Omhoog

Kleine terug val..

Even niks van me laten weten. Klopt het gaat even niet zo lekker. Ik houd me hoofd boven water maar daar is alles mee gezegt. Klap van de larense kermis? De nierbekkenontstekking die al langere tijd in me lichaam zit? Te veel hooi op me vork genomen? Te veel dingen doen waar ik niet achter sta? Het kan allemaal mee spelen. Er zijn te veel dingen gebeurt de laatste maand en het heeft gewoon even tijd nodig ben ik bang voor. 2 weken geleden dacht ik “YES daar ben ik weer” meteen pakte ik mijn afspraken boekje erbij en zette weer genoeg in actie, maar dat was ook een struikelblok. Het weekend volgende en ik raakte als maar meer mezelf kwijt. Mijn hoofd zit vol, vol ideeën, helaas ook met een hoop rotzooi een hele hoop. Ik wil het niet, alleen het lijkt wel een web waar ik in verstrikt ben geraakt. Sommige weten goed gebruik daarvan te maken en walsen zonder pardon over mij heen. Alleen ik ben degene die dat zelf laat gebeuren en het ergste nog IK sta het toe. Hoe stop ik dat? Is dit mijn zelfvertrouwen? is dit ik? Is het mijn kronkelhoofd? of waar zit dat hem? Ik weet het niet, wel weet ik dat dat pijn doet en als ik oprecht zou kunnen huilen wou ik dat wel 131 dagen doen. In plaats daarvan loop ik weer over van woede aanvallen. Ik wil dat die waas voor me ogen verdwijnt, geen lelijke dingen naar buiten floep en zeker niet de mensen waarvan ik houd pijn doe. Toch gebeurt het de laatste tijd te veel. Vliegt het service je lettelijk naar je oren, vallen er rakelings klappen. Te veel dingen die ik vergeet. Sommige dingen wat juist elke keer weer door mijn gedachten spookt. Niet is te stoppen. Het heeft mij 1 keer goed beschadigd en dat raak ik niet meer kwijt. Het verleden herhaald zich in mijn hoofd maar ook in de werkelijkheid, ik ben bang, heel bang. Ik kan het niet mondeling naar buiten brengen, probeer het wel alleen ik kom niet op de juiste woorden. Terwijl ik hier zonder aarzeling weet te typen. 

Niks is wat het lijkt. 7 maanden zaten er een jaar geleden bijna op het avontuur in Wolfheze. Elke dag denk ik nog terug aan die mooie zware tijd, alles wat het mij gebracht heeft. Al gaat het nu even minder ik weet dat ik op een dag sterker dan ooit zou zijn. Het is nou eenmaal zo dat ik val en op sta en soms val ik heel diep en soms is het valletje niet eens echt een val te noemen. Het zijn soms de kleine dingen die mij laten struikelen wat het gat heel groot kan laten lijken. Ik ben moe, heel moe, rust heb ik nodig maar ik wil door. Ik heb te lang stil gestaan, te lang mij laten leiden door wat anderen van mij willen of juist verwachten. Ik ga een keer punt maken. En die verwacht ik binnen nu en een jaar of 32. Nee kijk daar gaat het fout. Ik verwacht te veel. Ik ga nu leven zoals de oude wijze man zei: 

Zat aan de bar met een glas een oude wijze man
Hij zei dat die nog maar een paar dagen had
Dus pak het leven, pak alles en ga er mee op pad.

En hij zei:
Leef, alsof het je laatste dag is
Leef, alsof de morgen niet bestaat
Leef, alsof het nooit echt af is
En leef, pak alles en ga er mee op pad!

Dat is dus wat ik wil, ik wil schijt hebben aan iedereen die wat over mij denkt en van mij vind. De dikke vinger kunnen opsteken of alleen maar kunnen denken fuck you tot aan Shanghai en weer terug. Ik wil doen wat mij gelukkig maakt. Ik wil niet bang zijn om mensen kwijt te raken, want ook is mij verteld als iemand afstand van jou doet is diegene jou niet waard, of kiest diegene juist zijn eigen weg. Laten gaan. Ik wil me niet meer laten lijden wat een ander doet, ik ben zelf krachtig genoeg om alleen op mijn benen te staan. Ik had in Wolfheze juist geleerd hoe goed ik ALLEEN kon doen wat ik echt wil. Nee zeggen!!

Lucht me zo op nu dit eruit is, ik denk dat dit een begin is van de volgende de knop die bij mij om moet. Hoop dat ik binnenkort ook meer kan vertellen over een keerpunt alleen moet helaas weer hem een beetje op schuiven. Oké, beter 1 keer goed, dan 26 keer de helft van de helft. Iedereen een hele fijne zondag. Zoals het weer ons laat zien naar regen komt zonneschijn.

Oja ik wil nog weer even mensen bedanken voor de kaartjes en de bloemen die ikmheb mogen ontvangen. Niet te vergeten de uitjes waarin jullie mij meenemen. Het geeft me keer op keer net de extra kracht om door te gaan. Het zijn echt de kleine dingen die het hem doen, jullie zijn toppers, stuk voor stuk.