Omhoog

4081 piepjes en mijn hoof is in 2645 plakjes gesneden.

img_20160921_134500

Zo langzamerhand begin ik hier wel echt klaar te zijn. De vragen wanneer kom jij nu naar huis, heel lief hoor, alleen niet leuk meer als ze jou hier geen duidelijkheid geven. Dus kan ik jullie ook niet op de hoogte stellen. Een kat in het nauw maakt rare sprongen. Nou ‘IK’ ook. Ik ga overal fel tegenin. Dat deed ik vroeger ook wel vaak maar dan kwam dat angstige meisje weer te voorschijn die dan toch maar deed wat een ander ook deed. Nu niet meer ik probeer bij mijzelf te blijven, mijn weg, mijn gedachten achterna.

Zo ging dat afgelopen maandag net zo. Op naar Amsterdam,  een heerlijke rit er naar toe, samen. Om 12 uur een soepje met een lekker broodje gegeten. Heerlijk zo samen. Tot dat we bij het AMC waren, bij mij lopen dan de spanningen op. We moesten eerst een patiëntenpas aan maken, door naar de radioloog  en daar aan gekomen moet je weer helemaal de andere kant van het ziekenhuis zijn. Ah geweldig, ziekenhuis, het is meer een warenhuis, alleen met veel zieke mensen. Een erg naar gezicht. Jordy weet altijd overal de weg, dat denkt die dan. Saskia, denk precies het zelfde. Net een stel botsauto’s bij elkaar. Jordy loop op zijn pas zijn kant op en ik doe lekker eigenwijs en ga mijn weg. Heerlijk duo zijn wij toch ” Sas waar blijf je nou we moeten deze kant op” en sas zegt: Nee hoor, ik heb het al gevonden. Zo kunnen wij lekker tegen elkaar aan blijven botsen. Eerder was dat altijd leuk dan kon ik tegen die vele prikkels alleen nu nee dat word madam nog eigenwijzer, kan er geen lach van af, word gauw geïrriteerd en krijgen wij woorden wisselingen. Op de bestemming aangekomen word ik al snel gehaald en mag mij om gaan kleden. Fijn dat het zo snel gaat, alleen weinig uitleg. Ik moet een ok broek aan trekken bh uit shirt aan. Oké en dan wachten tot ik word opgehaald. Al gauw is het zover, gaat u maar liggen. Een soort van klep over mijn oordeel zodat ik weinig kan bewegen. Ook krijg ik oordopjes in en een koptelefoon op. Dan denk ik en nu… geen uitleg tot over 16 minuten. Ah oké, dan zien we het wel, langzaam word ik naar achteren geschoven. Dan hoor ik een stem zeggen: kunt u mij horen mevrouw oosterveld? Ja dat kan ik. Ik ben wat gespannen, euh wat? Beetje heel veel. Ik word een beetje angstig, probeer mij te concentreren op de piepjes en het lawaai. Ogen dicht en goed adem halen, ik heb een balletje in mijn handen, als het echt niet gaat kan ik daar op drukken. Gelukkig blijf ik redelijk in het gepiep zitten. 

img_20160921_134446

4081 piepjes heb ik geteld of hoe je het dan ook mag noemen. Het leek wel op een broedplaats waar op een goed stuk vlees werd gehakt, zo’n 2645 plakjes. Pfff laat die 16 minuten snel om zijn, ik ben er klaar mee. Een pak van mijn hart het is klaar. Hop hop kleren aan en kijken waar ik de uitslag kan ophalen. Hmm dan moet je daar en daar zijn maar daar moet je een afspraak voor maken. Die krijg je niet vandaag. Nog een keer een ritje Amsterdam, helemaal niet erg. Maar tot volgend jaar wachten gaan we dus niet doen. Hij heeft eerder geen tijd. Nou daar zijn de laatste woorden nog niet over gezegd. Als ik meer weet laat ik het wel weer weten. De terug weg was prima te doen 1 file maar was snel voorbij. Thuis gekomen nog even naar de praxis verf halen voor mijn hobby ruimte. Dan de muiters weer thuis van mijn ouders en lekker optijd in ons nest. 

20160920_182252

Gisteren was het even de muur verven en door naar de kapper. Ik ben erg blij met het resultaat, het wat anders geworden, even alles nieuw! Het was een gezellige dag en savonds weer terug naar de gevangenis. Terug gekomen geen nieuws, balen maar gewoon door. Hoop toch snel duidelijkheid te krijgen. 

Fijne zonnige dag

 

Saskia

Laat een bericht achter