Omhoog

Pfffff…. stoom

Soms denk ik wat is 13 dagen en onderhand 9 nou in vergelijking met de 7 maanden die je hier hebt gezeten. Klopt helemaal, wat is dat nou appeltje, eitje. Patatje oorlog en een frikadel joppie. Toch zit ik op heette kolen. Het weekend was oké, of nou ook niet echt. Ik was thuis, Vajèn last van dr prikjes ( zo sneu), Melle ziek, Jordy ziek en me schoonmoeder ook. Een ziekenboeg en dat kun je niet plannen en zo naar om te zien. Daardoor kreeg ik de mogelijkheid om te veel te doen, niet hun fout maar juist die van mijn brein. De andere kant van het verhaal was dat ik me even die energieke Saskia voelde die ik altijd was. Met als gevolg, crème la bami. Alles liep lekker tot vandaag, ik stond op met spierpijn, hoofdpijn en een erg geïrriteerde gedachten. Niet wetende wat de dag mij ging brengen. Nog meer bullshit….

Vanmorgen eerst de planning doornemen voor de hele week met de ergotherapeut. Dat ging misschien iets te goed. Daarna door naar de houtbewerking. Daar beginnen de prikkels al, de irritaties. Terug gekomen op de afdeling de mededeling dat ze mij kwijt waren, dat mijn verzoek om naar huis te gaan was afgewezen. Pfff dat was de druppel, stoom geblazen.  De reden daar wijk ik mij op dit moment niet meer over uit.

Wat zijn nog 9 dagen, he… Ik ben in 3 weken tijd 6 kilo kwijt pure stress. Geen eten binnen krijgen, vol zitten een enorme last. Heel erg veel pijn in mijn hoofd. Even volhouden sas, de loodste loodjes zijn het zwaarste. Dat is een feit. De pijn onderdrukken met koelelementen, druk op mijn slaap en onder mijn ogen. Ik ga nu proberen te slapen, morgen nieuwe kansen