Omhoog

7 jaar geleden die ene 22 mei 2010

11-07-2010-opgezet-084-550x550

Vandaag is het dan weer zo’n dag dat ik liever de ogen heel lang dicht knijpt. Als iemand je herinnert: Toen lag je te vechten voor je leven en kijk nu.

Ja daar lag ik dan te krijsen van de pijn eigenlijk al zo dichtbij het einde. Toch is er iemand die ik nooit vergeet die mij zei: Sas, het is nog niet jou tijd. Bam, daar was ik weer 3 dagen later,  eerst ben je gewoon Saskia, haha daar moet ik wel een beetje om lachen ik weet niet of ze me zo gewoon vonden. Dat boeit ook niet. Naar dat moment was ik Saskia met het ongeluk. ‘Ach deerne, wat hebbie ut dr goed vanaf bracht’ of ‘ie hebt wa donders geluk gehad’. Dat zou ik ook zeker niet ontkennen, nee ik heb geluk gehad dat ik er zo uit heb mogen komen. Alleen ik heb ook heel veel pech gehad dat ik op dat tijdstip op de verkeerde plek was. Dat is die andere kant. In het begin dacht ik ook dat heb ik maar mooi overleefd. Tot dat je achter vele dingen komt, tot een besef dat je heel erg veel dingen kapot hebt en nog steeds elke dag voor moet vechten.

Het is mij overkomen en ik was te eigenwijs om dood te gaan. Precies zo is het, net zo eigenwijs als ik nu met mij leven door ga, ook met alle beperkingen. Grote knepen, kleine knepen gewoon gaan. Ik wil niet meer achterom kijken en toch zou ik volgend jaar ‘8 jaar geleden’ denken. Hoe graag ik zou willen dat het niet was gebeurt , elke dag als vandaag zou nooit meer een dag worden zoals de dag voor die zaterdag 22 mei 2010. Aan de ene kant bekijk ik het met een scherp oogje, want voor niemand word het ooit dezelfde dag als die dag. Op dat moment zaten 30.753 mensen op de wc, 124.923 mensen waren op dat moment onderweg naar het werk , 90.162 mensen waren onderweg naar hun sport of waren al druk aan het sporten, 54.931 mensen hadden toen seks, 424.092 mensen stonden net op, 9.000.010, waren netjes hun boterham aan het op eten en ik was 1 van de 16 miljoen mensen die op dat tijdstip met een privéjet in 10 min van laren naar Enschede vloog. Je collega’s die denken dat er een politie over hun heen gaat en tegen elkaar zeggen: ze komen je halen. Helaas lieverds, ze kwamen mij halen en hoe.

Ik probeer er maar gewoon een klein grapje van te maken en toch te genieten van het mooie weer en niet helemaal terug te keren naar die ene dag. Vandaag ben ik de brandweer Laren, ambulance personeel en alle mensen die erop dat moment waren extra dankbaar voor het redden van mijn leven!

Zonnige dag allemaal? 

s_NKM_100522-11-95x95

Vot d’r met & let it be

395461c2ee69a2e7583176fbd108791c

Koppijn, hoofdpijn whatever ik heb het maar mooi weer een week, gratis en voor niks, het zicht dat zei ‘toedeloeee’! Zo vrolijk word ik er dus niet van helaas. Ik had net de positieve flow erin zitten. Waar is die nu gebleven? Geen idee maar niet in mijn lichaam. Verdomme man waarom moet jij alles voor mij verpesten. Stom hoofd…. Het ging zo goed. Het slapen zullen we dan maar niet over hebben want dat is ook weer fc knudde. Ik zeg: VOT D’R MET.

De structuur moet ik zeggen gaat redelijk goed. De paarden is wel echt mij ding en kan ik tenminste nog wat op een dag bereiken en heb ik voldoening. Dat houd het me nu op de been, een drive. Mooi dat het zo kan en laat dat alsjeblieft zo 

9d0d647bc505b029a5372ba5833dbe5f

Afgelopen dinsdag naar Wolfheze geweest voor een gesprek. Dit was wel erg positief en stonden te kijken van de vooruitgang die ik/ wij hebben geboekt de laatste 3 weken. Daar word je wel blij van als je dat dan hoort. Ik blijf wel gesprekken daar volgen omdat het toch wel goed is en dat we daar goed kunnen praten. Over 4 weken gaan we er weer heen. Oja de psychiater zat er ook nog even bij om te kijken naar medicatie. We laten het nu even zo door gaan als mijn slaap nog minder word dan moet ik aan de bel trekken en kijken we dan verder maar nu gelukkig nog niet.

Piekeren overdag is zo vermindert nu met de drukte die ik thuis allemaal kan doen, zo fijn en ook dat ik daar zo in gesteund word door iedereen. Eindelijk een begin, lijkt het op. Nu is het probleem wel dat ik het piekeren naar de avond heb geplaats of nee mijn hoofd heeft het daar geparkeerd en denkt red oe d’r met. Kan daardoor niet in slaap komen. Dit speelt nu zo’n 4 weken en in Wolfheze heb ik die periode ook gehad. Ik denk dat ik die periode uit moet zitten en dan vanzelf weer wat anders komt. Aangezien dat altijd zo bij mij gaat. Ik ben op mijn hoeden en zeker voorbereid.

Gisteren heb ik een ontzettend leuke dag gehad met het 4de van de Witkampers.  Wat een gezellig team is het toch. Ik kon de dag erg goed volhouden. Smorgens veel gerust en vandaag moet ik het ook rustig aan doen. Dat heb ik er zeker voor over. We zijn naar een escape room geweest. Erg leuk en ik denk echt dat ik mijn beroep ben mis gelopen. Ik ga denk ik maar bij de politie. Rechercheur met S.A.S. , de brandweer lijkt me ook nog steeds gaaf. Of dan toch maar “Ambulancier” of Ambulance broedster. Kijk daar gaat mijn hoofd alweer heen. Alles is altijd bij mij mogelijk. Soms wat grote hindernis, maar soms moet ik gewoon de hindernis neem en gaan!

c135e3692697647c374bf5371b1a5706

Het knutselwerk stond op een laag pitje in het maak proces. In mijn hoofd natuurlijk niet. Ik moet eerst even heel wat werk afmaken en dan ga ik pas echt echt beginnen. Het krijg wel steeds meer pootjes om op te staan. Dan is het nog een kwestie van het officieel maken. Alleen moet ik mezelf ervoor waken dat het niet te snel en veel word. Een beetje vaag is het wel vind je niet? Achja, thats me!

Fijne zondag

Als je droom werkelijkheid word…

received_1523605247711925

Dat is net wat mij is overkomen. Nou nee helemaal niet is overkomen. Als je gelooft in je eigen kunnen en je eigen dromen zul je vaak er dichtbij kunnen komen of helemaal. Ik vond naar een jaar lang hard werken dat ik mezelf wel eens mocht verwennen. Al gaat dat niet zo 1, 2, 3 bij mij wel 4, 5, 6 ik heb lang genoeg getwijfeld over mezelf, lang genoeg verstopt gezeten in de oude ik. Het is tijd om verder te gaan, ook met al me ongemakken. Alles wat je kon kun je nog maar met beleid, met veel structuur maar waar mijn wil is, is mijn weg!

IMG_20170509_175334

Toen ik klein was werd ik verliefd op de paarden. Ik mocht van mijn moeder paardrijden, aangezien mijn moeder ook de liefde voor het paard altijd heeft gehad mocht er uiteindelijk een pony komen. Ontroert en verrast werd ik op valentijnsdag, ik reed op brunoti en er werd vertelt dat die verkocht was. Op dat moment, dat weet ik nog goed, zakte de lood in mijn laarzen. Hij was verkocht aan enne mevrouw de Boer. Toch niet bij nagedacht dat dat mijn moeders meisjesnaam was, later wel toen ik mijn moeder zag met een grote grijns. Wat een topper hé? Die moeder van mij. Dat gevoel raakte het kleine meisje kwijt aan de pubertijd, verliefd worden, het uitgaan. Oneerlijk soms dat dat veel met je kan doen, het hoort er schijnbaar wel bij daar heb ik toen die tijd ook goed van mogen genieten. Het paardrijden, ook eerlijk moet ik zijn naar mijn Brunotti was dit niet altijd goed of niet goed. Daarnaar liep alles zo anders, dat ongeluk dat al mijn levensvreugde weg nam. Vooral de liefde voor alles, personen, dieren en hobbies. Ik was en ben vlak naar het uiten van mijn emoties. Dat is, dat blijft. Bang om te voelen, bang om te zijn, bang om te accepteren. Dromen bleef ik over ik op een paard, op Brunotti. Hele bosritten, hindernissen, wedstrijden had ik in mijn slaap en mijn beleving afgelegd. Maar in het echt bleef die droom en reed ik af en toe met brun. Logeerde ik hem wel en stond die lekker op wei. Een moeke op hem vond ik best zielig. Durfde het ook niet aan. In Wolfheze kreeg ik al meer zin om weer bezig te zijn met paarden, vaak naar de pony’s op de heide of op het terrein. In gedachten wel maar live niet. Als ik thuis ben, wil ik. Nee je wilt niks je moet je rust pakken en wennen aan de nieuwe situatie. Tot dat ik paar weken geleden ben begonnen met lessen. Het bevalt me zo goed alleen het is niet eigen. Ik had meteen in mijn hoofd ik wil een paard. Ik wist ook dat ik dat niet moest doen. Maar de wil bleef sterk, ik dacht dit is mijn kans. Ik ging een strategie bedenken hoe dat in mij structuur zou passen. 

IMG_20170509_175016

De strategie: als ik een paard koop moet hij elke morgen gevoerd worden net als Brunotti alleen jordy deed dat vaak omdat ik er niet uit kon komen. Ik weet het, op zijn zachts gezegd, slecht. Daarna ging hij de weide in. Maar met 2 paarden zou ik de zorg van top tot teen zelf moeten gaan doen. Terecht, het zijn mijn dieren dat kan ik als opstart moment gaan gebruiken. Daarnaast is het niet alleen voeren, nee de stal heeft een moment nodig de verzorging idem dito, dan het rijden. Dat kan ik over een dag verdelen en daar tussen de activiteiten in mijn knutsel ruimte. Of andere dingen doen. Toch moeten die punten voorop staan. Waarom heb ik dat niet eerder kunnen bedenken met Brunotti?  Een groot vraagteken maar mijn hoofd mijn binnenste gevoel zei ga ervoor. Toen iemand zei ‘jij kunt veel meer dan jij denkt’ toen ik besloot dat ik het kan. Ik zette onderaan mijn gedachten mijn handtekening en ging op zoek. Genoeg te koop. Alleen moet het goed zijn, dieren weet je nooit of je het goede koopt, maar dat is ook met auto’s al kun je die vergelijking niet maken. Op een gegeven moment had ik meerdere leuke paardjes gezien, maar de gebreken, dan moet je het niet doen. Toen zijn we gaan kijken bij een paard maar dat werd hem niet en naar een ander dat was een optie maar ik had een kleur in gedachten dat moest maar toch bleef mijn gevoel, mijn gedachten goed bij dat paard. Ik zag hem los en onder het zadel. Ik reed hem zelf en het was zo genieten, het was rust, overal en jordy stond langs de kant en zag mij stralen. Hij zei dit is zo mooi om te zien. Maar zo voelde het ook als of ik zweefde, mijn hoofd leeg en kon het allemaal hanteren. Met die gedachten naar huis gegaan en besloten dat ik hem kocht.  Nu is die een week bij ons en wat is het een lieverd, hij is nog tamelijk groen er is dus heel wat werk aan de winkel.

IMG_20170509_174924

Mag ik jullie voorstellen aan If Evert maar we noemen hem Iven. Brunotti heeft eindelijk een maatje 3 erbij en 2 enorm grote weides. Oh het maakt me zo gelukkig in mijn hoofd eindelijk een groot lichtpuntje in dat donkere gevoel.

Psst.. weetje Vajèn is ook helemaal gek van paardjes en vandaag was ik aan het uitstappen met Iven en zegt ze: zitten zitten. Wie weet neemt zij net als mij en mijn mama de liefde voor de paarden over.

IMG_20170509_175043

Fijne Avond

received_1535036339902149

(( blij ben ik dat ik gebruik mocht maken van de trailer van de buurvrouw om de topper op te halen, helemaal geweldig dat gebruik mag maken van de bak van de andere buren ??))

received_1535036283235488

Ja, Hallo, its me, Saskia

IMG_20170420_111608_007

Dat dus!!

Weken ben ik mezelf aan het begeleiden met onderanderen ambulante begeleiding, telefooncontacten,  gesprekken etc. Ik heb op het moment het idee dat ik begin te bloeien. Van trots, ‘liefde’, onzekerheid, creativiteit, adrenaline, chaos en horen jullie dit een kleine beetje woede, wel veel piekeren. Ik weet niet of dit weer een groot gat gaat worden waar ik kilometers naar beneden zal donderen. Toch denk ik, dat ik een stuk heb gevonden van mezelf, een puzzelstukje dat op dit moment mij redelijk goed laat voelen.

*Ik kan hoofdstukken afsluiten.

*Ik probeer weer dingen op te pakken.

*Langzaam maar zeker begin ik mij nieuwe genieten te ontdekken.

*Woede aanvallen kan ik beperken en heb er een vingertje grip op.

Kijk nou eens Sas, you did it! Ja en dat ben ik naar een goed gesprek met een bijzonder iemand achter. Ik wist het voor mijzelf al wel, alleen het is zo aparte gewaarwording. Ik heb echt een geschenk van boven gekregen. Hoe dan? Ja hoe dan? Geluk bij een ongeluk!

IMG_20170420_111608_041 

Tuurlijk er zijn nog vele punten waar ik aan moet werken. Het gaat ook nog veel te veel met ups en de downs. Hoe realistisch is het om te denken of dat nog anders zou kunnen worden? Ik denk dat dit mijn “ik” nu is. Wat ze mij al langer probeerde te vertellen. Verschillende mensen. Bijzondere mensen. Vertelde mij dat ik er mag zijn. Dat ik mezelf eens wat vaker mag aan kijken en mag zeggen”ja, dit ben ik”. Mij niet schuldig hoef te voelen naar niets of iemands. Mezelf accepteren dat ik niet meer kan wat ik kon maar doe wat ik kan.

Terwijl ik dat probeer te doen zie ik dat er weer een poort word geopend om verder te zoeken naar passende puzzelstukjes. Met al mijn 1639 vragen, 21 creatief los liggende projecten, mijn 13 onzekerheden, 521 boze gedachten en zoveel meer maar vooral dat wazige NAH hoofd die bepaald. Heb ik het idee dat ik op een vooruitkijkende weg ben en dat zit me lekker.

IMG_20170420_111608_026

De ene keer zou ik reageren het gaat niet goed, een uur verder gaat het redelijk. Ik denk echt dat ik hem begin te snappen. Dan nog iets. Niet meer iets aan trekken van andere grote mensen. Laat ze zelf een dag leven zoals het hier gaat kijken of ze het dan nog beter weten. Ik probeer te zeggen dat dat me nog steeds heel erg aangaat en mij daar veel te veel door laat lijden door wat een ander zegt. Zoals ze zeggen is mijn gevoel, ookal is die ver, hij heeft wel gelijk en probeer nou eens op jezelf te vertrouwen. Jou gevoel heeft jou eigenlijk nog nooit in de steek gelaten alleen is die nog in de verstop modus. Alleen als je hem echt nodig is dan is hij er wel.

IMG_20170427_121823_708

Laatste weken  heb ik teveel mee gemaakt. Er daarom benoem ik het allemaal niet. Hoogte punten zijn er zeker geweest. Melle die weer naar mij toe komt en zegt; mama mama helpen. Dit was er even niet dus vind het erg fijn. Wij naar eigenlijk niet groots en eigenlijk wouden ze er niks aan doen toch voor de eerste keer naar mijn zusje en Sascha naar haar huis geweest, ze zijn die dag in het huwelijks bootje gestapt.  Uiteindelijk een hele indrukwekkende dag gehad ( voor mij zeker). Zo aan de rijn, zo mooi en zo bijzonder. Ik zag daar echt weer de ik die ik graag wil zien. Alles is dan anders. Weg van alle shit niemand die je daar kent alleen dierbare, ik zeg geslaagd. De weken ernaar veel twijfel, piekeren en toch een redelijke dagen hebben. Op dit moment ben ik een droom aan het verwezenlijken en dat gaat vanaf vanmiddag echt beginnen.

Ik ga er voor nu niks over loslaten maar ik hoop snel weer te kunnen bloggen dat ik kan laten zien waar ik mee bezig ben. Ja met te veel ??? …. maar dit is wel weer een grote uitdaging en ik heb er zin in!

Tot de volgende keer