Omhoog

2016 niets is wat het lijkt

img_20161230_120313

Dagen vliegen voorbij, weken rennen weg en maanden waaien over.

Zo ging het een beetje met als begin van 2016 de beslissing dat ik niet meer kon. 6 jaar lang knokken voor iemand die ik niet wil zijn, helemaal niet wil zijn is niet waar want in die 6 jaar naar het ongeluk hebben mij ook mensen weer laten vliegen even geen “pijn” laten voelen. Mij weinig veilig voelen, op een paar mensen naar. Waar je je ook behoorlijk in kunt vergissen. De mens die zegt ” ik voel me goed bij jou, we blijven vrienden”, tot dat jezelf niet meer kunt en die hulp van diegene meer dan nodig hebt en je knetter hard op je bek laat gaan. Tot op de dag van vandaag blijft dat door mijn hoofd heen spoken. Waarom? En nog zoveel meer. Ik laat dat achterwege want ach wat je schiet ermee op.

In maart een geweldig weekendje après skiën gehad, zoep’n als een dolle en nog net niet te keer gaan als een beest. Daarvoor nog een ziekenhuis opname met de kleine meid die nog steeds loopt te kloten met haar verkoudheid. Toen begon een periode waar alles voor mij zwaar,onzeker maar ook heel bijzonder werd. ( Zwaar was het uiteraard voor iedereen die om me geeft). Wolfheze, daar was ik dan. Een opname die 3 maanden zou duren, maar uiteindelijk werden het 7 maanden. In 7 maanden gebeurde er voor mij zoveel, ik kreeg nieuwe inzichten, positieve maar ook negatieve. Ik ben heel anders naar de wereld gaan kijken. Op een 1 of andere manier meer respect gekregen, in andere zin helemaal niet.

Zo hard als mensen kunnen oordelen over een ander, denk ik nu “niets is wat het lijkt”. De buitenkant is maar een dun stukje weefsel, wat daar binnen gebeurt, dat is het echte werk. Ieder persoon heeft zijn of haar gebeurtenissen. Ik ga nu niet zeggen dat ik een heilig boontje ben, nee nog steeds niet! Sommige mensen mag je gewoon en sommige mag je gewoon niet. Dat gewoon is nog steeds niet gewoon want ik wil nog steeds iedereen mogen, ook wil ik nog steeds dat iedereen mij mag. Ik weet wel naar de opname dat ik er niet meer zo erg mee zit en dat dat in deze grote boze wereld helemaal niet kan. Mag je me niet, dan niet, doei. Dat hebben ze mij in Wolfheze proberen bij te brengen. Thuis heb ik er nog best moeite mee, terwijl ik er in Wolfheze een heuse grote punt achter had gezet.

Ja, wat kan ik anders zeggen dan Wolfheze, lieve verpleging, begeleiding en dokters bedankt. Als ik kon nam ik jullie allemaal in huis. Ook daar onder  de mooie mensen die ik heb leren kennen. Waardoor mijn ogen heel anders in het leven zijn gaan staan. Jullie staan op mijn netvlies geschreven. Bedankt met een dikke knuffel van mij!

Niets is wat het lijkt:

Een uitgeleefte vent met wallen tot aan zijn kin, een blik die ik zelf ook goed kan geven “Hellig als een spinnen kop”. En kleren tja als of je ze van de afval hoop hebt gehaald. Over de geur ook een dikke vette tja. Tot dat je er 1 op 1 mee komt te zitten. Wauw, mens wat ben je mooi. Wat een inhoud, geweldig! Na die evaring ben ik de kluts kwijt geraakt, had ik mezelf nu bij de kont of bij de kop? Zeg het maar, maar wat een prachtig mens ben jij. You make my day,  als ik aan jou denk begin ik voor jou te stralen. Onbeschrijfelijk!

Die ene jongen die alles had. Alles goed voor elkaar. Hij ziet er heel goed uit, een huis, werk, een vriendin, altijd een grote grijs op zijn gezicht en een dikke vette bak onder de kont. Het lijkt haast perfect. Altijd in andermans ogen “die jongen”, ik wou dat ik dat had.  Tot je 1 op 1 komt te zitten. Hij had het geld om alles te kopen en een vriendin te onderhouden en die vette bak natuurlijk. Maar zelf was hij dood en dood ongelukkig. Zijn hoofd, ja daar zit een kronkel in een lijntje die het andere lijntje niet meer kruist, een tikkende tijd bom. Zo ongelukkig dat hij zichzelf meerdere malen wat aan deed. Maar ook jij, mens wat ben je mooi! Je moet nog hard werken, kijk eens hoever je al bent. Ga zo door topper, want jij komt er wel!

Ook de andere kant heb ik daar mogen proeven van niets is wat het lijkt.

Volgens mij heeft iedereen mij daar wel weten te raken, verbazen of juist af weten te schrikken. Maar ik had het voor geen goud willen missen.

Ook is er een diagnose vastgesteld. Pijn is fijn, jeuk is leuk, bloed is goed en zo ga nog maar even door. Maar dat mijn NAH ook nog een bijzonder randje zou hebben en dat dat randje tot ernstige problematiek zou worden onder vonden. Tja zelf leefde ik er al 6 jaar stiekem mee maar nu de buiten wereld, mijn naasten het ook weten. Word het leven er moeilijker op. Toch ben ik blij dat we er achter zijn en dat ik hier probeer te zijn wie ik ben, al loop ik nog steeds op mijn tenen, gaat het nog absoluut niet goed maar juist enorm bagger. Ik weet nu dat we er met zijn allen aan werken om het voor mij en mijn gezin dragelijker te laten verlopen, de rest van mijn/ons leven. Begeleiding die ik nu heb onwijs bedankt voor alle steun die ik de laatste tijd al van jullie heb mogen ontvangen.

Daarna met mijn verjaardag richting huis, lieve meiden hadden voor mij een warm welkom thuis gemaakt. En verliep de dag druk en chaotisch. De weken, maanden daarna was niet veel anders en voelde ik me steeds slechter. 23 November ging ik nog een droom achterna samen met mijn moeder. Met de hoop volop te kunnen genieten en het wauw momenten te ervaren. Helaas is dit niet echt gebeurt. Afrika, indrukwekkend en ik heb de mooie dieren daar van heel dichtbij mogen zien. Een hele bijzondere ervaring! Thuis komst ging alles nog meer berg af ipv stabiel of berg op. Buikgriep, verkoudheid, weer een erg zieke Vajèn en daarna volgde Melle en de rest van de familie idem dito. Tot nu zelf nog erg verkouden en geen structuur of andere vooruitgang. Onbegrip dat ik elke dag weer ervaar, je ziet er toch goed uit, je bent zo rustig en verteld het zo luchtig. Ja, maar dat betekent niet dat het er niet is, ik probeer het alleen niet nog moeilijker te maken dan dat het al is en ook mijn leven te leven. Mag ik dan niet gewoon uitzien?  Dat is een vraag die ik me dagelijks stel. Wanneer word het nou echt duidelijk, word het ooit echt duidelijk? Moet ik me dan zieliger voor gaan doen, of zieliger? Wat is het goede woord ik weet het niet meer. Mijn bolletje moet toch ooit een keer rust gaan vinden? Het liefste gisteren maar helaas. We zijn er mee bezig en daar zou ik het nieuwe jaar volop mee bezig zijn.

b63f0c6966865d7a4c47ffaa41301bc9

Vriendinnen, vrienden,familie, kennissen, vroegere vrienden, NAH moat, etc, etc, al heb ik jullie vaker bedankt. Eergisteren heb ik nog weer een super lief kaartje mogen ontvangen. Het blijft me onwijs goed doen. Mensen voelen zich verbonden, willen je steunen, een duwtje in de rug geven of gewoon even laten weten dat ze aan je denken. Wauw, ook de cadeautjes… dit alles had ik nooit durven hopen. Komende maanden, Hoe weet ik nog niet en pin mij er niet op vast want misschien gaat er wel een jaar over heen. Ik zou wat terug laten horen, waar ik kan! Iedereen die er dit jaar voor mij/ons is geweest of op wat voor een manier dan ook steun heeft laten blijken, super bedankt. Ook dat kleine berichtje met erin: SAS, je kunt het of sas hoe gaat het werd enorm gewaardeerd. Nog steeds al heb ik mijn WhatsApp tijdelijk niet aan zo nu en dan ben ik online en werk ik de berichtjes bij. Enorm bedankt daarvoor, jullie zijn toppers.

In het bijzonder toch even mijn dinnetjes die beide met een dikke buik toen nog richting Wolfheze de ander zelfs 2 of 3 keer kwamen en ik toch even kon genieten van beide hun mooie buik. Wat bijzonder, beide hebben jullie zo’n prachtig wonder op de wereld gezet. Wat ben ik blij dat ik jullie heb. Bedankt voor jullie geduld en mooie vriendschap!

Owja zie je wel ik vergeet “mijn fotograaf” die tijdens de opname aanbood om foto’s van mij te maken tijdens therapieën, op de heide op een vertrouwd plekje, het naar huis gaan en wie weet in de toekomst nog meer. Om voor mezelf puzzel stukjes te kunnen gaan plaatsen. Inzichten te krijgen over mijn eigen uitingen, mimiek etc. Hier gaan we volgend jaar nog mee verder maar voor nu @ada hartstikke bedankt voor alles!

Ojee… als laatste kan ik mijn ouders en schoonouders niet vergeten! Dag en nacht stonden ze klaar om hier alles in kannen en kruiken te laten verlopen. Soms met gemak maar ook vaak was het erg lastig. Al lijkt het door mijn vervlakking niet zo, over mijn woede aanvallen niet gesproken. Ik ben onwijs blij dat het allemaal zo kan en ben zo blij met alle hulp die jullie kunnen bieden. Super bedankt voor alles ?

Iedereen een hele fijne jaarwisseling & tot volgend jaar

Chaos in mijn bolletje…

b1a223a3c367bef52092ba08a9b8952c

Hoe nou verder? Dat is een vraag die ik mij elke dag weer afvraag. De ene keer ben IK Saskia die een goede dag heeft gehad waarin ik kan winkelen, dansen en met een borreltje te veel op leuke gesprekken kan hebben en woede aanvallen die er nauwelijk zijn geweest. ( dan lijkt er voor de ander niks aan de hand en lijk ik zo “normaal” te zijn. Dat is begrijpelijk want die dag voel ik me ook redelijk normaal.) De andere dag ben IK de Saskia die niet weet hoe leven moet, hoe ik de ene been voor de andere moet krijgen, mijn hoofd 643 gedachten in 1 heeft en laat staan de energie die zich ergens onder de grond bevindt of die woede aanvallen die sws 1 keer in het uur op komen vliegen van soft naar ontiegelijk hard. Het is heel zwart wit. De vraag is dan ook of ik überhaupt nog in een tussen fase zou kunnen leven.

Oké, ik weet dat ik moet afwegen als ik een dag een feestje heb dat mijn energie en mijn hele doen en laten min 0,68 is. Toch word je weer op de feiten gedrukt. Ik begin het als maar lastiger te vinden in de thuis situatie. Ik zit er maar, geen geranium maar meer de cactus. De stekels dat zijn mijn voelsprieten alleen heb ik er net iets te veel want ik zie, voel en hoor alles en sommige dingen ook nog eens 10x beter of harder. Geen seconde staat mijn gedachten uit. Ook mijn lichaam, ookal zit ik stil, gaat op een één of andere manier toch nog 81 km per uur.

Eigenlijk is het gewoon accepteren, het blijft alleen zo lastig. Elke keer weer de afweging maken. De voor en de nadelen en dan een keuze maken of het me dat waard is om dagen erna als een “zombie” te moeten leven. Een strakke band om mijn hoofd te knuppen om mijn pijn maar wat te kunnen onderdrukken en elke keer een stukje strakker aantrekken. Met mijn knokkels in mijn ogen druk. Weg met die pijn, van alle gedachtens, het is en blijft een chaos en op dit moment heb ik het idee dat die pijn niet meer stopt.

Het is ook niet dat ik het allemaal maar zo laat gebeuren, nee helemaal niet al lijkt dat soms voor de buitenwereld wel zo. Ik wil echt wel actie ondernemen op een minder dag of dagen, alleen het lukt me niet. Ik zou mezelf zo graag tig schoppen onder me “bips” willen geven alleen… Terwijl mijn stomme hoofd en mijn gedachten wel denken dat ze actie ondernemen, zo hard blijf dat lichaam maar op die ene plek hier op de bank zitten. Ik baal van mezelf, ik baal van alles maar het lost zo weinig op met dat balen kom je ook niet verder. Ik wil weer hard kunnen gaan, moe kunnen zijn omdat ik echt de hele dag ervan alles voor heb moeten doen. Niet omdat ik gewoon maar op die bank zit met al die gedachtens en overige chaos. Het begint zo moeilijk te worden thuis. Hier moet ik het doen, waarom lukt het me dan hier niet? Ik was in Wolfheze zo goed op weg, toch lijkt alles wat ik daar heb geleerd over de NAH en zeker over mezelf, nu zo ver weg!!

Niet alleen maak ik me daar zorgen over ook Jordy, familie en de begeleiding. We zijn de laatste weken erg aan het kijken geweest, Hoe het nu gaat of dat nog wel haalbaar is in de thuis situatie. Jordy en ik zijn weer naar Wolfheze geweest voor een “spoed” gesprek. Wat hadden hun mij een plezier gedaan als ik daar mocht blijven, helaas voor mij en gelukkig voor Jordy vinden ook hun dat dat niet goed zou zijn.

Tot nu is er geen oplossing, wel hebben we al een paar opties gehoord waar ik zelf wel oor naar heb. Ik kan er nog weinig over vertellen omdat er niks concreets is, alleen dat we, mijn begeleiding en ik in Januari gaan kijken naar woonlocaties wel zelfstandig maar met begeleiding, 24 uur. Logeer plekken met begeleiding etc. Zodat ik uit de situatie kan gaan, maar echt alleen ben. In de tussentijd hopen we nog een uitstel te krijgen van de WMO om het thuis allemaal te gaan proberen. Hard te werken zodat ik toch hier kan blijven. Dat hier het leven en het functioneren dragelijk word. 

c37370130884c77a367880b2385b4589

Ik denk niet dat ik voor de kerst weer een blog post dus wil ik jullie via deze weg hele goede feestdagen wensen. Tussen kerst en oud en nieuw horen jullie wel van mij weer zou ik deel 3 safari posten en kom ik nog even terug op het deelbericht waar ik positieve berichten op heb gekregen maar voor nu:

☆ maak er een gezellige en onwijs mooie kerst van☆

Warme kerstgroetjes

 

Deel 2 Safari

20161126_091929

We moeten voor vertrek vroeg opstaan.  Even de laatste spulletjes in de tas want de koffer blijf hier… Daar had ik voor de vakantie al een slecht gevoel over en ook uitgesproken. Maar oké,  ze zeggen dat dat altijd goed is verlopen en daar vertrouw je de op. De koffer staat klaar na de safari in het ander hotel. Voor ons was een lunchpakket klaar gemaakt zodat we die onderweg konden opeten. Dan vertrekken we naar het vliegveld. Bij het vliegveld worden we afgezet bij een poort met de koelbox en hop red oe de maar mee. We lopen naar een halletje en daar krijgen we de tickets. Vluchtig zien we wat er in de koelbox zit en dat ziet er alles uit dan normaal. Onbereid vlees ofzo. Die hoeven we niet. We nemen plaats in de gate. Ik voel me erg flauw in mijn buik dus halen we maar wat te snacken, anders is er ook niet. Mama voelt zich net zo flauw namelijk. Een hele tijd wachten en dan vertrekken we eindelijk. In een klein vliegtuigje met een Duits stel, 2 Oostenrijks mannen en een familie uit Azië. Mijn moeder vind het allemaal spannend, ik natuurlijk niet ? tuurlijk vond ik het ook spannend. De piloot zegt dat die laag vliegt en dat er best veel te zien zou kunnen zijn. We maken een tussen landing in Der Salaam, daar moeten we weer overstappen in een ander vliegtuigje. Dit verloopt allemaal wel redelijk soepeltjes. Al zijn we beide een beetje erg misselijk in het vliegtuig, je stuitert veel kanten op en is er best krap. Met een uur vliegen komen we aan in Tanzania, Selous.

Daar staat onze jeep klaar, samen met het Duitse stel en de gids rijden we naar het camping waar we de komende dagen verblijven. Wat een omgeving, een gehobbel door het mulle zand, wie weet komen we nu al wel beesten tegen. Helaas, niks gezien en in een kwartier op bestemming. Het is rond 12 uur, we mogen plaats nemen in de relaxe ruimte. Daar krijgen we een drankje en kunnen we voor de verandering gaan wachten. Daar loopt een Nederlands meisje stage, dat is wel makkelijk maar helaas gaat het er niet vlotter van. Naar een uur wachten krijgen we de sleutel van ons huisje en op 3 uur vertrekken wij op bootsafari. We worden naar ons huisje gebracht. Het ziet er erg gezellig uit, maar schrik er toch wel een beetje van. Als ik binnen komen schieten er beestjes weg. Ik wist natuurlijk dat het geen luxe zou zijn maar dat ze zo dicht bij je zouden kunnen komen. Nee had ik eigenlijk niet verwacht. De muggen zoemen mij om te oren maar niet alleen daar ook meteen word mijn been aangevallen. Hop deet erop, al voel ik mij wat overvallen gaan we door. In de douche gekomen is echt heel naakt en daar sta je echt tussen de tig hagedissen. Kiekeboe, het zijn gewoon bamboestokken aan elkaar gebonden en daar sta je achter. We maken ons klaar voor de boot safari en vertrekken naar de relaxe ruimte. Nog een drankje en we kunnen vertrekken. Pff wat is het warm.

20161126_102349

We vertrekken met de jeep. We hadden een erg leuke jonge gids die ook vele talen kon. Hij was nog bezig met Nederlands. We spraken Duits met hem onderweg. Onderweg stoppen we bij een dorpje voor een wandeling daar. We zouden die wandeling eigenlijk pas de laatste dag hebben. Mama had voor de kindjes daar namelijk dingetjes mee genomen. Alleen nu niet mee genomen. Wat een armoede, kippenvel. Ik vind het ook best eng, al die mensen die ons aan lopen te staren. Ze lopen allemaal op blote voeten, hebben nauwelijks kleren aan, kapotte of lange doeken om. Het is er bloedheet en die huisjes, verschrikkelijk. Ik kan er niet goed tegen ik wil zo gauw mogelijk terug naar de jeep. De gids wil ons nog een schooltje laten zien. Dat zijn de kinderen daar verplicht, dat is dan wel weer goed. Het ziet er allemaal schattig uit zeg. Wel erg klein er gaan ongeveer 600 kinderen naar school in een ruimte, Tja daar kan ik niet veel soeps van maken. Dan komt er een heel koppel mannen, jongetjes aanlopen. De gids verteld dat ze daar een jongen bij zich hebben die een tv heeft gestolen. Die brengen ze met zijn allen naar de politie, de jongen heeft de handen vastgebonden met stro. Ik vind het allemaal maar niks, ik kan echt niet tegen die oneerlijkheid in de wereld. Gelukkig is de jeep er en kunnen we doorrijden voor de bootsafari. Ik ben benieuwd!

pb260065 pb260073

De boot vaart op het water, wat een verassing. Nee dat is flauw, de boot vaart over Rufiji rivier. Het is erg troebel bruin water. De gids verteld dat het heel slecht water is, dat komt omdat er alles in en mee word gedaan. Door de plaatselijke bevolking, zoals douche, poepen, plassen, kleren wassen maar ook het bestek etc wat ze dan ook hebben word er schoon gemaakt. Daarnaast leven er vele soorten vogels en dieren, die doen hun behoeftes ook de hele dag door in het water dus dan kun je wel nagaan. We komen het eerste stukje weinig dieren tegen in het water. Wel in de lucht, er vliegen vele vogel soorten. Fele kleuren en verschillende formaten. Erg mooi om te zien, vooral de zeearend die ik mooi kan vastleggen.

pb260145

pb260107pb260126

Even later spotten we ook de eerste krokodil en wat kleinere alligators. Ze liggen aan de kant van de rivier schuil onder de takken van de struiken. Dan komen we op bredere oppervlakte van de rivier.

pb260120

Daar komen de bulten in het water, ploep en weer weg zijn ze. Ik vind het best een beetje spannend. In mijn hoofd gaat vanalles om en komen rare gedachten in me op. Wat als ik er bij in spring, zou ik dan meteen gegrepen worden? Nou dat is 1 van de belachelijke dingen die ik op dat moment bedenk. Straks liggen we boven op een nijlpaard en gooit die ons om. Ja ja held op sokken. We komen best dichtbij, ze maken best aparte geluiden zeg! Ze lijken op tv zo lief, ik weet niet waarom maar hier vind ik ze echt niet lief lijken. Die neusgaten zo groot en die ogen. Dan varen we naar een zandbank, daar gaan we zitten en de zon zien zakken in de rivier. Wat een mooi gezicht!  Hier hebben wij denk ik zo’n 45 min gezeten. Lekker warm maar wel met een goede wind door je haar. Daarnaar zijn wij terug gevaren naar de jeep en zijn we nog verschillende dieren tegen gekomen. Bij de jeep aangekomen is het snel terug rijden naar het kamp. Om half 8 gaan we eten en daarna word het ons eerste nacht. Heel erg spannend en best wel eng. 

Terug aangekomen is het even omkleden, wachten in de relaxed ruimte tot we aan tafel kunnen. Ik heb onwijs honger en ben super moe dus laat ze maar opschieten. Mama leest ondertussen nog een boek en dan kunnen we aan tafel. Het eten gaat er goed in. Daarna nog even wat drinken en hop hop naar bed naar bed. Heel spannend!

pb260173

Hej’m Wah zitten m’n buurman?

Hier was ik vorige week zondag gebleven. Het is niet dat ik niet verder wil vertellen maar meer omdat ik erop dat moment en eigelijk nog best slecht aan toe ben. Daarnaast heb ik de griep goed te pakken, kon de ook nog wel bij, toch heb ik geen andere keus om door te gaan. Ik heb op het moment weinig contact met buitenaf, dat vind ik voor nu even prima zo. Ik wil niemand belasten met de negatieve shit waar ik op het moment in verkeer. De mensen die ik er wel mee belast vind ik al erg genoeg. Voor mij is het geen optie om maar zo op te geven al waren die gedachtens van de week heel erg sterk. Ik wil niet zo denken, maar met zoveel pijn in je hoofd, zoveel gedachtens elke keer word het mij op dit moment te veel. Ik houd mijn koppie op, kijk naar mijn 2 wonders en vecht weer verder! Never give up, thats the spirit?  

Fijne zondag

( vervolg van safari komt uiteraard maar wanneer kan ik jullie niet vertellen)

pb260169

Deel 1 Zanzibar!

img_20161203_134506

Ik weet niet goed wat ik moet typen. Als je foto’s zag/ziet zouden wij toch echt hebben kunnen/moeten genieten. Ja voor mijn moeder was dat genieten van de safari echt, echt. Ze zei zelf dat het haar dag van leven was. Voor mij was het ook onvergetelijk, maar dat geniet gevoel zoals ik al vaker heb verteld, had ik niet. Ik was erg vlak. Tuurlijk vond ik alles heel bijzonder maar achteraf  met het vertellen van wat we allemaal hadden gezien, was het weer heel normaal en een gewoon gang van zaken ofzo?. Ik had zo gehoopt dat ik dat onvergetelijke gevoel/ gedachten eens vast kon houden. Helaas, zelfs deze droom kan dat gevoel niet uit mij trekken. Mijn droom heb ik wel waar kunnen maken en echt unieke foto’s en beelden heb ik vast kunnen leggen.

20161130_074838

Het is erg tegenstrijdig/ dubbel wat ik nu ga vertellen. Zelfs voor een mens zonder NAH zou dit al erg lastig en een behoorlijke teleurstelling zijn. In dit geval dus mijn moeder.

Hoe mooi je de stranden, de dieren, je belevenissen ook op de foto krijgt, hoeft nog niets te zeggen over de hele toestand van de reis. Want onze reis was en is echt slecht verlopen, behoorlijk k*t. Ik had het nog zo van te voren gezegd. Alles wat verkeerd kon gaan is denk ik wel verkeerd gedaan. Wij hadden juist deze plande reis uitgekozen, omdat dan alles voor mij alles al gepland was en daardoor ik dan aan een structuur vast kan houden. Het mocht allemaal niet zo zijn. En denk dat ik voor allebei spreek, dat wij vermoeider terug zijn gekomen.

20161128_155520

Het vertrek, de vlucht daar was niet veel op of aan te merken. Nou ja? Dat broodje. Nee grapje. We waren zelfs eerder aangekomen door de draai van de wind. Dat is altijd fijn! Aangekomen en door de stappen van het vliegveld process in zanzibar, moesten wij opzoek naar onze tansfer naar het hotel. We hadden daar al weinig of eigenlijk geen informatie over gekregen. Wat wij beide al een beetje vreemd vonden maar oké… Zo gezegd, zo gedaan. Wij naar de kraam van tui fly waar wij mee gevlogen waren en die verwezen ons door naar bus 10. Wij naar bus 10 de deuren van de bus bleven nog lang dicht en onze koffers werden in een aparte bus gedaan. Eindelijk word onze bus geopend en kunnen we gaan zitten. Het was er nog erg warm dus ik hoopte dat ze snel konden gaan vertrekken. Ook van de reis was ik erg moe en had ik nog steeds last van de niet thuis gebleven hoofdpijn. Helaas, kreeg het daar al een hele vreemde wending. Er kwam een jonge man de bus in met het briefje DEN BOER en de vraag wie dat is en het verzoek om met hem mee te komen want hij was de privé taxi. Mijn moeder is dus Den Boer. Wij vertrouwde er dus helemaal niks van en gingen niet mee! Later kwam de tuin fly begeleiding erbij dat wij toch echt met hem mee moesten. Zo gezegd, zo gedaan, erg gemakkelijk voelde wij ons niet. Hij zei: Met de bus doen je er 2 uur over en met mij ben je er met een uur, anderhalf uur. Hé, hooo lets go! We waren in het pikker donker aangekomen dus we konden niet zien waar we waren. Of wat we nou tegen kwamen onderweg. De rit ging redelijk snel maar wat een gehobbel. Aangekomen werden we erg gemoedelijk ontvangen een lekkere cocktail en we mochten plaats nemen in het restaurant. Er lagen allemaal zakjes op een lange tafel waar de shampoos, sleutel etc in zat en de naam van de gasten. Mijn moeder Neustadter er tussen en wil onze er uiteraard tussen uit halen. Geen mevrouw Den Boer. Mijn moeder in gesprek met de manager, die zeg alles komt goed. Dat had ik al wel gedacht. Ik zie ze smoezen, ik zie ze kijken. Ik zeg  ga er nog maar eens heen. Mooi alles komt niet goed. We zijn in het verkeerde hotel en moet met 10 minuten met de taxi naar het goede hotel. Pfff…. Een hele diepe zucht. Als het dan ook met 10 minuten gebeurt maar nee, een uur komt eerst. Mama loop nog 3 keer of weet ik veel hoe vaak naar ze toe en de laatste keer met de vraag of wij daar niet kunnen blijven. Nee dat kan niet, ze hebben geen enkele kamer of ruimte vrij. Dan arriveert de taxi en horen wij dat we nog een lange rit van een uur ongeveer te wachten staan. Yeaah geweldig?… uiteindelijk zijn wij op de plek van bestemming, waar mijn moeder nog graag even wil douchen. 1 uur midden nacht. Geen handdoeken, dus loopt mama denkt ze wel even naar de receptie. Al snel is ze terug dat ze er geen bal van ziet en enge mannen tegen kwam en maar terug gegaan. Morgen vroeg ga ik het meteen regelen.  Smorgens worden we wakker en ik loop naar buiten om te kijken waar we zijn, 1 woord, wauw. We zitten met 3 stappen van het strand erg mooi. Zie ik in de zee mensen druk aan het werk. Vissen, graven en opruimen.  Ook zie ik vrouwen die over het strand lopen met specerijen op hun hoofd. Een kar met een koe ervoor op die kar word het zeewier geladen en andere troep. Indrukwekkend om te zien zeg. Mama is ondertussen de handdoeken aan het regelen voor in de kamer en voor op de handdoeken op de strandbedjes. Ze komt terug met de handdoeken op de bedjes en de andere handdoeken worden zo snel mogelijk voor elkaar gemaakt. Tja dat is bij hun dus 3 kwartier dag later. De rest van de dag brengen wij aan het strand door onder de bomen met een puzzelboekje, boek of lekker aan tekenen. We hadden eigenlijk graag nog wat gedaan excursies, naar alle misverstanden en geregelen hadden wij erg weinig energie om actie te ondernemen. Heel erg jammer maar dan hopen dat we de laatste dagen nog wat kunnen ondernemen. Eerst maar eens op safari!

Dat vertel ik jullie morgen!

Even genoeg negatieve dingen met wel vleugje pracht de foto’s en het lekkere weer!

(Tui fly is niet de organisatie waarmee wij op reis gingen. Alleen de vlucht ging via hun.)

Fijn weekend

img_20161203_135753