Omhoog

Sterk, sterker en wie weet komt sterkst ook nog wel!

Een rondleiding door mijn nieuwe optrekje, wat een lieverd heb ik toch♡

De gesprekken van maandag verliepen eigenlijk prima. Jordy en ik hadden stiekem gehoopt dat ze iets verder waren met dingen regelen. Voor het thuis komen. Maar niet getreurd we gaan er gewoon voor dat ik dan eindelijk thuis ga komen 16 september. Gisteren ben ik de hele dag naar de houtbewerking geweest. Heerlijk, wat een inspiratie kan ik daar loslaten. Nu met een zandbak tafel bezig. Wat word die gaaf zeg!

De verbouwing thuis had ik belooft om er een paar foto’s van op te zetten. Echt wat word dat mooi zeg en wat gaat het hard! Maandag hebben Jordy en ik de kleuren,laminaat  etc. voor mijn kamertje uitgezocht. Het inrichten en de voorbereidingen zelfs op afstand blijft dat helemaal mijn ding.

Ik zou dan in de toekomst een hoop niet kunnen, ondertussen zie ik eindelijk dat ik ook 1 ding wel zou kunnen die zich elke week weer vertakt en de knopjes voorzichtig los bloeien. Ik hoop echt dat mijn zicht op mijn leven, mijn toekomst, de creatieve kant mijn leven dragelijker gaat maken zoals die hier in Wolfheze al doet. Dat daar een mooie boom uit bloeit, die straalt, waar iedereen een straaltje van mag mee pikken! Mijn droom word lastig, helaas. Ik weet als ik ergens voor ga, zoals mij traject hier, thuis en overal waar ik mij nog meer voor inzet, in ga zetten. Dat krijg ik voor elkaar!  “Zoooo, SAS, dit vind ik wel erg mooi klinken, om dit uit jouw mond te horen” werd mij van de week gezegd. Deze ervaring hier in Wolfheze , heeft mij niet alleen geholpen hier met het inzien van mijn problemen,ziektebeeld. Het heeft mij ook laten zien dat ik sterker ben geworden, zelfs meer zelfvertrouwen en bijzondere ontwikkelingen waar ik blijkbaar ook nog een zicht op heb. ” Sas, wees alsjeblieft trots op jezelf, veel mensen zouden zeggen: Ik heb een probleem, alleen die doen er niks mee of kunnen er niks mee. Jij blijft een half jaar op een plek waar je liever niet wilt zijn. Je vecht knetter hard voor je gezin, familie en vrienden maar vooral voor jezelf. Wees trots lieve schat! ” Hoe lief is dat, ik zie het zelf wel anders maar toch ook dit blijft een punt moet er alleen meer in gaan geloven. Dat komt dat weet ik zeker.

                             IMG-20160829-WA0004                 IMG-20160830-WA0022 IMG-20160827-WA0012

              IMG-20160827-WA0017   IMG-20160826-WA0028        IMG-20160826-WA0022

 

 

 

 

 

 

 

                           IMG-20160826-WA0026     IMG-20160826-WA0027

Geen pinguïn maar pechvogel

Wat een week, van mij goed voelen tot een pechvogel zijn. Ik weet ” zo is het leven”. Toch is dat voor mij een hele grote verandering, weet ik mij daar geen houding aan te geven. Euh houding? Niet alleen mijn houding, het is mijn hele uiting. Het blijft van zwart naar wit gaan en natuurlijk van wit naar zwart. Een stabiele fase zit er nog niet in, of toch wel?

IMG_20160829_085811

Ja in mijn creativiteit dat blijft stabiel en soms met positieve uitbarstingen. Dat hoop ik toch mijn leven lang te houden. Ik heb elke dag weer nieuwe ideeën. Nieuwe beelden en nieuwe vaardigheden. Wat fijn dat ze thuis met man en macht met mijn hobby/rust ruimte bezig zijn. Heerlijk wat een zeeën van ruimte en wat word het mooi! Ik kan echt niet meer wachten op het naar huis gaan. Ik heb een paar foto’s gekregen van Jordy. Die zou ik dan ook plaatsen.

20160824_111156

De pechvogel kant zou ik even toelichten. Woensdag ben ik onderweg naar therapie kom ik bij de PMT aan. Ik voel pijn aan mijn enkel kijk op zij, wow bizar! Dat is wel even iets anders dan mijn enkel, het is een beste poot geworden. Ik kijker  met de therapeut naar. Die loopt meteen naar de dokter in het gebouw en kan ik meteen even langs. Gestoken door 1 van reusachtigste muggen die de bestaan of toch door meneer in het boeven tenue  ” de wesp”. I dont knowhow & mijn naam is haas. Dat moest ik blijven koelen,met een zalfje erop en een verband met een grote strik. Mooi man. Het bleef die dag maar dikker worden en de ontsteking werd als maar warmer. Nou tabletje erbij voor de allergie en hop in bed jij.

IMG-20160825-WA0017

Het volgende pech momentje, was echt pech en gelukkig niet mijn eigen schuld. Ik was zo lekker bezig met het hout. Ik ben aan een eigen projectje begonnen die daar dus nog niet is gemaakt. Zo, druk aan het zagen met de grote machines, weetje wat het rare is ? Ik zie geen angst, gewoon gaan met die plank en door! Ene kant heel fijn andere kant had ik niet verwacht dat een machine zelf wel eens zijn dag niet heeft. Nu heeft er waarschijnlijk iets in de plank gezeten of had de machine keuren. Met de afkortzaag moest ik nog 1 plankje doen, toen sloeg die vast. Er kwam druk op het plankje te staan en poef hij knapte af en vloog weg. Mijn hand  werd vol geraakt. Auw. Ik heb het gekoeld maar ben wel doorgegaan. Zat een mooie kras en goed rood/paars. Smiddags toch maar even laten zien een kleine kneuzing.  Goed koelen en een drukverbandje erom. Ik ben blij dat het goed is afgelopen.

Dit weekend ben ik in Wolfheze gebleven, erg moeilijk hoor. Het heeft zijn redenen, nog heel even volhouden. Tanden op elkaar en door. Vandaag hebben Jordy en ik 2 zware gesprekken. Er zullen een paar dingen duidelijk worden, in de zin van mijn terugkomst. Beide kijken we er naar uit, voor beide zou er samen maar ook apart nog een lange zware weg te gaan zijn… 

Ik mag weer wat mensen bedanken, zo nu en dan komt er nog een kaartje of een cadeautje binnen. Thnxx voor de lieve kaartjes, teksten en een hele mooie ketting met geluksmunt! Dank jullie wel, super lief !

IMG_20160829_090358

 

Alles kump good… uiteindelijk

Zoals ik al vertelde had ik een zenuwachtig gevoel afgelopen weekend die ik niet kon plaatsten. Dat gevoel was geheel niet onterecht. Ik stuiterde zo’n beetje de hele maandag al. De spanningen stegen tot ik een appje kreeg: ” het is gelukt”. Wauw? en alsof het gelukt is.  Wat een prachtig mannetje die Noud. Ik wist niet waar ik heen moest met mijn emoties, van binnen huilde ik van blijdschap. Ik bleef maar wachten tot er een traan zou ontsnappen uit mijn lichaam. Helaas…

Over die maandag gesproken, verschrikkelijk. Wat een dag ik had dus al die spanningen. Ook was ik van het weekend bek en bek af. Ik gaf dus smorgens mijn grenzen aan. Dat moest ik toch doen, praten in de “ik” vorm? Mijn grenzen aangeven? Werd niet serieus genomen, werd ook genegeerd. Wij hadden een afspraak niet genoteerd, wie? Jordy en ik.  Hij had bij mij moeten komen. Ik had dus aangegeven dat gaan we vandaag echt niet doen. Puur omdat ik al in het bovenste van het oranje zat. Oké maar dan zouden we het wel fijn vinden dat je gaat fitnessen… ah oké? Dat kan energie opleveren. Oké zo gezegd zo gedaan. Het ging ook erg lekker zeker als je het resultaat dan ziet elke week een kilo eraf. Netjes toch? Ik loop naar mijn kluisje zie ik oproep gemist. Jordy. Ik bel terug en hij vertelde dat dat gesprek toch doorgaat het was belangrijk. Nou in 1 keer was die fijne gedachten weg.

De reis in de trein?

De reis in de trein?

Ze nemen mijn grenzen dus echt niet serieus,  hup hup op hoge poten vlieg ik naar ze toe. Ik heb mijn boosheid en mijn punten eruit gegooid. Een op stapeling van de laatste tijd. Pfff.. even helemaal klaar hier in deze gevangenis. Ik heb met de vriendinnen van mij vriendin afgesproken dat we bijelkaar komen voor dingen voor de ooievaar en de cadeautjes. Zodat als ze dinsdag naar huis mag we alleen maar hoeven te plaatsen.

IMG_20160824_085243

Nu nog een auto terug naar huis? Niemand kan dan zou ik dus echt die reis met de trein moeten doen. Ojeee dat is een ding maar ik ga de gok wagen. Ik en de trein, het ging goed. Weer een goed punt voor mijn zelfvertrouwen. In Zutphen kon mijn lieve mama mij ophalen. Ze had mijn 2 kanjers mee Melle was ook zo trots ” mama, mama kom maar” nog in Zutphen een winkel in en toen naar huis. 19:00 kwamen de meiden. Ik kende ze van gezicht, maar wat hebben we een skik gehad het was erg leuk. Daarna weer naar Wolfheze, gelukkig bracht Jordy mij terug. Nu, afwachten tot wij naar vriendin en Noud mogen. Dinsdag ochtend kreeg ik/we een berichtje we mogen naar huis dus jullie mogen wel komen vanavond wel komen. YES deze dag heb ik gepland en is goed verlopen. De treinreis ging goed, mama weer paraat, geweldig die mam! Fijn zeg, met veel gezelligheid naar hun toe. Wat een geslaagde avond, nee dag! En Noud wat ben jij mooi en tevreden. We wensen jou en jou ouders heel veel geluk! Jordy bracht mij terug, terug naar Wolfheze. Echt bek af en nog steeds iets. 

IMG_20160824_085305

De lucht is blauw, de zon die straal niet alleen voor mij maar ook voor jou!

Enjoy 

?

 

Weekend

Ik begin het naar een half jaar echt beetje bij beetje moeilijker te krijgen hier bij de familie “Loenatik”.  Ik loop nog steeds tegen veel dingen aan, dat zal ook wel zo blijven. Ben mij langzamerhand aan het voorbereiden, voor altijd naar huis, naar huis waar het allemaal zou moeten gaan gebeuren. Ik kan het me nog nauwelijks voorstellen.

IMG_20160823_094813 IMG_20160823_094842

De laatste weekjes zullen hier vooral bestaan uit het uitoefenen van situaties die ik thuis ook zou/ga krijgen. Misschien nog kleine dingen in kaart brengen, ook zouden dat ineens nog wel eens hele grote dingen kunnen zijn. Veel regelen voor thuis. Werken aan de laatste puntjes op de I. Eigenlijk zou ik hier de deur niet mee dicht doen. Mijn strijd is voor hier bijna gestreden, thuis open ik een nieuwe deur, daar zou ik het moeten doen. 

IMG_20160823_094510

Afgelopen week is er veel gebeurt, paniek, woeden en mij vooral niet veilig voelen. Ergens in mij zit vele zenuwachtige trekken, ineens pats boem! Net of dat er iets gaande is, ik weet alleen niet wat. In mijn hoofd ben ik op zoek naar dat 1e deurtje waar die spanning vandaan komt. Het is niet bij mij, dus dan moet het bij iemand anders zijn. Opzoek naar de spanning, hier in de omgeving of in de thuis omgeving misschien. Word er gek van, ik kan het niet vinden. “Laat het los”! Ja baas, ja mevrouw, nee nee nee…. Mijn hoofd maalt door, mijn lichaam draait zich de ander kant om. Er lijkt nauwelijks verbinding met elkaar. De 1 put de ander uit, is het de 1 niet dan de ander wel.

IMG_20160823_094721

Ik ben dit weekend naar Jordy, Melle en Vajèn geweest, heerlijk. Wat had ik daar naar uit gekeken.  Wat groeien die 2 zeg. Melle begin al echt goed te praten, netjes met 2 worden. Zoals “dankjewel oma”. Geweldig ook  zegt hij: mama, mama, kom maar mama, zitten. Wauw wauw wauw !! Dan die kleine deugniet, wat een lekker koppie heeft ze, bolle toet een echt meisje. Precies mama, gillen, en gewoon deurdonderen. Zaterdag heb ik me goed aan de planning gehouden. Alleen hebben we hem niet goed afgemaakt. Te moe beiden, waardoor ik Black in de zondag ging waar jordy er dus niet was. 

IMG_20160823_094624

We hebben gegeten en toen Vajèn naar dr bedje lekker een dutje doen. Melle en ik wouden Brunotti even een paar lekker wortels geven. Melle en hij zijn al dikke vriendjes. Zo mooi om te zien. Ik denk dan echt wel dat ik geniet. Op dat moment prikkelt mij niet alleen het stroom draadje maar ook alle rotzooi om de stal en in de zadelkamer. ” Melle zullen we samen dit op gaan opruimen?” Ja dat ziet meneer helemaal zitten al gauw komt hij met de bezem eraan en is die een liedje aan het neuriën! Ik ga lekker mijn gaan het haalt veel herinneringen op. Vroeger op de manege, lekker de zaterdag of de zondag zadel in vetten. Brun heerlijk lang poetsen en dan een ritje maken. Het raakt mij, ik wil weer terug in de tijd, ik denk me heel verdrietig. Ja straks als ik later groot ben dan ” zou ik het mooi vinden om gewoon weer vol gas te gaan. In ons eigen bos een paar mooie hindernissen op te zetten en lekker zondagochtend ritjes te maken” Voor nu ruim ik alles op en knuffel ik met mijn lieverds.

Dromen moet je houden, ik ben blij dat ik ze weer heb!!

De zon straal vandaag, hoe dan ook vandaag ga ik weer proberen te denken dat geniet. Dat komt hoe dan ook goed!

 

 

Regel hier, regel daar

Gisteren zware gesprekken gehad en een woede aanval door de gesprekken. Niet fijn en ook weer een hele grote teleurstelling. Gelukkig hebben ze hier, de begeleiding, mij rustig kunnen krijgen, pilletje erin toen heb ik even een slaapje gedaan. Dat heeft zeker goed gedaan.Daarna ben ik/we de heide op geweest hebben we de zon zien zakken in het bos.  Een fijne afsluiter van de dag.

Vandaag werd ik al op tijd wakker. Hop hop kleren aan, ontbijten, planning doornemen en even echt de tijd voor mezelf en mijn spulletjes. Ik wil dingen af gaan maken zodat ik dat af kan vinken! Vooral omdat ik gisteren niet los kan laten. 

Ik moet er nog steeds aan denken, al die regels en wetgevingen hier in Nederland. Het is te absurd voor woorden. Ze willen een eenheid, hier en in het nu. Mensen aan het werk zien. Blije mensen zien. Onderhand kan ik er een boekwerk over schrijven.

( Eerder hield ik mij er niet mee bezig maar sinds ik zelf in deze situatie ben beland, begrijp ik pas wat ik al die jaren van vele mensen heb gehoord en heb gezien. Ook besef ik me dat het helemaal geen nut heeft wat ik ook schrijf of instuur. Niet geschoten, is altijd mis.)

Ze maken het leven voor de mens hier in nederland in bepaalde zinnen zo moeilijk. Ik doel dan op de ziektewet & op de zorg. Niet alleen heb ik daar mee te maken. Nee, ik weet dat hier dagelijks duizenden mensen tegen aan lopen. Ik was al een hele tijd met een brief bezig, 2 maand heeft die stil gelegen in mijn tab. Maar….. ik ga er nu voor, die brief gaat er komen en op de post gaat die zeker. 

Ik weet het, ik haal weer eens te veel op de hals. Laat me maar gaan, ik ga hard, ik ga lekker, ik ga losser! (cover PartySquard bij lange na niet, lekker in impulsief, lekker boeiend!)

Zoooo, is het dan….

Dit is zo’n week dat ik denk dat ik de hele wereld aan kan, kom maar op dan?. Oké, ik weet dat ik morgen of overmorgen of over 2 weken uitgeput ben. Ik heb dan ook het denkgevoel ” nu gaat het goed maar mag mij niet te veel blij maken want morgen of overmorgen of  dan en dan kun je weer helemaal niks. 

Volgens mij heeft iedereen dat wel eens? Bij mij mag je er een loep opleggen elke dag weer. Het is heel extreem blij of mega down een tussen weg is er niet! Precies zo is het met mijn denk vermogen in een extreme mood kom ik op heldere ideeën die ook te realiseren zijn. Deze zou ik dan ook uit kunnen voeren op dat moment. In de down mood dan heb ik ook zat ideeën die op dat moment of misschien wel nooit te realiseren zijn. Die 2 varianten blijven zolang in mijn hoofd met al mij andere gedachten, ideeën, zorgen, belevenissen etc. Rondje naar rondje naar rondje.

Door de verlaging van de clomipramime is mijn vermoeiendheid echt verminderd dat doet wel goed. Ik kan oefeningen weer oppakken. Ik praat niet meer langzaam. Het achteruit lopen is ook niet meer aan de order. Ik denk ook zeker dat het weer een effect heeft op mijn gemoed toestand. Ik ga er vandaag dan ook mooi van genieten.

Mijn sportkleding aan en wat dacht je van een goed stukkie hardlopen met de begeleiding? Na dat ik mijn core oefeningen heb gedaan? Goed idee Sas!

IMG_20160817_123635

Ik ben er klaar voor, ik ben er klaar voor??

Dit is dus wat erbij mij gebeurt van een week bijna alleen maar in mijn bed. Het niet meer zien zitten. Alles de boel te laten, gewoon alleen mijn bed en ik. Naar een hele actieve week waar ik in 1 keer alles kan, bijna niks mij te veel is. Waarin 1 keer het gras zoveel groener is. De mensen me 10 keer leuker begroeten en en en en……

Ik wens jullie allemaal een mooie zomerse dag!

 

Het geluk begint te groeien!

IMG_20160816_103504

??? klavertjes 4

Om met de deur in huis te vallen, tenminste voor mij. Kom ik de komende maand niet thuis. 16 september is mijn verlopen ontslag datum. (Verlopig: dat dat ook nog weer anders kan worden) Het valt allemaal wel mee dat is met 4 weken al. Dan hebben we met z’n allen nog de tijd om echt de laatste puntjes hier om de juiste I te zetten. Daarmee geven we jordy en hulptroepen ook de ruimte om het iets rustiger aan te doen. Gisteren hebben we een goed gesprek gehad. Met mijn arts, maatschappelijke werker, pber,Jordy en ik. We weten waar we staan, we weten wat er nog moet gebeuren en dat ik thuis op het moment dat ik echt thuis komt dat alles is geregeld en word ingezet. We hebben er vertrouwen in. Daarna hebben wij boodschapjes gedaan en lekker uit eten geweest een goede dag die ik vandaag ga voortzetten.

Het is even rustig met de kaartjes maar wauw ? kijk dit!

Het is even rustig met de kaartjes maar wauw ? kijk dit!

Ik ben wel trots op mijzelf want ik krijg veel complimenten, over hoe ik vooruitgang boek. Ze zeggen ook “Sas, je mag echt trots op je zelf zijn, ookal zal dat niet altijd gaan”. Ik leg gauw contact met mensen, door mijn gekke dolletjes en mijn sociale kant. Ze kunnen goed met mij overleggen. Ze vinden mij erg lief en zorgzaam. Eigenlijk kan ik geen groter compliment krijgen. Ik schrijf dit omdat ik het toch in mijn oren moet knopen dat ik het waard ben om gelukkig te zijn. Ook ben ik aan het oefenen met de IK, dat ik best wel eens mag zeggen: Ik vind het niet fijn…. Ik heb er last van… Ik mag je graag… met andere woorden dat ik dus mezelf mag laten zien, dat ik ben wie ik ben, dat ook mijn mening mijn mening is. Al kan ik dat hier bij een aantal mensen wel en bij anderen niet. Waarom lukt dat bij de ene wel en bij de andere niet? Die vragen stel ik mijzelf. Thuis durf ik ook niet tegen iedereen wat te zeggen en ben ik ook lang niet altijd toegankelijk, thuis maak ik ook niet altijd snel contact. Het gaat goed komen, ik ben aan het oefenen!

Verder heb ik nog een paar positieve leuke dingen in het verschiet liggen maar ook zware gesprekken de komende periode. Zenuwachtig ben ik vooral. Nog meer duidelijkheid voor in de toekomst. Ik ben zelf ook dingen aan het regelen gegaan voor thuis. Waar ik in andere contacten een stapje terug heb gedaan. Medicatie waar ik vorige week zo moe van werd, is naar beneden gegaan, gelukkig! Daar was ik weer een apart geval mee, tja dat zal volgens mij nooit anders worden??

Ik zou zeggen: Zet uw in de sun, dan ken die droguuu!

Enjoy 

Moe moe en door

Ik had gehoopt deze week een paar keer meer te kunnen schrijven. Helaas, ik was te moe het is zo’n zoektocht naar goede medicatie. Ik heb bij veel medicatie heel ander effect, het tegenovergestelde van het normale patroon. Ik liep voor mijn gevoel achteruit, mijn praten was in het stadje slowmotion en ik kon onder het lopen of onder een gesprek zelfs zo in slaap vallen. Vond het zelfs gevaarlijk worden. Maar oké, het is af gebouwd en de moeheid is aardig weg getrokken. Het blijft mij fascineren “de hersenen”.

Deze week zou de laatste week zijn van de ergotherapie. Daar hebben we een aantal punten op de i willen zetten, toen kwamen wij tot de conclusie dat het toch niet helemaal af is en dat ik nog niet alle doelen heb bereikt. Toch de boel afgerond met een dubbel gevoel. Ik denk dat wij daar samen zo in staan.

Doelen:

⊙ Een goede structuur toe gaan passen. ( een duidelijke dag planning hebben)

⊙ Mijn energiebalans erkennen/signaleren.

⊙ Het goede evenwicht zoeken tussen de activiteiten.

⊙ Koken 

⊙ Boodschappen doen.

⊙ Reizen met openbaar vervoer.

Ik heb een hele duidelijke planning waar ik dus structuur in kan krijgen. Heel confronterend, als die werkt zou ik het op deze manier iets kunnen uitgaan bereiden. Ik hoef niet te verwachten dat er heel veel meer zou kunnen. Ook duidelijk werd/word gezegd dat wij Jordy en ik er rekening mee moeten houden dat elke verandering die plaatst vind een tegenslag voor mij kan betekenen. Waarvan ik misschien een half uur of 2 weken van uit mijn doen kan zijn.

IMG_20160814_093138

Het koken moet ik eerlijk zijn, ik had niet verwacht dat nog ooit op een flexibele manier te kunnen maar YES, we hebben er 1 gevonden. Ik zou eerst gaan bedenken een week van te voren met jordy, ambulant begeleidster, piet of klaas wat ik wil gaan maken. Daar haal ik dan ook de boodschappen voor. Tijdens het koken begin ik met het verzamelen van alle benodigdheden. Als ik die verzameld hebt, pak ik mijn rust. Dan begin ik met koken. Als alles op staat pak ik weer even mijn rust. En zo kan ik gelukkig toch 2 of misschien 3 keer gewoon “lekker” koken door de week.

Het boodschappen doen en reizen met openbaar vervoer. Hebben we niet er veel mee kunnen doen. Als mijn planning hier duidelijk is en zeker weet wat ik deze week allemaal nodig heb, dan red ik het hier prima dus hoop thuis ook. Het reizen met openbaar vervoer hebben we ook niet geoefend wat eigenlijk wel de bedoeling was. Tegenwoordig met al die apps is er ook niet veel moeilijks aan(die heb ik dus als tools gekregen van de therapeuten. ), het is dan dom dat je gewoon blijft zitten terwijl je 15min geleden er dus al uit moest. Ik zeg nu tegen me zelf dat overkomt de besten?. Verder was ik even vergeten hoe het ook al weer werkte met de bus reizen. Je moet dan gaan staan als je mee wilt en niet blijven zitten op dat bankje want dan rijd die dus langs je heen. Als je dat 2x onder de zelfde reis gebeurt is je planning niet meer structureel ?.  Ook dan denk ik ” Kind, dat heb je toch maar even mooi gedaan”. 

IMG-20160810-WA0014

Nog 2 dingen waar we niet echt veel  mee hebben gedaan, die toch erg belangrijk zijn. Dat zou dan thuis nog op moeten worden gepakt. (Door therapeut of begeleiding etc.).  Verder heb ik een handvat gekregen voor het slapen gaan, rustig slapen. Een deken van 7 kilo, met kersenpitten. Heerlijk echt een hele uitvinding. Weer kunnen lezen of lezen? luisteren naar verhalen.

Gisteren was de beste man of ook wel mijn pappie genoemd jarig. Ik heb er bewust voor gekozen om niet heen te gaan. Jordy kwam smorgens bij mij zonder de kinderen, samen zijn, qualititime. We zijn naar Arnhem geweest lekker shoppen en terrassen. Heerlijke dag. Kleine cadeautjes voor pap gehaald. Toen een hapje gegeten en daarna is jordy de kinderen op gaan halen en is naar mijn ouders gegaan. 

Blazen dat is toch wat mooi?

Blazen dat is toch wat mooi?

Ik sla heel veel dingen van deze over niet bewust, maar meer omdat het voor mij nu even genoeg is. Confronterend genoeg.

Iedereen een fijne zondag.

We gaan nog niet naar huis, nog lan……..

Nieuwe medicatie, hormonen,structureren en een weekend wat leuk was. Dat betekend dat ik nu eigenlijk uitgeschakeld ben. Toch met veel rust tussen de therapieën door kan ik het allemaal wel redelijk volmaken. Even slapen en weer door. Zo ben ik sinds vorige week al een paar keer gezellig tv wezen kijken of spelletjes gespeelt. Met jongens van de houtbewerking. Waarom alleen jongens? Tja, ik heb hier alleen nog maar dames van rond de 40/50 gezien en zo beperkt ze zijn allemaal wel lief hoor. Een potje voetbal of dom auwehoeren zit er simpel weg niet in. Mijn topper van een buurvrouw, waar ik vaak leuke dingen mee deed is al 2 weekjes thuis. Dus ja dan is er niks anders dan met de kearls op pad gaan. Met 1 van de kearls kan ik echt zo fijn samen werken, hij legt me zo goed uit hoe ik iets moet doen en vervolgens laat hij mij mooi klooien. Plannen maken voor als we later groot zijn, dan heb jij de brains en ik de beauty of nou net andersom.  Leuk tijd verdrijft! Want hier op de afdeling is namelijk ook niet veel te beleven. Toch naar dit weekend, eindelijk een goed weekend!! Zin om naar huis te gaan? Ja en nee, zoals je veel vragen altijd kan beantwoorden. Eindelijk weer voor altijd naar mijn mooie Kids, weer naast jordy liggen elke avond weer, mijn familie weer dichtbij mij hebben en vriendinnen weer thuis ontvangen. Ga zo maar door.

176cf9c0de698dc0da6b9ea76f2ae752

Maar……… Nee ik heb eigenlijk helemaal geen zin om naar huis te gaan. Ik zou bij veel dingen een lastig zwakke schakkel zijn.Ik zou moeten wennen aan mijn leven thuis, maar ook alle mensen om mij heen moeten wennen aan de situatie. Misschien wel te veel om op te noemen waar hun straks aan moeten wennen. 

Ik ben mij toch wel aan het voorbereiden op het terug keren naar huis. Heb een aantal zaken wat ik heel erg goed geregeld wil hebben. Zo dat ik niet meteen in een donker gat ga vallen. Dat alles goed is besproken met de artsen en natuurlijk de therapeuten, zodat die alles weer goed kunnen overdragen aan mij ambulant begeleidster, coachen, therapeuten, dagbesteding etc. Ook dat voor jordy het makkelijker word. Tegelijkertijd tijd denk ik ook wel dat het voor hem misschien nog wel veel moeilijker wordt dan voor mij. Doordat hij dit proces niet heeft meegemaakt en ik wel. Heb het idee dat ik al verder in de acceptatie ben dan hij en mijn/zijn ouders.

We hebben gisteren een gesprek samen gehad bij de ergo. Jeetje, alleen dat al was erg lastig, mijn structuur zou elke dag hetzelfde moeten zijn. Is er wat anders dan moet ik door een extern iemand moeten worden aangestuurd. Ook veel dingen hebben we besproken voor wat er voor mijn “snoozle” kamer aanwezig moet zijn. Goede isolatie, foam vloer of dempende vloer. Prikkel arm maar toch heel vertrouwd. Er word met man en macht aan gewerkt en heb er veel vertrouwen in dat dat wel goed komt!

Deze week ga ik proberen weer iets meer te Bloggen, zo dat het nog een beetje leesbaar en duidelijk blijft. Er liggen leuke dingen in het verschiet. Zoals mijn graafmachine die bijna klaar is, een schilderij waar de puntjes nog van op de iPhone moet worden gezet een aantal naai dingen en ga nog maar even door!

Mensen ik moet jullie weer onwijs bedanken een kaartje hier een kaartje daar? of lekkere samples, reep chocolade hmm heerlijk, wat word ik toch verwend !!? Thnxx everyone?

En door….

Het is alles behalve dan stabiel. Mijn ogen, openen en sluiten, open en sluit. Mijn mond flappert er wel wat uit en mijn handen maken wat ze zien. Alles gaat niet heel soepel, het is meer de stroeve kant waar het zich uit. Het moet op meerdere vlaktes bijgeschaafd worden. Het is nu niet meer oooo daar moet het streepje. Nee het lijntje moet juist opgemeten worden. En recht worden afgetekend. Anders werkt het mechanisme niet.

IMG_20160803_221701

Zoveel vragen de afgelopen dagen. Zoveel woede aanvallen. Zo weinig waar ik nou op dit moment wat aan kan veranderen. Moeheid heeft deze week de overhand. Mijn bed en ik zijn op het moment erg goede vrienden. Vandaar dat ik niet veel blogg, Überhaupt berichtjes beantwoord. Ik denk dat ik dit echt even nodig heb om verder te kunnen. Helder wakker te worden en denken “YES, we gaan ervoor”. 

1470220089349

Het is niet zo dat er niks gebeurt, ik ruim mijn kamer zo’n 3x op naar de aanvallen omdat het weer eens een klerenzooi was, ik schrijf tig brieven en speel verstoppertje. Ja, ik moet een schop onder het gat krijgen. Die heb ik ook zeker wel gehad. Ik moet mijzelf eens in de picture gaan zetten, ik mag ook gezien worden. Hoe moeilijk dat nog steeds voor mij blijft, hoe hard ik er ook voor knokken ben. Ik ben nu al zo ver gekomen. De laatste weken hier zijn eindelijk aangebroken.

In Loarne gebeurt er ook zeker wat, de kamaraden van Jordy helpen hem erg goed met het slopen. De ander maakt en verft de kast voor in de woonkamer. Om het allemaal zo mooi mogelijk te maken werpt de aannemer van de groep er een technisch oog op en familie die altijd overal bij helpt en inzetbaar is.  Wat een geweldig mooie mensen!!

Wat is de stand van zaken?

Het grootste probleem mijn hersenletsel “NAH”. Die heb ik, ze zeggen zelfs “ernstige beschadiging”. Een behoorlijke klap, voor iedereen om mij heen, voor mijzelf wist ik dat al wel. Het blijft toch elke keer weer hard als je die diagnose hoort. Ik heb de gewone symptomen van “NAH” maar daarbij naast heb ik ook nog zeldzame klachten van “NAH”. Met alles is te leven, gelukkig, toch dat “gelukkig” is voor ons heel erg lastig, het word echt nog een hele klus. Mijn structuur zou echt mijn structuur moeten worden. Daar moet de rest om mij heen zich aan aanpassen. Dat is raar om te horen. Ik wil niet dat iedereen om mij heen zich aan moet passen aan mij. Daarom komt er ook veel hulp bij kijken. Ik krijg een eigen kamertje waar ik heen kan gaan als ik het niet aan kan, als ik woede, angst en alle ongepaste emoties op voel komen. Ik krijg een grote hobbyruimte naast het kamertje. Mijn ontslag datum staat nog niet vast, toch weten we dat het nu echt de laatste weken hier zijn. Er zullen ook nog wel wat dingen soepelere worden naar maten de structuur erin zit. Terug vallen zal ik waarschijnlijk elke keer doen als ik een verandering moet aanpassen. Maar daar voor krijg ik hulp thuis, ben eigenlijk best nieuwsgierig, hoe het allemaal zal gaan lopen. Ik zou ook 1 dag of misschien 2x in de week ergens naar een dagbesteding gaan of een dag vrijwilligers werk. Dat word de komende weken allemaal duidelijk. 

Op naar het weekend,trekkers kiek’n in Lochem of in het altijd mooie Loarne? 

Lots of love