Omhoog

dikke as doezend man, maar dan anders!

Weer een aantal dagen zitten erop, alweer bijna vrijdag en nog 1 dag en het is April. De tijd vliegt. De dagen gaan voor mij veel te snel ik heb liever 48 uur in 1 dag, dan nog heb ik niet genoeg. Dinsdag ben ik sochtens in Loarne wezen wandelen, samen met mien moat, kleine vriend en vriendinnetje. Erg gezellig was het♡, smiddags wil ik nog van alles maar mijn hoofd zit me gigantisch in de weg. Ik loop wel 91 rondjes door mijn ruimte, weet niet waar ik aan moet beginnen. Het komt door wat er allemaal is besproken in Wolfheze.

Ik vind dat het aan de ene kant best goed gaat. Geen hoofdpijn meer of naja nauwelijks. Het zicht is volledig mits er hoofdpijn is dan valt mijn oog helaas weer uit. De medicatie slaat in ieder geval goed aan. Daardoor kan ik weer veel meer doen. Ik wil ook alles weer doen. Rond de officiële dingen komt het nu redelijk op het rit. Veel meer rust in die zin. Toch zet het mijn hoofd veel aan het denken en ben ik weer continue op mijn tenen aan het lopen. Ik kan toch weer dingen doen zonder die hoofdpijn? Waarom dan ook niet gewoon weer die grenzen op zoeken of over die grens heen gaan. Ja, waarom ook niet. 101 grenzen over en nog doorgaan. De volgende ochtend doodmoe opstaan maar gewoon verder lopen. 

received_1475713525834431

Woensdagochtend komt er altijd begeleiding daar neem ik altijd belangrijke dingen mee door zoals wat er in mijn hoofd omgaat, administratie, doelen en neem ik de dag door. Ik heb er niet bepaald zin in. Puur omdat in mijn hoofd wat anders moet gebeuren. De ruimte moet voor volgende week af dus ik zou echt moeten opschieten en alles klaar maken daarvoor. Ik weet ook dat dat gesprek echt moet want er zijn een paar belangrijks punten te bespreken. Al zijn weg is ga ik aan het opruimen en toch nog even naar mijn hobby ruimte. Rond 12uur komt jordy om te zeggen  dat we moeten eten. Ik eet wat, rust even en moet weer door want die schappen moet erin zodat de bar/toon bank echt af is. Dat kost mij weer veel vloeken en slaan maar het klaar. Normaal gesproken heb ik om 4 uur weer een afsluit moment met begeleiding. Vandaag zouden we even een belletje doen om 5 uur. Aangezien ik 2 telefoons had ik de goede dit keer niet bij mij en vergeet het belletje. Om kwart over loop ik naar boven om even te douche en zie dat ze me op die telefoon heeft gebeld ik doe even een smsje en sluiten de dag op die manier even af. Lekker even douche en dan komen de lieverds weer thuis van de opvang. Even knuffelen en dan ben ik echt wel op. Daarna brengen we ze naar bed en ik vertrek ook. Morgen weer naar de zorgboerderij en ik wil fit zijn.

received_1475713565834427

Donderdag. Om 8.15 komt de begeleiding bij me voor de planning en de dag door te nemen. Ik ga de hele dag naar de zorgboerderij om lekker te knutselen en even van huis te zijn. Doordat ik zo moe ben heb ik nergens geen zin in maar toch zet ik de stap en onderweg er naar toe is de zin gelukkig weer aanwezig. De dag verloopt eigenlijk hartstikke goed en houd het ook wel redelijk vol. Af en toe kan ik wat in maar ik sleep mezelf er goed doorheen. Als ik tussen de middag daar op de weegschaal ga staan schik ik me een ongeluk. En nu is het afgelopen. Heb de laatste tijd echt te veel gesnoept. Op mijn kont gezeten. Niet dat ik er altijd alles aan kon doen, kwam ook door die hoofdpijn en minder zicht, toch is dat geen excuus om extra slecht te eten. Daar gaat nu echt verandering in komen. Al zeg ik dat elke dag tegen mezelf. Nu ben ik het echt zat. In Wolfheze was het er grotendeels vanaf maar nu is het er weer lekker bij aan. Om half 5 komt er weer begeleiding om mijn dag af te sluiten. Dat vind ik altijd wel fijn even door te spreken. Daarna eten maar rocht blijven mij die kilos in de maag zitten. Ik had voor mijn woede aanvallen een bokszak gekocht en bokshandschoenen een tijd terug en vanavond heb ik die maar eens ingewijd. YouTube op en gaan met die handschoenen. Naar goed 10 minuten was ik totaal uitgeput. Even zitten en door hup hup zegt mijn hoofd en niet meer snoepen als je binnen komt. Nu ben ik een verhaal hier aan het typen. Alleen al als ik aan een snoepje denk of een lekker zakje chips begin ik te kwijlen. Maar nee, ik blijf zitten en naar dat ik dit heb getypt pak ik wat drinken en ga ik naar bed. Morgenvroeg mag ik weer fijn paardrijden. Erg zin in!!!

IMG_20170330_211056

Fijne vrijdag

ie kunt néét meer doone as kan

20170327_104334

Zaterdag. Ik ging wat leuks doen met mams en Melle. Ik kwam te kort voor de stelling dus gingen we terug naar de ikea. Van te voren wel een paar keer gedacht het word heel druk, mooi weer, zaterdag etc etc. Daar gekomen viel het allemaal wel mee. Melle had zijn blik op ondeugend staan en heeft er een mooi zooitje van gemaakt bij de ikea. Gelukkig was mams erbij anders weet ik niet of ik niet gillend gek was geworden. Ik wist wat ik nodig had maar toch blijft het dan lastig voor me om keuzes te maken. Te lang bezig zijn met 1 ding is best knap maar mij lukt het. Thuis gekomen was ik bek af mama heeft hier nog wat gedronken en daarna na huis gegaan. Tuurlijk wou ik de kastjes in elkaar hebben maar wist ik heel goed dat ik niet meer kon. Helaas mijn hoofd zegt door dus wat doe ik dan? Tuurlijk door met die hap. 2 kastjes in elkaar en ik ga opruimen de was doen en nog zoveel meer mijn hoofd stopt maar niet met bedenken. Niemand houd dat tegen. Zelf besluit ik om optijd naar bed te gaan maar mijn hoofd besluit om het er nog even van te nemen. Op de bank zit ik te denken wat er nog allemaal moet gebeuren en in gedachten bedenk ik mij wel 21x dat ik de trap oploop en mijn bed instap. Er is geen actie want ik zit nog steeds tot 22.30 op de bank. Daarna vertrek ik naar boven en zo moe als ik ben val ik maar niet in slaap. Sas je moet door zegt mijn hoofd terwijl mijn ogen echt niet meer kunnen. Half 1 val ik dan eindelijk in slaap.

Zondag. Ik word al weer optijd wakker ik wacht op het belletje van de begeleiding. Kleren alvast aan want ik ga zo de andere kastjes in elkaar zetten ook moeten er nog 11 steiger planken het zolder op en moet de was nog opgevouwen worden. Om kwart over 9 word ik gebeld. We nemen de dag door en ik ga door met mijn activiteiten. Kasten in elkaar zetten begin ik mee en daarna een beetje heen en weer lopen en dingen bedenken. Voor wie zou ik nu wat gaan maken? Wat zou ik gaan maken? De poppenwagen moet je eerst nog afmaken, nee eerst iets anders, mijn hoofd weer: nee je maakt het eerst af en dan mag je wat anders doen. Nee ik moet eerst de ruimte af maken. Het is zo als zovaak weer een gevecht met mijzelf. Om 12 uur maak ik het laaste af waar ik mee bezig was en ga naar binnen om wat te eten. We eten wat maar ik ben zo moe en besluit naar bed te gaan. Goed half 4 word ik wakker. Wat was en ben ik moe zeg. Beneden gekomen is mijn vader hier die is nog wat spulletjes brengen en spulletjes halen. Ze zijn buiten en als Melle mij ziet moet ik mee naar de zandbak. Daar spelen we even en moet ik van mijn hoofd de was verder afmaken. De Kids spelen heerlijk in de tuin en ik houd ze in de gaten en Ali ook. Dan nog even een ritje in de auto en vind ik het mooi geweest. Ik ga naar binnen maar daar komt die opruiming weer aan. Alles moet aan kant. Alles moet recht liggen. Dwang. Overprikkeling. Naar het melken gaan we eten. Normaal eten we voor die tijd maar het kon even niet anders. Daardoor zou ik wel even van het rit zijn. Alweer ben ik moe, ik snap de niks van toe ik op de magnetron klok kijk. Huh, half 7? Huh. PING niet de magnetron is klaar maar mijn hoofd. Koekoek Saskia de tijd is vannacht verzet. Dat verklaarde een hele hoop. Toen besloot ik tegelijk met de kinderen naar bed te gaan. Jullie raden het al mooi niet. Opruimen, denken, tv kijken, denken, opruimen, naar boven, naar beneden en weer naar boven daar lag ik dan half 10. Ik zag wat voorbij razen en ik zou en ik moest nog even tunisch haken leren want dat leek me mooi. Dus hup in m’n blote kont naar beneden spullen zoeken en weer na bed om dat te leren. Een uur bezig geweest en toen zag ik het buiten spoken. Ik kreeg angst. Jordy wakker maken, ik zag echt iemand. Nee zeg jordy dat is een weerspiegeling. Nou 1 uur durfde ik pas echt te slapen. 

IMG_20170327_181414

Vandaag. 11 uur moesten we weer in Wolfheze zijn voor een systeem gesprek. Ik wist al dat het niet een luchtig gesprek zou worden. Het gaat nou niet bepaalt goed. Er is weer een hoop besproken en ik hoop dat dit ook tot ons beide door gaat dringen. Ik moet ten alle tijden mijn rust kunnen nemen. Er moeten geen taken op mij worden gelegd wat de laatste tijd nogal eens gedaan werd. Niet alleen door Jordy, nee vooral door mezelf. Ik wil te graag gewoon even dat meisje zijn. Ik wil niks missen. Voel me ook nog steeds zo schuldig als ik iemand anders met mijn kinderen zie. Dat hoor ik te doen. Maar oké er is afgesproken dat ik meer in mijn ruimte bezig moet zijn en dat nu even als huis gaan zien. Dus nu moet het echt zo snel mogelijk af. We moeten dus nog even wat dingen bij gaan halen zodat ik het ook als een huis kan gaan zien. Weer genoeg om over na te denken en om mee bezig te gaan.

Wat is het mooi weer, lekker lang licht, heerlijk.

Een fijne zonnige avond iedereen

Toe aan weeeeekend…

IMG_20170325_103445

Het was weer een lekkere heftige week, lekker omdat het weer zo fijn is. Dat maakt zoveel goed. 

Woensdag ben ik dus met moeders naar de ikea geweest. We hebben Vajèn ook meegenomen, ze had namelijk geen koorts en was sochtens heel goed te pas. Het was erg gezellig en wat ging het goed zo. Ik was blij, het deed mij goed en ik ben zeker geslaagd. We hebben een gezellige dag gehad met zijn 3tjes. Na de tijd was ik erg moe maar daar is die adrenaline weer die is er namelijk heel snel bij mij. Dan ga ik over in standje gaan met die banaan. Thuis gekomen alles uitladen en naar binnen om te eten daarna ben ik meteen weer de draad kwijt en lig met mijzelf in gevecht. Mijn verstand weet dat ik nu moet rusten maar mijn hoofd zegt jij moet de kasten in elkaar zetten. Bijna 23x loop in naar mijn ruimte en weer terug. Tot ik kom te zitten dan valt alles neer maar toch mijn hoofd wil door. Gek word ik daar van maar dat gebeurt gewoon, dat kan ik niet tegen houden. Daar heb ik echt een extern iemand bij nodig die mij remt die mij zegt “Saskia nu is het klaar, tanden poetsen en naar bed”. Ik ben dan ook niet een klein beetje eigenwijs, die gewoon naar Jordy luisterd. Nee dat is te dichtbij…

( Vajèn sliep die nacht weer niet, drama. Dit vonden we wel erg raar een leuke dag achter de rug met geen bijzonderheden. Koorts is weg. De eczeem zalf slaat aan en krapt bijna niet meer. Tandjes? Sprongetje? Hmm….)

Donderdag. Ik wil vanalles en aangezien ik mijn draai thuis niet kan vinden ben ik aan het kijken wat ik wel leuk vind. Daarvoor heb ik gekozen om vrijwilligerswerk te doen. Ik ben gaan bloemschikken met de deelnemers op de zorgboerderij een paasstukje. Erg zwaar maar wat fijn om even ergens anders te zijn en wat heb ik het fijn gehad. Volgens mij hebben ze het op de zorgboerderij ook leuk gehad, ze waren volgens mij net zo enthousiast als ik. Wie weet voor herhaling vatbaar. Toen ik thuis kwam was ik echt kapot. Toch moet mijn hoofd door door door. Die kasten moeten nog in elkaar dus vertrek naar mijn ruimte. Ik zet 1 kastje in elkaar. Dat lukt natuurlijk niet zo snel daar kom de eerste woede uitbarsting. Ik moet nou echt gaan stoppen, nee mijn hoofd wil door. Ik loop tegen mijn hoofds wil in naar binnen en ga zitten. Meteen neemt mijn hoofd het weer over als jij niet die kast in elkaar gaat zetten dan moet je gaan haken. Nou daar zit je dan met je haakwerkje rammelaar nummer 41, erg leuk maar niet als iemand “mijn hoofd” mij dwingt. Ik haak nog even door en mijn ogen vallen bijna dicht. Ik ga samen met jordy de kinderen na bed doe met de hoop dat Vajèn vannacht eindelijk slaap en ik wil ook echt slapen. Zou ik toch in mijn rustkamer gaan slapen. Hmm, nee, dat lukt me niet. Naar dat de kinderen in bed liggen vertrek ik ook. Ik val in slaap en word wakker zonder dat ik gekrijs hoor, het is licht en YES Vajèn heeft heerlijk geslapen. Nu voel ik pas echt hoe moe ik ben. Kop op, paardrijd kleren aan en dan mag ik weer lekker rijden.

Vrijdag. Ik ga dus paardrijden, heerlijk. We gaan naar buiten, nou ik denk dat je alles met me kan doen maar je maakt nu nergens mee bij mij de kachel aan. Heel veel goede tips krijg ik, er moet veel veranderen aan mijn houding. Niet gek want dat moest toch al alleen hier gaat het soms zo vanzelf of je word er echt aan herinnerd. Wauw wat een ontspanning. Een half uurtje heb ik privéles, volgende week ga ik mee rijden in een groep. Ik kijk er nu alweer naar uit. Daarna rijd ik naar huis en gaat meteen de knop van ontspanning naar drift kikker. Ik moet dit, dit en dat en dat moet klaar. Dan kom je thuis, binnen 1 grote bende, de was is inmiddels behoorlijk opgestapeld en dan moeten die kasten nog in elkaar maar ik wil ook nog 2 pakketjes versturen en verpakken en daar wil ik eigenlijk nog wat bij hebben. Daar gaat mijn hoofd weer. Ik loop van binnen naar de ruimte blijf buiten haken en mijn gedachten blijft maar halen de tuin dat moet ook echt gebeuren. Loop weer door en ga bezig met het laatste voor in het pakketje. Nee dat lukt me niet naar een uur stuntelen besluit ik het toch maar zonder te doen. Daarna ben ik kapot maar ik moet door. De was hop hop en door de kamer opruimen en door naar de kamer net zo’n zonnecel konijn lijk ik wel. De kinderen spelen heerlijk in de tuin en loop er af en toe naar toe even meespelen en daar gaan we weer nu gaan we euh…. oja eten dat heb ik al even niet gedaan. Ik heb helemaal geen zin in eten dus wat doen we dan? Door met opruimen natuurlijk om half 9 mag ik van mezelf stoppen en dan is het eindelijk tijd om te chillen en slapen. Mijn hoofd heeft nog vanalles in petto maar nu even niet ik ben op en jij mag door malen maar ik blijf zitten. Ondertussen wissel ik de was nog in de wasmachine hang de was op en ga weer zitten. Naar de voice vertrek ik naar bed en slaap.

Vandaag vanochtend moet ik mijn rust pakken en doe hoop ik niet zoveel. Vanmiddag ga ik met mijn mams en Melle op pad.

Een fijn weekend !!

 

Een dag niet geschreven, is een dag niet geleefd

7f0467461684c724edbe80e19fee2a46

De titel zegt het al of zegt het jullie helemaal niks? Ik zou het even uitleggen. Ik leef wel ( tja dom zeggen nie?) en ik doe van alles maar ondertussen voelt het als ik dus niks doe. Dan moet ik ook zeggen dat we dit weekend ook wel geleefd worden door zieke Vajèn.

Gisteren was weer zo’n dag dat je denkt laat deze alsjeblieft afgelopen zijn. Mijn hoofdpijn is er weer dus dan is functioneel leven iets wat niet in mijn woordenboek staat op die momenten van hoofdpijn. Daarnaast moet je wel want alles voor mijn kinderen dus een nacht of 5 wakker blijven hoort er dan ook gewoon bij. We zijn nu al meerdere malen naar de dokter geweest, eczeem is wat ze heeft en een behoorlijke ze krapte haar hele huid van top tot teen helemaal kapot. Zo zielig, helaas zit het in de gene die ik waarschijnlijk heb overgedragen aan haar want ik heb het vroeger ook gehad en nog steeds wat een reactie is op medicatie. Daarnaast heeft ze 1 van de kinderziektes dus koorts wat een week lang bijna de 41 graden was. We zijn vorige week naar de dokter geweest en heeft ons zalfjes voor geschreven. Goed smeren en dan moet het over gaan. Maandag hadden we het echt gehad dus weer na de dokter. 40.8 was het smorgens en met de middag door een zetpil was het wel iets afgezwakt. De dokter zei als het morgenvroeg niet onder de 39 is moeten jullie weer komen en dan zou ik even weer luisteren. Naar een hele nacht krijsen was  het smorgens 38.4 dat viel ons mee. Met de middag was de temperatuur weer in de 40 dus toch maar even gebeld. Doorgaan met zetpil en als het aan blijft houden morgen (dus vandaag weer komen). Vannacht was het weer raak krijsen en dat zijn we zo niet van haar gewend. De hele nacht zijn we samen met d’r bezig geweest alleen de temperatuur was nu wel heel ander 33.1 nou daar klopte niks van half uur later weer temperaturen maar was nog 34. Ze trilde helemaal. Ik heb haar even tegen mij aangehouden en toen kwam er weer leven ze begon te kletsen en te spelen. Zelfs weer veel lachen. Wat is het toch lastig dat ze nog niet goed uit kunnen leggen wat er aan de hand is. Op dit moment is ze wel levendig en de temperatuur is goed we wachten dus toch nog maar even af.

Dit betekent voor mij maar denk voor vele ouders dat je gesloopt bent. Nu wil ik het niet zeggen alleen voor mij is dat nog erger dan gesloopt. Helaas is dat bewezen.Vanaf maandag eigenlijk vanaf zaterdag loop ik al ver boven mijn grenzen en niemand zet dat uit. Ik loop meer als een kip zonder kop maar omdat ik niet zo met kippen kan kies ik voor de ezel zonder staart of een giraffe zonder nek. Zo maal ik dus ongeveer de hele dag. Met woorden andere woorden maken meestal van iets negatiefs iets positiefs maken maar ik kan ook heel goed antwoord van iets positiefs iets negtiefs maken. Ik zit dus nu een beetje vast in mijn eigen web van gedachtens. Ook mijn ideeën lopen over in vanalles en nog wat zoals ik de vorige blog al vertelde. 

Samenvatting van de titel. Ik vind dus dat ik weinig nuttigs uit mijn afgelopen dagen heb kunnen halen en dan vind ik dat ik niet geleeft heb. Ik weet zelf wel dat het niet zo is want heb eigenlijk het belangrijkste van alles gedaan en dat is zorgen voor mijn kind alleen in mijn hoofd werkt dat dus heel anders. Ik ga zo dadelijk met mijn moeder even naar ikea. Even nog meer ideeën verzamelen maar ook halen hoop ik. Hopelijk zakt mijn hoofdpijn dan ook.

Geniet van de sun dames en heren. Tot gauw!

 

’t kump zo trage as biej nen osn de melk

20170320_211004

Ik krijg best vaak de vraag; Waarom blog je nog zo weinig?

Er kunnen er wat daarop voor mij een goed antwoord geven heb ik in de gaten. Hier komt mijn verhaal. Vorig jaar nam ik de beslissing, de beslissing dat het anders moest en dat ik nou wel eens duidelijkheid wou hebben wat er precies aan de hand was. Mijn eigen keuze was dat ik die met iedereen wou gaan delen en nog steeds probeer ik er open over te zijn. Alleen heb ik zelf het idee dat dit hoe het nu gaat ook de oplossing niet is. In Wolfheze heb ik naar mijn idee vele handvaten gekregen maar vooral erg veel duidelijkheid. Hier thuis bij Jordy en mijn naasten erg hard is aangekomen. Toen ik naar huis mocht zijn er hele duidelijke afspraken gemaakt. Helaas zijn die voor het thuisfront erg moeilijk en het realiseren hier van nog lastiger. Ik besef me nu ook dat mijn eigen wijze karakter mij me op dit moment wel erg tegen staat. Ik voel me soms echt een kind van 3. Alles zelf willen doen, zo irritant. Op het moment weet ik niet eens of ik nou links om moet gaan recht door moet of zou ik toch de rechter kant op gaan. Iedereen probeert het maar voor mij in te vullen maar telt mijn mening nog wel? Ik ben er wel maar eigenlijk ook niet zo moesten we het ook gaan zien. Ik kan je wel vertellen dat ik dat wel zo ontzettend kut vind. Als ik ergens aan mee wil doen, naar toe ga of ik kom iemand tegen. Dan ben ik 9 van de 10 keer op dat moment goed te pas en kan ik wel eveb een lach op mijn mond toveren. Dan hoor je de volgende dag: Gaat goed hé met jou of via via. Het is net of dan mensen meteen denken ow het gaat weer goed met haar. In tegendeel, ik voel me helemaal niet goed. Ik probeer er alleen maar het beste van te maken. Voel me soms schuldig om een lach op mijn gezicht te hebben of schuldig dat ik er nog ben en mensen tot last ben, maar vooral mezelf enorm tot last ben. Ik trek het hier niet, hoe hard ik ook mijn best doe elke dag weer en gaat gewoon niet zo makkelijk dan als het lijkt. 

20170320_210940

Het is de acceptatie dat ik niet meer kan zijn wie ik was. Kan ik dat 1 dag wel betekent dat niet dat ik dat de volgende dag ook weer kan? nee dan ben ik een volle vaatdoek die niet meer in staat is om voor haar zelf te zorgen. 38 dingen over een halve dag vergeet en misschien nog net 1 onthoud. Sociale contacten is op moment ook moeilijk. In me hoofd is het allemaal gewoon te veel. Ik heb 2x per dag al mijn praat momentjes en een 3de kan daar niet bij. Ook heb ik de afgelopen tijd zoveel gesprekken daarnaast gehad dat dat het ook nog extra zwaar maakte. Heb er zoals ik het nu zo bekijk helemaal geen zin meer in. Laat mij maar alleen zijn. Alleen dan denk ik weer: Is dit echt wat ik wil? Geen antwoord heb ik daarop en laat ik voor nu die gedachten even varen.

Waar heb ik eigenlijk nog wel zin in? Nergens in is niet waar, want ben op het moment weer met 1809 dingen te gelijk bezig. Wie mij op insta volgt zie wel het 1 en het ander waar ik mee bezig ben maar het varieert ook van hout tot aan een knuffel haken en soms ben ik op 1 dag met 26 dingen tegelijk bezig. In mijn hoofd is het op het moment zo ontzettend druk dat ik niet weet waar het nou echt om gaat in mijn hoofd. Ik probeer er wel wat van te maken maar doordat mijn hoofd elke keer met elk ding wat ik ook doe met mij aan de haal gaat kan ik weer niks afmaken.

Screenshot_20170320-210744

Er is 1 ding waar ik wel heel erg trots op ben, dat is dat ik de stap heb gezet om weer te beginnen met paardrijlessen. Ik was echt even vergeten hoe het voelde en hoe blij ik daar vroeger van werd. Dat ik zoveel plezier en rust ervaarde, dat ervaar ik nog steeds. Ik heb bijna 5 dagen niet normaal kunnen lopen, maar dat was het dubbel en dwars waard. 

Elke keer als ik van mij af schrijf, ben ik weer wat lichter dat maakt ook dat ik ga proberen elke dag een stukje te gaan schrijven over hoe nu op dit moment een dag ervoor mij uit ziet. Ik hoop dat ik zelf meer inzicht ga krijgen wat ik op een dag doe en waar voor mij de knelpunten liggen. Ook hoop ik dat ik jullie zo meer inzicht kan geven hoe een dag voor mij uitziet en hoeveel verschil in een dag kan zitten.  

Maak er een mooie week van 

Geen geklaag, gewoon bevallen met die geit

 

received_1439117572827360

Zoals ik in mijn titel al benoem doen we het vandaag even anders. Eigenlijk stiekem ben ik al weken met wat anders bezig. Voor “de verandering” zit het alleen allemaal in mijn koppie en komt het niet veel verder dan de achterdeur. Af en toe zou je mij ergens kunnen zien maar zit op het moment veel aan huis gekluisterd. Het blijft hier een ziekenboeg, kindjes, Jordy en de oma’s hebben ook heel wat te zieken. Bah bah… Het mag dan ook best een keer in de krant dat ik qua gezondheid redelijk op het goede been sta. Op de hoofdpijn na, (die halleluja veel beter is) maar nog steeds wel aanwezig is. Ik heb de afgelopen tijd naast de begeleiding,veel gesprekken gehad met instantie (over natuurlijk mijn leven met NAH). Daar ben ik voorlopig ook niet vanaf helaas.  Achja, ik denk maar zo, het is voor het goede doel, of zo’n iets. Gelukkig mag ik morgen weer naar het ziekenhuis voor controle voor de pijn in mijn hoofd en het zicht. Ben veel bezig in mijn hobby ruimte om dat dat echt af moet. Slaap sinds gisteren alleen in mijn rustkamer, best trots dat het me weer is gelukt al ben ik nu al van 3.18u hier aan het typen ik voel toch echt de rust even door mijn lijf.

 

Waar ik nu even over wil schrijven is over de drukte waar wij in verkeren. De aflammerperiode van de geiten. Ja dat valt mij zwaar, drukke Jordy die nog meer drukte heeft nu.Denk dat daarom hij ook elke keer word gepakt door de griep. Weerstand noemen ze dat… “wijsneus” ja dat ben ik , I Know! Wie ben ik om te zeggen: kearl doo-t noe mer hènig an. Juust’m, zien wief. We overleven het ook wel weer en als je dan ziet wat voor een pracht er hier geboren word ja dan weten je ook weer zeker waarvoor je het doet.

Ik heb de bevalling van een geit onder de loep genomen en ik moet zeggen… Het is niet te vergelijken bij mijn bevallingen, alleen dit heeft ook zo zijn charmes. Het klinkt vast “raar” maar ik denk ook voor velen herkenbaar die een bevalling zelf hebben meegemaakt. Ik vond ookal deed ik bij de eerste er 31 uur over, het zo ontzettend mooi is en ik zou bijna zeggen “leuk” om te doen. Daar gaat het nu niet over, het gaat nu over de geit en haar bevalling. Dier wat ben je mooi!

De geit die ik tijdens de bevalling heb gefilmd beviel ongeveer in max. 1 uur tijd van 3 prachtige geitjes. 2 geitjes en 1 bokje. De bevalling is gefilmd van het 2de geitje. Deze bevalling was vrij simpel. (Haha, ja makkelijk praten vanaf de zijkant?). Tuurlijk zou het voor de geit een hele opgave zijn geweest maar als de vrouw erna kijkt… Zoals bij ieder levend “iets” heb je ook bij geiten de stuitbevalling, sterrenkijker en de zware bevalling van een vierling of een vijfling daar moet geitengynaecoloog Jordy aan te pas komen. Het is bijna net zo professioneel als de echte gynaecoloog ( is verloskundige Jordy toch een betere benaming voor zijn vak. Aangezien er nooit een echte keizersnede bij een geit word uitgevoerd het gaat allemaal op de “natuurlijke” manier) er word heel nauwkeurig te werk gegaan zodat moeder en lammetjes zo min mogelijk te voortduren hebben. Heel precies aan alle regels word voldaan normaal houd hij niet van regels en wetten maar hierin moet ik hem na geven alles voor het welzijn van zijn dieren. Hygiëne is heel erg belangrijk tijdens een bevalling, ook zeker tijdens de bevalling van de geit. Er hebben er nou denk ik zo’n 100 afgelammerd en er moeten er nog ruim 300… de piek daar zitten ze nu zo’n beetje in de meesten lammeren voor de 2de keer af daarnaast is het 1ste bevallen. Ik heb voor gaande jaren geholpen met de aflammerperiode dit jaar net als vorig jaar kijk ik op een afstandje mee. Zo af en toe een keer de fles geven is best te doen voor mij en nu de drukte er zo is loop ik meestal wel even naar binnen om te kijken wat er is gebeuren. Dit jaar is er veel kleur in de stal, ik houd daar zo van. De kinderen vinden het ook erg leuk om te helpen en sinds Vajèn kan lopen kan ze in de melkstal hele meters maken. Melle die heeft al besloten wat hij later wil worden volgens mij al zie ik hem ook wel een hele andere kant op gaan. Boer Melle Willem de 4de…. hmm,  klinkt best mooi toch?

 

De volgende keer dat ik blogg dan schrijf ik weer over hoe mooi het weer is, al mijn belevenissen, geklaag en vast nog wel andere dingen. Voor nu is de week weer doormidden, de vogels fluiten alleen die zon wil maar niet komen. Wie weet hoort ze het en laat ze vandaag nog een straaltje zien!

 

Fijne dag lieve mensen♡