Omhoog

De week is alweer door de helft

We waren gebleven bij het weekend. Dagen gaan voorbij. Zaterdag heb ik thuis erg fijn gesport. Wat fijn om die spieren weer te voelen naar een lange tijd. Ik wist geen eens dat ik ze in de benen nog had. Ik heb het geweten, tot gisteren deed het goed zeer en ik dacht dat in beweging blijven het beste was. Duss ben ik zondag samen met een goede vriend van hier naar Arnhem gefietst. Bult op en op en af en toe af maar bij mij ging dat niet van harte. Goeie dag Saskia klaagde er wat vanaf. 14 km heen dat ging dan nog wel, dan shoppen en weer terug met die warmte. Nou ik denk de volgende keer wel 10x naar voor ik het weer doe. Maar ach ik kan het afvinken, ik heb het maar mooi even gedaan!

img-20160914-wa0013

De maandag samen met jordy een systeem gesprek gehad en daarna is hij gauw naar huis gegaan het behang erop doen etc. van mijn kamer. Wat word het mooi, erg trots. Bijna is het zover. Ik ben smiddags weinig gaan doen. Ik had in mijn hoofd ik wil naar huis, dus wat deed ik? Ik ging piekeren, liggen, staan, opruimen…. Nee toch niet dan maar andere onzinnige dingen. Op tijd naar bed. De dinsdag, nieuwe ronden nieuwe kansen. Ja dat zeker, fijn naar de hout toe verder met de picknicktafels, een uiltjes spaarpot en een naam treintje. Heerlijk, alleen zweten als een gek. Naar de houtbewerking wil ik weer graag mijn kamer bij elkaar gaan rapen en richting huis. Shit nog steeds geen bericht gehad hoe het verder zou gaan verlopen. Bah ik baal en ben zo moe dat ik net mijn bed haal. Half 10 dommel ik heerlijk in tot vanochtend 8 uur. Wakker word, wakker worden, wakker worden…. Nee de wekker ging alleen voor de medicatie. Ik sta op douche mij even, aankleden,  planning bespreken en naar houtbewerking. De ochtend verloopt goed, de picknick bank is zo goed als klaar het treintje ook en de uil ook. Hartstikke mooi, dat betreft kan ik bijna met ontslag. Smiddags ga ik naar de knutselgroep in ons gebouw, gezellig is het wel, een keer echt druk. Ik ben met mijn hertenkamp bezig en ondertussen bedenk ik mij nog wel 531 dingen.

img-20160914-wa0002

Ik verbaas mij steeds meer hoe het bij mij werkt. Net een digitale fotolijst, maar dan in mijn hoofd. Ik hoef alleen het materiaal of de emotie nog maar te hebben. Dat is idem dito zo voor het plaatje gelukkig zijn, samen zijn, die vraag werd mij gesteld afgelopen maandag. Hoe ziet die erbij jou gelukkig zijn, samen zijn ? Allereerst is dat de “sas” die overal een lolletje van kon maken met alles en iedereen. Maar die ook heel duidelijk een mening had. Zich niet om liet praten, haar eigen lijn trok. Een brede lach op mijn gezicht, ook een brede lach op Jordy’s gezicht de hele dag in bed liggen of dat ik eens een hele dag op het bedrijf mee help. Zonder dat ik boos word maar gewoon dikke skik hebben om een geit die de hik heeft.

Op dat moment eindelijk “YES” een traan. Dat is wat ik door alle pijn, gebeurtenis op gebeurtenis, op de tenen heb moeten lopen, ene woede uitbarsting naar de ander, masker opzetten naar de buitenwereld en nog zoveel meer. Ik kan het niet in goede woorden omschrijven. Ik weet wel dat ik weer verlang om thuis te zijn, bij Jordy en mijn Kids. Het zou de eerste maanden echt niet makkelijk worden, ze hebben het zelfs over jaren. Bijna ben ik door een grote stap heen. Ik ben klaar voor de volgende grote stap en dat hoef ik gelukkig niet alleen te doen. 

Fijne avond

Saskia

Laat een bericht achter