Omhoog

Happy Birthday cowboy Melle♡

Daar is die dan eindelijk, afgelopen weekend.

IMG_20160704_000637

Ik heb veel mooie weekende gehad afgelopen jaren. Het was altijd met veel hoofdpijn gepaard daarnaar dagen boos gesloopt en niemand die wat met mij kan. Het masker nam mij over. Toch koos ik ervoor om mijn uitjes gewoon te blijven doen.( Je leeft maar 1 keer nouja ik vind zelf dat ik een 2de kans heb gekregen) Je moet er uithalen wat erin zit. Zoals de zwarte cross, eerst zelf, daarna met de kameraden groep van Jordy en afgelopen jaren met een geweldige meiden groep. Altijd was het 1 groot feest. Lekker de Lompe Tina uithangen die ik echt ben, hakken als een malle met mijn bierpetjes op. Yeaah!! 

Dat heeft naar het ongeluk helaas hele andere kanten. 2 tot 5 weken gesloopt ook al weet ik dat ik rustiger aan moet doen NEE niet doen, niet luisteren, gaan met die banaan! So be it…. 

Hier ben ik bezig dat die uitjes en al die andere dingen ook wel kunnen. Dan met handvaten, behulp van…. Een goede planning? Lijstjes? Tekens? Begeleiding? Ja daar zijn wij mee aan het puzzelen, vallen en weer op staan.

Afgelopen maandag werd onze kleine grote man 2 jaar. Zaterdag hebben we dat gevierd, uiteindelijk toch veel mensen. De tent was erg goed voor elkaar. Dankzij Kokmans,jordy en zwager! Jordy had een springkussen voor de Kids geregeld, een buffetten voor de feestvarkens. Vrijdagavond heeft mijn moeder mij opgehaald uit Wolfheze. Thuis aangekomen stond alles al klaar zoals jordy, hier de begeleiding en ik al door hadden genomen en in een planning hadden gezet. Ik mocht het leukst van  alles nog “even” doen. Je snapt hem vast al? Even was niet even maar 3/4 uur. De versiering, ik heb het wel goed doorstaan. Savonds door de lage adrenaline kon ik al geen slaap meer ervaren. Mij slaapmedicatie ging ik tegen vechten, uit eindelijk viel ik 1 uur in slaap. Zo ging dat al een paar jaar met spannende dingen maar dan zonder medicatie en zonder dat ik me grenzen aan gaf etc. Nu heb ik wel een paar keer gezegd Sas nu moet je stoppen en naar bed gaan. Ja die aan en uit knop hé? Die doet niet, toch de ervaring en de erkenning die komt wel. Het begin is er?.

Zaterdagochtend een planning had ik en het gaat zomaar zoals het zou moeten gaan. Juist omdat de voorbereidingen van te voren doorgenomen zijm. Het goede overleg, de planning, de afspraken het was allemaal tip top in order. Jordy, schoonouders en ouders, top, goed geregeld. Dat kon ik dus loslaten.(een beetje dan). De visite was ook lekker gemengd en iedereen was er voor Melle en dat vernam dat manneke ook echt. De hele dag met een grijns op zijn gezicht. Wat was hij blij, geweldig. Dat gevoel of mijn denken heeft mij de afgelopen tijd niet zo trots,gelukkig,goed en verliefd gevoeld. De visite allemaal weg en de afspraak was: jij gaat met de kinderen op stok. Opruimen word gedaan, alles komt goed.  Die adrenaline naar zo’n dag was nog groter, zo moe als ik was, zo hard ging als ik aan het werk ging, opruimen, poetsen en de dag nabespreking.  Het gaf me een voldaan gevoel. Was het verstandig? Nee, maar niet alles kan in 1 keer goed gaan. De ervaring en constateren dat het zo is vond ik al genoeg. 22.45 lag ik in bed en rond 00.00 uur viel ik in slaap. 

Zondag:

De zondag loopt verrassend, het is veel rust, spelen en genieten van de kinderen.  Ik kan wel moeilijker tot mijn grens komen of eigenlijk helemaal niet. Ik ben zo moe, toch wint de kracht, de adrenaline van mij. Jordy en ik sluiten de dag samen af en brengt mij zonder de kinderen terug. Ik kijk terug op een onvergetelijke dag!!!!! Savonds terug op de afdeling moet ik van alles nog doen van mezelf en draaf door. Half 2 val ik in slaap.

Maandag:

Ik sta half 8 word ik wakker, doodop, nog steeds vol adrenaline! Daaraan hé,  ja hoor! Therapieën volgen en daarna gewoon mijn uitgestippelde plan voortzetten. Op de vies naar Oosterbeek.  Het begint al bij het weg gaan. 1 tas mocht ik meenemen anders nam ik teveel mee op de terugweg. Ik houd mijzelf voor de gek om de 2de achter mijn jas te stoppen. Terwijl ik dat doe, besef ik mij heel erg goed dat die echte waanzin is. Dus hup tas achter de jas weg en gewoon in de andere tas. De heen reis lijk ik wel een halve zool. Een halve zool die zo slowmotion fietste dat mensen moeten gedacht hebben, die is de weg kwijt, die valt zo hartstikke om. Dusse…. gewoon door fietsen. Daar was ik dan Oosterbeek, 1 doel een SD kaart halen. 3 kwartier hier 3 kwartier daar. 2 tassen vol en 4 uur verder. Oei hoe krijg ik dat mee op de fiets? Precies? Gewoon gaan. Hoe weet ik niet maar ben thuis gekomen. Daar was de verpleging ook erg blij mee. Ze waren bang dat ik de weg kwijt was. Helemaal bij de weg gebleven was ik natuurlijk niet, adrenaline en nog eens adrenaline, chaos in mijn hoofd en op mijn kamer. Toch lekker gaan tekenen en naar een lange avond half 3 in slaap gevallen.

De dinsdag, verliep het zelfde alleen sliep ik iets eerder. Wel duidelijke en fijne gesprekken gehad. Nog steeds giert de adrenaline door mijn lijf maar begint de hoofdpijn al wat door te komen. Ik hoop dat de klap gauw komt of beperkt blijft. Morgen word het wederom een spannende dag. Eerst naar de houtbewerking wat natuurlijk leuk is maar daarna zit de cardioloog in Arnhem Rijnstate op mij te wachten. Daar ga ik mijn angst onder ogen komen alleen naar het ziekenhuis met openbaar vervoer nouja een taxi dan. Ik heb een goede planning gemaakt, afspraken etc en nu is het een kwestie van gewoon doen. Spannend…. 

Ook moet ik weer heel erg veel lief mensen bedanken. Mensen die eerder wat hebben gestuurd ook mensen die me gewoon even wat toe sturen, kleine cadeautjes. Het verrast me nog steeds en blijft me heel erg veel kracht geven. Uit Griekenland van de broer en schoonzus van mijn opa, een berichtje een kaarten, die hij overigens zelf heeft gemaakt. Prachtig, mijn creativiteit komt vast daar vandaan!

Iedereen super bedankt!

Foto’s volgen later.

Lompe Tina

Hoe gaat het nu met mij?

Ik kan niet zeggen het gaat goed. Vanaf gisteren ben ik wel weer aan het op krabbelen. Gelukkig, lichamelijk gaat het wel goed. Wel goed verkouden, ik ben nog steeds niet van suiker! 

Ik heb in de voorgaande jaren nog nooit mijn spieren in de arm zo goed gevoeld als nu. Omg, wat een happening hahaha. Ik heb staan zagen of mijn leven er vanaf hing. Hout is de oplossingen, ik ben bezig met een treintje met de handzaag. Een lompe Tina is er niks bij. Allemaal mannen en dan als een beest achter de Lompe Tina,mevrouw oosterveld. Hmm, YES thats me…. “meisje lukt het wel” (nee grrr kloten zaag) ^^ Ja hoor, geen probleem ik ben er bijna doorheen?.  Naar z’n 15 minuten kwam hij toch maar eens even kijken. Ik zeg: Het is me gelukt hoor. Helemaal bezweet, rood sta je dan,pfff. Hij begint te lachen, je gaat mij toch niet vertellen dat je dat allemaal met de zaag die niet goed in het apparaat zit hebt gedaan? Euh, ja? Is dat niet goed dan? Nee dat is 10x zo zwaar omdat dat hij niet goed in de standaard zit. Oké dat was iets te enthousiast, wat is het ook leuk. Heb er in 3uur erg veel geleerd. Sluit mij maar op in dat hok ik vermaak me prima. Wat een gave dingen zijn daar zeg, ik wil alles wel maken! 

20160630_114419

Ik barst van energie naar de houtbewerking. Ik denk dat ik de hele wereld aan kan. Al snel zie ik weer dat dat niet het geval is want op de fiets terug naar de afdeling, fiets ik denkend de bosje in. ? lompe Tina maakt het allemaal mogelijk. Wat een held, de schade is niet zichtbaar hup op de fiets en door. Terug gekomen lekkere pannenkoeken eten. Daarna nog wat leuke dingen gemaakt. Er zit echt geen stop op. 00:18 keek ik voor het laatst naar de klok en viel met mijn haakwerk tussen mijn benen in slaap. 

20160630_115136

Vandaag is mijn dag ook best goed, alleen zo moe en donderse spierpijn in mijn armen,crimineel haha. Erg raar ook, hè Sas! Om 9uur ben ik met mijn schilderij bezig gegaan. Daarna had ik ergo, ojeee nu mocht ik pannekoeken maken. Raar maar waar, het ging gewoon goed. Ik heb dat jaren niet gekunt. Nu hielp ze mij wel met dingen maar ik ervaar nu wel als ik maar hulp accepteer dat het dan makkelijker gaat. Wat fijn, er is nog hoop om van lompe Tina naar prima ballerina te gaan?. Smiddags fijn gesprek gehad. Niet leuke dingen besproken, toch fijn als je steeds meer duidelijkheid krijgt. Het maakt me heel erg bang. Naar medicatie daarvoor in te hebben genomen vind ik rust en kijk ik uit naar mijn lieverd, mijn jarige Job en iedereen om lief te hebben. We zullen kijken hoe dat dit weekend gaat. Naar het weekend horen jullie van mij weer.

Iedereen fijn weekend 

♡♡♡