Omhoog

Menu v/d week

Deze week is echt alles wat verkeerd kan gaan, gaat verkeerd. Duizenden klanken de 1 nog valser dan de ander. Tuurlijk er zijn ook een paar hele mooie heldere klanken, die ik zeker koester. De week afsluiten met een spoed tandarts bezoek is op dit moment echt de druppel. 

IMG_20160729_112336

Pijn is fijn, jeuk is leuk en bloed is goed?

•°●•>> Menu v/de week <<•●°•

-Met als voorgerecht gemengde salade van gevoelens, gedachten met een snufje humor.

-Het hoofdgerecht bestaat uit een mals stukje vlees, heerlijk gevarieerd, tikkeltje blijdschap, enorme dwangela organisatie en als mon se premier gemarineerde woede.

-Wij sluiten dit heerlijke menu af met een verdoving likeurtje,gatenvullend crème brullend vliegende twijfelkont! 

Ik wijk nu niet verder uit in het negatieve, het is niet goed voor mij maar ook niet voor jullie. Ben aan het wachten tot de verdoving uit mijn mond is en de hoofdpijn zakt! 

Ik wil jullie wel vertellen dat er een paar spannende leuke dingen in ontwikkeling zijn. Daar houd ik mij aan vast. De 1 kan ik hoop eind volgende week al meer over vertellen of zelfs iets van laten zien. Het andere moet nog even opzich laten wachten. Het is een wens/droom voor mij in de toekomst. In ieder geval heb ik daar nu wel een “keus” in gemaakt! Ik ben deze week volop aan het naaien geweest. Voor verschillende vriendinnen. Super leuk dat dat wel lukt. Bij de houtbewerking bewerking ben ik ook weer wat gave dingen aan het uittekenen en uiteraard maken. Die foto’s komen later. Schilderen ben ik ook nog aan het doen, een dikke dames portret van vriendinnen en de pinguïn die bijna klaar zijn. Dat betreft ben ik wel weer lekker bezig.

20160728_204543

Weinig post gehad, alles wat ik nog krijg is zo leuk en verrast mij zo, dankjullie♡. Gisteren was ik weer flabbergasted, wat een mooie bos bloemen, de kleuren van de bloemen hebben zeker kleur aan mijn dag gegeven!  Onwijs bedankt♡ en iedereen die maar op wat voor een manier dan ook van zich laat horen.

 Fijn weekend

 

Als thuis je thuis niet meer is :(

105aa7497b57094d335ba10e18276e44

Als thuis je thuis niet meer is. Ik hoef jullie niet uit te leggen toch? Hoe het is om deze weg te doorlopen. Denk dat de meesten wel denken dat dit wel eens zwaar kan zijn. Ik heb al weken gezegd, als de zwarte cross is wil ik niet thuis zijn. Te veel wat mij herinnerd aan de cross, dan kan ik beter in Wolfheze zijn.

Jordy wou graag dat ik thuis kwam, mijn moeder leek het niet verstandig, ja en dan heb je “Saskia”, ik dus. Ik wil niet, toch word ik geprikkeld en beslis dat ik toch naar huis wil. Zo gezegd, zo gedaan. Ik weet niet maar het voelt niet goed, ik twijfel nog elke seconde, nee ik wil niet, het gaat niet goed zijn als ik ga. Ook de verpleging hier zei: Sas, je moet doen wat goed voor jou is nu, alleen dan kun je de moeder zijn die je wilt zijn. Dan kun je liefde geven aan je “man”. Ik weet het maar toch die drempel over gaan, nee, die grens! 

Jordy kwam mij op halen rond 3 uur. Meteen is erbij mij 1 en al spanning. Voel me helemaal niet goed. In mijn hoofd spoken de eerste gedachten door mijn hoofd. Wees sterk en zeg dat je niet naar huis wilt, dat hij je nu nog terug kan brengen. Die aan knop, ik probeer hem te zoeken, het lukt niet. Dan zit jordy dus met een terug getrokken persoon in de auto, die antwoord met een ja of een nee. Niet die levendige Saskia die vol enthousiasme verteld over haar verhalen bij de houtbewerking en andere creatieve bezigheden. De toon is eigenlijk al meteen gezet! Ook is aan alles te zien dat Jordy het ook niet gaat trekken, hij is bekaf, probeerde zich onderweg naar mijn idee groot te houden. Thuis gekomen, Melle is helemaal dol omdat die zo blij is Mama Mama Mama, alles wordt uit de kast getrokken. Alles wil hij graag laten zien. Heerlijk, nog iemand die vol energie zit. Ik kan niet uitleggen hoe het daarna verloopt maar de bedoeling was dat Jordy en ik qualititime samen zouden hebben, het gezellig hebben. Samen de planning voor de zaterdag door zouden nemen. Ja dit gebeurt tussen neus en lippen door en zo gezellig dat 1 nog sneller in slaap valt dan de ander.

Zaterdag de planning, ja die gaat erg goed, jullie snappen het al, die gaat dus helemaal niet hé. Ik pak rust, net als anders ik kom gewoon het bed niet uit. Jordy probeert mij eruit te krijgen met alle goede bedoelingen. Dat lukt niet helemaal, met het punt waar hij dat mee probeert zet erin mij wel die schakel om. De schakel woeden, ik explodeer! Beiden raken wij van slag, ik meer ivm de NAH, maar dat is geen excuus. Dat jordy het ontiegelijk moeilijk heeft is mij meer dan duidelijk.

Ik weet het allemaal niet meer. Ik raak in een soort van shock daar raak ik mij in kwijt. Ik zeg: ik wil naar “HUIS”, ojeee dit is niet goed, ik wil naar huis? Je bent verdomme thuis. Ik wil rust, ik kan ’t niet zien dat jij erdoorheen zit, dat jij de hulp niet aanvaard, dat je te moe bent en niet eens de kracht meer hebt om het gezellig te hebben. Ik voel me zo schuldig, zo schuldig dat ik het liefst de boel weer oppak zoals gewoonlijk, naar huis komen zonder de tools, 3/4 maanden voor niks? Alle spoken die zijn weer wakker geschut daarboven. Ze maken alle 278 hun eigen rondje, nemen behoorlijk wat zij straten! In paniek bel ik mij moeder op, ze zei dat ze dit al wel had verwacht. Ik kan het gelukkig nog wel goed uitleggen, ze snap mijn punten. Tuurlijk, is het niet overal mee eens maar probeert mij wel gerust te stellen, hulpvragen te stellen en aan te bieden. Ik weet het allemaal niet meer. Ik wil NU terug, niet door jordy, ik ga wel met een taxi. Zoals dit altijd ging, bedenk ik van alles, alternatieve, het ontbreken van de excutieve functie maakt dat ik dus niks uitvoer. Ik blijf zoals altijd zitten op de plek, benoem alles wat er in mijn hoofd gebeurt alleen fysiek gebeurt er dus helemaal niks. Een pilletje neem ik op advies van mijn moeder in. Ik word daar rustig van en probeer mijzelf  op andere gedachten te brengen. Het lukt niet helemaal, toch speel ik even met Vajèn en later nog met Melle. Samen besluiten we dat jordy me naar het melken weg brengt. Rijden samen terug naar Wolfheze, de hele weg word er weinig gezegt.

Terug gekomen ben ik erg kortaf, in mij zelf gekeerd. Ik wil niet dat hij mee loopt naar binnen, hij trekt toch zijn stoute schoenen aan en gaat toch mee. Op de afdeling komt mijn pber bij ons en vraagt hoe het was. Waarop ik jordy aan kijk, heel benieuwd ben wat hij erop zegt “niet goed! Helemaal niet”. Fijn dat is positief, normaal zou hij er niet aan toegeven en zeggen: Ja was leuk. Hij weet het wel maar besef mij ook in een rouw zit en een acceptatie om de “ik” die ik niet meer word, de “ik” die ik nu ben met erge beperking. Voor hem begint het ook allemaal een plek te krijgen maar dat gaat niet zonder scheur of stoot. Schuldig voel ik mij en heb diepe respect!

Dit hoor erbij, als je eerlijk wilt zijn naar de buiten wereld, om duidelijk te maken dat dit niet makkelijk is en gaat worden, ups en grote downs! Dat ik de ene keer 100% aanwezig ben en de andere keer maar 3%. Ik vind het heel lastig, Jordy nog veel meer. Ook om dit te plaatsen, we willen ons niet als verliezers voor doen. Toch verliezen wij samen “een persoon”, maar krijgen een persoon terug. Hopen er iets moois voor terug te krijgen, daar strijden wij samen met onze omgeving dag en nacht voor…. 

Ik kan er niks meer op zeggen op dit moment. Mijn lichaam geeft aan dat het even klaar is. Mijn gevoel is het er mee eens alleen uit het zich verkeerd. Tuurlijk gaan wij ervoor, wij kunnen dat, neus in de wind! Er is behoorlijk wat werk aan de winkel…. 

IMG_20160725_115337

Zoals het klavertje 4 die ik van een dingetje heb gekregen moet groeien, groeit ons geluk vast ook beetje bij beetje!

 

 

 

Black, White en niks is er tussen in!

IMG-20160718-WA0021

Het was mij een wel bewogen week. Veel stemmings wisselingen, gedachten, negatief maar ook zeker positieve dingen. Medicatie verandering, ook te krachtig want sta te stuiteren op mij mijn benen. Ik vermaak me prima, alleen angst begin ik wel veel meer te ervaren. Komt waarschijnlijk omdat ik nu stil sta bij mijn beperkingen. Ze meer constateer,ervaar omdat ik nu weet dat het echt is. Zelf wist ik het al heel lang. Nou ik het openbaar heb gemaakt en erg open mijn blog probeer te schrijven. Krijg ik meer begrip, nog steeds weet ik dat hersenletsel word onderschat bij velen. Niet alleen voor mij is dit erg moeilijk. Ik ben deze week best druk met die dingen.

20160715_110029-1

Zoals een therapeut zei: We hebben jou famillie eigenlijk een slecht bericht moeten brengen. Omdat het ernstige is dan wie dan ook had gedacht. Het betekend gelukkig niet dat er geen verbetering in zou kunnen treden. Saskia, je mag trots zijn op wie jij bent. Je hebt patiënten waar je liever niet mee samen te werken. Over jou word anders gesproken. Je bent een mooi mens. Als jij creatief bezig ben sprankt van alle kanten het enthousiasme eraf. Je probeert van alles een lolletje te maken. Je bent altijd een luisterend oor. Je helpt iedereen waar je kan. Je doet wat aparte dingen en je hevige nukken maar dat maakt jou nog meer een bijzonder mens.

1469100972296

Wauw, overrompeld, op dat moment weet ik echt niet waar ik met al die informatie/complimenten  heen moet. Emoties raken de weg kwijt.  Hoe fijn dat is om te horen. Hoe angstige ik eigenlijk wordt. Ik wil weg, weg van hier, gillen,slaan,trappen, boos worden. Het liefst zou ik even een paar mensen dit gesprek laten horen, die mij in het verleden niet hebben geloofd, niet wouden horen, mij als stuk stront behandelende en mij in de steek lieten op het moment dat ik hun meer dan ooit nodig had.  Sorry, dat ik voor jullie blijkbaar niet de persoon was die jullie in mij wouden zien. ( Ja mensen misschien is dit niet de manier, ik type en ergens in mij lichaam zit ook verdriet die ook best eens de waarheid uit mag spreken, vanuit mijn oogpunt). Ik hoop na dat ik het stukje heb geschreven dat ik een klein stukje van dit verdriet ook een plekje kan geven.

20160723_081814

Nu naar het positieve. Ik vind het onwijs fijn dat ik echt mij ding heb gevonden. Dat is met hout werken, maar ook met de naaimachine,haaknaald of toch die verf kwast? Echt, mijn emotie uit ik niet helemaal op een normale manier. 1 ding is een feit,  mijn emotie kan zich uiten als ik bezig ben. In elke creatie ligt een stukje van mijn gevoel, mijn tranen en heel veel liefde. Zoals de meesten van de week al hebben gezien. Het poppenwagentje, de schilderijen, de kledingstukken, maxi cosi onderdelen, haakwerk en volgens mij zijn het er ondertussen best veel. Ik ben hier in de toekomst van plan om verder mee te gaan maar eerst de therapieën en de thuis situatie hervatten.

FB_IMG_1469268048673

Positief van de opnamen is ook dat ze hier mijn denkwijze erg slim benoemen. Dat daar nog wel eens iets moois uit kan komen. Ze vinden het ook ontzettend knap van mij dat ik zelf hulp ben gaan zoeken voor mijn problematiek. Zelf wil ik dit vaak niet horen, begin het wel steeds kleurige in te zien. Dat ik zelf het beste weet hoe het allemaal precies zit en dat nu dan ook bevestig word. De verpleging zegt vaak, jij bent zo hard en goed aan het werk, ondanks je moeheid en pijn, geef jezelf eens een schouderklopje. Dat begint ook steeds meer te komen, ik boost mezelf stukje bij beetje de goede richting in.

FB_IMG_1469268086049

De zwarte cross, geen 1 jaar ben ik niet even niet geweest. Dit jaar doe ik het ook niet zonder, ben alleen wel afwezig. Ik volg de zwarte cross chicks wel een beetje en zie natuurlijk beelden online. Zet zelf jovink op, bökkers rock ik mee en typhoon zing ik op zijn hartstikke mee, ondertussen geniet ik in mijn eigen bed, met mijn 3 spettert heb ik de dikste skik!!

Toppers, völle wille, zoep’n, brek’n, vret’n en maak d’r een donders mooi feestje van!

Prooooooost ?

Iedereen een fijn weekend 

Zoals in veel Blogs van mij te lezen is, de stemmings wisseling, het contrast. Wat heel erg verschild. Zo is het en zal het ook wel blijven. Dat ben ik,  ik met mijn NAH).

Mij goed voelen is zo 2009

 

817915c80c7911cfe8fd80ed9820dadc

Vaak hebben jullie gelezen, dat ik moeilijke momenten heb. Op het moment weet ik niet waar,wie of wat ik ben? Mooi weer. De foto’s van mij kindjes waar ik enorm blij van word maar tegelijkertijd zo verdrietig, zo boos, ik voel aan alle kanten onmacht. ( daarom die spam vast van afgelopen dagen, “denk ik”).Verschillende gedachten spoken door mijn hoofd. Ik schrijf verhaal naar verhaal, de meeste verhalen durf ik niet eens te posten! Er zijn gewoon te veel woorden om te omschrijven wat er hier met mij gebeurt,hoe het er hier aan toe gaat, al die diagnose die voor mij en mijn familie duidelijk zijn maar ook erg pijnlijk. Laat staan in mijn koppie, ik weet gewoon dat ik niet beter word. Waarom moet het dan nog erger worden? 

8c9be02fb8ba66490f13f9f672c57418

Ik pak een flesje water, besprenkel mezelf in het gezicht. Het gevoel van diep daar binnen, wil ik er uit trekken. Dan maar eigen tranen maken. Nu ik mijn creatieve kant toch heb ontmoet. Kan ik beter mijn tranen ook maken, toch? 

629ca14a7ca51140a6c82d41d76783c8

Sas, kun je nog even? Sas, wil je mij even helpen? Sas, ik heb gemorst met thee over mijn been, wat moet ik doen? Sas, zullen we nog even wandelen? Sas, Sas, Sas….. Kan ik niet een andere naam krijgen? Stik erin SAS. Ik zou ze met alle liefde willen helpen!! Mag ik dan ook een keer? Leunen, steun zoeken? of gewoon kunnen zeggen: NU EVEN NIET, KUNNEN JULLIE DAN HELEMAAL NIKS ALLEEN? Achja, het heeft helemaal geen zin. Ik zeg dat alleen als het al veel te laat is.

4ca6359169a63a400ff1c33b891b4660

Ik/wij heb de laatste weken veel negatieve dingen te horen gekregen.Tuurlijk ook positieve dingen zoals “je word niet beter, we kunnen je niet opereren, maar we kunnen je wel alle hulp thuis bieden” of ” het gaat zwaar worden maar als het eenmaal loopt dan weten wij zeker dat er succes momentjes te behalen zijn”etc. Daar doorheen walsen als een blind peerd, dat is de oplossing niet. De negatieve dingen worden wel gecompenseerd met de positieve dingen. “dat is wat veel denken” zoals ik dat hier wel merk onder de verpleging, daar heb ik het ook zeker met ze over.a6ecb3f513b4a967caf6a9eb01d41517

Als je begin van de week hoort, nou je kunt pas naar huis als dit, dit en dat thuis voor elkaar is. Als jij er een goed gevoel bij hebt en vertrouwen dat je naar huis kunt, bij de handvaten van de therapieën etc.  Thuis, dan ben je er nog lang niet. Je krijgt dit zo, dat zo. Het moet zo blijven als je nu hier hebt en daar moet thuis, je omgeving, zoveel mogelijk aan aangepast worden. Pfff, ik voel me waardeloos, had ik maar eerder, had ik maar zo….. Het liefst vertrok ik gisteren ipv vandaag. Denk naar mensen, als ik het had gekunt was ik allang thuis geweest.

6c511bba6f2ccf76c31646c55c1a8b37

Ik zie wel weer waar vandaag de dag strand.

Denk niet zwart, denk niet wit, maar denk in de kleuren van je  >>°•♡•°<<

abfa2d9881b3491f0f94b73610334933

 

Waarom zijn ? krom? omdat ze niet recht zijn….

IMG_20160717_111853

Ik weet het, positief zijn en ik gaan niet vaak samen. Ik wil helemaal niet zeuren of de hele dag zeggen hoe slecht het eigenlijk echt gaat. Dat zit niet in mij, daarom ook dat masker die ik naar jullie heb opgezet! Ik mag nu van mij zelf zeggen, als iemand vraagt “Sas, hoe gaat het?” Het antwoord daarop is: slecht, niet te omschrijven! Vrijdag vriendin op bezoek gehad, gisteren met me steun en toe verlaat, mams op pad geweest. Vandaag met mijn buurvrouw Conny op pad. Het is nodig om even er tussen uit te gaan want anders houd ik dit niet meer vol. Het is gewoon zo lastig, je zit hier voor een doel, die het meer dan waard is om voor te knokken. Alleen wanneer mag ik eindelijk stoppen met knokken en gaan leven, het leven dat ik toch ook wel verdien?

Die vraagteken? Dat is toch wat, continue mezelf afvragen waaraan ik dit verdient heb? Mezelf elke keer bestraffen. Zoveel pijn van binnen, van de buitenkant zie je dat niet. Dat is bij veel mensen zo hoor! Gelukkig naar al mijn ervaringen reikt mijn mensenkennis nu ver en zou ik er in de toekomst voor hun willen zijn, wie weet iets van ervaringsdeskundige. Nu ik “weet” dat ik 6 jaar lang mij niet heb aangesteld, dat ik gewoon gelijk had zou ik nog liever de tijd terug willen draaien. Dat ik de psychologen, psychiaters, artsen op kan bellen en zeggen zie nu wel dat ik niet depressief ben. Zie nu wel dat er veel meer aan de hand is (niet allemaal hoor,heb er ook te veel gehad). Heeft het zin?  Nee fouten maken is menselijk. Maar 1 fout was genoeg, waarom moest dat dan zo’n 12 keer?

Het thuis front heeft het er maar wat moeilijk mee, de kaarten blijven gelukkig binnen komen. Wat moest ik toch zonder jullie !!!!!! Jordy heeft het thuis niet makkelijk, daar maak ik mij echt zorgen om. Ik kan pas thuis komen als er iets is gerealiseerd, een rustruimte. Hij wil dat “natuurlijk” alleen doen. Ik ben er kapot van en dat weet hij. Hij zou ook de hulp die hij aangeboden krijgt moeten aanvaarden. Ik wil niet straks thuis komen, zien dat mijn eigen vent dan de klap krijgt en niet meer op staat. ( Ik snap hem ook zeker wel, ik ben niet anders, doorzettingsvermogen rules).

IMG_20160717_112009

Hij werkt zo hard, voor alles, zijn gezin, zijn beesten. Ik wil dat hij gewoon weer naar het café kan gaan en een lekker koud biertje achter over tikt. Lekker kan gaan trainen, voetballen, 3de helft mee kan maken. En zoveel meer. Hij had zelf al vaak geen zin om uit te gaan naar het cafe/disco etc. bij de kamaraden zitten een biertje drinken dat vind hij nog steeds een uitje. Voor mijn ongeluk, de kinderen, etc. had die dat al minder interesse in het café of feesten, gewoon omdat zijn werk,zijn hobby altijd vooraan staat. Voetbal is wel zijn lust en zijn leven qua sport. Als de leider van het 1st belt en vraagt wil je reserve keeper zijn, als je dan die twinkeling in zijn ogen ziet kun je toch geen nee zeggen? Ik in ieder geval niet! Voetbal is ook iets wat ik erg graag kijk, zelfs het spelen heb ik een paar keer overwogen. Ik hoop dat hij dat straks gewoon zoveel mogelijk op kan pakken en niet zelf in een lappenmand verkeerd. 

Dan mijn mams die volgens mij wel elke dag wil komen, om mij mee te nemen of me te helpen met wat dan ook. Daarnaast veel werkt. (Mijn vader, zusje verder familie, vriendinnen natuurlijk ook). Vaak denk ik mij heel erg verdrietige net als nu. Onvoorwaardelijke liefde denk ik hun te geven.❤❤❤❤❤ Waarom, waarom, waarom, waarom en nog eens waarom?

Geen antwoord nu. 

Ik ga een luchtje scheppen!!

Fijne zondag, lieve allemaal!

 

Het is net zo’n iets als een hond vragen om zijn kont af te vegen.

Opruiming, dat is wat er moet komen in mijn kamer, in mijn hoofd, in mijn buik, overal heb ik die opruiming nodig. Zodat ik rust krijg, nouja zoveel mogelijk dan. Ik ben al de hele week aan het opruimen in mijn kamer en het is nog veel grotere rotzooi geworden. Ze moeten mij niet gaan dwingen, dat is vragen om problemen. Het is net zo’n iets als een hond vragen om zijn kont af te vegen. Een kip die van de leg is. 1 ding is zeker kippig(eigenwijs) ben ik wel, zo noemde mijn opa dat altijd.

cc1d0c9ce73bca8b1a8a47143b7704bf

Sinds de verjaardag van Melle leef ik op adrenaline zoals ik jullie al vertelde. Het is wachten tot die klap. De adrenaline zakt en neem toe. Die automatische piloot doet wel hoor. Zo heb ik vanaf het ongeluk eigenlijk geleefd en beleefd. Door door door, om half 3 ’s nachts je je bedenken dat je morgen bezoek krijgt en je hele huis schoon wilt hebben. Wat doe je dan? Juist, gewoon even om half 3 gaan boenen, stofzuigen, wassen,etc. als een gek. Je word wakker van een creatief idee, om 3.45. Wat doe je dan? Gewoon alles pakken en beginnen met dat project. Hier op mijn kamer gaat het echt niet anders hoor! Ja, de eerste weken, dan wil je je zo goed mogelijk voor doen (Voor zover dat kan). Die observatie is dus echt wel nodig, al lijkt het bij mij eindeloos te duren. 

Opbouwende woede, als ik bezig ben met opruimen die opgedrongen is. Ik vind dat het namelijk overzichtelijk is en als iemand anders dat dan niet vind moet hij of zij er maar door heen kijken. Dat te denken en te zeggen, lukt 1x, 2x en zelfs 3x, nu staat de verpleging erop! Elke avond loop ik maar zelf om mijn pilletjes op te halen. Normaal komen ze die brengen en zien dat ik ze netjes op slik.(anders zien ze de bende). Nu haal ik ze op en zeg: Ik slik ze als ik op de kamer ben meteen. (Deze zorgen ervoor dat ik suf, slap en erg rustig wordt). Ik neem ze veel later dus dan voor het oog maar even alle zooi opruimen. Lekker hé? Over je slaap heen walsen? Fijn je grenzen passeren. Wat een topper? ( een leugentje om bestwil, moet kunnen? In deze situatie die ik verkeer is dat heel dom.) Topper is er niet, Sas is gewoon heel dom bezig!

Helaas is dit het begin van de ontploffing, alleen wachten tot die explodeert. Hoe bewust ik van dit alles ben, nu ik het zo opschrijf, hoe bewuster ik word dat die f*cking excutieve functies echt kapot zijn. De aan of de uit knop. Schakelaars verdomde dingen, als je ze nodig hebt zijn, ze helaas bij mij heel ver te zoeken.

Even wat anders. Ik heb eigenlijk altijdtegen mezelf gezegt “tatoeage heel mooi, maar voor mij zelf niet” sinds dat ik mijn glasarm heb ben ik in de creatieve zin op het idee gekomen ik wil een tatoeage. Ik zag beelden in mijn hoofd, maar had het plaatje nog niet compleet. Die is naar wat meer tekenen hier compleet. Elk lijntje die ik wil op mijn arm, heeft een onvoorwaardelijke betekenis. Contact met tatoe Bob heb ik gehad. Zodra ik tijd heb ga ik bij hem langs!

Heb deze week veel therapieën gehad. Met stokjes tussen mijn oogleden, heb ik het wel overleefd. De houtbewerking gaat wel zonder slag, niet zonder stoot?. Het is toch wat die stoot dat je een treintje moet geven? Om alle delen JUIST op elkaar te krijgen. Juist is niet de gaatjes omgedraaid te hebben, de wieltjes erdoor te doen en tot de conclusie te komen dat het treintje niet rijd! Ow hoe ga ik dit de jongens en vragen om de geschoten spijkers er uit te halen? Zelf oplossen is namelijk geen oplossing. Ik houd dan dat hele treintje an diggelen. Dus daar komt ie: jongens, willen jullie lachen? Tuurlijk, willen hun dat. Laat hun het treintje zien. Ja, dat is wel lachen hé?  Ja Sas je bent een beste meid, we dachten dat het allemaal wel goed kwam met jou. Ha ha, het is allemaal goed gekomen met de trein. Nu verder met een poppen wagen. Hoe gaaf de trein is, is laat ik jullie zo gauw mogelijk zien. Ik wil hem namelijk nog gaan verver en branden.

De post laat hier weer lekker op zich wachten. Ik heb weer leuke creabea dingen besteld. Hoop vandaag het toch echt te ontvangen.  Dit weekend blijf ik namelijk in Wolfheze. Dus kan ik hopelijk veel knutselen, dingen afmaken! Vandaag wat therapie en daarna komt me ene moat, wat mis ik ze toch mijn 2 moaten…. iedereen eigelijk!  Mama komt morgen ook nog dus fijne vooruitblikken!

Iedereen fijne dag

Liefs

Cadeautjes klein, groot een kaartje hier een kaartje daar!

Mensen wat zijn jullie lief voor mij, ik kan het zo hard gebruiken maar dat betekent niet dat het moet, maar om dat het mag??. Ik blijf het lekker doen, mensen onwijs bedanken . Ik kan niet alles plaatsen want heb mijn blog niet altijd bij mij. Wel heb ik altijd de foon bij mij en ben begonnen om de dingen die ik krijg met een bedankje via ig of wel Instagram genoemd te plaatsen. Fb deel ik dit bericht al en wil ook niet te veel jullie spammen? #follow.me.ig

20160710_165523 20160710_172744

Zondag werd ik door een pakketje via via verast een super cute potje met zaadjes van de klaver 4. Een houten kaart met de tekst “mens wat ben je mooi” @chterop stonden hele lieve woorden. Thnxx. Verder heb ik nog meer erg leuke kaarten mogen krijgen thnxx. Zoals vandaag ook weer een hele grote kaart en vanmiddag werd ik totaal verrast door een doosje van greetz+kaart. Heel onverwacht. Dat had ik even niet aan zien komen. Het raakt me keer op keer maar dez keer durf ik zelfs de kaart niet verder te lezen. Uiteindelijk heb ik het wel uit gelezen. Weet je de wereld is mooi met jou en iedereen! 

20160712_193350

Het is zo’n wonder, zoveel liefde voor mij en mijn gezin! Ik zou iedereen zo’n dikke knuffel willen geven. Om te laten zien wat die lichte puntjes met mij doen. In 1 woord, jullie zijn:

☆♡☆ MEGAFANTASTISCHETOPPERS☆♡☆

Sweet dreams

Sweet people

 

Familie gesprek?

IMG_20160712_101314

Zondag hebben  jordy, de Kids  en ik heerlijk gewandeld op de Veluwe. Niet lang maar wel geweldige wandeling. De Joolz trekt en duw je blijkbaar overal doorheen. Bult stijl omhoog, weer naar beneden, oei drassige bende, weer omhoog. Een hele mooie wandeling hebben wij gemaakt. Wauw koeien liepen daar ook los de stier apart van de vrouwtje. Wat een mooi gezicht. Wat heeft Melle ook genoten van alles.  Voetballen met mama en papa, boe boe boe naar de koetjes roepen, jammer dat die koe niet terug speelde met de bal maar ach, dan zelf er maar weer achteraan.  Vajèn lag op haar dooie gemaak te genieten in de kinderwagen. Onder de survivaltocht viel madam in slaap. Heel huids zijn we weer bij de auto gekomen. Terug gegaan naar de afdeling. Hun zijn meteen weer door gereden naar huis. Beide waren wij kapot! Rust+rust= RustenIMG_20160712_101447IMG_20160712_101236

Maandag, leuke, zware, heftige dag. Mama, schoonmoeder en jordy hebben een  gesprek gehad met therapeuten en artsen. Mama kwam al vroeg zodat we nog stofjes voor mij konden halen. Helaas dat werd hem niet, de groothandel was niet los helaas! Dan maar een andere groothandel, inkopen doen voor mijn creatieve uitbarstingen. Ik ben zeker geslaagd. Fijn lekker met mams geluncht en daarna terug naar de afdeling. Daar aangekomen zijn Jordy,schoonmoeders de ook en mijn geluk. Ik mag op de kinderen passen als hun het gesprek hebben.IMG_20160712_101535

Gezellig is het maar toch wel erg druk. Aangezien mijn keel en oorontsteking nog steeds speelt en nog kleine lichamelijke klachten moet ik echt mijn best doen. Het gaat prima, maar als jordy schoonmoeders en mam weer terugkomen is het klaar. Ik kan niet meer. Dat is wat het is. Ik zie duidelijk aan me moeder dat het een heftig gesprek is geweest. Voor iedereen was/is het nu hoop ik wel duidelijk. Wat mijn status is en wat het gaat zijn in de toekomst.

IMG_20160712_101202

Jordy,schoonmoeders plus de Kids gaan richting huis. Mijn moeder helpt me nog even wat spulletjes naar mijn kamer brengen. Daarna drinken wij nog wat, onder tussen verteld zij het 1 en het ander over het gesprek. Heftig, ookal wist ik alles wel. Het komt bij mij weer als een klap. Een klap die veel woede, frustratie en hoofdpijn oproept. Tuurlijk, ik maak stapjes naar boven en weer een stapje of 5 terug. Ik kom er wel, dat weet ik zeker. Hoe ik er zou komen, ja dat is moeilijk voor mijn familie, het word niet makkelijk!

IMG_20160712_101631

Mijn beperkingen, waar ik 6 jaar voor heb gevlucht, waar ik voor op mijn tenen heb gelopen. Waarmee ik mijn familie, vrienden in mee heb gesleurd. Word ontkracht, ontkracht in de zin van veel hulp in het thuis gebeuren.  Ik krijg thuiszorg en begeleiding. Moet zoveel mogelijk ontlast worden, niks moeten, alles mag. Ik denk bij mijn eigen “waar ben ik aan begonnen”. Ik wil dit niet, het spookt daarboven, ik ben bang. Veel gedachtens vliegen op en aan is mijn koppie. Elke keer aan het einde van die gedachten is de conclusie dat ik niet meer wil. Niet hier maar ook niet daar. Ik wil mijn spullen pakken, spullen pakken naar een plek waar de sun altijd schijnt. Gelukkig, die plek is er niet. Mijn wilskracht komt weer boven zetten, ik,  moet volhouden. Die dag werd er mij gezegd “Sas samen gaan wij dit doen”!

20160710_111027

Ik mag en kan nu niet opgeven.

Vandaag ga ik er maar weer iets van maken, tenminste als die *** hoofdpijn eens verdwijnt.

Je moet jou leven zelf versieren, een ander doet het niet voor jou.

Big Hugh

 

Give away?

Ik had toch gezegd dat ik dingen weg zou gaan geven? 

Ik heb al een een aantal dingen weg gegeven!!!!

Niet via mijn blog, heb mensen gewoon verrast met een klein gebaar. Ik ervaar door de kaartjes en elk dingetje wat ik krijg wat het kan doen met iemands kracht, gevoel etc. Ik stuur mensen die het kunnen gebruiken ook kaartjes maar ook eigen gemaakte spulletjes: koorden, kleding, schilderijen, sleutelhangers en volgens mij nog wel meer.

Een fijne gebeurtenis, geboorte,beterschap, een steuntje in de rug gewoon om te laten zien dat ik ook aan jullie denk. Het is zo leuk om andere met een klein gebaar blij te maken, dan de liefde die je terug krijgt. Dat geeft mij ook weer kracht, kracht om door te gaan met leuke dingen maken en dan ze weg te geven(voor mij levert dat energie en ontspanning op). Ik zou hier onder even laten zien wat ik afgelopen 2 weken weg gegeven heb. Sommige dingen ben je even mee bezig en sommige dingen heb je zo voor elkaar. Ik maak dan een aantal dingen en verzend de pakketjes dan te gelijk.

IMG_20160709_193350 IMG_20160709_193203 IMG_20160709_192747 IMG_20160709_192700 IMG_20160709_192556 IMG_20160709_192430

Ik ben er erg tevreden over, de mensen die de dingetjes hebben gekregen waren er erg enthousiast over. Gelukkig ik ben altijd maar wat bang dat het niet in de smaak valt. Ik ben nog bezig met 2 poncho’s, 3 schilderijen op bestelling zou jij ook iets van mij willen hebben laat het mij weten? Ik ga binnenkort echt wat verloten. Ik krijg er nu wat meer tijd voor. Heb nog tig creatieve ideeën dus houd mij in de gaten!!

Weetje? ? ?

Ik mag weer heel veel mensen bedanken voor de lieve kaartjes, soms denk je er komt niet meer wat. Dan flipflop komen er weer een aantal kaarten binnen. Ik vind het zo fijn dat mensen mij blijven schrijven !!

Spontaan, mensen die je een keer in het verleden hebt gesproken. Erg verrassend en zo fijn. Wat een mensen die continue met mij en ons meeleven. Een mooie tekst, kleine cadeautjes etc bedankt lieverd,

Onder het motto van: niks moet, alles mag !

Lots of love

 

howdihoo…

Goedemorgen,middag,

Wat een dag gisteren. Smorgens zo fijn gewerkt bij de houtbewerking. Het is er druk allerlei apparaten, prikkels vliegen mij om mij oren. Maar dan? Het hout dat je weerstand geeft, die jou de rust de kalmte bied die ik nodig heb. Ik heb echt iemand nodig die mijn grenzen aan geeft en lekker als een gek op te keer kan gaan. Onee hé? Ik ben toch niet verliefd op meneer Hout? Ach maak je druk. Dat zeg ik ook tegen de jongens/ mannen daar. Ik kan daar een echt zijn wie ik ben, ze kijken me soms een beetje raar aan maar ik denk “F*CKjullie”. Nee ik zit niet in het verkeerde lichaam, dat ik beter een man had kunnen zijn. Nee ik ben, wij zijn, vrouwen hebben gewoon alles in huis. Dat isIMG-20160707-WA0000

1 man zat erbij die zei: Als ik toch eens een vrouw was geweest had ik mijzelf allang opgehangen. Hahaha, daar zat ik dan alleen met 9 mannen. Iets wat onzeker zeg ik: Wat een held ben jij zeg. Een vrouw zou jij nooit maar dan ook nooit zijn, als je zo denkt is prima. Voor mij betekent dat dat jij ons gewoon bewondert,achter elke sterke man, staat een krachtige vrouw! Natuurlijk,de mannen moet lachen van mijn uitspraak. De man die het zei had zijn mond dicht en vroeg heel voorzichtig “wat is je naam” ik antwoordde: Annie knipmuts. 

13:00 taxi naar het Rijnstate ziekenhuis. Hop naar de cardioloog, de reis en alles doe ik in mijn eentje. Pfff veel mensen zullen wel denken, kind doe niet zo dol, dat is toch heel normaal? Nee, zoals ik al vaker heb gezegd, grote bek klein hartje. Oké, daar ga ik dan. Gelukkig een lieve vrouw in de taxi die lekker babbelt en ik babbel wel terug. Aangekomen naar registratie balie en dan naar de inlogpaal. Ik klop op mijn schouder want kind wat doe jij het goed. Zelfs durf ik aan een onbekende te vragen waar is route 16, al staat het 500m van mij aangegeven. Aanmelden en gaan zitten. Al gauw word ik gehaald. Door een echte knapperd….. wow dat had ik niet aan zien komen. Kleed je maar uit en dan mag je met de rug naar mij toe gaan liggen. ” ja hij wil mijn hoofd niet zien dat snap ik, ha ha” zo gezegd zo gedaan. Eerst een echo, onee eerst een prik of 3. In binnenkant elleboog voor het gas inspuiten en een infuusnaald in de pols. Auw Auw Auw die in mijn pols is altijd een karwei, wat een pijn 1 x fout en dan zit die goed. Dan de echo bij het hart. Alles ziet er goed uit ze vinden naar de kneuzing van mijn hart een heel mini gaatje tussen de 2 kamers. Hoef ik me niet druk om te maken. Ze hebben een vloeistof ingespoten, daar mee konden ze het allemaal net iets beter bekijken.Werd er erg naar van. Uit mijn pols word wat bloed uitgehaald en gaat naar het lab. Ik hoop vanmiddag te horen of dat ook goed is. De grote blijft nog steeds hoe kom ik aan die blauwe lippen? Dit is nou uitgesloten, mijn hart doet het prima en het gaat je is zo minimaal dat dat de oorzaak niet kan zijn. 

20160707_160157

Dan moet je weer naar Wolfheze terug, goed op mijn planning gekeken en netjes de taxi gebeld. Goedzo meid,je gaat door voor de koelkast! Over 5 a 10 min zijn wij er. Buiten in de zo’n zat ik wel lekker tot ik mij bedacht de 10 min zijn toch al om? Ja precies 3 kwartier. Dan ga ik twijfelen aan mezelf heb je de goede taxi wel gebeld? Heb je hem toevallig gemist? Dan nog maar een keer bellen.  Mevrouw Oosterveld hij is nu bij het ziekenhuis op de hoek, dus hij is er bijna. Oké, weer wachten met een kwartier denk ik echt nu snap ik er niks meer van. De hoofdpijn komt, ik word gespannen en boos. Nu werkt de aan knop niet mee, ik zou toch echt nog een keer moeten bellen. Tot een vrouw naast mij zegt meisje lukt het jou wel? Ik zeg: nee ik moet de taxi voor de 3 de keer bellen, alleen het lukt me niet. Waarop ze mijn papier vast pakt en zegt dan doen we het samen. Ze heeft niks gezegd en geobserveerd en dan lukt het dus. De man antwoorden ik heb er een half uur gestaan maar ik zag niemand. Ik stuur zo gauw mogelijk iemand naar je toe. Ik heb de vrouw bedankt en gedag gezegd. Daar is eindelijk de taxi, een hele aardige man, lekker zitten kletsen en toen was ik weer bij Quintet.

Terug op de afdeling word je aangevlogen “Saskia wil je dit even doen? Ook nog die indiaan tekenen etc”. Ik spring van binnen  uit me vel. Ik wil die pokerface echt wel verbouwen. Maar nee ik blijf rustig. Ik zeg:  nou mevrouw ik ben net weer van het ziekenhuis en  heb nu even geen behoefte aan deze drukte en loop weg. Verpleging komt achter mij aan “Sas goed gedaan, dit is het nou, grenzen aangeven”. Ik ben helemaal op en me gedachten gaan met mij aan de haal, laat mij allemaal nou eens met rust!! Ik wil na de scu, tuurlijk er is geen plek. Dan maar een pammetje en in bed.  Al gauw val ik in slaap. Die avond is er nog genoeg gebeurt maar ik vind het goed zo. Lang verhaal, vertel vanavond wel over de rest en vandaag.

Later♡