Omhoog

Borrel, bubbel,bruis of toch juist die ruis…

425d9571de4ce9f4342c8946d3950492

Zoals jullie misschien wel gelezen hebben, heb ik er een ontzettend mooi weekend op zitten. Dit was niet mogelijk geweest als ik niet zulke mensen om mij heen had, dat moet ik hier toch nog even weer gezegd hebben. Ik heb in tegenstelling van vorige week de dans gewaagd. Niet op de klok hoeven kijken van goh hoe laat is het. Op het laatst dacht ik nog steeds “en we gaan nog niet naar huis nog lange niet nog lange niet”. Met alle gevolgen van dien. Wie het laatst lacht, lacht het hardst.

021e999b8dd50259c6ad816ac803b3fe

Ik had vorige week best een slechte week. Last van alles en iedereen om me heen al kreeg ik van wat dingen toch zoveel energie om toch wel stappen te zetten. Even winkelen in Enschede weg van hier. Vrijdag winkelen met vriendinnen in Rijssen nadat ik 2x had paard gereden. Ja het is overvragen, ik weet het! Het voelt alleen op dat moment oké, die grens niet zien/voelen. Dat mag ook echt wel een keer toch, heb me de laatste weken zo netjes gedragen, dat ik nu wel even een boefje mag zijn?. Die week was er ook moeilijk met mij wat af te spreken. Het ene moment zeg ik: hallo hier ben ik en het andere moment kun je oprotten en wegwezen. Als ik weer realistisch ben weet ik dat ik dan een bitch ben, het is geen excuus, het is mijn hoofd die dat verzint en ik voer uit. Er wordt dan ook best vaak tegen mij gezegd ik snap helemaal niks van jou. Ik kan het niet ontkennen, ik heb wel zo’n iets van kun je daar niet mee dealen dan moet je afstand van mij doen. Het is niet gewoon (ik ben nou niet een gewoon meisje & zou ik ook niet worden) het is wel iets wat je zou moeten kunnen hebben als je met mij om gaat.

90d326659096c69ccac0dda359bf0a0e

Deze week begint slecht, wat natuurlijk wel te verwachten was naar zo’n onstabiel heftige week. Maandag ochtend zie ik het best vrolijk in, door een aantal dingen draait het zo’n 90 graden en draait het uit op dat ik even nergens geen zin meer in heb. Ik krabbel toch op en kan er nog uit alen om de les bij de rijvereniging te volgen. Mijn dank is weer groot na mijn paardenmoat! Na de les merk ik echt dat er in 1 klap, niks deugd of is nog goed. Ik kan van ruimdenkend naar heel kort van stof gaan. Nee, nee en nog eens nee. Dan kan ik weer een vlaag “normaal” denken. Ik begin steeds meer te balen, dat ik thuis zit en geen werk heb. Nee een uitkering. “Je hoeft niks te doen alleen maar leuke dingen”. Nou als het verplicht leuk is dan is het het tegenovergestelde hoor, geloof mij. Ik zou zelfs wel willen ruilen met een festival toilet leegzuiger of een elektricien in China. Ook vliegen er 167 andere gedachten  door mijn hoofd waar ik op dat moment helemaal niks mee kan. Ik val in slaap en word wakker alles moet even snel snel snel en ziet er even minder positief uit. Ik kan er even geen draai aan geven. Kan er dan ook niks mee, alleen het beste van maken. Ik duik toch maar het bed in want ik heb even geen zin om de ogen voor wat of iemand open te doen. Tijdje later word ik wakker en zijn er een aantal brieven met goedkeuringen binnen gekomen. Nu kan ik de dag toch nog een beetje positief afmaken.

Voor iedereen een fijne week

 

Ik wil dat, mij hoofd wil dat

IMG_20170621_104220

Daar was je dan weer. Wolfheze. Kleine stapjes blijf ik vooruit gaan. Toch steeds meer voel ik een gat komen. De hoofdpijn die blijft. Geen voldoening halen uit mijn acties. Niet gauw of niet te vreden zijn met wat ik heb of doe. Niet kunnen stoppen. (Dat is uitgewezen dat dat bij mijn NAH hoort. Kapot, kapot en kapot). Als je met mij een sprong waagt zou die sprong niet eindigen, je moet door tot dat ik zeg het is klaar. Daarom neem ik die sprong vaak niet en ga ik weer balen dat ik het niet heb gedaan.

IMG_20170621_104241

Wanneer mag het dan een keer klaar zijn? Wanneer ben ik eens een keer te vreden? Ik zoek naar perfectie, dan mag ik heel lang gaan zoeken. Die is er niet. Terwijl ik dat nu zo schrijf denk ik ja waarom blijf je dan zoeken? Tuurlijk, als mijn hoofd eenmaal bezig is dan denk ik niet meer realistisch. In mijn hoofd kan alles wat niet kan. Mijn hoofd drijft door, zal zorgen dat ik op een bestemming kom die onmogelijk is toch blijkt het dan niet zo onmogelijk te zijn en smaakt het naar meer. Ja het klinkt vaag, vind ik netzo maar het is wel hoe dat mij gaat. Ik kom en ik ga. Het is zwart maar tegelijkertijd is het een heel fijn iets waar ik ben. Die black out. Ik ben daar veilig en word gesnapt. Dan kom je weer in het hier, in het nu en dan denk ik: hoe dan? Waar is het fijn? Hoe, ik word gesnapt? Je blijft elke keer weer je verhaal vertellen en heb niet echt het idee dat ik word gesnapt. Als je dan verteld hoe dat bij je werkt. Heb ik altijd het idee dat ze denken die is helemaal koekoek. Dat snap ik ook als jij mij 8 jaar geleden mij zo’n iets zou vertellen had ik ook gedacht koekoek.

 received_1585934148145701

Ik ben nu veel “wijzer” dat ik nu zelf wel weet dat het niet aan mij ligt. Het dat ongeluk geweest is die veel in mijn hoofd kapot heeft gemaakt. Toch ben ik voor de buiten wereld “normaal”. Dat maakt het denk ik voor mij wel zwaarder al heb ik dat al vaak uitgesproken hier en ook wel in gesprekken met mensen. Sommige mensen snappen jammer genoeg nog steeds niet dat je met mij geen spelletje kunt spelen. ( Ookal wil je het niet ik weet en zie alles). Wel ticket to ride of rummikub hoor dames. Dat verlicht mij en geeft me zoveel energie dat mensen ondanks weten hoe koekoek ik kan zijn toch met mij gezellig willen doen en me uitnodigen. Mee worden gevraagd naar een festival of gewoon dag chillen etc word dan wel erg door mij gewaardeerd en ben dankbaar dat ik wel zulke moatjes heb. Oja of de topper die me paard en mij meenemen voor een eerste proefles bij de rijvereniging. Veel dingen waar mee ik aan de slag mag maar in mijn beleving heb ik genoten, mijn hoofd was op dat moment leeg.

received_1585933988145717

 Ja het zijn kleine, grote dingen maar o zo blij dat ik die toch mag ervaren. Jullie zijn zo lief!

Dat was even een kleine update

Fijne dag allemaal.

IMG_20170621_105322

Hoe dan? Zo dus!

received_1571325042939945

Morgen na morgen denk ik weer, hoe dan? Hoe ga ik deze dag overleven ( klinkt best dramatisch, helaas is dat echt mij denkwijzen). Het zijn heel vaak de kleinste dingen die mijn dag over hoop halen. Het weer bijvoorbeeld, ik maak er altijd maar een grapje van naar anderen maar de meesten hebben niet in de gaten dat mijn dag dan echt op zijn kop staat. ( ik besef me ook echt wel dat ik vast niet de enige ben, alleen hoop ik dat bij jullie de executieve functie dit dan wel overneemt). Eigenlijk helemaal stil sta op dat moment. Elke keer weer denk ik de volgende keer zou ik er makkelijker mee om kunnen gaan. Nee helaas, het kan niet in 1 keer regen maar het kan ook niet in 1 keer 27 graden zijn eigenlijk kan het beter geen weer zijn. Ja dan zit ik dus in het verkeerde land en denk dat ik dan nergens het geschikte land ga vinden. Al blijf ik me erg goed voelen bij het klimaat van Curaçao wel heel relaxed. Verhuizen? Voor mij wel een optie maar voor mij wederhelft helaas niet.

received_1563403330398783

Wat gebeurt er dan?

Ik kijk al expres geen weerberichten want die misleiden mijn gedachten en gemoedstoestand. Ik heb nu op het moment heel veel met het weer te maken want als het zoals de afgelopen dagen ‘stormt’ kan ik niet paardrijden maar dan valt die planning helemaal weg en moet ik het spontaan gaan invullen. De tijd dat ik zou paardrijden, moet spontaan een nieuwe tijd vinden om alsnog te kunnen paardrijden. Dat lukt nog niet echt. Ik word daardoor erg dwangmatig, niet alleen dat: Erg down en sta als het ware stil. Het slaat vrijwel meteen op mijn executieve functie. Geen wandeling of handeling schud ik zo even uit de mouw. Iemand moet het voor gaan doen alsof je met een peuter te maken hebt. Meestal als dit gebeurt heb ik geen begeleiding of iemand die me daarbij kan helpen in de buurt. Daarom vond ik het fijn om klanten te hebben, die stuurde me, bestellingen dus tijdsdruk en dat was daarin tegen weer niet zo goed, daardoor kon ik de dag tenminste af maken. Zoals in Wolfheze die konden je als het moest 24/7 begeleiden. Dan moet ik denken aan het begeleid wonen. Nee dat wil ik niet. Dusssss……….. Ik zou dan toch een andere manier moeten gaan vinden. Dit word zeker niet makkelijk, nog steeds waar een wil is is een weg.

received_1571324536273329

Mijn hoofd wil zoals altijd wel maar nu net iets meer weer eens heel erg veel omdat ik nu door het weer op meerdere locaties ben krijg ik ook op die plekken allemaal nieuwe prikkels. Waardoor er weer overprikkeling ontstaat en gauw val in een boze bui. Dit kan binnen seconden zich keren in een niet boze saskia. Het kan ook zijn dat ik daar aantal dagen in blijf hangen. Weer die executieve functie die het overneemt. Op dat soort momenten moet ik hele strenge afspraken hebben staan en moet ik eigenlijk alle minuut kunnen handelen. Niet een uur later want dan barst zo wie zo de bom. Ontspannen is dan het beste medicijn, creatief bezig zijn. 

received_1571324236273359

Met de begeleiding zijn we nu samen bezig met een nieuwe planning. Dan vooral in de projecten waar ik mee bezig ben. Dat lukt me wel redelijk goed dit is de 2de week en kan mij er tot nu toe echt aan houden en het mooiste is nog ik heb in bijna 2 weken tijd al 5 projecten afgerond. Ik heb nog zoveel dingen die ik wil maken, is gewoon soms niet leuk meer hoeveel ideeën ik heb. Laten we maar eerst zien als ik in deze flow verder kan gaan en dan zien wat er nog meer in zit.

Dit was een kleine update.

Tot de volgende keer maar weer

IMG_20170608_205344