Omhoog

Een kleine update…

IMG_20170120_190442

                                                                           Als ik jullie toch niet had °♡•

Wat moet je vertellen als je het even echt zwaar hebt maar zo graag anders wilt. Alles knaagt aan mij. Vooral mijn hoofd maakt mij het nu erg lastig.  “Sas, je moet door” elke dag weer herhaal ik dat zinnetje, als ik dan smorgens de deuren van de 2 gevulde kamers open en 2 lachende snoetjes zie denk ik: dat moet toch zeker gaan lukken me 2 van die toppers!

Mijn zicht is nog steeds niet in order de linkerkant blijft wazig ook is mijn hoofdpijn niks minder geworden. Dit word goed door het ziekenhuis in de gaten gehouden. Als het aanhoud nog enkele dagen ga ik verder onderzocht worden. Ene kant zit ik daar echt niet om te springen, andere kant dit houd ik geen weken of nog een week vol. Dat mijn linker zicht nog niet terug is maak ik me ietsje zorgen over maar ik ben al zo blij dat die rechter kant weer helder is. Beter iets dan niets.

Door het afgelopen jaar heb ik natuurlijk weinig van mijn baan mee gekregen. Ik ben zelfs bang voor geworden om er nog maar wat over te lezen of van te horen. Er is nu ook een bedrijfsarts betrokken, waar ik wel weer erg blij mee ben. Toch gaat het me aan het hart, enorm ook. Ik had gehoopt altijd daar te blijven werken en mee te kunnen groeien in het bedrijf. Daar had ik toch niet de problemen die ik thuis elke keer weer onder vond? Naja eigenlijk wel maar ik kon ze daar het allerbeste verdoezelen tot op het laatst toen liet ik daar ook steeds meer steken vallen. Ook de pijn daar was toen niet te houden, dat van continue op puntjes van mijn tenen lopen.

De bedrijfsarts schrijft dat ik niet meer aan het werk kom voor nu. Alleen dat al, PIEEEEEP. Laat het alsjeblieft weer 20 mei zijn 2010. Die mooie dag in de Hoeve, volop gaan, gas zoals ik altijd deed. Genieten van de borrels, dansen uit de maat en de volgende dag hoofdpijn beleven van de nodige vitamine B of was het toch die val tegen boom of het prikkeldraad. Tja helaas en anderzijds maar goed ook dat je het leven niet terug kan draaien. Toch wil ik weer nuttig zijn voor de maatschappij. Waarom is het zo oneerlijk? Ik weet wel dat ik nu niet in staat ben om te werken, wanneer ik dat wel ben ook geen idee. Toch het liefste ging ik gewoon weer mijn ding doen, aan het werk, veel uitjes met de kinderen, op zondag het café bezoeken, de spontane uitstapjes met jordy en vriendinnen etc. Mij creativiteit eruit gooien in de boeketten en de bloemstukken en nog zoveel meer. Voor het eerst kan ik echt een paar grote tranen laten vallen. Ik mag het wel niet zeggen toch heb ik er echt even schijt aan. GVD wat een kloten zooi! 

Op het moment ben ik mijn pijn aan het onder drukken met de laatste pilletjes die ik nog heb. Ik leef echt op medicatie, is het uitgewerkt? Knalt mijn hoofd weer goed die beat erin. Wanneer houd het nou eens op? Elke keer weer verleg ik mijn grenzen, stapje voor stapje. Soms is mijn pijn score een dikke 9 maar als het dan de morgen erop een 8 is denk ik ach het valt best mee die pijn nu dus knal ik toch maar even door mijn rust heen. Euh rust? Dat is een woord die ik ook nu al weken niet echt heb gekend. Nee, het lukt me niet omdat dan die hoofdpijn er is en die beukt mij vooruit. Net of je niet stil mag gaan zitten. Snachts slaap ik in het algemeen goed of zo goed dat ik ook echt niks meer hoor. Dat is de enige rust, voor nu nog voldoende gelukkig.

Er zijn nog zoveel dingen die ik kan vertellen. Zoals de therapeute uit wolfheze die van de week weer hier is geweest of over hoe Melle en Vajen onwijs grote stappen maken in hun ontwikkeling. Ik plaats wel een foto van de toppers. Aangezien mijn energie op is op dit moment en het weekend die eraan komt hoop ik gezellig en leuk word. Waar ik zoals het er nu naar uit ziet, lekker een avondje ga “ontspannen” in de bios en hoop dat ik zondag nog op kan brengen om naar een kinderverjaardag te gaan. Moet ik nu dit verhaal ook niet langer maken.

Fijn weekend 

IMG_20170120_190459

                                                                              Jullie laten mij stralen °♡•

Daar lig ik dan…

Durf het bijna niet te zeggen. Ik denk zelf al “ja hoor heb je haar weer”. Ik ben sinds zondag opgenomen in het ziekenhuis. Hoe kunnen ze het bedenken. Wie? Ja dat is een goede. Zo zie je alles hartstikke scherp en zo ineens zie je alles door 2 wazige kijkers. Niemand was meer scherp, Jordy niet, Melle niet ook de televisie deed raar en de tab was kapot. Ja dat denk je dan al gauw. Naar tig keer wrijven in de ogen, water erin, geen scherp zicht. Paniek slaat toe terwijl jordy maar vol blijft houden” je moet nog wakker worden het komt zo wel weer”. Naar een half uur bel ik toch maar eens mijn moeder. Die zegt bel de huisartsenpost maar even voor de zekerheid. Omdat ik ook al weken last heb van heftige hoofdpijn. Moest ik toch even lang de huisartsenpost komen.

Mijn moeder is gelukkig vrij en komt me oppikken. In Zutphen aangekomen is het erg druk in de wachtkamer. Half uur wachten en dan mag ik meelopen met de huisarts. Daar moet ik wat testjes doen en mijn verhaal. Ze stuurt me weer terug naar de wachtkamer en ze wil mij toch nog naar laten kijken door een neuroloog. Nog een tijdje zitten we in de wachtkamer en dan mag ik meelopen naar een kamertje op de spoedeisende hulp. Daar word bloed afgenomen, getemperatuurd en bloeddruk opgenomen. Dit is allemaal netjes en niks afwijkends. Dan word het wachten lang. Eerst komt er een arts van de spoed. Die zegt ik kom zo terug. Mijn moeder zit nog te wachten in de wachtkamer en omdat het zolang duur maakt zij zich een beetje zorgen, met dat ze bij mij komt, komt de arts ook terug met de neuroloog. Zij wil ook nog een paar testjes doen en mijn verhaal horen. Ze besluit dat zij mij toch op wil nemen ter observatie. Daar schrik ik wel van en mijn moeder ook wel. Ze legt uit dat ze niet weet waar deze klachten van komen. Daar wil ze voorzichtig mee zijn. Daarom wil ze dat er een MRI scan word gemaakt en dat een oogarts mij ziet. Dat gaat natuurlijk niet savonds meer gebeuren. Ze hopen morgen maar ze zeggen al meteen dat het erg druk is bij de MRI.

We moeten wachten op de gang tot dat ze mij komen halen voor de kamer en het bed. Ondertussen heeft me moeder contact met jordy omdat ik het beeldscherm wel kan zien maar de tekst niet. Jordy komt zo gauw als hij kan spullen brengen. Denk dat we een half uur op de gang wachten en dan komt jordy. Nog even wachten en dan komen ze me halen mijn bedje is gereed. Het is even een tussen kamer. Morgen word ik naar de juiste afdeling  gebracht. Ik lig met eerst nog 1 dame meer op de kamer. Die ligt schuin tegen over mij. Later komt er nog een vrouw bij. Ik ben erg moe en val naar wat vragen van de verpleging in slaap.

img_20170105_120621

Rond 5 uur word ik naar de afdeling gebracht. Ik kom op een zaal te liggen met 4 bedden.Overal zijn de gordijntjes dicht of lijkt dat nou zo. Ik zie weinig waar ik ben ik hoor alleen monitors die van slag zijn en gesnurk. Gelukkig even duurt het en val fijn weer in slaap. De ochtend verloopt redelijk. Tot dat ze komen dat ik toch naar een 1 persoonskamer moet ivm mijn MRSA die al 2 keer negatief was toch willen ze het risico niet nemen en moet ik nog een kweek afnemen. Misselijk, hoofdpijn en nog geen zicht. O ik kan me niet voorstellen en ik wil me niet voorstellen dat ik misschien nooit meer helder zou kunnen zien. Ik word helemaal gek van die gedachten. Ik besluit maar weer te gaan slapen tot het bezoekuur. Maandag avond krijg ik nog meer pijn aan mijn hoofd. Lijkt mijn zicht met de linker oog iets te verbeteren, rechts blijft hetzelfde. Ik val in slaap met de hoop dat het zicht morgen weer terug is. 

Dinsdag ochtend ik word wakker gemaakt en nog steeds barstende hoofdpijn. Bah, dan open ik mijn ogen. …..zooi nu is alles weer wazig. Weer paniek en door de paniek veel druk op mijn hoofd. Waardoor de pijn erger word. Ik wil naar huis, ik wil mijn zicht terug verdorie. Veel gedachten schieten door mijn hoofd en probeer maar weer te slapen. Gelukkig slaap ik even en word ik wakker met de rechterkant helder zicht nog niet helemaal scherp maar ik hoop een begin. Nog steeds weten we niet meer wat er kan zijn en is het afwachten op de MRI en de oogarts. Ik ben klaar met wachten en klaar met die onzekerheid. Dit is zo niet bevorderlijk voor mijn NAH ik moet die duidelijk hebben en een structuur. Die is hier ver te zoeken. Dat komt door de gehele situatie. Ik ga maar weer slapen en om 3uur komen jordy, schoonmoeder en de kinderen. Daar kijk ik erg naar uit. Dat was echt even fijn, dat ze er waren en dat Melle mama even blij maakt met zijn hoofd schouders knie en teen dans maakt het helemaal leuk! Na dat ze naar huis zijn gegaan hoor ik dat ik woensdag ochtend naar de oogarts kan. Dat donderdag de MRI al vroeg staat gepland. Fijn, naja fijn eigenlijk onwijs kutdag want dat betekend dat ik nog donderdag moet blijven. Daarna ga ik weer slapen wachten op het volgende bezoekuur dan komt mama even pauze van haar werk houden bij mij. Daarna ga ik met veel pijn slapen ook ben ik erg misselijk. Ohja mijn zicht is rechts nog steeds helder en links nog wazig.

Woensdag ochtend sta ik zonder hoofdpijn op en met het zelfde zicht als waar ik mee ben gaan slapen. Even ontbijten, douche en hop naar de oogarts. Het verloopt allemaal snel alleen die druppel in mijn ogen had niet gehoeven. Het zicht is meteen weer wazig ook rechts en zo misselijk als maar kan. De oogarts heeft wel heel goed bericht. Dat er geen afwijkingen zijn gevonden. Wel dat mijn linker oog wazig is word geconstateerd maar de oorzaak blijft dus onbekend. Ik word in de rolstoel terug gebracht naar mijn kamer, onder weg blijf ik erg misselijk maar komt er nog eens die rot hoofdpijn bij. Ik ga even wat mensen bellen, op gevoel de 1ste 3 nummer zijn toch het zelfde dus zou vast wel 1 goede aan de lijn krijgen. Wat het zicht is nog steeds erg wazig. Nu zijn zelfs de letters/cijfers niet meer te zien als ik mij concentreer. Verpleging zegt dat dat met de middag wel bij getrokken is. Dus ga ik maar wat slapen. De medicatie werkt voor geen meter en de pijn in mijn hoofd word echt hardnekkig. Toch probeer ik tot dat mijn moeder komt. Tussen door komt de neuroloog langs en zegt dat ik donderdag nog niet naar huis kan ivm het familie gesprek en de uitslagen van de MRI. Dat is even een domper. Ze weten nog niet wat het is. Ze zegt het kan met jouw hersenletsel te maken hebben, jouw emotie vervlakking komt vaker voor dat dan tijdelijk iets van je lichaam uitvalt als er te veel druk op komt te staan. Oké,  nooit eerder gehoord maar het klinkt logisch. Ze zegt het kan ook een infectie zijn uit Afrika waarvoor ik toch nog even een internist heb gevraagd om ook mee te kijken als er niks uit de MRI komt. Oké, dat kan natuurlijk ook want naar de reis is de ergere hoofdpijn begonnen. Waar we rekening mee moeten houden maar bijna onwaarschijnlijk is, is een tumor. Ze zegt je hebt in september nog een MRI gehad dat was allemaal goed toch zou het kunnen dat er iets is ontstaan. Hier ga ik niet vanuit of nee wil ik niet vanuit gaan. Ik krijg volledig zicht terug en het hoort “gewoon” bij die NAH. Dan komt mijn moeder en die komt gelukkig langer dan een uurtje. Om 5 uur gaat ze weg dan ga ik eten en om half 7 komt jordy al weer. Hoe fijn het ook is mijn hoofdpijn blijft gigantisch. Mijn zicht is wel weer bijgetrokken naar het heldere zicht met links nog wat wazige beelden. Om 8 uur gaat hij richting huis en “kijk” luister ik nog wat tv. De pijn word als maar erger ik probeer het te onder drukken met coldpack en te drukken in mijn ogen. Naar een paar uur drukken val ik in slaap en heb ik een hele nare nacht.

Donderdagochtend word ik optijd wakker gemaakt, infuusnaald in en daar gaan we dan naar de MRI. Hoofdpijn hoort er gewoon bij in toen nog een laag standje. In de rolstoel word ik naar de locatie gebracht alles gaat weer redelijk snel. Tot ik op de tafel van de MRI lig. 20 minuten het lijkt wel een uur, het kost me slikken om niet over te geven. De hoofdpijn is ook weer aan dubbel aan maar ik overleef het. Net optijd uit het apparaat en terug naar de afdeling.  Ik wil gaan slapen maar heb geen rust in mijn kont. Ik lig wat om me heen te staren tot de verpleging komt. Zouden je vriend en moeder vanmiddag ook al voor gesprek kunnen komen? Ik zeg vast wel, mag ik dan ook naar huis? Dat durf ik niet te zeggen. Met de hoop dat ik dus vanmiddag eindelijk naar huis mag wacht ik hier nog even rustig af…..