Omhoog

Pompie dompie shit….

b2283cddf53ab2e432dbc5e78f2aef1e

Het gaat opzich best “goed” met mij. Veel mensen zie ik weer, wat ik wel erg fijn vind. Ik doe mijn ding en eigenlijk ook weer niet. Ik doe weer dingen die mij echt zo gek als een deur maken. Maar weetje: Elk gek zijn gebrek. Eindeloos dansen doet me zo goed. Nieuwe mensen leren kennen. Borrelen op zijn tijd. Het is weer zo cliché en weer zo waar. “Het zijn de kleine dingen die het doen”. Zoals de gedachten kunnen relativeren dat ik geniet van Melle die zijn dag heeft. Helemaal in zijn element. Als die zegt: Mama jij lief, mag niet weg! Ik denk gelukkig weer dat ik dat jochie voor geen goud wil missen. Het word gelukkig steeds meer dat de gedachten positief blijven. 

Dit bovenste stukje schreef ik 11 dagen geleden. Nu kan ik zeggen dat mijn wereld helemaal is omgedraaid. Ik voel me nutteloos en de gedachten draaien over uren in het negatieve. Machteloos en een totale niets nut. Ik verander elke seconde, ik kan heel weinig hebben op het moment. Ik probeer wel bij het positieve te komen maar het lijkt zo ontzettend ver weg. Het einde van de week word denk ik heel bijzonder. Kijk daar enorm naar uit, alleen geen duidelijkheid hoe het gaat lopen en dan raakt mevrouw helemaal van slag. Ja het ene moment kan ik uit me plaat gaan op de zwarte cross en hoppa een mooie bruiloft er achteraan en zo ben ik weer dat vrouwtje met nah. Ja ik had niet naar de zwarte cross kunnen gaan, ja dat was een goede optie. Weetje dat zijn de keuze die ik maak en ja dan is dit dus het gevolg. Zo zou ik dus tegen een ander zeggen eigenschuld dikke bult dus nu ook tegen mezelf. 

De neuroloog had ik vandaag weer gesproken en we hebben besloten de medicatie voor de hoofdpijn nog weer omhoog te gooien. Ik kan niet zeggen dat het slecht gaat maar ook niet goed. 2 weken geleden liep ik nog met elke dag hoofdpijn en zo weer een week niet en dan kom die weer om de hoek zetten voor een paar dagen. Van heftig tot echt ondragelijk. Word je natuurlijk ook niet vrolijker van.

f6ccdb4e721109531d68fe8b900f5509

Dat is ook nog zo’n ding als ik in het rode zit. Mijn klaag modus en dat ben ik zo zat. Ik ben helemaal niet iemand die de hele dag wil klagen maar toch ik doe het wel. Dan wil ik liever even alleen op de wereld zijn. Zo’n hekel aan mijn eigen gedram, wil daar ook gewoon niemand mee belasten. Toch gebeurt het regelmatig en heb ik dat zelf niet eens door. Later denk “mens wat maak je druk, er zijn ergere dingen”. Niemand spreken of gewoon even echt alleen zijn.

Ik denk dat ik meer moet gaan doen dan thuis zitten. Dan hoop ik dat ik meer kan ventileren. Minder ga irriteren aan de dingen thuis, minder nutteloos voelen, minder de auto pakken om even weg te zijn etc etc. Op deze manier gaat het nu niet lukken. Heb constant het gevoel dat ik weg moet. Ik vlucht, vlucht voor mezelf. Het onder ogen komen van me beperkingen.

Door de afgelopen tijd weet ik ook dat vrienden komen en gaan. Als ze gaan moet je ze ook lekker laten gaan. Dan verdienen ze je vriendschap niet, hoe hard je ook je best doet. Gelukkig ben ik blij met de vrienden die ik wel heb en je zo een onverwacht cadeautje sturen om te laten weten dat ze blij met onze vriendschap. Thnx?. Dat maken de dingetjes er omheen heel wat lichter op dat moment. 

Ik hoop nadat ik dit heb geschreven dat er een ander hoofdstuk begint en weer de berg naar boven mag beklimmen. Iedereen een hele fijne week.