Omhoog

Ik krijg wijsheid door mijn vragen…

Het is echt even geleden dat ik zin of tijd had om mijn verhaal hier te doen. 

Het gaat best goed moet ik zeggen. De woede aanvallen zijn er nog duidelijk wel alleen vind ik zelf dat de aanvallen stabieler zijn. In de zin van: Ik weet wanneer ze komen gaan. Die momenten merk ik eerder dat het gat weer zwart word, ik word dan wel even helemaal lijp, maar het lijkt minder lang te duren. Ik praat er nu meer over met de begeleiding en dat vind ik erg fijn.  Mijn koppie is nog steeds mega druk, alleen ook die lijk ik meer onder controle te hebben. Het ene moment draaf ik nog echt wel door en ken ik echt geen grenzen. Misschien heb ik gewoon helemaal geen grens, accepteer ik die nu meer dan eerder. Ik zou wel moeten, dat accepteren, anders kan ik niet verder met wat ik zo graag wil. Ik zou niet meer de oude worden, ik heb nou eenmaal die beperking die mijn hele leven, die van Jordy en mijn familie op zijn kop heeft gezet. Hoe graag ik zou willen, nee, daar ga ik al weer…. Ik ben wie ik ben en dat word niet meer anders PUNT 

“Mijn leven heeft me hard geslagen.

Het liet me alle hoeken zien.

Maar ik zoek en weet nu zeker.

Dat ik de weg van geluk ook verdien.

Ik krijg wijsheid door mijn vragen.

Ik vind de liefde door te gaan.

Ik ontvang een diep vertrouwen.

Doordat ik weet,  dat ik op kan staan.

Ik word beschermd in stille uren.

Ik word omringd op elk moment.

Door mijn lijden te gaan leiden.

Weet ik echt hoe sterk ik ben!”

Zo sta ik er nu in en zo sta ik er al meerdere weken in, ik probeer dit elke keer aan mezelf te herhalen. Niets meer aan te trekken van alle mensen, mensen die denken dat ze wat van mij moeten vinden. Mensen met een oordeel terwijl ze mij niet eens kennen. Die me kennen van een verhaal die al in tientallen monden zijn gegaan en elke keer een zin bij aan werd geplakt. Tegenwoordig laat ik niet meer over mij heen lopen, mijn middelvinger is lang en als ik die dan eenmaal naar je opsteek heb je hem ook echt verdient. Ik heb dat niet gouw, ik heb 1 ding wel geleerd van dit ongeluk en mijn weg. Niemand is perfect en je mag iemand niet beoordelen om hoe hij/zij van de buitenkant eruit ziet. Niets is wat het lijkt, doe je mond open en vraag. Face to face, niet achterom, nee dan is het verhaal al zoveel anders dan dat die werkelijk is. 

Positieve is dat je wel mensenkennis krijgt en minder snel in een valkuil valt al hoewel die altijd op de loer ligt. Vrienden leert kennen. Mijn weg met NAH is ook voor dingen wel goed geweest. Ik weet nu wat ik kan en wat niet. Mijn wil is groot, alleen wil ik niet, dan wil ik niet. Dit moet nog wel sterker worden moet ik zeggen. Dat over me heen lopen 1 van de grootste val kuilen is. Ik echt stront maar dan ook echt dikke stront eigenwijs ben. Tijd, de tijd zal het leren. Ik heb een uitkering als ik dat woord uit moet spreken, huilt mijn hart. Bah naar woord, het liefste wat ik doe is werken, heel hard. Mensen blij maken, met mijn creatieve uitspattingen. Het liefst was ik nu nog steeds als bloemiste aan het werk geweest. Ik zoek nu verder, ik weet waar ik nu mee bezig ben mij verder gaat helpen. Alleen ja een fulltime baan? Nee helaas dat gaat hem niet worden. Parttime? Misschien, maar niet meer voor een baas. Heel erg gestructureerd.

Dit schrijf ik omdat dit al weken in me hoofd blijft spoken en nu het op papier of in me tab staat hoop ik dat ik het los kan gaan laten. Het is wat het is, een nieuwe stap heb ik vorige week gezet. Een nieuwe dagbesteding, waar ik het echt heel erg naar mijn zin heb. Als de nieuwe stap klaar is, horen jullie het. Maar nu eerst even weg en kijken of ik het overleef met minder structuur. Even weg met mij familie even op mijn manier genieten!

Fijne week