Omhoog

Naar een zeer zware voorbereiding, eindelijk op vakantie!

De voorbereidingen zitten er sinds net een paar uur op. Kan je vertellen dat de afgelopen dagen echt afzien was. Nare dromen, mega veel gedachten, bizarre dromen en een hoofdpijn van heb ik jou daar.

img_20161123_061436

Leuk is anders, op de halve zondag na. Ik wou vorige week vrijdag avond alles klaar hebben staan en een rustig weekend in gaan. Helaas werd alles behalve dat. De hoofdpijn begon vorige week halverwege de week al op te spelen. Gelukkig werd die niet meteen kritiek, kon ik nog een paar dagen gas geven, euh de normale planning doen. Heb dus weinig gedaan tot de zondag dacht ik wel een hele piet te zijn en met de kinderen en jordy naar preston palace te gaan. Het was erg gezellig maar de hoofdpijn begon steeds meer te spelen. Jeetje dan maar even mijn pokerface op en toch een gezellige dag  afsluiten. Wat hebben ze genoten de 2 muiters. Jordy en ik hebben ook enorm genoten  van hoe hun straalde. Melle wou niet meer naar huis en Vajèn is echt een klein waterratje gebleken. Heerlijk en fijne om te zien. Eindelijk in thuis de 2 snel in bed en mama en papa er achteraan. Dacht je dat ik kon slapen, een ijsmasker op een ronde borstel er achter gefabriceerd en liggen. Pfff, zweten niet normaal en zo gauw die deken eraf was zo koud zo koud. Viel ik eindelijk in slaap schrik ik wakker met zo’n 30min met het idee dat ik al in Afrika was en een enorme spin op mijn hoofd had zitten. Die ik er met geen mogelijkheid af kon trekken. Normaal ben ik niet bang voor spinnen maar ik denk naar deze nachtmerrie wel. Naar dat korte slaapje denk maar niet dat ik van mijn hoofdpijn af was. Nee in tegendeel. Dat was een run naar de wc pff. Verdomde k*t pijn.

Sochtens kwam de begeleiding weer, die besloot niet zo lang te blijven. Want ik wou van alles gaan doen voor de vakantie. Helaas werd dat niks het bed dat was mijn vriend die dag en verder heb ik niks meer gedaan. Ojee en nu ? Mijn koffer is wel leeg 11 badkleding stukken liggen wel her en der op de grond maar voor de rest is er nog niks. Hopen dat die nacht beter zou verlopen. Voor de zoveelste kreeg ik zoveel bang makende gedachtens. Vliegen? Hoe dan? Ja als je gaat dan is 1 ding zeker ” als je gaat ga je met zijn allen”. Nou wat een geruststelling. Wat nou als ik geprikt word door een mug en malaria krijg? Euh… Ja daarom slik je toch pillen? Ja maar ik heb al vaak gehoort dat het dan nog mis kan gaan. Nou je heb deet en weet niet wat voor maatregelen getroffen. Komt echt wel goed. Ja en als mijn koffer niet over komt dan? Zit ik zonder kleding… ook daar is een oplossing voor. Op die momenten kan ik echt niet relativeren. En blijf ik maar in het negatieve zitten. Die nacht was wederom bagger. Toch zul je er uit moeten Sas, die koffer pakt zich niet vanzelf in. De laatste dingen zul je ook echt nog moeten kopen. Zo gezegd zo gedaan!

img_20161123_061549

Rond 1 uur waren we er weer mijn hoofdpijn was alles behalve afgenomen. Even rusten dan maar? Neeeee… echt niet, ik ben nu mij geheugen kaartje kwijt. Alles naar de kloten naar de tyfus en weet ik het wat er allemaal uit mijn mond kwam. Niet redelijk in tegendeel. Ik was nu echt niet meer in het rood maar was gewoon code paars!! Jordy heeft me helpen zoeken en uiteindelijk kreeg ik een ingeving en hebben we hem gevonden. Pff gelukkig en weer door! Hop hop kleren nog wassen toilet spullen en medicatie in pakken en nu moet het toch wel goed gaan? 8 uur alles gepakt, kinderen een hele dikke vette mega knuffel, kus en high five gegeven en nu slapen. De hoofdpijn is er uiteraard nog maar val in slaap. Om 01.45 gaat de wekker want half 3 vertrekken we richting schiphol.

Gelukkig stond ik op met minder pijn voor de zekerheid toch even oxecepam erin paracetamolletjes en goed veel water en daar gaan we dan. Onderweg mindert de pijn, het zeurt nu nog iets maar het is oké we zitten te wachten. Om 07.25 vertrekken we dan eindelijk naar zanzibar? hoe dichterbij het komt hoe meer zin ik krijg. Gelukkig komt het toch nog wel naar alle rompslomp!

Ook wil ik/wij iedereen bedanken voor de vele berichtjes die we hebben gekregen. Voor de eerste lieve wensen, super bedankt! We gaan er zeker wat moois van maken en van genieten!

Een hele diepe zucht…

Het ging al weken bagger. Nu is het echt weer terug bij af. Begeleidster die gisteren zei: Ik zag de Saskia weer zoals ze was voor Wolfheze. Hard maar zo waar. Ik weet niet wat ik toen precies voelde, evenmin dat wat ik nu voel. 

Wel voel ik 1 voor 1 de touwtjes uit mijn handen glijden. Niet meer reëel na kunnen denken maar op sommige momenten toch heel helder een besluit kunnen nemen. Ik had al een tijdje gezegd: Ik weet niet of dit nog wel haalbaar is voor mij. Het thuis zijn, de begeleiding, de allerdaagse rompslomp. Net zoals ze zeiden 2 weken terug de maandag. Dit word normaal niet thuis geboden. Ik begin nu te echt wel te snappen waarom.

Het thuisfront en vooral Jordy heeft het moeilijk in de acceptatie. Ik vind dit echt niet tof om te zeggen. Toch wil ik het zelf vertellen, omdat we al geruchten te horen krijgen die niet zo zijn. Op het moment gaat onze relatie door een heel erg diep dal. Dat is gisteren wel echt gebleken. Eindelijk heeft Jordy gezegt en laten zien dat hij het allemaal ook niet trekt en misschien het ook wel helemaal niet kan maar toch wel graag wil. Hij begrijpt het niet, hij had de hoop dat als ik terug zou zijn dat ik weer wat meer zou kunnen, wat meer die ouwe spontane Sas zou zijn. “De ene dag kan ik zo met haar lachen en de andere dag kan ik niks met d’r beginnen”.  Jeetje, dat doet pijn om te horen toch blijven de tranen ver, de woede is er natuurlijk wel! “De ene keer kun je veel dingen zonder 1 maar en de dag erna loop je er bij als een …… als je gewoon even doorzet dan kun je echt nog wel meer” waarop de begeleiding ook in moet springen: Jordy ook ik vind het heel vervelend om te zeggen maar Saskia word niet meer de Saskia die je hoopt dat zij weer wordt. Ik ben bang dat jij het nu toch wel erg onderschat. De ernst van Saskia’s letsel is ernstig en dat kan met behulp van buitenaf nog wel wat veranderen maar niet meer zoals het was. Auw Auw Auw.

Helaas had ik dit ook al heel vaak aangegeven dat ik bang was dat Jordy het niet inzag. Dat had ik in veel opzichten door, ik ging weer voor iedereen op mijn tenen lopen vooral voor hem, dan word er gezegd ja maar je wilt dat toch ook. Ja dat wil ik maar nee ik kan het niet meer ( weet je hoe verrot dat is om te zeggen NEE IK KAN DAT NIET, nou ik zou je zeggen het is goed *kloten*). Ik voel me weer de aansteller, de mislukte moeder waarop jordy zegt: Ik had jou zo graag als de moeder gezien waarvan jij droomde te zijn. Waar we het vaak over hadden. Ik laat jou niet als een kast plantje verder leven. Een kast plantje word ik ook heus niet, er zou alleen gigantisch veel aangepast moeten worden. Jordy verwachtte daarin ook dat ik zelf die aanpassingen wel kon maken, de begeleiding zegt daarop ” Nee dat is de ernst ook dat kan Saskia niet mee, dat is heel duidelijk in Wolfheze naar gekeken en daar zou Saskia in alle tijden externe hulp voor moeten hebben. Dus aanpassingen die gedaan zouden moeten worden, zouden jij, wij en naasten moeten bieden anders gaat dat niet”.

Naar dat de begeleiding naar huis is gegaan, kwam Jordy bij mij. Hij brak en zei “ik kan het wel snappen. Maar ik wil het niet snappen”. Herhaalt de dromen van ons die voorlopig of misschien wel niet uit zullen komen. Het doet bij ons beide gigantisch veel pijn maar wel een reden om te vechten,vechten voor ons, ons gezin en onze toekomst.

20161115_094015

Volgende week is dan eindelijk DE vakantie waar ik zo naar uitkijk, al is dat uitkijken wel erg geslonken. Ik moet mij er echt toe zetten maar vanmorgen ben ik met een lijstje maken begonnen, samen met de begeleiding. Wat moet ik nog hebben en doen. Daar ga ik me de komende dagen maar mee bezig houden en nog naar een erg mooi mannetje toe die mij vorige week onverwachts verraste met zijn komst?. Door het belletje van jou mama leefde ik gelukkig 1 dag helemaal op. Welkom kleintje!

 

 

Ongeluk zat weer in een klein hoekje?

img_20161115_074256

Het even geduurd voor ik weer de moed bij elkaar had gezocht om een stukje te schrijven.

Er is nog al veel de laatste week gebeurd. Waardoor ik, nee wij nog een extra zorg erbij hadden.

Jordy had vorige week zondag een “klein” opstootje gehad met de voetbal. Per ambulance werd hij naar Zutphen gebracht. We wisten zelf niet meer dat het waarschijnlijk wat met zijn schouder was. Ook hadden we gehoord dat die niet kon bewegen. Zijn broertje is mee geweest in de ambulance. Gelukkig had hij verdoving gekregen voor de pijn. Kon die mooi even rustig worden. Hij was namelijk een beetje van de rats want ja pa en ma moesten morgen echt naar Canada. Zijn vader heeft mij thuis opgepikt en zijn ook naar het ziekenhuis gereden. Aangekomen bij Jordy was die nog een beetje warrig en had hij veel pijn. Het duurde allemaal even maar uiteindelijk is alleen zijn sleutelbeen gebroken. Mooi gebroken, noemen ze dat, nu hoeven ze het niet te opereren. Na de foto’s, medicatie voor de pijn en wat papierwerk zijn we weer naar huis vertrokken. Maandagochtend moest jordy een afspraak maken bij de gipskamer voor intapen en 1 afspraak om het opnieuw te laten zien bij de arts. 

1 ding, rusten en Jordy? Noooo way. Ik laat mij verder hier niet zo heel veel over uit. Dat betreft zijn we ook aan elkaar gewaagd. Want meneer zat savonds alweer op de trekker lekker eigenwijs. Vooral geen pijn zijn werk te doen….

In de “gauwe geit” had ik mijn moeder opgebeld ze moest meteen komen oppassen, hop die kwamen er aan zodat mijn schoonmoeder verder kon met haar spullen inpakken. Weetje eigenlijk zijn we het wel gewend, zulke taferelen. Er moet hier gewoon altijd wat gebeuren voor iemand iets leuks kan doen. Ook kreeg ik van meerdere mensen en Jordy ook appjes, telefoontjes: Als we wat kunnen doen horen we het graag! Al is het Jordy’s kont afvegen we doen het graag. Oh nee dat is niet waar maar ze stonden er maar mooi wel weer, bedankt allemaal. De bedrijfsverzorging was sws al ingeschakeld voor die week. Konden we ook weer bouwen op een kameraad van Jordy die altijd/meestal helpt bij drukte. Mooi dat het allemaal zo kan.  

Hij is gisteren voor controle geweest, het zag er allemaal goed uit. Zoals hij zelf zegt mag hij alles weer doen behalve met rechts tillen. Wel moet die nog 3 weken in een blauwe bungel en oefeningen doen. Ook nog 3 weken of misschien wat langer geen nacht zijn ogen dicht doen omdat hij dan wel veel pijn heeft maar dat schijnt normaal te zijn bij een sleutelbeen breuk.  

Liefst is hij a.s zondag gewoon weer keeper bij zijn team, toch zou hij het verlopig even van de zijlijn moeten aanschouwen.

Ben ik dan echt zo’n bitch?

85be74e5707090921ece18a89f686069

Een maand thuis, hoe gaat het nu?

Ik zou recht voor de raap zijn. Bagger, k*t, peren gedompeld in jus! BAHH ! Afgelopen maandag hebben we een gesprek gehad bij ons thuis met de systeemtherapeute uit Wolfheze en de begeleiding thuis plus familie. Het gaat gewoon niet zoals we gehoopt hadden of gehoopt, mijn verwachtingen had ik gewoon toch hoger gelegd. Dat ik toch meer zou kunnen thuis, als moeder, als vriendin van, gewoon als persoon zijnde. Ik zei dat ik Wolfheze een gevangenis vond, nou ik weet nu dat mijn lichaam, mijn hele “IK” op dit moment een afschuwelijk gevangenis is. Dat het allemaal niet zo van zelf sprekend is dat ik hier in huis ben. Normaal was iemand met mijn beperking naar een woongroep gegaan. Was daar grotendeels van de dag begeleid. Ik heb gelukkig de mogelijkheid gekregen om te huis die hulp te krijgen, alleen zonder de hele dag begeleiding. Dat maakt het juist ook moeilijk. De motivatie in alles is weg, de twijfel in alle keuzes is terug, het gevecht met mezelf is terug bij het begin.( oja, ik mag natuurlijk niet alles over een slechte kam scheren. Er gaan ook veel dingen goed en daar ben ik zo nu en dan echt wel trots op. Trots dat ik en “de rest” om mij heen dat toch maar even flikken!)

77055019e5a6d3ade13237852855a441

In Wolfheze begon ik mij echt weer een zeker persoon te voelen. Geen twijfels, over hoe iemand over mij dacht. Een feestje? Ja jammer dan, ik ben met mezelf bezig, nu even niet en maakte pas op de plaats. Hier in het mooie loarne? Echt niet! Voel me hier niet zo’n tof persoon. Het begrip daarin tegen kreeg ik ook veel meer daar in Wolfheze van alle mensen. Hier van de mensen die ik het begrip “moet” krijgen werken er hard aan en verwacht ik ook echt niet dat dat er zo in zit, nee dat kan ook zeker niet, ik heb de tijd wel, echt dat komt wel goed schatjes! Alleen dat maakt het voor ons allen wel heel erg moeilijk. Ik heb duidelijkheid nodig. Waar ik sta en wie ik ben. Gelukkig, hoe lastig het ook is voor Jordy, ouders, familie maar ook zeker mijn vriendinnen, word er wel aan gewerkt. Dat is ook met veel vallen en opstaan.

df2633a046af8bea636e6e5e785f9934

Sinds ik terug ben heb ik de eerste 2 en halve week vol gas gegeven! Meteen merkte ik dat die twijfels over of ik het allemaal wel goed deed terug kwamen. Twijfels als ik mensen zag en me niks zeiden of ik wel kan zijn wie ik echt ben. Een feestje hier moet ik toch echt wel bij zijn maar heb er nog geen 1 mee kunnen maken op die van Vajèn na. Het is voor veel mensen heel normaal dat ik er “gewoon” ben. Niet vragen, hoe het gaat of je überhaupt wat durven zeggen.( de mensen die het wel doem, dikke vette dank, snap wel dat dat ook niet altijd makkelijk is, echt wel)  Smoesjes heb ik de afgelopen tijd ook genoeg voorbij horen komen. Wou je wel appen, was alleen je telefoonnummer kwijt. Dit is er 1 die echt meerdere malen heb gehoord, wel apart als je gewoon nog in een groep zit samen waar je nummer gewoon in word weergegeven. Kleine moeite om iemand even om mijn nummer te vragen. Gelukkig snap ik veel mensen wel hoor dat ze mij niet durven aan te spreken. (Niemand hoeft zich aangesproken te voelen, schuldig of wat dan ook. Deal with it, zo hard is het leven.)

92eeaf085d3428a6a4fb3226fd460a55

Hard ben ik hè? Ik ben in iedergeval eerlijk en duidelijk.

Ben ik dan echt zo’n bitch?

Voor sommige mensen zou dat ook wel een dikke vette JAAA zijn. Ik denk dan ook dat is zo. Wees eerlijk met mij en spreek het gewoon uit. Dat is die duidelijkheid waar ik elke keer weer op wacht. Smacht is het verkeerde woord, ook zou ik mij daar niet goed bij voelen. Iets wat iemand vind valt niet te veranderen, dat heb ik al jaren geprobeerd. Ik wil daar niet meer mee door. 

b34f21d242d0ec5d3d8e20e25681daae

Ben ik dan echt zo’n bitch? 

Die vraag stel ik mij 11 keer per dag dat is optimistisch die 11 keer. Dan vraag ik het maar eens aan Jordy of iemand anders. Waarop het antwoord is: Nee, dat ben je niet, je bent alleen heel erg hard voor sommige mensen maar vooral voor jezelf. Klopt, dat heb ik de afgelopen jaren ook wel geleerd al was ik heel onzeker. Door hard te zijn voor mezelf maar ook voor een ander zag ik uit wegen. Wegen die je verder kunnen brengen in het leven. Niet op te geven en vooruit te kunnen kijken.

Weetje, ik weet ook wel dat wat ik nu type erg gewaagd is voor mezelf. Ook netzo goed voor een ander. Dit is iets wat hier gewoon liever in de doofpot wordt gestopt. Heb hier wel een hele tegen gedachten in. Welke plek je ook bent, denk ik ” zou ik nou wel of zou ik nou niet zeggen wat ik er van vind of hoe het echt met mij is”.  Meestal ben ik dan hard maak ik er is sarcastisch van, 9 van de 10 keer vertel ik gewoon dat het niet goed gaat met mij of waar het op staat. Maar eerder heb ik wel mijn masker op moeten zetten voor alle gehoorde gedachten van andere mensen. Bang om te zijn, wie ik echt ben. Bang om niet tussen de “normale” mensen te passen. Een paar mensen hoorde mij wel, heb ik hele huizen op kunnen bouwen. De 1 is er nog steeds de ander kon de druk niet aan en zei me heel makkelijk “tot zien”.Mensen weten tegenwoordig toch altijd net iets beter te vertellen hoe het met je is. Ook is het haast een taboe om te zeggen dat het niet goed met je gaat. Waardoor mensen zich of nee ik houd het liever bij mezelf weer over zich heen laten lopen. Ik zeg absoluut niet dat ik altijd bij de weg blijf, dat ik nooit iets doe wat ik mijn moeder mij verboden heeft. Nee, ik ben dat betreft ook een hele ondeugend. Doe vooral niet wat een ander zegt. Maar dat is meer mijn eigenwijsheid zeg ik dan maar.? 

Dit zit me echt al zolang dwars en ik ben blij dat ik hard maar eerlijk kan zijn.

Oja voor ik het weer vergeet, het zijn er niet zo heel veel maar toch wat ik aan kaartjes krijg. Echt super lief. Dank jullie wel! Dat waardeer ik enorm dank jullie♡

Fijne zondag mensen

Voorbereidingen voor de vakantie?

img_20161103_171312

Nog 20 dagen en dan gaat het gebeuren. Oeeee zin in! Het is er een geregeld zeg in zo’n korte tijd. Visum, injecties, pillen, medisch paspoort en de visum, bijna alle dingen hebben we voor elkaar. De visum is vandaag aangevraagd, daar moeten we nog op wachten en dan volgens mij zijn wij er klaar voor. Ook fijn dat moeders vannacht hopelijk goed kan slapen. Die heeft de hele nacht nachtmerries gehad. Best sneu, maar ze zeggen dan ” je moet er wat voor over hebben” ?.

823a9890267f95c8104d2fa080a86c36

Van het zomer heb ik maar een paar keer in de zon kunnen zitten en dan verkleur je we iets maar die kleur was er nu echt wel af. Nu ben ik maar begonnen met voor kleuren zodat die mensen daar geen uvbril voor mij hoeven op te doen. Jeetje mineetje haha… zonnebanken moet ik deze week nog weer doen. Vorige week was de eerste keer en dat ging mooi. Had een mooie witte kont vergeleken met de rest naar de tijd. Uiteraard heb ik daar een foto van gemaakt voor in mijn plakboek maar voor hier, euh nee dat doe ik jullie niet aan. Niet alleen fijn is dat ik mijn kleurtje een beetje voor kan kleuren ook is het super fijn dat ik even kan ontspannen, muziekje erbij en oogjes dicht, hoppa!

71841ad9ac2d02a47bf721d9ceaa42d9

Ik heb nog veel meer te vertellen maar dat word hem vandaag en morgen even niet. Maandag ontzettende slechte dag gehad. Waar ik nog wel het een en het ander over kwijt wil. Alleen vandaag even niet, morgen ook niet en dan en dan… ook niet :p. Nee gekheid. Morgen een leuke dag, naar de kreadoebeurs. Wat ook vast niet zomaar een leuke dag is maar ook zeker een zware energieke dag word. We gaan het mee maken, maar ben heel erg benieuwd of ik er veel inspiratie uit ga halen en wat voor een dingen mijn ogen doet twinkelen. 

Zaterdag of zondag zou ik jullie bij gaan praten over de slechte dagen van de afgelopen week.

Iedereen een goede avond