Omhoog

Black, White en niks is er tussen in!

IMG-20160718-WA0021

Het was mij een wel bewogen week. Veel stemmings wisselingen, gedachten, negatief maar ook zeker positieve dingen. Medicatie verandering, ook te krachtig want sta te stuiteren op mij mijn benen. Ik vermaak me prima, alleen angst begin ik wel veel meer te ervaren. Komt waarschijnlijk omdat ik nu stil sta bij mijn beperkingen. Ze meer constateer,ervaar omdat ik nu weet dat het echt is. Zelf wist ik het al heel lang. Nou ik het openbaar heb gemaakt en erg open mijn blog probeer te schrijven. Krijg ik meer begrip, nog steeds weet ik dat hersenletsel word onderschat bij velen. Niet alleen voor mij is dit erg moeilijk. Ik ben deze week best druk met die dingen.

20160715_110029-1

Zoals een therapeut zei: We hebben jou famillie eigenlijk een slecht bericht moeten brengen. Omdat het ernstige is dan wie dan ook had gedacht. Het betekend gelukkig niet dat er geen verbetering in zou kunnen treden. Saskia, je mag trots zijn op wie jij bent. Je hebt patiënten waar je liever niet mee samen te werken. Over jou word anders gesproken. Je bent een mooi mens. Als jij creatief bezig ben sprankt van alle kanten het enthousiasme eraf. Je probeert van alles een lolletje te maken. Je bent altijd een luisterend oor. Je helpt iedereen waar je kan. Je doet wat aparte dingen en je hevige nukken maar dat maakt jou nog meer een bijzonder mens.

1469100972296

Wauw, overrompeld, op dat moment weet ik echt niet waar ik met al die informatie/complimenten  heen moet. Emoties raken de weg kwijt.  Hoe fijn dat is om te horen. Hoe angstige ik eigenlijk wordt. Ik wil weg, weg van hier, gillen,slaan,trappen, boos worden. Het liefst zou ik even een paar mensen dit gesprek laten horen, die mij in het verleden niet hebben geloofd, niet wouden horen, mij als stuk stront behandelende en mij in de steek lieten op het moment dat ik hun meer dan ooit nodig had.  Sorry, dat ik voor jullie blijkbaar niet de persoon was die jullie in mij wouden zien. ( Ja mensen misschien is dit niet de manier, ik type en ergens in mij lichaam zit ook verdriet die ook best eens de waarheid uit mag spreken, vanuit mijn oogpunt). Ik hoop na dat ik het stukje heb geschreven dat ik een klein stukje van dit verdriet ook een plekje kan geven.

20160723_081814

Nu naar het positieve. Ik vind het onwijs fijn dat ik echt mij ding heb gevonden. Dat is met hout werken, maar ook met de naaimachine,haaknaald of toch die verf kwast? Echt, mijn emotie uit ik niet helemaal op een normale manier. 1 ding is een feit,  mijn emotie kan zich uiten als ik bezig ben. In elke creatie ligt een stukje van mijn gevoel, mijn tranen en heel veel liefde. Zoals de meesten van de week al hebben gezien. Het poppenwagentje, de schilderijen, de kledingstukken, maxi cosi onderdelen, haakwerk en volgens mij zijn het er ondertussen best veel. Ik ben hier in de toekomst van plan om verder mee te gaan maar eerst de therapieën en de thuis situatie hervatten.

FB_IMG_1469268048673

Positief van de opnamen is ook dat ze hier mijn denkwijze erg slim benoemen. Dat daar nog wel eens iets moois uit kan komen. Ze vinden het ook ontzettend knap van mij dat ik zelf hulp ben gaan zoeken voor mijn problematiek. Zelf wil ik dit vaak niet horen, begin het wel steeds kleurige in te zien. Dat ik zelf het beste weet hoe het allemaal precies zit en dat nu dan ook bevestig word. De verpleging zegt vaak, jij bent zo hard en goed aan het werk, ondanks je moeheid en pijn, geef jezelf eens een schouderklopje. Dat begint ook steeds meer te komen, ik boost mezelf stukje bij beetje de goede richting in.

FB_IMG_1469268086049

De zwarte cross, geen 1 jaar ben ik niet even niet geweest. Dit jaar doe ik het ook niet zonder, ben alleen wel afwezig. Ik volg de zwarte cross chicks wel een beetje en zie natuurlijk beelden online. Zet zelf jovink op, bökkers rock ik mee en typhoon zing ik op zijn hartstikke mee, ondertussen geniet ik in mijn eigen bed, met mijn 3 spettert heb ik de dikste skik!!

Toppers, völle wille, zoep’n, brek’n, vret’n en maak d’r een donders mooi feestje van!

Prooooooost ?

Iedereen een fijn weekend 

Zoals in veel Blogs van mij te lezen is, de stemmings wisseling, het contrast. Wat heel erg verschild. Zo is het en zal het ook wel blijven. Dat ben ik,  ik met mijn NAH).

Happy Birthday cowboy Melle♡

Daar is die dan eindelijk, afgelopen weekend.

IMG_20160704_000637

Ik heb veel mooie weekende gehad afgelopen jaren. Het was altijd met veel hoofdpijn gepaard daarnaar dagen boos gesloopt en niemand die wat met mij kan. Het masker nam mij over. Toch koos ik ervoor om mijn uitjes gewoon te blijven doen.( Je leeft maar 1 keer nouja ik vind zelf dat ik een 2de kans heb gekregen) Je moet er uithalen wat erin zit. Zoals de zwarte cross, eerst zelf, daarna met de kameraden groep van Jordy en afgelopen jaren met een geweldige meiden groep. Altijd was het 1 groot feest. Lekker de Lompe Tina uithangen die ik echt ben, hakken als een malle met mijn bierpetjes op. Yeaah!! 

Dat heeft naar het ongeluk helaas hele andere kanten. 2 tot 5 weken gesloopt ook al weet ik dat ik rustiger aan moet doen NEE niet doen, niet luisteren, gaan met die banaan! So be it…. 

Hier ben ik bezig dat die uitjes en al die andere dingen ook wel kunnen. Dan met handvaten, behulp van…. Een goede planning? Lijstjes? Tekens? Begeleiding? Ja daar zijn wij mee aan het puzzelen, vallen en weer op staan.

Afgelopen maandag werd onze kleine grote man 2 jaar. Zaterdag hebben we dat gevierd, uiteindelijk toch veel mensen. De tent was erg goed voor elkaar. Dankzij Kokmans,jordy en zwager! Jordy had een springkussen voor de Kids geregeld, een buffetten voor de feestvarkens. Vrijdagavond heeft mijn moeder mij opgehaald uit Wolfheze. Thuis aangekomen stond alles al klaar zoals jordy, hier de begeleiding en ik al door hadden genomen en in een planning hadden gezet. Ik mocht het leukst van  alles nog “even” doen. Je snapt hem vast al? Even was niet even maar 3/4 uur. De versiering, ik heb het wel goed doorstaan. Savonds door de lage adrenaline kon ik al geen slaap meer ervaren. Mij slaapmedicatie ging ik tegen vechten, uit eindelijk viel ik 1 uur in slaap. Zo ging dat al een paar jaar met spannende dingen maar dan zonder medicatie en zonder dat ik me grenzen aan gaf etc. Nu heb ik wel een paar keer gezegd Sas nu moet je stoppen en naar bed gaan. Ja die aan en uit knop hé? Die doet niet, toch de ervaring en de erkenning die komt wel. Het begin is er?.

Zaterdagochtend een planning had ik en het gaat zomaar zoals het zou moeten gaan. Juist omdat de voorbereidingen van te voren doorgenomen zijm. Het goede overleg, de planning, de afspraken het was allemaal tip top in order. Jordy, schoonouders en ouders, top, goed geregeld. Dat kon ik dus loslaten.(een beetje dan). De visite was ook lekker gemengd en iedereen was er voor Melle en dat vernam dat manneke ook echt. De hele dag met een grijns op zijn gezicht. Wat was hij blij, geweldig. Dat gevoel of mijn denken heeft mij de afgelopen tijd niet zo trots,gelukkig,goed en verliefd gevoeld. De visite allemaal weg en de afspraak was: jij gaat met de kinderen op stok. Opruimen word gedaan, alles komt goed.  Die adrenaline naar zo’n dag was nog groter, zo moe als ik was, zo hard ging als ik aan het werk ging, opruimen, poetsen en de dag nabespreking.  Het gaf me een voldaan gevoel. Was het verstandig? Nee, maar niet alles kan in 1 keer goed gaan. De ervaring en constateren dat het zo is vond ik al genoeg. 22.45 lag ik in bed en rond 00.00 uur viel ik in slaap. 

Zondag:

De zondag loopt verrassend, het is veel rust, spelen en genieten van de kinderen.  Ik kan wel moeilijker tot mijn grens komen of eigenlijk helemaal niet. Ik ben zo moe, toch wint de kracht, de adrenaline van mij. Jordy en ik sluiten de dag samen af en brengt mij zonder de kinderen terug. Ik kijk terug op een onvergetelijke dag!!!!! Savonds terug op de afdeling moet ik van alles nog doen van mezelf en draaf door. Half 2 val ik in slaap.

Maandag:

Ik sta half 8 word ik wakker, doodop, nog steeds vol adrenaline! Daaraan hé,  ja hoor! Therapieën volgen en daarna gewoon mijn uitgestippelde plan voortzetten. Op de vies naar Oosterbeek.  Het begint al bij het weg gaan. 1 tas mocht ik meenemen anders nam ik teveel mee op de terugweg. Ik houd mijzelf voor de gek om de 2de achter mijn jas te stoppen. Terwijl ik dat doe, besef ik mij heel erg goed dat die echte waanzin is. Dus hup tas achter de jas weg en gewoon in de andere tas. De heen reis lijk ik wel een halve zool. Een halve zool die zo slowmotion fietste dat mensen moeten gedacht hebben, die is de weg kwijt, die valt zo hartstikke om. Dusse…. gewoon door fietsen. Daar was ik dan Oosterbeek, 1 doel een SD kaart halen. 3 kwartier hier 3 kwartier daar. 2 tassen vol en 4 uur verder. Oei hoe krijg ik dat mee op de fiets? Precies? Gewoon gaan. Hoe weet ik niet maar ben thuis gekomen. Daar was de verpleging ook erg blij mee. Ze waren bang dat ik de weg kwijt was. Helemaal bij de weg gebleven was ik natuurlijk niet, adrenaline en nog eens adrenaline, chaos in mijn hoofd en op mijn kamer. Toch lekker gaan tekenen en naar een lange avond half 3 in slaap gevallen.

De dinsdag, verliep het zelfde alleen sliep ik iets eerder. Wel duidelijke en fijne gesprekken gehad. Nog steeds giert de adrenaline door mijn lijf maar begint de hoofdpijn al wat door te komen. Ik hoop dat de klap gauw komt of beperkt blijft. Morgen word het wederom een spannende dag. Eerst naar de houtbewerking wat natuurlijk leuk is maar daarna zit de cardioloog in Arnhem Rijnstate op mij te wachten. Daar ga ik mijn angst onder ogen komen alleen naar het ziekenhuis met openbaar vervoer nouja een taxi dan. Ik heb een goede planning gemaakt, afspraken etc en nu is het een kwestie van gewoon doen. Spannend…. 

Ook moet ik weer heel erg veel lief mensen bedanken. Mensen die eerder wat hebben gestuurd ook mensen die me gewoon even wat toe sturen, kleine cadeautjes. Het verrast me nog steeds en blijft me heel erg veel kracht geven. Uit Griekenland van de broer en schoonzus van mijn opa, een berichtje een kaarten, die hij overigens zelf heeft gemaakt. Prachtig, mijn creativiteit komt vast daar vandaan!

Iedereen super bedankt!

Foto’s volgen later.

back in town?

IMG_20160511_094631 IMG_20160511_094446 IMG_20160511_094007

Wat een rare dag heb ik gehad gisteren. Loarne, wat ben je mooi! Wat ben ik weer blij met mijn haren, heerlijk, bedankt dames haarstudio Jacqueline geweldige service, met een soepje van de dag, champignonsoep en een heerlijke Italiaanse bol filet american plus uitjes gehaald bij Beuzel.  Het klinkt misschien heel gek, ik had dat echt even nodig naar een heftige week. Even geen opwarm maaltijd of droge stoete.

Daarna eventjes langs huis om mijn kleintjes gedag te zeggen. Wauw, Melle riep me al een tijdje vanuit de auto, mama was nog even bezig. Daar kwam ik aan, verbaasd kijkt hij uit het raam en er komt van een traan een grote glimlachen te voorschijn met zwaaiende handjes. Het is raar om te zien dat hij toch door heeft dat ik het ben, het lijkt alsof hij mij gemist heeft. De terug reis zeg hij niks en kijkt hij mij doordringend aan.  Thuis gekomen, Melle uit. Ja zeker, Melle uit, hij klampt zich vast om mij heen. Ik mag hem niet loslaten. ? Om 7 uur moet terug zijn in de kliniek. Om half 7 bedenken we ons dat gaan we nooit redden. Nog even buiten spelen met Melle. Daarna badderen. Ik bel wel even op; Hallo met Saskia, ik kom iets later. Oh maakt niks uit komt goed. Geregeld, nog even met mijn vriendjes. Voor zover als ik kan genieten, geniet ik. Ik denk dat ik geniet. Gevoel is er dan wel niet helemaal, toch denk ik dus is het genieten.

IMG_20160511_094327 IMG_20160510_222001

Daarna gaan ze in bad Vajèn vind allemaal al iets minder leuk, half lacht ze en half huilt ze. Zij is erg moe dus romper aan slaapzak aan en hop naar bed. Melle gaat nog even mee, zodat hij kan zien dat mama weer weg gaat. Ik ga nog even de spulletjes pakken en Jordy trekt zijn goede kleren aan. Daar gaan we weer terug naar Wolfheze. We moeten nog eten. Jordy wil graag uit eten. Prima, ik wil heel graag een vette dikke lekkere hamburger van de grote M en een patatje hmm ook dat heb ik wel gemist. We zetten de reis door. Al snel zijn we er. Toch hoe moeilijk hier de omstandigheden zijn, het voelt toch wel weer goed “thuis” te zijn.

IMG_20160511_094523    IMG_20160511_094154

Deze dag heeft wel bewezen dat ik er nog lang niet ben. Ik heb werkelijk al mijn grenzen overtreden. Het is niet zo handig van mij, toch denk ik wel dat dit even goed was. Alleen die ervaring al, kan ik weer zien als een leer situatie. Waarom ik dit ook alweer doe. Ik heb het beter op kaart kunnen zetten, wat ik nu echt moet leren en waar ik handvatten in moet krijgen. De hoofdpijn en mijn energie is dan nu wel volledig verdwaald, dat neem ik dan voor lief. Ik bekijk het positief, het was voor een goed doel!!!

Vandaag mijn rust pakken, kijken hoe het morgen zou gaan. Vanmiddag mag ik eindelijk naar de maatschappelijk werker. Die gaat van alles met mij bespreken. Ik vind het heel fijn.Oja, dat moet ik ook nog even in kaart brengen.

Geniet van het heerlijke weer.

Jullie horen gauw weer?

pluk de dag

d9ebe3d1ea3c84615d5c10a66de0629e

Vrijdag

Het weekend nadert. Vanmorgen weer even gezwommen. Dat was fijn, alleen nu waren er meerderen zwemmen. Concentreren lukte niet ook was ik snel mijn ademhaling kwijt daardoor snel vermoeid. Het zwemmen hield ik op dat moment niet langer vol dan 20 minuten. Prima, dat is dus een grens die ik zelf moet ontdekken. Het gaat me wel lukken alleen mijn hoofd werk niet samen, mijn lichaam wil door.

Ik ben daarna terug gelopen, regen, kou wel heerlijk die frisse lucht. Op de afdeling besluit ik eerst even te gaan rusten. Bekaf lig ik mijn bed, haak ik door aan een poncho. Smiddags heb ik knutselen en een gesprek met de dokter. Ik heb 1 en het ander te bespreken. Daarom had ik een briefje…. hmm en die is? Ja weg dus. Dan kom ik met verhalen hoe het gaat.  Ze kijkt me zorgwekkend aan. Ik zie dat ze een briefje voor haar heeft liggen met gegevens van een ziekenhuis. Het is angstig. Ze begint met we hebben een behandelplan voor je! Fijn, ik wil natuurlijk weten wat dat voor mij inhoud. Ze bespreekt alles per punt, tussen de punten door kan ik haar zinnen corrigeren op onjuistheden. Dan begint ze over een arts in Rotterdam die meer weet over mij  soort NAH. Ze zijn er nu ook uit dat het geen depressie is maar wel proberen zo te behandelen.  Ik heb veel punten van depressie, alleen de punten die opvallend aanwezig zijn, die behoren niet bij depressie. Ze gaan het helemaal onderzoeken.

Omdat ik niet altijd durf aan te kloppen en hier veel zelf word gedaan. Wou ze mij eerst over plaatsen naar een gesloten afdeling. Zodat ze mij meer in de gaten kunnen houden. Omdat ik weer veel lijkt te vluchten voor mij zelf  maar ook voor anderen. Ik heb besloten om nu nog opener te zijn en heb nu echt alles verteld wat ze moeten weten. Het word er niet anders van maar wel belangrijk dat ik de juiste hulp ga krijgen. Daarom heeft ze me een extra medicatie gegeven voor de nacht. Daarmee gaan we direct door naar de zaterdag.

Zaterdag

Zaterdag is de leukste dag van de week. Door die pil heb ik heerlijk geslapen alleen kan ik nu moeilijk overdag de ogen open houd. Mama komt. Samen even uit de situatie en even gezellig kletsen en eten.Heel fijn als het echt even niet gaat. We hebben een fijne dag gehad. Veel leuks ingeslagen, nu kan ik weer verder knutselen!

Thuis in Laren gaat het allemaal even niet lekker. Melle heeft de hele nacht met pijn gezeten. Het jochie heeft al een weekje een oorontsteking, heel zielig. Daar heeft hij antibiotica voor gekregen. Alleen daardoor krijg hij krampjes in de buik. Vanmorgen is Jordy even langs de arts in het ziekenhuis geweest. De arts heeft hem onderzocht. Mocht gelukkig weer mee naar huis. Alleen de oorontsteking is nog niet over. De arts besluit om toch door te zetten met de antibiotica. Zo zielig had Jordy aan de telefoon hoor je heel hard auw auw auw…. het raakt me zeker, mijn moedergevoels zijn dat niet helemaal goed geregistreerd,het werkt zeer zeker wel  ergens. Ik wil natuurlijk bij hem zijn, naar huis en hem knuffelen. Toch weet ik dat Jordy dit alleen kan, mijn schoonouders er zijn, mijn ouders en anders is zijn oom er wel. Geweldig, ik ben iedereen zo dankbaar. Als ik straks mij zelf terug heb gevonden, nee de nieuwe ik heb ontdekt bedank ik iedereen persoonlijk, die op wat voor een manier er ook geweest. Nu eerst weer verder, aan mijzelf werken. Ik ga een zware tijd te gemoed, moeilijke keuze ga ik maken, afscheid nemen, voor mezelf op komen, ja dat weten jullie nu wel.

Alles komt goed, hoe moeilijk het nu ook is.

Fijn weekend mensen

bijzonder

 

Elke keer weer als ik een kaartje mag ontvangen, denk ik wauw! Zoveel mensen die je even laten weten dat ze aan je denken. De moeite nemen om een mooi kaart te posten met lieve teksten. Bewonderenswaardig ♡

Gisteren kreeg ik kaartjes, wat fijn om te lezen. Een vriendin van vroeger waar ik heel veel nachtjes slaap plezier mee heb gehad . Jaren niet gesproken. Die mij nu een riem onder het hart wil steken. Wauw dankjewel. Andere kaartjes ook super super, doet mij zo goed, kracht geeft het me om door te gaan, af te maken, dit avontuur!!!!♡

Vanmorgen werd ik overvallen,verrast met een grote doos met daar in een lieve kaart en een mooie bos bloemen. Wat een lieverds. Dank daarvoor♡

IMG_20160415_123708

Vanmorgen ben ik wezen schilderen, ik weet niet zeker of het wat wordt. Dat zullen we dan vanzelf wel zien. Het moet een dolle koe worden. Kijken of ik dat ook leuk ga vinden. Verder begint het weekend straks maar eerst nog een gesprek met mijn dokter.

Fijn weekend allemaal!