Omhoog

2016 niets is wat het lijkt

img_20161230_120313

Dagen vliegen voorbij, weken rennen weg en maanden waaien over.

Zo ging het een beetje met als begin van 2016 de beslissing dat ik niet meer kon. 6 jaar lang knokken voor iemand die ik niet wil zijn, helemaal niet wil zijn is niet waar want in die 6 jaar naar het ongeluk hebben mij ook mensen weer laten vliegen even geen “pijn” laten voelen. Mij weinig veilig voelen, op een paar mensen naar. Waar je je ook behoorlijk in kunt vergissen. De mens die zegt ” ik voel me goed bij jou, we blijven vrienden”, tot dat jezelf niet meer kunt en die hulp van diegene meer dan nodig hebt en je knetter hard op je bek laat gaan. Tot op de dag van vandaag blijft dat door mijn hoofd heen spoken. Waarom? En nog zoveel meer. Ik laat dat achterwege want ach wat je schiet ermee op.

In maart een geweldig weekendje après skiën gehad, zoep’n als een dolle en nog net niet te keer gaan als een beest. Daarvoor nog een ziekenhuis opname met de kleine meid die nog steeds loopt te kloten met haar verkoudheid. Toen begon een periode waar alles voor mij zwaar,onzeker maar ook heel bijzonder werd. ( Zwaar was het uiteraard voor iedereen die om me geeft). Wolfheze, daar was ik dan. Een opname die 3 maanden zou duren, maar uiteindelijk werden het 7 maanden. In 7 maanden gebeurde er voor mij zoveel, ik kreeg nieuwe inzichten, positieve maar ook negatieve. Ik ben heel anders naar de wereld gaan kijken. Op een 1 of andere manier meer respect gekregen, in andere zin helemaal niet.

Zo hard als mensen kunnen oordelen over een ander, denk ik nu “niets is wat het lijkt”. De buitenkant is maar een dun stukje weefsel, wat daar binnen gebeurt, dat is het echte werk. Ieder persoon heeft zijn of haar gebeurtenissen. Ik ga nu niet zeggen dat ik een heilig boontje ben, nee nog steeds niet! Sommige mensen mag je gewoon en sommige mag je gewoon niet. Dat gewoon is nog steeds niet gewoon want ik wil nog steeds iedereen mogen, ook wil ik nog steeds dat iedereen mij mag. Ik weet wel naar de opname dat ik er niet meer zo erg mee zit en dat dat in deze grote boze wereld helemaal niet kan. Mag je me niet, dan niet, doei. Dat hebben ze mij in Wolfheze proberen bij te brengen. Thuis heb ik er nog best moeite mee, terwijl ik er in Wolfheze een heuse grote punt achter had gezet.

Ja, wat kan ik anders zeggen dan Wolfheze, lieve verpleging, begeleiding en dokters bedankt. Als ik kon nam ik jullie allemaal in huis. Ook daar onder  de mooie mensen die ik heb leren kennen. Waardoor mijn ogen heel anders in het leven zijn gaan staan. Jullie staan op mijn netvlies geschreven. Bedankt met een dikke knuffel van mij!

Niets is wat het lijkt:

Een uitgeleefte vent met wallen tot aan zijn kin, een blik die ik zelf ook goed kan geven “Hellig als een spinnen kop”. En kleren tja als of je ze van de afval hoop hebt gehaald. Over de geur ook een dikke vette tja. Tot dat je er 1 op 1 mee komt te zitten. Wauw, mens wat ben je mooi. Wat een inhoud, geweldig! Na die evaring ben ik de kluts kwijt geraakt, had ik mezelf nu bij de kont of bij de kop? Zeg het maar, maar wat een prachtig mens ben jij. You make my day,  als ik aan jou denk begin ik voor jou te stralen. Onbeschrijfelijk!

Die ene jongen die alles had. Alles goed voor elkaar. Hij ziet er heel goed uit, een huis, werk, een vriendin, altijd een grote grijs op zijn gezicht en een dikke vette bak onder de kont. Het lijkt haast perfect. Altijd in andermans ogen “die jongen”, ik wou dat ik dat had.  Tot je 1 op 1 komt te zitten. Hij had het geld om alles te kopen en een vriendin te onderhouden en die vette bak natuurlijk. Maar zelf was hij dood en dood ongelukkig. Zijn hoofd, ja daar zit een kronkel in een lijntje die het andere lijntje niet meer kruist, een tikkende tijd bom. Zo ongelukkig dat hij zichzelf meerdere malen wat aan deed. Maar ook jij, mens wat ben je mooi! Je moet nog hard werken, kijk eens hoever je al bent. Ga zo door topper, want jij komt er wel!

Ook de andere kant heb ik daar mogen proeven van niets is wat het lijkt.

Volgens mij heeft iedereen mij daar wel weten te raken, verbazen of juist af weten te schrikken. Maar ik had het voor geen goud willen missen.

Ook is er een diagnose vastgesteld. Pijn is fijn, jeuk is leuk, bloed is goed en zo ga nog maar even door. Maar dat mijn NAH ook nog een bijzonder randje zou hebben en dat dat randje tot ernstige problematiek zou worden onder vonden. Tja zelf leefde ik er al 6 jaar stiekem mee maar nu de buiten wereld, mijn naasten het ook weten. Word het leven er moeilijker op. Toch ben ik blij dat we er achter zijn en dat ik hier probeer te zijn wie ik ben, al loop ik nog steeds op mijn tenen, gaat het nog absoluut niet goed maar juist enorm bagger. Ik weet nu dat we er met zijn allen aan werken om het voor mij en mijn gezin dragelijker te laten verlopen, de rest van mijn/ons leven. Begeleiding die ik nu heb onwijs bedankt voor alle steun die ik de laatste tijd al van jullie heb mogen ontvangen.

Daarna met mijn verjaardag richting huis, lieve meiden hadden voor mij een warm welkom thuis gemaakt. En verliep de dag druk en chaotisch. De weken, maanden daarna was niet veel anders en voelde ik me steeds slechter. 23 November ging ik nog een droom achterna samen met mijn moeder. Met de hoop volop te kunnen genieten en het wauw momenten te ervaren. Helaas is dit niet echt gebeurt. Afrika, indrukwekkend en ik heb de mooie dieren daar van heel dichtbij mogen zien. Een hele bijzondere ervaring! Thuis komst ging alles nog meer berg af ipv stabiel of berg op. Buikgriep, verkoudheid, weer een erg zieke Vajèn en daarna volgde Melle en de rest van de familie idem dito. Tot nu zelf nog erg verkouden en geen structuur of andere vooruitgang. Onbegrip dat ik elke dag weer ervaar, je ziet er toch goed uit, je bent zo rustig en verteld het zo luchtig. Ja, maar dat betekent niet dat het er niet is, ik probeer het alleen niet nog moeilijker te maken dan dat het al is en ook mijn leven te leven. Mag ik dan niet gewoon uitzien?  Dat is een vraag die ik me dagelijks stel. Wanneer word het nou echt duidelijk, word het ooit echt duidelijk? Moet ik me dan zieliger voor gaan doen, of zieliger? Wat is het goede woord ik weet het niet meer. Mijn bolletje moet toch ooit een keer rust gaan vinden? Het liefste gisteren maar helaas. We zijn er mee bezig en daar zou ik het nieuwe jaar volop mee bezig zijn.

b63f0c6966865d7a4c47ffaa41301bc9

Vriendinnen, vrienden,familie, kennissen, vroegere vrienden, NAH moat, etc, etc, al heb ik jullie vaker bedankt. Eergisteren heb ik nog weer een super lief kaartje mogen ontvangen. Het blijft me onwijs goed doen. Mensen voelen zich verbonden, willen je steunen, een duwtje in de rug geven of gewoon even laten weten dat ze aan je denken. Wauw, ook de cadeautjes… dit alles had ik nooit durven hopen. Komende maanden, Hoe weet ik nog niet en pin mij er niet op vast want misschien gaat er wel een jaar over heen. Ik zou wat terug laten horen, waar ik kan! Iedereen die er dit jaar voor mij/ons is geweest of op wat voor een manier dan ook steun heeft laten blijken, super bedankt. Ook dat kleine berichtje met erin: SAS, je kunt het of sas hoe gaat het werd enorm gewaardeerd. Nog steeds al heb ik mijn WhatsApp tijdelijk niet aan zo nu en dan ben ik online en werk ik de berichtjes bij. Enorm bedankt daarvoor, jullie zijn toppers.

In het bijzonder toch even mijn dinnetjes die beide met een dikke buik toen nog richting Wolfheze de ander zelfs 2 of 3 keer kwamen en ik toch even kon genieten van beide hun mooie buik. Wat bijzonder, beide hebben jullie zo’n prachtig wonder op de wereld gezet. Wat ben ik blij dat ik jullie heb. Bedankt voor jullie geduld en mooie vriendschap!

Owja zie je wel ik vergeet “mijn fotograaf” die tijdens de opname aanbood om foto’s van mij te maken tijdens therapieën, op de heide op een vertrouwd plekje, het naar huis gaan en wie weet in de toekomst nog meer. Om voor mezelf puzzel stukjes te kunnen gaan plaatsen. Inzichten te krijgen over mijn eigen uitingen, mimiek etc. Hier gaan we volgend jaar nog mee verder maar voor nu @ada hartstikke bedankt voor alles!

Ojee… als laatste kan ik mijn ouders en schoonouders niet vergeten! Dag en nacht stonden ze klaar om hier alles in kannen en kruiken te laten verlopen. Soms met gemak maar ook vaak was het erg lastig. Al lijkt het door mijn vervlakking niet zo, over mijn woede aanvallen niet gesproken. Ik ben onwijs blij dat het allemaal zo kan en ben zo blij met alle hulp die jullie kunnen bieden. Super bedankt voor alles ?

Iedereen een hele fijne jaarwisseling & tot volgend jaar

Saskia

Laat een bericht achter