Omhoog

Mijn hoofd wil iets wat ik niet wil?

Zoals vele hadden gezien ben ik overgegaan op een eigen fb pagina. Ik heb al een tijdje problemen met mijn eigen account en ik hoop dat die gauw opgelost zijn. Verder wijk ik daar niet over uit. Ik wil veel mensen voor de lieve kaartjes, cadeautjes en berichtjes die ik de afgelopen week heb ontvangen bedanken. Super lief ♡ dank jullie wel.

Vandaag is ons meisje jarig, gisteren hebben wij dat al uitgebreid gevierd met de familie. Dit keer beperkt qua mensen,Vajèn heeft een onvergetelijke dag gehad en het goed gevierd. Voor mij was dit een hele opgave.

img_20161017_203954

Ik heb me weer overschat. Mijn grenzen niet gezien, als ik ze zag eigenwijs niet naar geluisterd. Ik dacht ik doe dat wel even. Nee nee en nog eens nee… Dat doe ik niet zo even, alleen als ik mij aan de afgesproken afspraken zou houden. Helaas was het te druk in mijn bolletje en kwamen er ideeën in overvloed. En toe? Ja, midden op de dag op zaterdag naar Zutphen rijden. Weg afsluiting, midden door het centrum en op plekken komen waar ik volgens mij niet mocht rijden. Pff schaamde mij kapot, uiteindelijk op bestemming kon ik niks mee krijgen. Of niet wat ik wou meenemen. Eigenlijk energie en moeite voor niks. De terug weg verwijt ik mezelf dat de hele weg. Hoofdpijn, nek en rugklachten. Terug gekomen moet ik gaan rusten. Maar van rusten komt niks. Nee gewoon doorgaan, de acceptatie met mij beperking thuis wil nog niet echt, nog echt een lange weg te gaan. Hoe goed het theoretisch allemaal klonk in Wolfheze zien we in de praktijk er nog erg weinig van terug.

De zondag… Ik hoeft weer helemaal niks alleen rusten en wachten tot de familie kwam. Ja dat is het, moeilijk om gewoon rustig te gaan zitten en niks te doen. Dan nog maar even naar Lochem boodschappen doen. Stel je voor je heb niet genoeg in huis? Dat kan toch niet. Thuis gekomen nog maar even de was doen, kasten uitzoeken en dan komt de visite al. Oeps mijn eigen feestkleding vergeten maar even gauw wat improviseren en klaar. Gelukkig hield mijn hoofdpijn zich aardig in, mijn pokerface op en alle liefde voor Vajèn ging goed tot dat ik het gesprek via facetime met de begeleiding had gehad. Daar barste mijn hoofdpijn los, mijn energie 0.129 en de slaap die kwam. Naar het gesprek ben ik in slaap gevallen. Toen ik een uurtje later wakker werd leek het mee te vallen. Helaas was het afgelopen nacht een heel ander verhaal, hevige pijn, misselijk en zweten als een gek.

De begeleiding doet goed zijn best en wij ook daar zou het niet aan liggen. Ik was alleen even vergeten dat mijn hoofd ook nog een leven leidt. Hoe hardnekkig die wil van mijn hoofd wel niet is. Daarbij mijn eigen karakter die door het hersenletsel erg is versterkt. Mijn eigenwijsheid die me nu echt behoorlijk in de weg zit. Het is 1 grote wirwar in mijn hoofd en waar moet ik nou heen? Ik ga niet naar buiten en een wandeling gaan maken en denken he even helemaal niks. Geen heide die mij in Wolfheze op andere rustige gedachten bracht. Waar ik soms uren op de grond kon liggen en dan naar de afdeling terug keren met zeker de helft van mij “shit” in mijn hoofd.

Ja ik kan naar mijn rustruimte waar ze zo hard voor gewerkt hebben, dat kan zeker. De rust vind ik er alleen nog niet want mijn werk en hobbyruimte is nog een grote bende. Egoïstisch klinkt het, ja,maar zo bedoel ik het niet. Het is echt mijn hoofd die dat wil en die chaos dus niet filtert. De rust ga ik daar wel vinden hoor! Alleen nog even een weekje er mee aan de slag.

Voor nu laat ik het hierbij.

Iedereen een goede avond !

Saskia

Laat een bericht achter