Omhoog

Kleine terug val..

Even niks van me laten weten. Klopt het gaat even niet zo lekker. Ik houd me hoofd boven water maar daar is alles mee gezegt. Klap van de larense kermis? De nierbekkenontstekking die al langere tijd in me lichaam zit? Te veel hooi op me vork genomen? Te veel dingen doen waar ik niet achter sta? Het kan allemaal mee spelen. Er zijn te veel dingen gebeurt de laatste maand en het heeft gewoon even tijd nodig ben ik bang voor. 2 weken geleden dacht ik “YES daar ben ik weer” meteen pakte ik mijn afspraken boekje erbij en zette weer genoeg in actie, maar dat was ook een struikelblok. Het weekend volgende en ik raakte als maar meer mezelf kwijt. Mijn hoofd zit vol, vol ideeën, helaas ook met een hoop rotzooi een hele hoop. Ik wil het niet, alleen het lijkt wel een web waar ik in verstrikt ben geraakt. Sommige weten goed gebruik daarvan te maken en walsen zonder pardon over mij heen. Alleen ik ben degene die dat zelf laat gebeuren en het ergste nog IK sta het toe. Hoe stop ik dat? Is dit mijn zelfvertrouwen? is dit ik? Is het mijn kronkelhoofd? of waar zit dat hem? Ik weet het niet, wel weet ik dat dat pijn doet en als ik oprecht zou kunnen huilen wou ik dat wel 131 dagen doen. In plaats daarvan loop ik weer over van woede aanvallen. Ik wil dat die waas voor me ogen verdwijnt, geen lelijke dingen naar buiten floep en zeker niet de mensen waarvan ik houd pijn doe. Toch gebeurt het de laatste tijd te veel. Vliegt het service je lettelijk naar je oren, vallen er rakelings klappen. Te veel dingen die ik vergeet. Sommige dingen wat juist elke keer weer door mijn gedachten spookt. Niet is te stoppen. Het heeft mij 1 keer goed beschadigd en dat raak ik niet meer kwijt. Het verleden herhaald zich in mijn hoofd maar ook in de werkelijkheid, ik ben bang, heel bang. Ik kan het niet mondeling naar buiten brengen, probeer het wel alleen ik kom niet op de juiste woorden. Terwijl ik hier zonder aarzeling weet te typen. 

Niks is wat het lijkt. 7 maanden zaten er een jaar geleden bijna op het avontuur in Wolfheze. Elke dag denk ik nog terug aan die mooie zware tijd, alles wat het mij gebracht heeft. Al gaat het nu even minder ik weet dat ik op een dag sterker dan ooit zou zijn. Het is nou eenmaal zo dat ik val en op sta en soms val ik heel diep en soms is het valletje niet eens echt een val te noemen. Het zijn soms de kleine dingen die mij laten struikelen wat het gat heel groot kan laten lijken. Ik ben moe, heel moe, rust heb ik nodig maar ik wil door. Ik heb te lang stil gestaan, te lang mij laten leiden door wat anderen van mij willen of juist verwachten. Ik ga een keer punt maken. En die verwacht ik binnen nu en een jaar of 32. Nee kijk daar gaat het fout. Ik verwacht te veel. Ik ga nu leven zoals de oude wijze man zei: 

Zat aan de bar met een glas een oude wijze man
Hij zei dat die nog maar een paar dagen had
Dus pak het leven, pak alles en ga er mee op pad.

En hij zei:
Leef, alsof het je laatste dag is
Leef, alsof de morgen niet bestaat
Leef, alsof het nooit echt af is
En leef, pak alles en ga er mee op pad!

Dat is dus wat ik wil, ik wil schijt hebben aan iedereen die wat over mij denkt en van mij vind. De dikke vinger kunnen opsteken of alleen maar kunnen denken fuck you tot aan Shanghai en weer terug. Ik wil doen wat mij gelukkig maakt. Ik wil niet bang zijn om mensen kwijt te raken, want ook is mij verteld als iemand afstand van jou doet is diegene jou niet waard, of kiest diegene juist zijn eigen weg. Laten gaan. Ik wil me niet meer laten lijden wat een ander doet, ik ben zelf krachtig genoeg om alleen op mijn benen te staan. Ik had in Wolfheze juist geleerd hoe goed ik ALLEEN kon doen wat ik echt wil. Nee zeggen!!

Lucht me zo op nu dit eruit is, ik denk dat dit een begin is van de volgende de knop die bij mij om moet. Hoop dat ik binnenkort ook meer kan vertellen over een keerpunt alleen moet helaas weer hem een beetje op schuiven. Oké, beter 1 keer goed, dan 26 keer de helft van de helft. Iedereen een hele fijne zondag. Zoals het weer ons laat zien naar regen komt zonneschijn.

Oja ik wil nog weer even mensen bedanken voor de kaartjes en de bloemen die ikmheb mogen ontvangen. Niet te vergeten de uitjes waarin jullie mij meenemen. Het geeft me keer op keer net de extra kracht om door te gaan. Het zijn echt de kleine dingen die het hem doen, jullie zijn toppers, stuk voor stuk.

 

4 dagen hard gaan, ik heb de dagen uitgeschreven…

received_1679502655455516

Dat was mij een feestje wel. 4 dagen feest en wat was dat lekker op de maandag na de avond daarin tegen was wel weer geslaagd.

Hieronder de dagen en hoe ik die heb beleeft en vooral in mijn hoofd.

Vrijdag een dag dat je weet vanavond ga ik loos, ik ga lol maken, dansen, drinken en vooral “genieten”. Smorgens werd ik al een beetje overvallen door een bericht wat mijn dag deed veranderen. Toch probeerde ik mij er overheen te zetten en gewoon door te gaan met de plannen die ik had gemaakt. Gewoon door Sas, je kunt het wel. Oké, als een stuiterbal stond ik te stuiteren op mijn voeten, terwijl ik dacht doe kalm misschien moet je vanavond ook maar niet gaan, word het wel leuk, wie gaan er wel, ik wil nog winkelen want ik heb niks om aan te trekken, o nieuwe schoenen en een tasje, Rijssen? Apeldoorn of nee toch Deventer… zo bleef het die dag erg onrustig in dat bovenkamertje. Tot ik me weer in mijn hoofd bedacht dat ik zo mijn weekend liet verpesten. Ik ga er wat van maken alleen of met vrienden maar ik zal er zijn. Zo gezegd, zo gedaan. Ik heb me dansje gedaan, lekker gedronken en gewoon veel gezelligheid met lieve meiden. Met het dweilorkest was het ook wel dikke prima, ik denk dat ik mijn keyboard maar weer eens opzoek. Ik hou van muziek maken! received_1679502668788848

Zaterdagochtend was ik er alweer vroeg bij de paarden wou ik nog even doen. De stal uitmesten en hun de benen laten strekken, knutselen heb ik ook nog even gedaan. received_1679501732122275Daarna met de kids en uiteraard Jordy naar de kermis. Toen stond ik nog te shaken van de adrenaline in mijn bloed en mijn nahbolletje. Hop hop en door. Op de kermis hartstikke leuk maar wel erg veel prikkels Melle deed liever zijn ding in Witkamp dansen op de muziek en lichtjes. Dat doen we samen erg veel dansen op muziek, dat is iets wat wel sowieso 1 keer in de week proberen te doen. Vandaar dat die daar liever was oh ja en draaimolen is voor baby’s. Hij zou en moest in de zweefmolen. Dat gebeurde natuurlijk niet, maar zijn uitspraken waren goed?. Vajèn keek de kat uit de boom en die vond voor de verandering alles wel prima. Ze hebben het ijsje gegeten en daarna naar huis. Toen ik thuis kwam was de adrenaline verminderd maar nog duidelijk aanwezig. Ik besloot de paarden naar binnen te toen maar eerst daarvoor nog even kleren uitzoeken voor vanavond. Ik wou de broek aan laten dus ik checkt of dat kon en tot mijn schrik zag ik
received_1679502258788889dat ik uit mijn broek was gescheurd. Jeetje mieneetje! Ik keek nog een keer en liep naar beneden met aan Jordy de vraag of hij dat had gezien? “Ja ik dacht dat dat zo hoorde” ja Jordy dat hoort zo…. naja heb er gelukkig om kunnen lachen, maar ik zag de bui al hangen. Boos, aanvallen maar nee ze bleven weg. Snel andere bokse an en naar de paarden. Die hadden lekker de hele dag in de wei gestaan en mochten weer terug in hun schone stal. Nog even knuffelen en weer na binnen. Yes, klaar maken voor vanavond en wat heb ik er zin in. Ik kwam bij een van de meiden aan en vanuit daar zijn we lekker gaan feest vieren. Dansen en gek doen ja dat heb ik wel gedaan op de mondharmonica van de jongens van Livin Room en allerlei andere fratsen. Kikker slaan maar dan anders. Wat een avond en toen op de kop na huus. Thuis gekomen besloot ik dat ik nog echt niet kon slapen en ben gaan boksen even weg met al die gedachtenis en negatieve invloeden die ik het en der gratis opvang . Na een half uur was ik kapot en ben ik na bed gegaan. 

received_1679501262122322Zondag de dag begon weer vroeg. Jordy had de paarden al om 6 uur in de weide gedaan zodat ze toch nog even de benen konden strekken. Ik wil nog veel dingen doen. De stal uitmesten, voer voor savonds klaar zetten en de ochtend erop. Daarna tas inpakken voor het nachtje in het hotel en me klaar maken. Dit hoeft helemaal niet lang te duren omdat ik afgelopen week al alles had klaar gelegd maar nee, ik moet weer alles veranderen en me hoofd gaat maar door met het bedenken van nieuwe dingen. Gelukkig is Jordy daar weer en zegt we gaan zo en ja dat moet ook want anders ben ik te laat bij mijn date. Nog even snel snel snel van alles in mijn tas rouwen en gaan met die banaan. Nog steeds ben ik aan het stuiteren, van de adrenaline, vandaag is die wel heel erg aanwezig. In het hotel aangekomen zie het er allemaal wel heel goed uit, pakken soul uit en gaan na de andere meiden, vervolgens door naar de kermis. Daar besluit mijn hoofd dat ik aan de received_1679500648789050boswandeling moet, terwijl ik denk houd het maar bij rosé bier. Nee nee nee boswandeling it is! Hij gaat lekker, vooral hard. 5 grote bekers vol besluiten in mijn hoofd dat ik even lekker van bil moet gaan bij jebroer en door naar de bankdirecteuren. Nou nou nou, ik weet nu al dit komt niet goed dus maar even wat anders nemen? Nee door met die “bos behandeling”. De hele dag verloopt wel goed en doe lekker mijn eigen ding. Het boeit me niks waar maar ik vermaak me op één of andere manier me overal. Uiteindelijk ben ik iedereen kwijt. Loop na de hotelkamer en probeer te slapen maar neee niet voor mij, ik moet nog eten maar eerst nog eens kijken of nog bekenden kan vinden. Ja daar zijn de nog een paar dus nog even een dansje gemaakt. Toen een lekker frikandel speciaal gegeten en door om te slapen. Alleen begint daar de kater al op te spelen. Hoofdpijn niet normaal. In bed nog een drankje en oogjes dicht al kan ik me draai niet echt vinden. Uiteindelijk val ik in slaap.received_1679500628789052

Maandag oké oké eerlijk is eerlijk. De kater krijg je later. Pff wat ben ik slecht en ik kan geen oog meer dicht doen. Ik zit mezelf in de weg. Ik wil van alles maar niks zinnig komt eruit. Bah bah. Even rondje lopen en douche hopelijk knap ik daar van op. Half 10 received_1679501235455658richting de meiden en daarna aan het ontbijt. Ik moet zeggen hoe slecht ik ook ben ik heb best trek. Aangekomen om op de kermis te ontbijten, is de rij mij veel te lang. Ik heb nu honger en wil nu eten. Mijn hoofd draait ook al overuren, irritaties lopen bij mij gauw op ik kan het licht ook niet hebben aan me ogen. Liefst ga ik na huis maar nee, mijn hoofd wil dat ik niet op geef. Ik zou 4 dagen doen dus 4 dagen worden afgemaakt slecht of niet. Eerst maar stoer een rosé biertje om me wat moed in te drinken maar toch gauw over op dr sinas… geloof dat ik niet erg gezellig ben en dat heb ik ook wel een paar keer aan moeten horen. Of opmerkingen je ziet er moe uit, goed bedoelt. Maar nee was niet moe, ik was gewoon slecht van de drank zoals elk mens wel eens heeft. Mijn NAH was er in veel dingen ook wel maar ik mag niet klagen, helemaal niet. We gaan door en met de avond besluit ik dat het gezeur nou maar eens over is. Hop aan het bier en door. Van bier komt de rode wodka redbull en kan ik behoorlijke danspassen zetten met Mien moat. Onze konttiet sprong kwam weer te voorschijn en ik was weer terug. Ik heb de avond nog  lang kunnen genieten en uiteindelijk heerlijk in bed geslapen.

De dagen er na zijn heeeel onrustig. Geen woorden, maar toch breng ik het er aardig vanaf. Probeer het zo goed mogelijk in mijn oude structuur te doen. Nee, niet makkelijk want de moeheid zet mijn hoofd weer aan het denken, ga weer twijfelen aan alles en vooral aan iedereen. 1032 vragen spoken door mijn hoofd die ik niet kan stoppen. Ditreceived_1679501212122327 was iets wat ik wel wist dat dat ging gebeuren, toch overkomt het me weer en het is zo niet leuk. Ik stoot weer mensen van mij af omdat ik weer in mezelf zit. Ik heb afgelopen weekend veel gevoelens van andere mensen binnen gekregen, sommige kan ik plaatsen en sommige moet ik los laten. Ik heb ook wel weer bevestiging gekregen van mensen die ik sprak die zeiden hoe weet jij dat?dat heb ik nog nooit met iemand over gehad. Ja, dat is het paranormale dat ik nu maar eens moet gaan ontwikkelen. Best eng, toch ook bijzonder. De hele week wil ik al knutselen en mijn eigen ding doen maar dat word geblokkeerd. Het wil weer niet ze moet me echt aan en uit zetten de begeleiding, maar hey daar zijn ze voor. Nu weer weekend en ik kan je vertellen dat ik het mis, elke dag feest maken met de meiden, mensen spreken waar je normaal niet mee spreekt gewoon de hele gezelligheid. Oja en dat weer dan. Wat is dit voor een gekkigheid, dit verveeld zo snel.

Nu schiet me te binnen dat ik mijn oma moet bellen dus dat ga ik doen. 

Heel fijn weekend iedereen ♡

Tik tak en dooorr.. wattan noe, zonder boem!

received_1670730329666082Zooo… om er niet te lang tussen te laten komen dacht ik daar is weer een berichtje van mij en eigenlijk best positief.

received_1670733102999138

Nog 1 nacht te gaan dan barst hier in het mooie Loarne het feest weer los. Weken heb ik hier naar uitgekeken. Weken leef ik vooruit. Veel rusten.. Wat dan eigenlijk wel te weinig gebeurd door dat drukke koppie. Na dat ik vorige keer het bericht had geplaatst en met een aantal te hebben gesproken, “dacht ik: “Ik doe wat voor mij goed is en verder kan iedereen de boom in”. Ja, dat dacht ik toen maar in die week tijd wil jij niet weten wat er allemaal in mijn hoofd rond ging of hoe vaak die gedachten van “de boom in” wel niet zijn geswitcht. Kan je vertellen dat dat niet bij 374 keer bleef maar oké, we dwalen af! Ik ben vanaf toen gaan doen, doen en doen. Me energie moest ik even kwijt aan spullen maken. Wel impulsieve dingen, tja dat ben ik. Heb vooral veel leuke dingen gedaan, een soort van vakantie voor mij. Uiteten geweest, shoppen, veel met de kinderen spelen en maandag naar het strand geweest gisteren weer lekker gewinkeld en daarnaast het paard en houtbewerking/cadeaus maken ook weer lekker opgepakt. Dat klinkt allemaal wel goed toch? De woede aanvallen zijn er elke dag maar ik vind ze minder heftig en minder lang, ook dat klinkt goed toch? Toch vraag ik me af wanneer gaat die knop weer om. Soms moet ik daar gewoon niet aan denken en door. Ik ben op dit moment blij met hoe het gaat en morgen kijken we wel weer verder…. hmm, ik weet niet hoor… Ja maar morgen.. hoe zou dit gaan.. hoe dit en hoe dat, willen ze wel? Die vragen zijn echt maar een mespuntje van gedachten die nu door mijn hoofd spookt en ondertussen type ik vrolijk verder. Eerder zou ik nu al zijn gebarsten want dan is het tik tak… boem. Nu kan ik mijn geduld bewaren, nee mijn woede beheersen. Dat is best fijn als het niet zo’n explosie is in chaos maar in creatieve uitspattingen.

received_1670737316332050

Nu de zin in de Loarnse karmse, dat is enorm en wat ik met alle wil weet te begrenzen. Ja ik ga 4 dagen feest vier. Hoe dan? dat zie ik dan wel weer maar het word mijn feestje net als het voor velen hun feestje word. Ja ik heb er voor over om na die tijd een week of 1 of 2 niks tot nauwelijks te kunnen. Heb een jaar moeten missen dat gebeurt me dit jaar niet weer, nee! Met als topper van een meid die voor mij een hotel overnachting won die ik samen met haar ga verzilveren in hotel de Achterhoek maakt dit het weekend toch wel echt compleet. Ja ik heb er zin in en nee ik gedraag me niet.  

Iedereen die dit leest uit loarne maak er een heel mooi feestje van net zoals ik dat ga doen, ik zeg prooost!!

Howdy ho, vertekening?

received_1612193978853929

Het is al weer even geleden dat ik überhaupt stil stond dat ik ook nog een blogg heb…

Juist vandaag. Wat zou ik graag willen huilen niet alleen nu, elk moment dat ik met zacht gezegd rot voel. Het is pijnlijk om te horen, nee om tegen jezelf te zeggen dat je een ontiegelijke heks bent of kunt zijn. Hoe boos ik ben, Hoeveel rotzooi er helaas uit dat strotje komt en hoeveel rotzooi ik bij elkaar kan slaan, trappen of gooien. Het is zo en ik kan zeggen ik kan er niks aan doen, het is dat zwarte gat dat niet voor zichzelf in staat is. Op die momenten ben ik niet reëel. Maar het gebeurt me wel keer op keer op keer. Ik schaam me ervoor, alleen blijft het zo dat het wel dagelijks gebeurd. Ik zou zo graag jullie willen laten zien hoe het eraan toe gaat op dat moment. Dan kon ik laten zien wat eraan mij scheelt en hoe het hier aan toe kan gaan. Om dat beeld bij jullie weg te nemen van: Het gaat weer goed. Het is nog steeds de begrip waar ik zo na op zoek ben. Zou zo graag jullie laten zien hoe mensen met NAH leven. Hoe klein of juist hoe groot je leven dan kan zijn.

received_1644700798935702

Vandaag mochten we weer na Wolfheze en of ik nou wil of niet, gaat het goed of gaat het niet lekker, ik ga! Het is niet zo even, nee daar komt bij mij heel veel bij kijken voor mij. Een hoofdstuk dat nooit afgesloten zou worden. Ik ging, kwam en zag…. overwinnen nee dat zou nooit gebeuren. Al doe ik zo mijn best, het kan niet sas. Pijn veel pijn. Elke keer weer een steek die door merg en been gaat maar vooral mijn hoofd die continue knalt. Nooit meer kunnen zijn wie je was, maar zijn met een hele rugzak die nooit meer leeg zou worden. ACCEPTEREN heet volgens mij dat proces. Ik zoek en ik zoek maar ik vind mijn weg niet. De ene keer zit ik op het juiste pad en 1 minuscule stapje de verkeerde kant op is meteen heel mijn leven ontregeld. Een prikkel,een negatieve prikkel, onduidelijke prikkel of een te harde prikkel waardoor ik overprikkel raak. Ik probeer het uit te leggen maar het gevoel dat je niet gesnapt word is groot. Misschien maak ik wel weer een vertekend beeld, dat beeld van “DE” saskia die probeert te zijn wie ze was, die iets te veel erbij wil zijn en ver over grenzen gaat. Zeker, dat is elke dag minimaal 1x. Ik knutsel van alles op en aan elkaar om niet bezig te zijn met mijn hoofd, ik drink euh nee zuip veel te veel om even de oude mezelf proberen te zijn, probeer mijn sociale contacten te houden met de mensen die echt om me geven, de voor mij zijn en vooral veel dansjes te maken in de goede richting. Dan nog mijn paardjes waar ik gelukkig mijn structuur aan kan vasthouden. Met de hoop dat ik weer gauw rijdend kan “genieten”, nu train ik Iven elke dag/ om de dag aan de longen om aan te sterken. Wat kan die/mijn slungel lopen. Wij gaan er wel komen dat weet ik zeker alleen heeft het tijd nodig(al bracht dit mij toch wel even weer van het padje en zeker van mijn structuur)! Nu heb ik me andere toppers nog niet eens genoemd mijn eigen kids. Wat worden jullie groot en wat doen jullie het goed. Melle in een week tijd zindelijk, wat kun je dan TROTS zijn. Vajen die je de oren van je kop kletst. Beide zo verschillend en toch weer 1. De 1 is een spiegel voor papa en de ander is echt een spiegel van mama. Het is echt een ding voor mij, ik probeer zoveel mogelijk te zeggen ja ik wil genieten van alle momenten en dat probeer ik ook zoveel mogelijk in denkwijzen te doen. Ik kan het alleen niet voelen, ik ben niet een gewone mama die er altijd is. Deze mama zou er zijn als het goed met dr gaat, ik ben er alleen niet als ik moe ben, boos ben of ja heel vaak niet. Dat gaat allemaal wel met kleine stapjes vooruit. Accepteren komt ook steeds meer maar zoals je ziet blijft het elke dag lastig. 

received_1612194062187254

Dan Jordy die ondertussen ook stappen aan het maken is. Mij eindelijk zo af en toe op mijn plek kan zetten. Wat niet makkelijk voor hem is. Wat na het ongeluk nauwelijks gebeurde maar juist zo naar verlang. Je moet met mij heel duidelijk zijn, niet alleen hij, iedereen. Concrete afspraken maken. Mij als een klein kind meenemen, mij geen keuze laten de keuze zelf stellen. Met veel punt mij sturen al kan ik dat in het openbaar in 1 keer heel goed. Die vertekening. Waarom dan hier wel, thuis niet? Ja dat is voor mij ook een vraag maar het zit nog steeds in de executieve functie. Iets met de “eigenwijze ik” die doet in 1 keer dingen die eigenlijk helemaal niet kunnen. 

We proberen zoveel mogelijk het op onze manier te doen. Te doen hoe wij denken dat goed is. In Wolfheze vinden ze dat we erg onze best doen en dat is fijn om te horen. Ook dat dat wel positieve vruchten afwerpt. Het gaat alleen niet zo snel al de negatieve vruchten. We moet in ons leven, mijn leven, leven met een touw die veel kronkels heeft en waarschijnlijk nooit 1 streep zou zijn. 2 dagen gaat het goed 5 dagen wat minder of juist omgekeerd. Zolang mijn hoofdpijn niet erger word dan hoe die de laatste tijd is, is die nog net te handelen. Zou ik doorgaan met de laatste ophoging van de medicatie. Binnenkort ga ik nog wat vertellen waar ik allemaal nog meer mee bezig ben maar eerst maar even de aankomende periode door komen.

Slaap lekker allemaal ♡

 

P.s  Tante worden/Zijn maakt mijn leven wel mooier hoor

received_1614643235275670

 

Pompie dompie shit….

b2283cddf53ab2e432dbc5e78f2aef1e

Het gaat opzich best “goed” met mij. Veel mensen zie ik weer, wat ik wel erg fijn vind. Ik doe mijn ding en eigenlijk ook weer niet. Ik doe weer dingen die mij echt zo gek als een deur maken. Maar weetje: Elk gek zijn gebrek. Eindeloos dansen doet me zo goed. Nieuwe mensen leren kennen. Borrelen op zijn tijd. Het is weer zo cliché en weer zo waar. “Het zijn de kleine dingen die het doen”. Zoals de gedachten kunnen relativeren dat ik geniet van Melle die zijn dag heeft. Helemaal in zijn element. Als die zegt: Mama jij lief, mag niet weg! Ik denk gelukkig weer dat ik dat jochie voor geen goud wil missen. Het word gelukkig steeds meer dat de gedachten positief blijven. 

Dit bovenste stukje schreef ik 11 dagen geleden. Nu kan ik zeggen dat mijn wereld helemaal is omgedraaid. Ik voel me nutteloos en de gedachten draaien over uren in het negatieve. Machteloos en een totale niets nut. Ik verander elke seconde, ik kan heel weinig hebben op het moment. Ik probeer wel bij het positieve te komen maar het lijkt zo ontzettend ver weg. Het einde van de week word denk ik heel bijzonder. Kijk daar enorm naar uit, alleen geen duidelijkheid hoe het gaat lopen en dan raakt mevrouw helemaal van slag. Ja het ene moment kan ik uit me plaat gaan op de zwarte cross en hoppa een mooie bruiloft er achteraan en zo ben ik weer dat vrouwtje met nah. Ja ik had niet naar de zwarte cross kunnen gaan, ja dat was een goede optie. Weetje dat zijn de keuze die ik maak en ja dan is dit dus het gevolg. Zo zou ik dus tegen een ander zeggen eigenschuld dikke bult dus nu ook tegen mezelf. 

De neuroloog had ik vandaag weer gesproken en we hebben besloten de medicatie voor de hoofdpijn nog weer omhoog te gooien. Ik kan niet zeggen dat het slecht gaat maar ook niet goed. 2 weken geleden liep ik nog met elke dag hoofdpijn en zo weer een week niet en dan kom die weer om de hoek zetten voor een paar dagen. Van heftig tot echt ondragelijk. Word je natuurlijk ook niet vrolijker van.

f6ccdb4e721109531d68fe8b900f5509

Dat is ook nog zo’n ding als ik in het rode zit. Mijn klaag modus en dat ben ik zo zat. Ik ben helemaal niet iemand die de hele dag wil klagen maar toch ik doe het wel. Dan wil ik liever even alleen op de wereld zijn. Zo’n hekel aan mijn eigen gedram, wil daar ook gewoon niemand mee belasten. Toch gebeurt het regelmatig en heb ik dat zelf niet eens door. Later denk “mens wat maak je druk, er zijn ergere dingen”. Niemand spreken of gewoon even echt alleen zijn.

Ik denk dat ik meer moet gaan doen dan thuis zitten. Dan hoop ik dat ik meer kan ventileren. Minder ga irriteren aan de dingen thuis, minder nutteloos voelen, minder de auto pakken om even weg te zijn etc etc. Op deze manier gaat het nu niet lukken. Heb constant het gevoel dat ik weg moet. Ik vlucht, vlucht voor mezelf. Het onder ogen komen van me beperkingen.

Door de afgelopen tijd weet ik ook dat vrienden komen en gaan. Als ze gaan moet je ze ook lekker laten gaan. Dan verdienen ze je vriendschap niet, hoe hard je ook je best doet. Gelukkig ben ik blij met de vrienden die ik wel heb en je zo een onverwacht cadeautje sturen om te laten weten dat ze blij met onze vriendschap. Thnx?. Dat maken de dingetjes er omheen heel wat lichter op dat moment. 

Ik hoop nadat ik dit heb geschreven dat er een ander hoofdstuk begint en weer de berg naar boven mag beklimmen. Iedereen een hele fijne week.

 

 

Ik wil dat, mij hoofd wil dat

IMG_20170621_104220

Daar was je dan weer. Wolfheze. Kleine stapjes blijf ik vooruit gaan. Toch steeds meer voel ik een gat komen. De hoofdpijn die blijft. Geen voldoening halen uit mijn acties. Niet gauw of niet te vreden zijn met wat ik heb of doe. Niet kunnen stoppen. (Dat is uitgewezen dat dat bij mijn NAH hoort. Kapot, kapot en kapot). Als je met mij een sprong waagt zou die sprong niet eindigen, je moet door tot dat ik zeg het is klaar. Daarom neem ik die sprong vaak niet en ga ik weer balen dat ik het niet heb gedaan.

IMG_20170621_104241

Wanneer mag het dan een keer klaar zijn? Wanneer ben ik eens een keer te vreden? Ik zoek naar perfectie, dan mag ik heel lang gaan zoeken. Die is er niet. Terwijl ik dat nu zo schrijf denk ik ja waarom blijf je dan zoeken? Tuurlijk, als mijn hoofd eenmaal bezig is dan denk ik niet meer realistisch. In mijn hoofd kan alles wat niet kan. Mijn hoofd drijft door, zal zorgen dat ik op een bestemming kom die onmogelijk is toch blijkt het dan niet zo onmogelijk te zijn en smaakt het naar meer. Ja het klinkt vaag, vind ik netzo maar het is wel hoe dat mij gaat. Ik kom en ik ga. Het is zwart maar tegelijkertijd is het een heel fijn iets waar ik ben. Die black out. Ik ben daar veilig en word gesnapt. Dan kom je weer in het hier, in het nu en dan denk ik: hoe dan? Waar is het fijn? Hoe, ik word gesnapt? Je blijft elke keer weer je verhaal vertellen en heb niet echt het idee dat ik word gesnapt. Als je dan verteld hoe dat bij je werkt. Heb ik altijd het idee dat ze denken die is helemaal koekoek. Dat snap ik ook als jij mij 8 jaar geleden mij zo’n iets zou vertellen had ik ook gedacht koekoek.

 received_1585934148145701

Ik ben nu veel “wijzer” dat ik nu zelf wel weet dat het niet aan mij ligt. Het dat ongeluk geweest is die veel in mijn hoofd kapot heeft gemaakt. Toch ben ik voor de buiten wereld “normaal”. Dat maakt het denk ik voor mij wel zwaarder al heb ik dat al vaak uitgesproken hier en ook wel in gesprekken met mensen. Sommige mensen snappen jammer genoeg nog steeds niet dat je met mij geen spelletje kunt spelen. ( Ookal wil je het niet ik weet en zie alles). Wel ticket to ride of rummikub hoor dames. Dat verlicht mij en geeft me zoveel energie dat mensen ondanks weten hoe koekoek ik kan zijn toch met mij gezellig willen doen en me uitnodigen. Mee worden gevraagd naar een festival of gewoon dag chillen etc word dan wel erg door mij gewaardeerd en ben dankbaar dat ik wel zulke moatjes heb. Oja of de topper die me paard en mij meenemen voor een eerste proefles bij de rijvereniging. Veel dingen waar mee ik aan de slag mag maar in mijn beleving heb ik genoten, mijn hoofd was op dat moment leeg.

received_1585933988145717

 Ja het zijn kleine, grote dingen maar o zo blij dat ik die toch mag ervaren. Jullie zijn zo lief!

Dat was even een kleine update

Fijne dag allemaal.

IMG_20170621_105322

Hoe dan? Zo dus!

received_1571325042939945

Morgen na morgen denk ik weer, hoe dan? Hoe ga ik deze dag overleven ( klinkt best dramatisch, helaas is dat echt mij denkwijzen). Het zijn heel vaak de kleinste dingen die mijn dag over hoop halen. Het weer bijvoorbeeld, ik maak er altijd maar een grapje van naar anderen maar de meesten hebben niet in de gaten dat mijn dag dan echt op zijn kop staat. ( ik besef me ook echt wel dat ik vast niet de enige ben, alleen hoop ik dat bij jullie de executieve functie dit dan wel overneemt). Eigenlijk helemaal stil sta op dat moment. Elke keer weer denk ik de volgende keer zou ik er makkelijker mee om kunnen gaan. Nee helaas, het kan niet in 1 keer regen maar het kan ook niet in 1 keer 27 graden zijn eigenlijk kan het beter geen weer zijn. Ja dan zit ik dus in het verkeerde land en denk dat ik dan nergens het geschikte land ga vinden. Al blijf ik me erg goed voelen bij het klimaat van Curaçao wel heel relaxed. Verhuizen? Voor mij wel een optie maar voor mij wederhelft helaas niet.

received_1563403330398783

Wat gebeurt er dan?

Ik kijk al expres geen weerberichten want die misleiden mijn gedachten en gemoedstoestand. Ik heb nu op het moment heel veel met het weer te maken want als het zoals de afgelopen dagen ‘stormt’ kan ik niet paardrijden maar dan valt die planning helemaal weg en moet ik het spontaan gaan invullen. De tijd dat ik zou paardrijden, moet spontaan een nieuwe tijd vinden om alsnog te kunnen paardrijden. Dat lukt nog niet echt. Ik word daardoor erg dwangmatig, niet alleen dat: Erg down en sta als het ware stil. Het slaat vrijwel meteen op mijn executieve functie. Geen wandeling of handeling schud ik zo even uit de mouw. Iemand moet het voor gaan doen alsof je met een peuter te maken hebt. Meestal als dit gebeurt heb ik geen begeleiding of iemand die me daarbij kan helpen in de buurt. Daarom vond ik het fijn om klanten te hebben, die stuurde me, bestellingen dus tijdsdruk en dat was daarin tegen weer niet zo goed, daardoor kon ik de dag tenminste af maken. Zoals in Wolfheze die konden je als het moest 24/7 begeleiden. Dan moet ik denken aan het begeleid wonen. Nee dat wil ik niet. Dusssss……….. Ik zou dan toch een andere manier moeten gaan vinden. Dit word zeker niet makkelijk, nog steeds waar een wil is is een weg.

received_1571324536273329

Mijn hoofd wil zoals altijd wel maar nu net iets meer weer eens heel erg veel omdat ik nu door het weer op meerdere locaties ben krijg ik ook op die plekken allemaal nieuwe prikkels. Waardoor er weer overprikkeling ontstaat en gauw val in een boze bui. Dit kan binnen seconden zich keren in een niet boze saskia. Het kan ook zijn dat ik daar aantal dagen in blijf hangen. Weer die executieve functie die het overneemt. Op dat soort momenten moet ik hele strenge afspraken hebben staan en moet ik eigenlijk alle minuut kunnen handelen. Niet een uur later want dan barst zo wie zo de bom. Ontspannen is dan het beste medicijn, creatief bezig zijn. 

received_1571324236273359

Met de begeleiding zijn we nu samen bezig met een nieuwe planning. Dan vooral in de projecten waar ik mee bezig ben. Dat lukt me wel redelijk goed dit is de 2de week en kan mij er tot nu toe echt aan houden en het mooiste is nog ik heb in bijna 2 weken tijd al 5 projecten afgerond. Ik heb nog zoveel dingen die ik wil maken, is gewoon soms niet leuk meer hoeveel ideeën ik heb. Laten we maar eerst zien als ik in deze flow verder kan gaan en dan zien wat er nog meer in zit.

Dit was een kleine update.

Tot de volgende keer maar weer

IMG_20170608_205344

 

7 jaar geleden die ene 22 mei 2010

11-07-2010-opgezet-084-550x550

Vandaag is het dan weer zo’n dag dat ik liever de ogen heel lang dicht knijpt. Als iemand je herinnert: Toen lag je te vechten voor je leven en kijk nu.

Ja daar lag ik dan te krijsen van de pijn eigenlijk al zo dichtbij het einde. Toch is er iemand die ik nooit vergeet die mij zei: Sas, het is nog niet jou tijd. Bam, daar was ik weer 3 dagen later,  eerst ben je gewoon Saskia, haha daar moet ik wel een beetje om lachen ik weet niet of ze me zo gewoon vonden. Dat boeit ook niet. Naar dat moment was ik Saskia met het ongeluk. ‘Ach deerne, wat hebbie ut dr goed vanaf bracht’ of ‘ie hebt wa donders geluk gehad’. Dat zou ik ook zeker niet ontkennen, nee ik heb geluk gehad dat ik er zo uit heb mogen komen. Alleen ik heb ook heel veel pech gehad dat ik op dat tijdstip op de verkeerde plek was. Dat is die andere kant. In het begin dacht ik ook dat heb ik maar mooi overleefd. Tot dat je achter vele dingen komt, tot een besef dat je heel erg veel dingen kapot hebt en nog steeds elke dag voor moet vechten.

Het is mij overkomen en ik was te eigenwijs om dood te gaan. Precies zo is het, net zo eigenwijs als ik nu met mij leven door ga, ook met alle beperkingen. Grote knepen, kleine knepen gewoon gaan. Ik wil niet meer achterom kijken en toch zou ik volgend jaar ‘8 jaar geleden’ denken. Hoe graag ik zou willen dat het niet was gebeurt , elke dag als vandaag zou nooit meer een dag worden zoals de dag voor die zaterdag 22 mei 2010. Aan de ene kant bekijk ik het met een scherp oogje, want voor niemand word het ooit dezelfde dag als die dag. Op dat moment zaten 30.753 mensen op de wc, 124.923 mensen waren op dat moment onderweg naar het werk , 90.162 mensen waren onderweg naar hun sport of waren al druk aan het sporten, 54.931 mensen hadden toen seks, 424.092 mensen stonden net op, 9.000.010, waren netjes hun boterham aan het op eten en ik was 1 van de 16 miljoen mensen die op dat tijdstip met een privéjet in 10 min van laren naar Enschede vloog. Je collega’s die denken dat er een politie over hun heen gaat en tegen elkaar zeggen: ze komen je halen. Helaas lieverds, ze kwamen mij halen en hoe.

Ik probeer er maar gewoon een klein grapje van te maken en toch te genieten van het mooie weer en niet helemaal terug te keren naar die ene dag. Vandaag ben ik de brandweer Laren, ambulance personeel en alle mensen die erop dat moment waren extra dankbaar voor het redden van mijn leven!

Zonnige dag allemaal? 

s_NKM_100522-11-95x95

Vot d’r met & let it be

395461c2ee69a2e7583176fbd108791c

Koppijn, hoofdpijn whatever ik heb het maar mooi weer een week, gratis en voor niks, het zicht dat zei ‘toedeloeee’! Zo vrolijk word ik er dus niet van helaas. Ik had net de positieve flow erin zitten. Waar is die nu gebleven? Geen idee maar niet in mijn lichaam. Verdomme man waarom moet jij alles voor mij verpesten. Stom hoofd…. Het ging zo goed. Het slapen zullen we dan maar niet over hebben want dat is ook weer fc knudde. Ik zeg: VOT D’R MET.

De structuur moet ik zeggen gaat redelijk goed. De paarden is wel echt mij ding en kan ik tenminste nog wat op een dag bereiken en heb ik voldoening. Dat houd het me nu op de been, een drive. Mooi dat het zo kan en laat dat alsjeblieft zo 

9d0d647bc505b029a5372ba5833dbe5f

Afgelopen dinsdag naar Wolfheze geweest voor een gesprek. Dit was wel erg positief en stonden te kijken van de vooruitgang die ik/ wij hebben geboekt de laatste 3 weken. Daar word je wel blij van als je dat dan hoort. Ik blijf wel gesprekken daar volgen omdat het toch wel goed is en dat we daar goed kunnen praten. Over 4 weken gaan we er weer heen. Oja de psychiater zat er ook nog even bij om te kijken naar medicatie. We laten het nu even zo door gaan als mijn slaap nog minder word dan moet ik aan de bel trekken en kijken we dan verder maar nu gelukkig nog niet.

Piekeren overdag is zo vermindert nu met de drukte die ik thuis allemaal kan doen, zo fijn en ook dat ik daar zo in gesteund word door iedereen. Eindelijk een begin, lijkt het op. Nu is het probleem wel dat ik het piekeren naar de avond heb geplaats of nee mijn hoofd heeft het daar geparkeerd en denkt red oe d’r met. Kan daardoor niet in slaap komen. Dit speelt nu zo’n 4 weken en in Wolfheze heb ik die periode ook gehad. Ik denk dat ik die periode uit moet zitten en dan vanzelf weer wat anders komt. Aangezien dat altijd zo bij mij gaat. Ik ben op mijn hoeden en zeker voorbereid.

Gisteren heb ik een ontzettend leuke dag gehad met het 4de van de Witkampers.  Wat een gezellig team is het toch. Ik kon de dag erg goed volhouden. Smorgens veel gerust en vandaag moet ik het ook rustig aan doen. Dat heb ik er zeker voor over. We zijn naar een escape room geweest. Erg leuk en ik denk echt dat ik mijn beroep ben mis gelopen. Ik ga denk ik maar bij de politie. Rechercheur met S.A.S. , de brandweer lijkt me ook nog steeds gaaf. Of dan toch maar “Ambulancier” of Ambulance broedster. Kijk daar gaat mijn hoofd alweer heen. Alles is altijd bij mij mogelijk. Soms wat grote hindernis, maar soms moet ik gewoon de hindernis neem en gaan!

c135e3692697647c374bf5371b1a5706

Het knutselwerk stond op een laag pitje in het maak proces. In mijn hoofd natuurlijk niet. Ik moet eerst even heel wat werk afmaken en dan ga ik pas echt echt beginnen. Het krijg wel steeds meer pootjes om op te staan. Dan is het nog een kwestie van het officieel maken. Alleen moet ik mezelf ervoor waken dat het niet te snel en veel word. Een beetje vaag is het wel vind je niet? Achja, thats me!

Fijne zondag

Ja, Hallo, its me, Saskia

IMG_20170420_111608_007

Dat dus!!

Weken ben ik mezelf aan het begeleiden met onderanderen ambulante begeleiding, telefooncontacten,  gesprekken etc. Ik heb op het moment het idee dat ik begin te bloeien. Van trots, ‘liefde’, onzekerheid, creativiteit, adrenaline, chaos en horen jullie dit een kleine beetje woede, wel veel piekeren. Ik weet niet of dit weer een groot gat gaat worden waar ik kilometers naar beneden zal donderen. Toch denk ik, dat ik een stuk heb gevonden van mezelf, een puzzelstukje dat op dit moment mij redelijk goed laat voelen.

*Ik kan hoofdstukken afsluiten.

*Ik probeer weer dingen op te pakken.

*Langzaam maar zeker begin ik mij nieuwe genieten te ontdekken.

*Woede aanvallen kan ik beperken en heb er een vingertje grip op.

Kijk nou eens Sas, you did it! Ja en dat ben ik naar een goed gesprek met een bijzonder iemand achter. Ik wist het voor mijzelf al wel, alleen het is zo aparte gewaarwording. Ik heb echt een geschenk van boven gekregen. Hoe dan? Ja hoe dan? Geluk bij een ongeluk!

IMG_20170420_111608_041 

Tuurlijk er zijn nog vele punten waar ik aan moet werken. Het gaat ook nog veel te veel met ups en de downs. Hoe realistisch is het om te denken of dat nog anders zou kunnen worden? Ik denk dat dit mijn “ik” nu is. Wat ze mij al langer probeerde te vertellen. Verschillende mensen. Bijzondere mensen. Vertelde mij dat ik er mag zijn. Dat ik mezelf eens wat vaker mag aan kijken en mag zeggen”ja, dit ben ik”. Mij niet schuldig hoef te voelen naar niets of iemands. Mezelf accepteren dat ik niet meer kan wat ik kon maar doe wat ik kan.

Terwijl ik dat probeer te doen zie ik dat er weer een poort word geopend om verder te zoeken naar passende puzzelstukjes. Met al mijn 1639 vragen, 21 creatief los liggende projecten, mijn 13 onzekerheden, 521 boze gedachten en zoveel meer maar vooral dat wazige NAH hoofd die bepaald. Heb ik het idee dat ik op een vooruitkijkende weg ben en dat zit me lekker.

IMG_20170420_111608_026

De ene keer zou ik reageren het gaat niet goed, een uur verder gaat het redelijk. Ik denk echt dat ik hem begin te snappen. Dan nog iets. Niet meer iets aan trekken van andere grote mensen. Laat ze zelf een dag leven zoals het hier gaat kijken of ze het dan nog beter weten. Ik probeer te zeggen dat dat me nog steeds heel erg aangaat en mij daar veel te veel door laat lijden door wat een ander zegt. Zoals ze zeggen is mijn gevoel, ookal is die ver, hij heeft wel gelijk en probeer nou eens op jezelf te vertrouwen. Jou gevoel heeft jou eigenlijk nog nooit in de steek gelaten alleen is die nog in de verstop modus. Alleen als je hem echt nodig is dan is hij er wel.

IMG_20170427_121823_708

Laatste weken  heb ik teveel mee gemaakt. Er daarom benoem ik het allemaal niet. Hoogte punten zijn er zeker geweest. Melle die weer naar mij toe komt en zegt; mama mama helpen. Dit was er even niet dus vind het erg fijn. Wij naar eigenlijk niet groots en eigenlijk wouden ze er niks aan doen toch voor de eerste keer naar mijn zusje en Sascha naar haar huis geweest, ze zijn die dag in het huwelijks bootje gestapt.  Uiteindelijk een hele indrukwekkende dag gehad ( voor mij zeker). Zo aan de rijn, zo mooi en zo bijzonder. Ik zag daar echt weer de ik die ik graag wil zien. Alles is dan anders. Weg van alle shit niemand die je daar kent alleen dierbare, ik zeg geslaagd. De weken ernaar veel twijfel, piekeren en toch een redelijke dagen hebben. Op dit moment ben ik een droom aan het verwezenlijken en dat gaat vanaf vanmiddag echt beginnen.

Ik ga er voor nu niks over loslaten maar ik hoop snel weer te kunnen bloggen dat ik kan laten zien waar ik mee bezig ben. Ja met te veel ??? …. maar dit is wel weer een grote uitdaging en ik heb er zin in!

Tot de volgende keer