Omhoog

Als thuis je thuis niet meer is :(

105aa7497b57094d335ba10e18276e44

Als thuis je thuis niet meer is. Ik hoef jullie niet uit te leggen toch? Hoe het is om deze weg te doorlopen. Denk dat de meesten wel denken dat dit wel eens zwaar kan zijn. Ik heb al weken gezegd, als de zwarte cross is wil ik niet thuis zijn. Te veel wat mij herinnerd aan de cross, dan kan ik beter in Wolfheze zijn.

Jordy wou graag dat ik thuis kwam, mijn moeder leek het niet verstandig, ja en dan heb je “Saskia”, ik dus. Ik wil niet, toch word ik geprikkeld en beslis dat ik toch naar huis wil. Zo gezegd, zo gedaan. Ik weet niet maar het voelt niet goed, ik twijfel nog elke seconde, nee ik wil niet, het gaat niet goed zijn als ik ga. Ook de verpleging hier zei: Sas, je moet doen wat goed voor jou is nu, alleen dan kun je de moeder zijn die je wilt zijn. Dan kun je liefde geven aan je “man”. Ik weet het maar toch die drempel over gaan, nee, die grens! 

Jordy kwam mij op halen rond 3 uur. Meteen is erbij mij 1 en al spanning. Voel me helemaal niet goed. In mijn hoofd spoken de eerste gedachten door mijn hoofd. Wees sterk en zeg dat je niet naar huis wilt, dat hij je nu nog terug kan brengen. Die aan knop, ik probeer hem te zoeken, het lukt niet. Dan zit jordy dus met een terug getrokken persoon in de auto, die antwoord met een ja of een nee. Niet die levendige Saskia die vol enthousiasme verteld over haar verhalen bij de houtbewerking en andere creatieve bezigheden. De toon is eigenlijk al meteen gezet! Ook is aan alles te zien dat Jordy het ook niet gaat trekken, hij is bekaf, probeerde zich onderweg naar mijn idee groot te houden. Thuis gekomen, Melle is helemaal dol omdat die zo blij is Mama Mama Mama, alles wordt uit de kast getrokken. Alles wil hij graag laten zien. Heerlijk, nog iemand die vol energie zit. Ik kan niet uitleggen hoe het daarna verloopt maar de bedoeling was dat Jordy en ik qualititime samen zouden hebben, het gezellig hebben. Samen de planning voor de zaterdag door zouden nemen. Ja dit gebeurt tussen neus en lippen door en zo gezellig dat 1 nog sneller in slaap valt dan de ander.

Zaterdag de planning, ja die gaat erg goed, jullie snappen het al, die gaat dus helemaal niet hé. Ik pak rust, net als anders ik kom gewoon het bed niet uit. Jordy probeert mij eruit te krijgen met alle goede bedoelingen. Dat lukt niet helemaal, met het punt waar hij dat mee probeert zet erin mij wel die schakel om. De schakel woeden, ik explodeer! Beiden raken wij van slag, ik meer ivm de NAH, maar dat is geen excuus. Dat jordy het ontiegelijk moeilijk heeft is mij meer dan duidelijk.

Ik weet het allemaal niet meer. Ik raak in een soort van shock daar raak ik mij in kwijt. Ik zeg: ik wil naar “HUIS”, ojeee dit is niet goed, ik wil naar huis? Je bent verdomme thuis. Ik wil rust, ik kan ’t niet zien dat jij erdoorheen zit, dat jij de hulp niet aanvaard, dat je te moe bent en niet eens de kracht meer hebt om het gezellig te hebben. Ik voel me zo schuldig, zo schuldig dat ik het liefst de boel weer oppak zoals gewoonlijk, naar huis komen zonder de tools, 3/4 maanden voor niks? Alle spoken die zijn weer wakker geschut daarboven. Ze maken alle 278 hun eigen rondje, nemen behoorlijk wat zij straten! In paniek bel ik mij moeder op, ze zei dat ze dit al wel had verwacht. Ik kan het gelukkig nog wel goed uitleggen, ze snap mijn punten. Tuurlijk, is het niet overal mee eens maar probeert mij wel gerust te stellen, hulpvragen te stellen en aan te bieden. Ik weet het allemaal niet meer. Ik wil NU terug, niet door jordy, ik ga wel met een taxi. Zoals dit altijd ging, bedenk ik van alles, alternatieve, het ontbreken van de excutieve functie maakt dat ik dus niks uitvoer. Ik blijf zoals altijd zitten op de plek, benoem alles wat er in mijn hoofd gebeurt alleen fysiek gebeurt er dus helemaal niks. Een pilletje neem ik op advies van mijn moeder in. Ik word daar rustig van en probeer mijzelf  op andere gedachten te brengen. Het lukt niet helemaal, toch speel ik even met Vajèn en later nog met Melle. Samen besluiten we dat jordy me naar het melken weg brengt. Rijden samen terug naar Wolfheze, de hele weg word er weinig gezegt.

Terug gekomen ben ik erg kortaf, in mij zelf gekeerd. Ik wil niet dat hij mee loopt naar binnen, hij trekt toch zijn stoute schoenen aan en gaat toch mee. Op de afdeling komt mijn pber bij ons en vraagt hoe het was. Waarop ik jordy aan kijk, heel benieuwd ben wat hij erop zegt “niet goed! Helemaal niet”. Fijn dat is positief, normaal zou hij er niet aan toegeven en zeggen: Ja was leuk. Hij weet het wel maar besef mij ook in een rouw zit en een acceptatie om de “ik” die ik niet meer word, de “ik” die ik nu ben met erge beperking. Voor hem begint het ook allemaal een plek te krijgen maar dat gaat niet zonder scheur of stoot. Schuldig voel ik mij en heb diepe respect!

Dit hoor erbij, als je eerlijk wilt zijn naar de buiten wereld, om duidelijk te maken dat dit niet makkelijk is en gaat worden, ups en grote downs! Dat ik de ene keer 100% aanwezig ben en de andere keer maar 3%. Ik vind het heel lastig, Jordy nog veel meer. Ook om dit te plaatsen, we willen ons niet als verliezers voor doen. Toch verliezen wij samen “een persoon”, maar krijgen een persoon terug. Hopen er iets moois voor terug te krijgen, daar strijden wij samen met onze omgeving dag en nacht voor…. 

Ik kan er niks meer op zeggen op dit moment. Mijn lichaam geeft aan dat het even klaar is. Mijn gevoel is het er mee eens alleen uit het zich verkeerd. Tuurlijk gaan wij ervoor, wij kunnen dat, neus in de wind! Er is behoorlijk wat werk aan de winkel…. 

IMG_20160725_115337

Zoals het klavertje 4 die ik van een dingetje heb gekregen moet groeien, groeit ons geluk vast ook beetje bij beetje!

 

 

 

Saskia

Laat een bericht achter