Omhoog

Familie gesprek?

IMG_20160712_101314

Zondag hebben  jordy, de Kids  en ik heerlijk gewandeld op de Veluwe. Niet lang maar wel geweldige wandeling. De Joolz trekt en duw je blijkbaar overal doorheen. Bult stijl omhoog, weer naar beneden, oei drassige bende, weer omhoog. Een hele mooie wandeling hebben wij gemaakt. Wauw koeien liepen daar ook los de stier apart van de vrouwtje. Wat een mooi gezicht. Wat heeft Melle ook genoten van alles.  Voetballen met mama en papa, boe boe boe naar de koetjes roepen, jammer dat die koe niet terug speelde met de bal maar ach, dan zelf er maar weer achteraan.  Vajèn lag op haar dooie gemaak te genieten in de kinderwagen. Onder de survivaltocht viel madam in slaap. Heel huids zijn we weer bij de auto gekomen. Terug gegaan naar de afdeling. Hun zijn meteen weer door gereden naar huis. Beide waren wij kapot! Rust+rust= RustenIMG_20160712_101447IMG_20160712_101236

Maandag, leuke, zware, heftige dag. Mama, schoonmoeder en jordy hebben een  gesprek gehad met therapeuten en artsen. Mama kwam al vroeg zodat we nog stofjes voor mij konden halen. Helaas dat werd hem niet, de groothandel was niet los helaas! Dan maar een andere groothandel, inkopen doen voor mijn creatieve uitbarstingen. Ik ben zeker geslaagd. Fijn lekker met mams geluncht en daarna terug naar de afdeling. Daar aangekomen zijn Jordy,schoonmoeders de ook en mijn geluk. Ik mag op de kinderen passen als hun het gesprek hebben.IMG_20160712_101535

Gezellig is het maar toch wel erg druk. Aangezien mijn keel en oorontsteking nog steeds speelt en nog kleine lichamelijke klachten moet ik echt mijn best doen. Het gaat prima, maar als jordy schoonmoeders en mam weer terugkomen is het klaar. Ik kan niet meer. Dat is wat het is. Ik zie duidelijk aan me moeder dat het een heftig gesprek is geweest. Voor iedereen was/is het nu hoop ik wel duidelijk. Wat mijn status is en wat het gaat zijn in de toekomst.

IMG_20160712_101202

Jordy,schoonmoeders plus de Kids gaan richting huis. Mijn moeder helpt me nog even wat spulletjes naar mijn kamer brengen. Daarna drinken wij nog wat, onder tussen verteld zij het 1 en het ander over het gesprek. Heftig, ookal wist ik alles wel. Het komt bij mij weer als een klap. Een klap die veel woede, frustratie en hoofdpijn oproept. Tuurlijk, ik maak stapjes naar boven en weer een stapje of 5 terug. Ik kom er wel, dat weet ik zeker. Hoe ik er zou komen, ja dat is moeilijk voor mijn familie, het word niet makkelijk!

IMG_20160712_101631

Mijn beperkingen, waar ik 6 jaar voor heb gevlucht, waar ik voor op mijn tenen heb gelopen. Waarmee ik mijn familie, vrienden in mee heb gesleurd. Word ontkracht, ontkracht in de zin van veel hulp in het thuis gebeuren.  Ik krijg thuiszorg en begeleiding. Moet zoveel mogelijk ontlast worden, niks moeten, alles mag. Ik denk bij mijn eigen “waar ben ik aan begonnen”. Ik wil dit niet, het spookt daarboven, ik ben bang. Veel gedachtens vliegen op en aan is mijn koppie. Elke keer aan het einde van die gedachten is de conclusie dat ik niet meer wil. Niet hier maar ook niet daar. Ik wil mijn spullen pakken, spullen pakken naar een plek waar de sun altijd schijnt. Gelukkig, die plek is er niet. Mijn wilskracht komt weer boven zetten, ik,  moet volhouden. Die dag werd er mij gezegd “Sas samen gaan wij dit doen”!

20160710_111027

Ik mag en kan nu niet opgeven.

Vandaag ga ik er maar weer iets van maken, tenminste als die *** hoofdpijn eens verdwijnt.

Je moet jou leven zelf versieren, een ander doet het niet voor jou.

Big Hugh

 

Saskia

  • Richèlle Manon Dekker

    ?

    12 juli 2016 at 12:18 Beantwoorden
  • Wendy

    Wat heftig allemaal, Saskia. Ik hoop voor je, dat het uiteindelijk allemaal goed komt. Heeft gewoon veel tijd nodig. Jullie hebben 2 prachtige kinderen. Je bent een hartstikke leuke meid. En een lieve, behulpzame kerel. Je kunt het. Veel liefs Wendy Bronsvoort

    12 juli 2016 at 12:31 Beantwoorden

Laat een bericht achter