat ik geen ander of mezelf wat aan doe en een pilletje neem voor de rust. Zo gezegd zo gedaan. Ik word om de 2 uur gecontroleerd op mijn eigen plekje en ook midden in de nacht. Prima zolang ik maar rustig blijf.

De nacht heb ik goed geslapen en is vlekkeloos verlopen. Gelukkig een pak van mijn hart. Ze komen in ochtend weer praten over hoe nou verder. Nou ik krijg voor zo nodig een pilletje erbij om in te zetten bij benarde situaties. Ver volg ik het dagprogramma en mijn moeder is geweest. Heerlijk gewinkeld en samen gegeten. Een heerlijke dag zonder zorgen en mag zeggen dat ik een super fijn telefoon gesprek heb gehad met mijn moat. Verder is er nog veel wat ik moet vertellen maar voor nu ben ik moe en laat ik het hierbij. 

Tot gauw

triade gesprek ? lange weg

3a528f33bc00fc44d9617f060ee5a6c0

Vrijdag en het afgelopen weekend hebben ze mij op kunnen vegen. Ik ben nauwelijks van mijn kamer af geweest ook weinig heb ik gedaan. Mijn ouders zijn geweest, me moeder had ik al wel vaker gezien maar papa niet, vond het fijn om die beste man weer te zien. We zijn naar Arnhem geweest. 3 winkels in geweest en toen was de tijd al om. Wel zijn we goed geslaagd. Als volgt lag ik in bed met hoofdpijn en ben er zo min mogelijk uit geweest zondag was het precies het zelfde geval. Geen bijzonder weekend op mijn ouders na.

6a4728c93bc4eecc6f443c5fe63e93aa

Vandaag een belangrijk gesprek gepland! Het triade gesprek: mijn dokter, Maatschappelijk werker, verpleegkundige, mijn ambulante begeleidster van thuis, Jordy en ik. We hebben gesproken over de stand van zaken en de komende periode de stappen etc. De diagnose is niet niks… Ze hebben het nu bijna compleet en vinden dat mijn problematiek ernstig is, met veel beperkingen. Het is uitgesloten dat het om depressie gaat. Dat dit zeer zeker de gevolgen zijn van het ongeluk, het hersenletsel NAH, een zeldzaam voorkomen van NAH. Een paar keer gevraagd wat ik er van vind, dat wat ze vertellen. Ja het doet me weinig, vooral angst voor de toekomst. Ik ga zoveel hulp nodig hebben. Zoveel structuur en handvatten. We zijn hier voorlopig nog niet klaar. Over 6 weken staat het volgende triade gesprek gepland. Dan word er opnieuw gekeken hoe ik/wij in het traject staan. Jeetje, wat een spul. Medicatie gaan ze nu afbouwen naar 0 en daarna met andere medicatie weer opbouwen. Wat een puzzeltocht. Binnenkort moet ik na de cardioloog voor mijn hart dan word er contrast vloeistof ingespoten en een echo gemaakt. Het heeft iets te maken met mijn blauwe lippen, ben benieuwd en toch wel erg spannend. Verder gaan ze kijken of hier in Arnhem nog een mri gemaakt kan worden, zo niet? Dan in het AMC Amsterdam.  Achja aa. .. Als je dan toch bezig bent. Daarnaast zijn er nog meer dingen besproken. Daar kan ik op het moment nog weinig over zeggen omdat het gezin daar aan toe moet zijn. Het zijn geen fijne stappen, helaas zullen wij dit waarschijnlijk wel nodig gaan hebben. Eerst maar even laten bezinken….

Nog 1 gesprek meer hadden Jordy en ik vandaag en dat was systeem. Gelukkig begint Jordy zich steeds meer op zijn gemak te voelen en verteld ook alles. Gelukkig, zo kunnen zij ons het beste behandelen. Hier worden wel grote stappen in gemaakt en denken mee met mij maar ook met het gezin. Voor mij is het erg zwaar ik zou moeten accepteren dat ik die dingen niet zelf kan en mensen toelaten om dingen voor mij te gaan doen. Lastig hoor, “waar een wil is is een weg” denk ik dan!

Naar het gesprek of eigenlijk tijdens het gesprek is het bij mij al helemaal af. Ik trek het niet. Me ogen blijven moeilijk open. Er zit heel veel onrust in mij. Ik wil naar bed, ik wil naar huis, ik kan straks niks meer en van allerlei gedachten gaan weer door mijn hoofd. Ik denk mij zo ongelukkig…. Waarom moet dit, waarom nou ik? Het zal echt wel een reden hebben. Ik raap de troep weer bij elkaar en ga maar eens wat doen. Ik besef nu pas echt hoe hard de wereld is, in alle opzichten, vriendschappen waar ik echt van versteld sta, mensen waarvan je dingen had verwacht en dat die het ook 300% en meer waar maken maar ook veel die met een boog om je heen lopen. Waar je dan ook wel een kras door heen mag zetten. Niet iedereen hoeft je te vriend te houden, dat was mij al zovaak gezegd maar ik probeerde het toch wel. Nu begin ik een beetje in te zien dat dat verspilde energie is, vooral omdat ik al niet veel energie heb moet ik het toch maar eens gaan beperken. Ook mensen die waar je niet veel mee had nu juist laten zien dat ze er wel voor jou of voor je gezin er zijn. Dat moet ik koesteren! Dan heb je nog de oneerlijke wereld, de ziekten etc. Het is voor iedereen een kunst of een gevecht om zijn of haar leven,te leven, te overleven! EnJoy the little things☆

Fijne week allemaal!