Omhoog

Ik sluit dit jaar alvast af…

Weer een veel bewogen jaar, 2017, wat een moeilijk maar ook mooi jaar!

received_1811954835543630

Mijn jaar, 1 januari, begon met een nachtmerrie, uitval van mijn ogen, gelukkig is het terug maar moet elke dag weer verdacht zijn dat het elk moment weer kan gebeuren. Helaas is er de laatste 2 weken weer een uitval verschijnsel bijgekomen. Een voet die niet mee wil met de rest van het lichaam. Helaas, ook deze zou vast wel vaker om de hoek komen zetten. Hoe meer mensen zeggen, wat vervelend maar daar kun jij wel mee leven, hoe moeilijker ik het ga vinden. Dan denk ik maar jullie weten niet beter, is het heel normaal dat je lichaam geen problemen ondervindt. Of dat het heel normaal is dat je met elke dag barstende koppijn rond loopt en dan gewoon even niks ziet, of niet kan lopen. Jammer blijft dat elke keer weer, dat onbegrip. Dat betekend niet dat ik niet dankbaar ben, dankbaar ben dat ik er nog steeds mag zijn! 

received_1811954928876954

Ik heb dit jaar heel veel mogen leren. Van mij beperking, van mij begeleiding en alle mensen om mij heen. Ook van mensen die met mij mee kijken van bovenaf, hun stem, hun aanwezigheid. Ik moet mezelf leren accepteren, zolang ik dat niet doe. Kan de rest van de mensen mij ook niet nemen zoals ik ben. Elke dag lever ik een strijd met mijzelf, alleen ik denk dat dat nooit weg zou gaan, kan daar de ene dag  redelijk mee leven, de andere dag helemaal niet. De ene dag zou ik alles kunnen wat een “normaal” iemand kan en de andere dag ben ik een kasplantje, waar nauwelijks geluid uit komt. Al ben ik in mijn hoofd veel verder met het bereiken van begrip voor hersenziekte, hersenbeperkingen. Ooit denk ik dat het duidelijker word,  zie ik nu steeds meer boeken verschijnen die uitleg geven over NAH niet aangeboren hersenletsel.

received_1811954815543632

Als gezin… word het steeds zwaarder, zou ik waarschijnlijk nog meer hulp moeten gaan accepteren. Niet alleen ik ook Jordy die op zijn tenen loopt en absoluut geen openbaarheid aan wil geven. Nu gelukkig op aandringen van de systeemtherapeut inziet dat er iets moet gebeuren. Een opluchting voor mij, knokken tegen een muur doet zeer, heel zeer. De kids beginnen steeds meer te snappen, ik vecht enorm in mij hoofd tegen mijn emoties wanneer komt die huilbui nou in plaats van dat komen er 243 woedeaanvallen voor terug. Het is echt zoeken. Vaak denk ik dat ik liever uit huis word geplaatst. Rust rust rust. Niet alleen in de opzichten van mij maar ook dat van de familie. Als jullie mij zien, zien jullie Saskia die gewoon een dag Saskia kan zijn die dagen ervoor veel dingen heeft moeten laten om die dag erbij te zijn. Saskia die dagen erna helemaal kapot is en die eigenlijk geen prikkel kan verdragen. Die op elk moment uit elkaar kan springen. Het is ook moeilijk om te snappen of in te zien wat erop die momenten gebeuren. We knokken 2018 gewoon samen door en zien wel hoe het gaat lopen. 

received_1811954868876960

Creatief gezien ben ik nog lang niet klaar. Ik leer zo makkelijk door. Steeds meer dingen ga ik hierin leuk vinden en het mooiste is dat het me ook gewoon lukt en zoveel energie opleverd. Ook schiet ik hier wel erg vaak in door marathons haken heb ik er al wel niet op zitten non stop, gaan met die banaan. Ben met erg leuke ontwikkelingen bezig, waar de ontknoping niet lang meer op zich laat wachten. Hier bloei ik aan op, laat mij gaan.

received_1811958682209912

Op het moment ben ik redelijk stabiel net als de afgelopen weken. Gewoon doorgaan. Alleen met deze dagen kerst / oud en nieuw/ vakantie is er geen structuur en moet ik zien dit te “overleven”. Met begeleiding heb ik het zo ingevult dat ik er wel doorheen ga komen alleen barst mijn hoofd nu al bijna als ik eraan denk. Nachten heb ik er al wakker van gelegen, eczeem is ervan op komen zetten en mijn hoofd is alles behalve rustig. Dit blijven lastige dingen, tijden voor mij en mijn gezin. Hoe kom ik hier weer uit, ga ik echt gewoon door of is het toch net te veel en levert het een vette terugval op? Dit is helaas niet te verkomen, we moeten voorbereidt zijn op het ergste, dan kan het alleen maar meevallen.

received_1811954858876961

Nou heb weer genoeg geschreven.

Ik wil ook dit jaar mensen bedanken die mij zoveel liefde hebben gestuurd, kaartjes, bloemen, chocolades niet te geloven uit welke hoeken je dat mag krijgen. Geweldig allemaal, hartstikke lief enorm bedankt. Een vriendin die altijd achter mij staat, al spreek je elkaar even niet thnx moatie, een vriendschap die herenigd is, mij zo lief, zo goed helpt met mij en mij paard. Erg dankbaar. Dan mijn lotgenoot, mijn soulmate waarbij ik in een spiegel kijk en echt alles mee kan delen, zo fijn! Sws al mijn vriendinnen bedankt dat ik mag zijn wie ik ben. Jordy de topper, die toch maar met zo’n kronkelhoofd kan leven, dat is echt wel een dingetje wat niet altijd gezegd word maar hij doet het maar wel. Mijn familie die er altijd is, alsof het de gewoonste zaak van de wereld is voor mij en mijn gezin klaar staat. Begeleiding die alles probeert om mijn dag zo verdraagzaam mogelijk te maken. Als ik je ben vergeten, ook bedankt voor de mooie dingen in 2017 en heel erg graag tot in 2018!

Iedereen hele fijne kerst & een knallend uiteinde??

 

Saskia

  • Mandy

    Wat ben je toch een topper!!!

    24 januari 2018 at 17:19 Beantwoorden

Laat een bericht achter