Omhoog

Howdy ho, vertekening?

received_1612193978853929

Het is al weer even geleden dat ik überhaupt stil stond dat ik ook nog een blogg heb…

Juist vandaag. Wat zou ik graag willen huilen niet alleen nu, elk moment dat ik met zacht gezegd rot voel. Het is pijnlijk om te horen, nee om tegen jezelf te zeggen dat je een ontiegelijke heks bent of kunt zijn. Hoe boos ik ben, Hoeveel rotzooi er helaas uit dat strotje komt en hoeveel rotzooi ik bij elkaar kan slaan, trappen of gooien. Het is zo en ik kan zeggen ik kan er niks aan doen, het is dat zwarte gat dat niet voor zichzelf in staat is. Op die momenten ben ik niet reëel. Maar het gebeurt me wel keer op keer op keer. Ik schaam me ervoor, alleen blijft het zo dat het wel dagelijks gebeurd. Ik zou zo graag jullie willen laten zien hoe het eraan toe gaat op dat moment. Dan kon ik laten zien wat eraan mij scheelt en hoe het hier aan toe kan gaan. Om dat beeld bij jullie weg te nemen van: Het gaat weer goed. Het is nog steeds de begrip waar ik zo na op zoek ben. Zou zo graag jullie laten zien hoe mensen met NAH leven. Hoe klein of juist hoe groot je leven dan kan zijn.

received_1644700798935702

Vandaag mochten we weer na Wolfheze en of ik nou wil of niet, gaat het goed of gaat het niet lekker, ik ga! Het is niet zo even, nee daar komt bij mij heel veel bij kijken voor mij. Een hoofdstuk dat nooit afgesloten zou worden. Ik ging, kwam en zag…. overwinnen nee dat zou nooit gebeuren. Al doe ik zo mijn best, het kan niet sas. Pijn veel pijn. Elke keer weer een steek die door merg en been gaat maar vooral mijn hoofd die continue knalt. Nooit meer kunnen zijn wie je was, maar zijn met een hele rugzak die nooit meer leeg zou worden. ACCEPTEREN heet volgens mij dat proces. Ik zoek en ik zoek maar ik vind mijn weg niet. De ene keer zit ik op het juiste pad en 1 minuscule stapje de verkeerde kant op is meteen heel mijn leven ontregeld. Een prikkel,een negatieve prikkel, onduidelijke prikkel of een te harde prikkel waardoor ik overprikkel raak. Ik probeer het uit te leggen maar het gevoel dat je niet gesnapt word is groot. Misschien maak ik wel weer een vertekend beeld, dat beeld van “DE” saskia die probeert te zijn wie ze was, die iets te veel erbij wil zijn en ver over grenzen gaat. Zeker, dat is elke dag minimaal 1x. Ik knutsel van alles op en aan elkaar om niet bezig te zijn met mijn hoofd, ik drink euh nee zuip veel te veel om even de oude mezelf proberen te zijn, probeer mijn sociale contacten te houden met de mensen die echt om me geven, de voor mij zijn en vooral veel dansjes te maken in de goede richting. Dan nog mijn paardjes waar ik gelukkig mijn structuur aan kan vasthouden. Met de hoop dat ik weer gauw rijdend kan “genieten”, nu train ik Iven elke dag/ om de dag aan de longen om aan te sterken. Wat kan die/mijn slungel lopen. Wij gaan er wel komen dat weet ik zeker alleen heeft het tijd nodig(al bracht dit mij toch wel even weer van het padje en zeker van mijn structuur)! Nu heb ik me andere toppers nog niet eens genoemd mijn eigen kids. Wat worden jullie groot en wat doen jullie het goed. Melle in een week tijd zindelijk, wat kun je dan TROTS zijn. Vajen die je de oren van je kop kletst. Beide zo verschillend en toch weer 1. De 1 is een spiegel voor papa en de ander is echt een spiegel van mama. Het is echt een ding voor mij, ik probeer zoveel mogelijk te zeggen ja ik wil genieten van alle momenten en dat probeer ik ook zoveel mogelijk in denkwijzen te doen. Ik kan het alleen niet voelen, ik ben niet een gewone mama die er altijd is. Deze mama zou er zijn als het goed met dr gaat, ik ben er alleen niet als ik moe ben, boos ben of ja heel vaak niet. Dat gaat allemaal wel met kleine stapjes vooruit. Accepteren komt ook steeds meer maar zoals je ziet blijft het elke dag lastig. 

received_1612194062187254

Dan Jordy die ondertussen ook stappen aan het maken is. Mij eindelijk zo af en toe op mijn plek kan zetten. Wat niet makkelijk voor hem is. Wat na het ongeluk nauwelijks gebeurde maar juist zo naar verlang. Je moet met mij heel duidelijk zijn, niet alleen hij, iedereen. Concrete afspraken maken. Mij als een klein kind meenemen, mij geen keuze laten de keuze zelf stellen. Met veel punt mij sturen al kan ik dat in het openbaar in 1 keer heel goed. Die vertekening. Waarom dan hier wel, thuis niet? Ja dat is voor mij ook een vraag maar het zit nog steeds in de executieve functie. Iets met de “eigenwijze ik” die doet in 1 keer dingen die eigenlijk helemaal niet kunnen. 

We proberen zoveel mogelijk het op onze manier te doen. Te doen hoe wij denken dat goed is. In Wolfheze vinden ze dat we erg onze best doen en dat is fijn om te horen. Ook dat dat wel positieve vruchten afwerpt. Het gaat alleen niet zo snel al de negatieve vruchten. We moet in ons leven, mijn leven, leven met een touw die veel kronkels heeft en waarschijnlijk nooit 1 streep zou zijn. 2 dagen gaat het goed 5 dagen wat minder of juist omgekeerd. Zolang mijn hoofdpijn niet erger word dan hoe die de laatste tijd is, is die nog net te handelen. Zou ik doorgaan met de laatste ophoging van de medicatie. Binnenkort ga ik nog wat vertellen waar ik allemaal nog meer mee bezig ben maar eerst maar even de aankomende periode door komen.

Slaap lekker allemaal ♡

 

P.s  Tante worden/Zijn maakt mijn leven wel mooier hoor

received_1614643235275670