Omhoog

Ik sluit dit jaar alvast af…

Weer een veel bewogen jaar, 2017, wat een moeilijk maar ook mooi jaar!

received_1811954835543630

Mijn jaar, 1 januari, begon met een nachtmerrie, uitval van mijn ogen, gelukkig is het terug maar moet elke dag weer verdacht zijn dat het elk moment weer kan gebeuren. Helaas is er de laatste 2 weken weer een uitval verschijnsel bijgekomen. Een voet die niet mee wil met de rest van het lichaam. Helaas, ook deze zou vast wel vaker om de hoek komen zetten. Hoe meer mensen zeggen, wat vervelend maar daar kun jij wel mee leven, hoe moeilijker ik het ga vinden. Dan denk ik maar jullie weten niet beter, is het heel normaal dat je lichaam geen problemen ondervindt. Of dat het heel normaal is dat je met elke dag barstende koppijn rond loopt en dan gewoon even niks ziet, of niet kan lopen. Jammer blijft dat elke keer weer, dat onbegrip. Dat betekend niet dat ik niet dankbaar ben, dankbaar ben dat ik er nog steeds mag zijn! 

received_1811954928876954

Ik heb dit jaar heel veel mogen leren. Van mij beperking, van mij begeleiding en alle mensen om mij heen. Ook van mensen die met mij mee kijken van bovenaf, hun stem, hun aanwezigheid. Ik moet mezelf leren accepteren, zolang ik dat niet doe. Kan de rest van de mensen mij ook niet nemen zoals ik ben. Elke dag lever ik een strijd met mijzelf, alleen ik denk dat dat nooit weg zou gaan, kan daar de ene dag  redelijk mee leven, de andere dag helemaal niet. De ene dag zou ik alles kunnen wat een “normaal” iemand kan en de andere dag ben ik een kasplantje, waar nauwelijks geluid uit komt. Al ben ik in mijn hoofd veel verder met het bereiken van begrip voor hersenziekte, hersenbeperkingen. Ooit denk ik dat het duidelijker word,  zie ik nu steeds meer boeken verschijnen die uitleg geven over NAH niet aangeboren hersenletsel.

received_1811954815543632

Als gezin… word het steeds zwaarder, zou ik waarschijnlijk nog meer hulp moeten gaan accepteren. Niet alleen ik ook Jordy die op zijn tenen loopt en absoluut geen openbaarheid aan wil geven. Nu gelukkig op aandringen van de systeemtherapeut inziet dat er iets moet gebeuren. Een opluchting voor mij, knokken tegen een muur doet zeer, heel zeer. De kids beginnen steeds meer te snappen, ik vecht enorm in mij hoofd tegen mijn emoties wanneer komt die huilbui nou in plaats van dat komen er 243 woedeaanvallen voor terug. Het is echt zoeken. Vaak denk ik dat ik liever uit huis word geplaatst. Rust rust rust. Niet alleen in de opzichten van mij maar ook dat van de familie. Als jullie mij zien, zien jullie Saskia die gewoon een dag Saskia kan zijn die dagen ervoor veel dingen heeft moeten laten om die dag erbij te zijn. Saskia die dagen erna helemaal kapot is en die eigenlijk geen prikkel kan verdragen. Die op elk moment uit elkaar kan springen. Het is ook moeilijk om te snappen of in te zien wat erop die momenten gebeuren. We knokken 2018 gewoon samen door en zien wel hoe het gaat lopen. 

received_1811954868876960

Creatief gezien ben ik nog lang niet klaar. Ik leer zo makkelijk door. Steeds meer dingen ga ik hierin leuk vinden en het mooiste is dat het me ook gewoon lukt en zoveel energie opleverd. Ook schiet ik hier wel erg vaak in door marathons haken heb ik er al wel niet op zitten non stop, gaan met die banaan. Ben met erg leuke ontwikkelingen bezig, waar de ontknoping niet lang meer op zich laat wachten. Hier bloei ik aan op, laat mij gaan.

received_1811958682209912

Op het moment ben ik redelijk stabiel net als de afgelopen weken. Gewoon doorgaan. Alleen met deze dagen kerst / oud en nieuw/ vakantie is er geen structuur en moet ik zien dit te “overleven”. Met begeleiding heb ik het zo ingevult dat ik er wel doorheen ga komen alleen barst mijn hoofd nu al bijna als ik eraan denk. Nachten heb ik er al wakker van gelegen, eczeem is ervan op komen zetten en mijn hoofd is alles behalve rustig. Dit blijven lastige dingen, tijden voor mij en mijn gezin. Hoe kom ik hier weer uit, ga ik echt gewoon door of is het toch net te veel en levert het een vette terugval op? Dit is helaas niet te verkomen, we moeten voorbereidt zijn op het ergste, dan kan het alleen maar meevallen.

received_1811954858876961

Nou heb weer genoeg geschreven.

Ik wil ook dit jaar mensen bedanken die mij zoveel liefde hebben gestuurd, kaartjes, bloemen, chocolades niet te geloven uit welke hoeken je dat mag krijgen. Geweldig allemaal, hartstikke lief enorm bedankt. Een vriendin die altijd achter mij staat, al spreek je elkaar even niet thnx moatie, een vriendschap die herenigd is, mij zo lief, zo goed helpt met mij en mij paard. Erg dankbaar. Dan mijn lotgenoot, mijn soulmate waarbij ik in een spiegel kijk en echt alles mee kan delen, zo fijn! Sws al mijn vriendinnen bedankt dat ik mag zijn wie ik ben. Jordy de topper, die toch maar met zo’n kronkelhoofd kan leven, dat is echt wel een dingetje wat niet altijd gezegd word maar hij doet het maar wel. Mijn familie die er altijd is, alsof het de gewoonste zaak van de wereld is voor mij en mijn gezin klaar staat. Begeleiding die alles probeert om mijn dag zo verdraagzaam mogelijk te maken. Als ik je ben vergeten, ook bedankt voor de mooie dingen in 2017 en heel erg graag tot in 2018!

Iedereen hele fijne kerst & een knallend uiteinde??

 

Kleine terug val..

Even niks van me laten weten. Klopt het gaat even niet zo lekker. Ik houd me hoofd boven water maar daar is alles mee gezegt. Klap van de larense kermis? De nierbekkenontstekking die al langere tijd in me lichaam zit? Te veel hooi op me vork genomen? Te veel dingen doen waar ik niet achter sta? Het kan allemaal mee spelen. Er zijn te veel dingen gebeurt de laatste maand en het heeft gewoon even tijd nodig ben ik bang voor. 2 weken geleden dacht ik “YES daar ben ik weer” meteen pakte ik mijn afspraken boekje erbij en zette weer genoeg in actie, maar dat was ook een struikelblok. Het weekend volgende en ik raakte als maar meer mezelf kwijt. Mijn hoofd zit vol, vol ideeën, helaas ook met een hoop rotzooi een hele hoop. Ik wil het niet, alleen het lijkt wel een web waar ik in verstrikt ben geraakt. Sommige weten goed gebruik daarvan te maken en walsen zonder pardon over mij heen. Alleen ik ben degene die dat zelf laat gebeuren en het ergste nog IK sta het toe. Hoe stop ik dat? Is dit mijn zelfvertrouwen? is dit ik? Is het mijn kronkelhoofd? of waar zit dat hem? Ik weet het niet, wel weet ik dat dat pijn doet en als ik oprecht zou kunnen huilen wou ik dat wel 131 dagen doen. In plaats daarvan loop ik weer over van woede aanvallen. Ik wil dat die waas voor me ogen verdwijnt, geen lelijke dingen naar buiten floep en zeker niet de mensen waarvan ik houd pijn doe. Toch gebeurt het de laatste tijd te veel. Vliegt het service je lettelijk naar je oren, vallen er rakelings klappen. Te veel dingen die ik vergeet. Sommige dingen wat juist elke keer weer door mijn gedachten spookt. Niet is te stoppen. Het heeft mij 1 keer goed beschadigd en dat raak ik niet meer kwijt. Het verleden herhaald zich in mijn hoofd maar ook in de werkelijkheid, ik ben bang, heel bang. Ik kan het niet mondeling naar buiten brengen, probeer het wel alleen ik kom niet op de juiste woorden. Terwijl ik hier zonder aarzeling weet te typen. 

Niks is wat het lijkt. 7 maanden zaten er een jaar geleden bijna op het avontuur in Wolfheze. Elke dag denk ik nog terug aan die mooie zware tijd, alles wat het mij gebracht heeft. Al gaat het nu even minder ik weet dat ik op een dag sterker dan ooit zou zijn. Het is nou eenmaal zo dat ik val en op sta en soms val ik heel diep en soms is het valletje niet eens echt een val te noemen. Het zijn soms de kleine dingen die mij laten struikelen wat het gat heel groot kan laten lijken. Ik ben moe, heel moe, rust heb ik nodig maar ik wil door. Ik heb te lang stil gestaan, te lang mij laten leiden door wat anderen van mij willen of juist verwachten. Ik ga een keer punt maken. En die verwacht ik binnen nu en een jaar of 32. Nee kijk daar gaat het fout. Ik verwacht te veel. Ik ga nu leven zoals de oude wijze man zei: 

Zat aan de bar met een glas een oude wijze man
Hij zei dat die nog maar een paar dagen had
Dus pak het leven, pak alles en ga er mee op pad.

En hij zei:
Leef, alsof het je laatste dag is
Leef, alsof de morgen niet bestaat
Leef, alsof het nooit echt af is
En leef, pak alles en ga er mee op pad!

Dat is dus wat ik wil, ik wil schijt hebben aan iedereen die wat over mij denkt en van mij vind. De dikke vinger kunnen opsteken of alleen maar kunnen denken fuck you tot aan Shanghai en weer terug. Ik wil doen wat mij gelukkig maakt. Ik wil niet bang zijn om mensen kwijt te raken, want ook is mij verteld als iemand afstand van jou doet is diegene jou niet waard, of kiest diegene juist zijn eigen weg. Laten gaan. Ik wil me niet meer laten lijden wat een ander doet, ik ben zelf krachtig genoeg om alleen op mijn benen te staan. Ik had in Wolfheze juist geleerd hoe goed ik ALLEEN kon doen wat ik echt wil. Nee zeggen!!

Lucht me zo op nu dit eruit is, ik denk dat dit een begin is van de volgende de knop die bij mij om moet. Hoop dat ik binnenkort ook meer kan vertellen over een keerpunt alleen moet helaas weer hem een beetje op schuiven. Oké, beter 1 keer goed, dan 26 keer de helft van de helft. Iedereen een hele fijne zondag. Zoals het weer ons laat zien naar regen komt zonneschijn.

Oja ik wil nog weer even mensen bedanken voor de kaartjes en de bloemen die ikmheb mogen ontvangen. Niet te vergeten de uitjes waarin jullie mij meenemen. Het geeft me keer op keer net de extra kracht om door te gaan. Het zijn echt de kleine dingen die het hem doen, jullie zijn toppers, stuk voor stuk.

 

Tik tak en dooorr.. wattan noe, zonder boem!

received_1670730329666082Zooo… om er niet te lang tussen te laten komen dacht ik daar is weer een berichtje van mij en eigenlijk best positief.

received_1670733102999138

Nog 1 nacht te gaan dan barst hier in het mooie Loarne het feest weer los. Weken heb ik hier naar uitgekeken. Weken leef ik vooruit. Veel rusten.. Wat dan eigenlijk wel te weinig gebeurd door dat drukke koppie. Na dat ik vorige keer het bericht had geplaatst en met een aantal te hebben gesproken, “dacht ik: “Ik doe wat voor mij goed is en verder kan iedereen de boom in”. Ja, dat dacht ik toen maar in die week tijd wil jij niet weten wat er allemaal in mijn hoofd rond ging of hoe vaak die gedachten van “de boom in” wel niet zijn geswitcht. Kan je vertellen dat dat niet bij 374 keer bleef maar oké, we dwalen af! Ik ben vanaf toen gaan doen, doen en doen. Me energie moest ik even kwijt aan spullen maken. Wel impulsieve dingen, tja dat ben ik. Heb vooral veel leuke dingen gedaan, een soort van vakantie voor mij. Uiteten geweest, shoppen, veel met de kinderen spelen en maandag naar het strand geweest gisteren weer lekker gewinkeld en daarnaast het paard en houtbewerking/cadeaus maken ook weer lekker opgepakt. Dat klinkt allemaal wel goed toch? De woede aanvallen zijn er elke dag maar ik vind ze minder heftig en minder lang, ook dat klinkt goed toch? Toch vraag ik me af wanneer gaat die knop weer om. Soms moet ik daar gewoon niet aan denken en door. Ik ben op dit moment blij met hoe het gaat en morgen kijken we wel weer verder…. hmm, ik weet niet hoor… Ja maar morgen.. hoe zou dit gaan.. hoe dit en hoe dat, willen ze wel? Die vragen zijn echt maar een mespuntje van gedachten die nu door mijn hoofd spookt en ondertussen type ik vrolijk verder. Eerder zou ik nu al zijn gebarsten want dan is het tik tak… boem. Nu kan ik mijn geduld bewaren, nee mijn woede beheersen. Dat is best fijn als het niet zo’n explosie is in chaos maar in creatieve uitspattingen.

received_1670737316332050

Nu de zin in de Loarnse karmse, dat is enorm en wat ik met alle wil weet te begrenzen. Ja ik ga 4 dagen feest vier. Hoe dan? dat zie ik dan wel weer maar het word mijn feestje net als het voor velen hun feestje word. Ja ik heb er voor over om na die tijd een week of 1 of 2 niks tot nauwelijks te kunnen. Heb een jaar moeten missen dat gebeurt me dit jaar niet weer, nee! Met als topper van een meid die voor mij een hotel overnachting won die ik samen met haar ga verzilveren in hotel de Achterhoek maakt dit het weekend toch wel echt compleet. Ja ik heb er zin in en nee ik gedraag me niet.  

Iedereen die dit leest uit loarne maak er een heel mooi feestje van net zoals ik dat ga doen, ik zeg prooost!!

Howdy ho, vertekening?

received_1612193978853929

Het is al weer even geleden dat ik überhaupt stil stond dat ik ook nog een blogg heb…

Juist vandaag. Wat zou ik graag willen huilen niet alleen nu, elk moment dat ik met zacht gezegd rot voel. Het is pijnlijk om te horen, nee om tegen jezelf te zeggen dat je een ontiegelijke heks bent of kunt zijn. Hoe boos ik ben, Hoeveel rotzooi er helaas uit dat strotje komt en hoeveel rotzooi ik bij elkaar kan slaan, trappen of gooien. Het is zo en ik kan zeggen ik kan er niks aan doen, het is dat zwarte gat dat niet voor zichzelf in staat is. Op die momenten ben ik niet reëel. Maar het gebeurt me wel keer op keer op keer. Ik schaam me ervoor, alleen blijft het zo dat het wel dagelijks gebeurd. Ik zou zo graag jullie willen laten zien hoe het eraan toe gaat op dat moment. Dan kon ik laten zien wat eraan mij scheelt en hoe het hier aan toe kan gaan. Om dat beeld bij jullie weg te nemen van: Het gaat weer goed. Het is nog steeds de begrip waar ik zo na op zoek ben. Zou zo graag jullie laten zien hoe mensen met NAH leven. Hoe klein of juist hoe groot je leven dan kan zijn.

received_1644700798935702

Vandaag mochten we weer na Wolfheze en of ik nou wil of niet, gaat het goed of gaat het niet lekker, ik ga! Het is niet zo even, nee daar komt bij mij heel veel bij kijken voor mij. Een hoofdstuk dat nooit afgesloten zou worden. Ik ging, kwam en zag…. overwinnen nee dat zou nooit gebeuren. Al doe ik zo mijn best, het kan niet sas. Pijn veel pijn. Elke keer weer een steek die door merg en been gaat maar vooral mijn hoofd die continue knalt. Nooit meer kunnen zijn wie je was, maar zijn met een hele rugzak die nooit meer leeg zou worden. ACCEPTEREN heet volgens mij dat proces. Ik zoek en ik zoek maar ik vind mijn weg niet. De ene keer zit ik op het juiste pad en 1 minuscule stapje de verkeerde kant op is meteen heel mijn leven ontregeld. Een prikkel,een negatieve prikkel, onduidelijke prikkel of een te harde prikkel waardoor ik overprikkel raak. Ik probeer het uit te leggen maar het gevoel dat je niet gesnapt word is groot. Misschien maak ik wel weer een vertekend beeld, dat beeld van “DE” saskia die probeert te zijn wie ze was, die iets te veel erbij wil zijn en ver over grenzen gaat. Zeker, dat is elke dag minimaal 1x. Ik knutsel van alles op en aan elkaar om niet bezig te zijn met mijn hoofd, ik drink euh nee zuip veel te veel om even de oude mezelf proberen te zijn, probeer mijn sociale contacten te houden met de mensen die echt om me geven, de voor mij zijn en vooral veel dansjes te maken in de goede richting. Dan nog mijn paardjes waar ik gelukkig mijn structuur aan kan vasthouden. Met de hoop dat ik weer gauw rijdend kan “genieten”, nu train ik Iven elke dag/ om de dag aan de longen om aan te sterken. Wat kan die/mijn slungel lopen. Wij gaan er wel komen dat weet ik zeker alleen heeft het tijd nodig(al bracht dit mij toch wel even weer van het padje en zeker van mijn structuur)! Nu heb ik me andere toppers nog niet eens genoemd mijn eigen kids. Wat worden jullie groot en wat doen jullie het goed. Melle in een week tijd zindelijk, wat kun je dan TROTS zijn. Vajen die je de oren van je kop kletst. Beide zo verschillend en toch weer 1. De 1 is een spiegel voor papa en de ander is echt een spiegel van mama. Het is echt een ding voor mij, ik probeer zoveel mogelijk te zeggen ja ik wil genieten van alle momenten en dat probeer ik ook zoveel mogelijk in denkwijzen te doen. Ik kan het alleen niet voelen, ik ben niet een gewone mama die er altijd is. Deze mama zou er zijn als het goed met dr gaat, ik ben er alleen niet als ik moe ben, boos ben of ja heel vaak niet. Dat gaat allemaal wel met kleine stapjes vooruit. Accepteren komt ook steeds meer maar zoals je ziet blijft het elke dag lastig. 

received_1612194062187254

Dan Jordy die ondertussen ook stappen aan het maken is. Mij eindelijk zo af en toe op mijn plek kan zetten. Wat niet makkelijk voor hem is. Wat na het ongeluk nauwelijks gebeurde maar juist zo naar verlang. Je moet met mij heel duidelijk zijn, niet alleen hij, iedereen. Concrete afspraken maken. Mij als een klein kind meenemen, mij geen keuze laten de keuze zelf stellen. Met veel punt mij sturen al kan ik dat in het openbaar in 1 keer heel goed. Die vertekening. Waarom dan hier wel, thuis niet? Ja dat is voor mij ook een vraag maar het zit nog steeds in de executieve functie. Iets met de “eigenwijze ik” die doet in 1 keer dingen die eigenlijk helemaal niet kunnen. 

We proberen zoveel mogelijk het op onze manier te doen. Te doen hoe wij denken dat goed is. In Wolfheze vinden ze dat we erg onze best doen en dat is fijn om te horen. Ook dat dat wel positieve vruchten afwerpt. Het gaat alleen niet zo snel al de negatieve vruchten. We moet in ons leven, mijn leven, leven met een touw die veel kronkels heeft en waarschijnlijk nooit 1 streep zou zijn. 2 dagen gaat het goed 5 dagen wat minder of juist omgekeerd. Zolang mijn hoofdpijn niet erger word dan hoe die de laatste tijd is, is die nog net te handelen. Zou ik doorgaan met de laatste ophoging van de medicatie. Binnenkort ga ik nog wat vertellen waar ik allemaal nog meer mee bezig ben maar eerst maar even de aankomende periode door komen.

Slaap lekker allemaal ♡

 

P.s  Tante worden/Zijn maakt mijn leven wel mooier hoor

received_1614643235275670

 

Hoe dan? Zo dus!

received_1571325042939945

Morgen na morgen denk ik weer, hoe dan? Hoe ga ik deze dag overleven ( klinkt best dramatisch, helaas is dat echt mij denkwijzen). Het zijn heel vaak de kleinste dingen die mijn dag over hoop halen. Het weer bijvoorbeeld, ik maak er altijd maar een grapje van naar anderen maar de meesten hebben niet in de gaten dat mijn dag dan echt op zijn kop staat. ( ik besef me ook echt wel dat ik vast niet de enige ben, alleen hoop ik dat bij jullie de executieve functie dit dan wel overneemt). Eigenlijk helemaal stil sta op dat moment. Elke keer weer denk ik de volgende keer zou ik er makkelijker mee om kunnen gaan. Nee helaas, het kan niet in 1 keer regen maar het kan ook niet in 1 keer 27 graden zijn eigenlijk kan het beter geen weer zijn. Ja dan zit ik dus in het verkeerde land en denk dat ik dan nergens het geschikte land ga vinden. Al blijf ik me erg goed voelen bij het klimaat van Curaçao wel heel relaxed. Verhuizen? Voor mij wel een optie maar voor mij wederhelft helaas niet.

received_1563403330398783

Wat gebeurt er dan?

Ik kijk al expres geen weerberichten want die misleiden mijn gedachten en gemoedstoestand. Ik heb nu op het moment heel veel met het weer te maken want als het zoals de afgelopen dagen ‘stormt’ kan ik niet paardrijden maar dan valt die planning helemaal weg en moet ik het spontaan gaan invullen. De tijd dat ik zou paardrijden, moet spontaan een nieuwe tijd vinden om alsnog te kunnen paardrijden. Dat lukt nog niet echt. Ik word daardoor erg dwangmatig, niet alleen dat: Erg down en sta als het ware stil. Het slaat vrijwel meteen op mijn executieve functie. Geen wandeling of handeling schud ik zo even uit de mouw. Iemand moet het voor gaan doen alsof je met een peuter te maken hebt. Meestal als dit gebeurt heb ik geen begeleiding of iemand die me daarbij kan helpen in de buurt. Daarom vond ik het fijn om klanten te hebben, die stuurde me, bestellingen dus tijdsdruk en dat was daarin tegen weer niet zo goed, daardoor kon ik de dag tenminste af maken. Zoals in Wolfheze die konden je als het moest 24/7 begeleiden. Dan moet ik denken aan het begeleid wonen. Nee dat wil ik niet. Dusssss……….. Ik zou dan toch een andere manier moeten gaan vinden. Dit word zeker niet makkelijk, nog steeds waar een wil is is een weg.

received_1571324536273329

Mijn hoofd wil zoals altijd wel maar nu net iets meer weer eens heel erg veel omdat ik nu door het weer op meerdere locaties ben krijg ik ook op die plekken allemaal nieuwe prikkels. Waardoor er weer overprikkeling ontstaat en gauw val in een boze bui. Dit kan binnen seconden zich keren in een niet boze saskia. Het kan ook zijn dat ik daar aantal dagen in blijf hangen. Weer die executieve functie die het overneemt. Op dat soort momenten moet ik hele strenge afspraken hebben staan en moet ik eigenlijk alle minuut kunnen handelen. Niet een uur later want dan barst zo wie zo de bom. Ontspannen is dan het beste medicijn, creatief bezig zijn. 

received_1571324236273359

Met de begeleiding zijn we nu samen bezig met een nieuwe planning. Dan vooral in de projecten waar ik mee bezig ben. Dat lukt me wel redelijk goed dit is de 2de week en kan mij er tot nu toe echt aan houden en het mooiste is nog ik heb in bijna 2 weken tijd al 5 projecten afgerond. Ik heb nog zoveel dingen die ik wil maken, is gewoon soms niet leuk meer hoeveel ideeën ik heb. Laten we maar eerst zien als ik in deze flow verder kan gaan en dan zien wat er nog meer in zit.

Dit was een kleine update.

Tot de volgende keer maar weer

IMG_20170608_205344

 

Weekend en spannende leuke week ga ik tegemoed

img_20161029_123930

Het weekend, heb ik vooral relaxed ingepland. Met mijn hobbyruimte bezig zijn, het gaat niet hard maar probeer toch met kleine stapjes vooruit te gaan. Hoop dat ik snel bezig kan, want zit vol inspiratie. Voor een aantal mensen heb ik het 1 en het ander bedacht, hoop dat ik daar ook snel mee kan beginnen. Ook ben ik nog steeds volop aan het haken. Dit doe ik meer om mijn rust te kunnen nemen. Dan slaap ik niet maar dan pak ik mijn haakwerkje en uiteindelijk val ik toch in slaap. Heerlijk, vooral als ik daar mensen ook nog eens blij mee kan maken. Er zit best veel in de haak en wil daar ook mensen mee gaan verassen. Zo houd ik erbij mezelf de motivatie er in.

img_20161030_082824

Gisteren was mijn mams jarig, ze gaf niet echt verjaardag zoals ze dat zelf zei. Ze gaf een etentje, met pannenkoeken of niet Mam ?? We hebben echt heerlijk gegeten en een super fijne avond gehad. De Kids waren ook van de partij, wat hielden ze het goed vol zeg. Ik zelf hield het ook best goed vol. Op een paar in kan momentjes. Mooi dat het zo kon!

img_20161029_214559 img_20161030_100354

Vannacht was het drama, bij Vajèn komen er tandjes door dus dat was even wat anders dan gezellig. Zo sneu want je kunt er zo weinig aan doen. Bijtring, dentinox het hielp weinig, de teletubbies waren voor een keer best leuk een keer wat anders dan Woezel en Pip. Wat zei ik nou niet zo gezellig, ah best wel eigenlijk want wij hebben wel kunnen lachen samen.

De zondag word voor mij easy,  lekker kalm aan doen, haken en in de hobbyruimte bezig. Jordy gaat straks voetballen, ook even zijn ontspanning. De Kids bij mijn schoonmoeder en straks ga ik nog even een wandeling met ze maken. Een heerlijke zondag toch?

Morgen ochtend ga ik met mijn begeleidster naar een vrijetijdsbesteding kijken. Om weer een beetje actief te worden en niet alleen maar thuis te zitten. Ik heb er best veel zin in, we alleen nog even kijken of ik het zelf ook wat vind en of ik tussen de groep pas?. Best spannend eigenlijk!

Smiddags hebben we met alle begeleiding/ familie en onze systeem therapeut uit Wolfheze  hier bij ons een gesprek. Hoe het hier gaat, wat er hier anders moet, duidelijkere afspraken etc. Daar kijk ik erg tegen op, omdat het nou eenmaal allemaal niet makkelijk gaat thuis. Ook weer erg spannend en benieuwd hoe zij het zelf ziet. We zullen zien hoe dat gaat!

De rest van de week heb ik ook redelijk vol zitten, met rusten, kleine afspraken en einde van de week de kreadoebeurs waar ik wel naar uit kijk. Het weekend kan van alles worden. Bullrock, Witkampers/Lochem is er is nog een ander feestje waar ik heen kan. Eens kijken hoe mijn energie balans einde van de week is en hoe mijn hoofdpijn verloopt.

Voor iedereen een fijne zondag

Menu v/d week

Deze week is echt alles wat verkeerd kan gaan, gaat verkeerd. Duizenden klanken de 1 nog valser dan de ander. Tuurlijk er zijn ook een paar hele mooie heldere klanken, die ik zeker koester. De week afsluiten met een spoed tandarts bezoek is op dit moment echt de druppel. 

IMG_20160729_112336

Pijn is fijn, jeuk is leuk en bloed is goed?

•°●•>> Menu v/de week <<•●°•

-Met als voorgerecht gemengde salade van gevoelens, gedachten met een snufje humor.

-Het hoofdgerecht bestaat uit een mals stukje vlees, heerlijk gevarieerd, tikkeltje blijdschap, enorme dwangela organisatie en als mon se premier gemarineerde woede.

-Wij sluiten dit heerlijke menu af met een verdoving likeurtje,gatenvullend crème brullend vliegende twijfelkont! 

Ik wijk nu niet verder uit in het negatieve, het is niet goed voor mij maar ook niet voor jullie. Ben aan het wachten tot de verdoving uit mijn mond is en de hoofdpijn zakt! 

Ik wil jullie wel vertellen dat er een paar spannende leuke dingen in ontwikkeling zijn. Daar houd ik mij aan vast. De 1 kan ik hoop eind volgende week al meer over vertellen of zelfs iets van laten zien. Het andere moet nog even opzich laten wachten. Het is een wens/droom voor mij in de toekomst. In ieder geval heb ik daar nu wel een “keus” in gemaakt! Ik ben deze week volop aan het naaien geweest. Voor verschillende vriendinnen. Super leuk dat dat wel lukt. Bij de houtbewerking bewerking ben ik ook weer wat gave dingen aan het uittekenen en uiteraard maken. Die foto’s komen later. Schilderen ben ik ook nog aan het doen, een dikke dames portret van vriendinnen en de pinguïn die bijna klaar zijn. Dat betreft ben ik wel weer lekker bezig.

20160728_204543

Weinig post gehad, alles wat ik nog krijg is zo leuk en verrast mij zo, dankjullie♡. Gisteren was ik weer flabbergasted, wat een mooie bos bloemen, de kleuren van de bloemen hebben zeker kleur aan mijn dag gegeven!  Onwijs bedankt♡ en iedereen die maar op wat voor een manier dan ook van zich laat horen.

 Fijn weekend

 

Het is net zo’n iets als een hond vragen om zijn kont af te vegen.

Opruiming, dat is wat er moet komen in mijn kamer, in mijn hoofd, in mijn buik, overal heb ik die opruiming nodig. Zodat ik rust krijg, nouja zoveel mogelijk dan. Ik ben al de hele week aan het opruimen in mijn kamer en het is nog veel grotere rotzooi geworden. Ze moeten mij niet gaan dwingen, dat is vragen om problemen. Het is net zo’n iets als een hond vragen om zijn kont af te vegen. Een kip die van de leg is. 1 ding is zeker kippig(eigenwijs) ben ik wel, zo noemde mijn opa dat altijd.

cc1d0c9ce73bca8b1a8a47143b7704bf

Sinds de verjaardag van Melle leef ik op adrenaline zoals ik jullie al vertelde. Het is wachten tot die klap. De adrenaline zakt en neem toe. Die automatische piloot doet wel hoor. Zo heb ik vanaf het ongeluk eigenlijk geleefd en beleefd. Door door door, om half 3 ’s nachts je je bedenken dat je morgen bezoek krijgt en je hele huis schoon wilt hebben. Wat doe je dan? Juist, gewoon even om half 3 gaan boenen, stofzuigen, wassen,etc. als een gek. Je word wakker van een creatief idee, om 3.45. Wat doe je dan? Gewoon alles pakken en beginnen met dat project. Hier op mijn kamer gaat het echt niet anders hoor! Ja, de eerste weken, dan wil je je zo goed mogelijk voor doen (Voor zover dat kan). Die observatie is dus echt wel nodig, al lijkt het bij mij eindeloos te duren. 

Opbouwende woede, als ik bezig ben met opruimen die opgedrongen is. Ik vind dat het namelijk overzichtelijk is en als iemand anders dat dan niet vind moet hij of zij er maar door heen kijken. Dat te denken en te zeggen, lukt 1x, 2x en zelfs 3x, nu staat de verpleging erop! Elke avond loop ik maar zelf om mijn pilletjes op te halen. Normaal komen ze die brengen en zien dat ik ze netjes op slik.(anders zien ze de bende). Nu haal ik ze op en zeg: Ik slik ze als ik op de kamer ben meteen. (Deze zorgen ervoor dat ik suf, slap en erg rustig wordt). Ik neem ze veel later dus dan voor het oog maar even alle zooi opruimen. Lekker hé? Over je slaap heen walsen? Fijn je grenzen passeren. Wat een topper? ( een leugentje om bestwil, moet kunnen? In deze situatie die ik verkeer is dat heel dom.) Topper is er niet, Sas is gewoon heel dom bezig!

Helaas is dit het begin van de ontploffing, alleen wachten tot die explodeert. Hoe bewust ik van dit alles ben, nu ik het zo opschrijf, hoe bewuster ik word dat die f*cking excutieve functies echt kapot zijn. De aan of de uit knop. Schakelaars verdomde dingen, als je ze nodig hebt zijn, ze helaas bij mij heel ver te zoeken.

Even wat anders. Ik heb eigenlijk altijdtegen mezelf gezegt “tatoeage heel mooi, maar voor mij zelf niet” sinds dat ik mijn glasarm heb ben ik in de creatieve zin op het idee gekomen ik wil een tatoeage. Ik zag beelden in mijn hoofd, maar had het plaatje nog niet compleet. Die is naar wat meer tekenen hier compleet. Elk lijntje die ik wil op mijn arm, heeft een onvoorwaardelijke betekenis. Contact met tatoe Bob heb ik gehad. Zodra ik tijd heb ga ik bij hem langs!

Heb deze week veel therapieën gehad. Met stokjes tussen mijn oogleden, heb ik het wel overleefd. De houtbewerking gaat wel zonder slag, niet zonder stoot?. Het is toch wat die stoot dat je een treintje moet geven? Om alle delen JUIST op elkaar te krijgen. Juist is niet de gaatjes omgedraaid te hebben, de wieltjes erdoor te doen en tot de conclusie te komen dat het treintje niet rijd! Ow hoe ga ik dit de jongens en vragen om de geschoten spijkers er uit te halen? Zelf oplossen is namelijk geen oplossing. Ik houd dan dat hele treintje an diggelen. Dus daar komt ie: jongens, willen jullie lachen? Tuurlijk, willen hun dat. Laat hun het treintje zien. Ja, dat is wel lachen hé?  Ja Sas je bent een beste meid, we dachten dat het allemaal wel goed kwam met jou. Ha ha, het is allemaal goed gekomen met de trein. Nu verder met een poppen wagen. Hoe gaaf de trein is, is laat ik jullie zo gauw mogelijk zien. Ik wil hem namelijk nog gaan verver en branden.

De post laat hier weer lekker op zich wachten. Ik heb weer leuke creabea dingen besteld. Hoop vandaag het toch echt te ontvangen.  Dit weekend blijf ik namelijk in Wolfheze. Dus kan ik hopelijk veel knutselen, dingen afmaken! Vandaag wat therapie en daarna komt me ene moat, wat mis ik ze toch mijn 2 moaten…. iedereen eigelijk!  Mama komt morgen ook nog dus fijne vooruitblikken!

Iedereen fijne dag

Liefs

Give away?

Ik had toch gezegd dat ik dingen weg zou gaan geven? 

Ik heb al een een aantal dingen weg gegeven!!!!

Niet via mijn blog, heb mensen gewoon verrast met een klein gebaar. Ik ervaar door de kaartjes en elk dingetje wat ik krijg wat het kan doen met iemands kracht, gevoel etc. Ik stuur mensen die het kunnen gebruiken ook kaartjes maar ook eigen gemaakte spulletjes: koorden, kleding, schilderijen, sleutelhangers en volgens mij nog wel meer.

Een fijne gebeurtenis, geboorte,beterschap, een steuntje in de rug gewoon om te laten zien dat ik ook aan jullie denk. Het is zo leuk om andere met een klein gebaar blij te maken, dan de liefde die je terug krijgt. Dat geeft mij ook weer kracht, kracht om door te gaan met leuke dingen maken en dan ze weg te geven(voor mij levert dat energie en ontspanning op). Ik zou hier onder even laten zien wat ik afgelopen 2 weken weg gegeven heb. Sommige dingen ben je even mee bezig en sommige dingen heb je zo voor elkaar. Ik maak dan een aantal dingen en verzend de pakketjes dan te gelijk.

IMG_20160709_193350 IMG_20160709_193203 IMG_20160709_192747 IMG_20160709_192700 IMG_20160709_192556 IMG_20160709_192430

Ik ben er erg tevreden over, de mensen die de dingetjes hebben gekregen waren er erg enthousiast over. Gelukkig ik ben altijd maar wat bang dat het niet in de smaak valt. Ik ben nog bezig met 2 poncho’s, 3 schilderijen op bestelling zou jij ook iets van mij willen hebben laat het mij weten? Ik ga binnenkort echt wat verloten. Ik krijg er nu wat meer tijd voor. Heb nog tig creatieve ideeën dus houd mij in de gaten!!

Weetje? ? ?

Ik mag weer heel veel mensen bedanken voor de lieve kaartjes, soms denk je er komt niet meer wat. Dan flipflop komen er weer een aantal kaarten binnen. Ik vind het zo fijn dat mensen mij blijven schrijven !!

Spontaan, mensen die je een keer in het verleden hebt gesproken. Erg verrassend en zo fijn. Wat een mensen die continue met mij en ons meeleven. Een mooie tekst, kleine cadeautjes etc bedankt lieverd,

Onder het motto van: niks moet, alles mag !

Lots of love

 

Happy Birthday cowboy Melle♡

Daar is die dan eindelijk, afgelopen weekend.

IMG_20160704_000637

Ik heb veel mooie weekende gehad afgelopen jaren. Het was altijd met veel hoofdpijn gepaard daarnaar dagen boos gesloopt en niemand die wat met mij kan. Het masker nam mij over. Toch koos ik ervoor om mijn uitjes gewoon te blijven doen.( Je leeft maar 1 keer nouja ik vind zelf dat ik een 2de kans heb gekregen) Je moet er uithalen wat erin zit. Zoals de zwarte cross, eerst zelf, daarna met de kameraden groep van Jordy en afgelopen jaren met een geweldige meiden groep. Altijd was het 1 groot feest. Lekker de Lompe Tina uithangen die ik echt ben, hakken als een malle met mijn bierpetjes op. Yeaah!! 

Dat heeft naar het ongeluk helaas hele andere kanten. 2 tot 5 weken gesloopt ook al weet ik dat ik rustiger aan moet doen NEE niet doen, niet luisteren, gaan met die banaan! So be it…. 

Hier ben ik bezig dat die uitjes en al die andere dingen ook wel kunnen. Dan met handvaten, behulp van…. Een goede planning? Lijstjes? Tekens? Begeleiding? Ja daar zijn wij mee aan het puzzelen, vallen en weer op staan.

Afgelopen maandag werd onze kleine grote man 2 jaar. Zaterdag hebben we dat gevierd, uiteindelijk toch veel mensen. De tent was erg goed voor elkaar. Dankzij Kokmans,jordy en zwager! Jordy had een springkussen voor de Kids geregeld, een buffetten voor de feestvarkens. Vrijdagavond heeft mijn moeder mij opgehaald uit Wolfheze. Thuis aangekomen stond alles al klaar zoals jordy, hier de begeleiding en ik al door hadden genomen en in een planning hadden gezet. Ik mocht het leukst van  alles nog “even” doen. Je snapt hem vast al? Even was niet even maar 3/4 uur. De versiering, ik heb het wel goed doorstaan. Savonds door de lage adrenaline kon ik al geen slaap meer ervaren. Mij slaapmedicatie ging ik tegen vechten, uit eindelijk viel ik 1 uur in slaap. Zo ging dat al een paar jaar met spannende dingen maar dan zonder medicatie en zonder dat ik me grenzen aan gaf etc. Nu heb ik wel een paar keer gezegd Sas nu moet je stoppen en naar bed gaan. Ja die aan en uit knop hé? Die doet niet, toch de ervaring en de erkenning die komt wel. Het begin is er?.

Zaterdagochtend een planning had ik en het gaat zomaar zoals het zou moeten gaan. Juist omdat de voorbereidingen van te voren doorgenomen zijm. Het goede overleg, de planning, de afspraken het was allemaal tip top in order. Jordy, schoonouders en ouders, top, goed geregeld. Dat kon ik dus loslaten.(een beetje dan). De visite was ook lekker gemengd en iedereen was er voor Melle en dat vernam dat manneke ook echt. De hele dag met een grijns op zijn gezicht. Wat was hij blij, geweldig. Dat gevoel of mijn denken heeft mij de afgelopen tijd niet zo trots,gelukkig,goed en verliefd gevoeld. De visite allemaal weg en de afspraak was: jij gaat met de kinderen op stok. Opruimen word gedaan, alles komt goed.  Die adrenaline naar zo’n dag was nog groter, zo moe als ik was, zo hard ging als ik aan het werk ging, opruimen, poetsen en de dag nabespreking.  Het gaf me een voldaan gevoel. Was het verstandig? Nee, maar niet alles kan in 1 keer goed gaan. De ervaring en constateren dat het zo is vond ik al genoeg. 22.45 lag ik in bed en rond 00.00 uur viel ik in slaap. 

Zondag:

De zondag loopt verrassend, het is veel rust, spelen en genieten van de kinderen.  Ik kan wel moeilijker tot mijn grens komen of eigenlijk helemaal niet. Ik ben zo moe, toch wint de kracht, de adrenaline van mij. Jordy en ik sluiten de dag samen af en brengt mij zonder de kinderen terug. Ik kijk terug op een onvergetelijke dag!!!!! Savonds terug op de afdeling moet ik van alles nog doen van mezelf en draaf door. Half 2 val ik in slaap.

Maandag:

Ik sta half 8 word ik wakker, doodop, nog steeds vol adrenaline! Daaraan hé,  ja hoor! Therapieën volgen en daarna gewoon mijn uitgestippelde plan voortzetten. Op de vies naar Oosterbeek.  Het begint al bij het weg gaan. 1 tas mocht ik meenemen anders nam ik teveel mee op de terugweg. Ik houd mijzelf voor de gek om de 2de achter mijn jas te stoppen. Terwijl ik dat doe, besef ik mij heel erg goed dat die echte waanzin is. Dus hup tas achter de jas weg en gewoon in de andere tas. De heen reis lijk ik wel een halve zool. Een halve zool die zo slowmotion fietste dat mensen moeten gedacht hebben, die is de weg kwijt, die valt zo hartstikke om. Dusse…. gewoon door fietsen. Daar was ik dan Oosterbeek, 1 doel een SD kaart halen. 3 kwartier hier 3 kwartier daar. 2 tassen vol en 4 uur verder. Oei hoe krijg ik dat mee op de fiets? Precies? Gewoon gaan. Hoe weet ik niet maar ben thuis gekomen. Daar was de verpleging ook erg blij mee. Ze waren bang dat ik de weg kwijt was. Helemaal bij de weg gebleven was ik natuurlijk niet, adrenaline en nog eens adrenaline, chaos in mijn hoofd en op mijn kamer. Toch lekker gaan tekenen en naar een lange avond half 3 in slaap gevallen.

De dinsdag, verliep het zelfde alleen sliep ik iets eerder. Wel duidelijke en fijne gesprekken gehad. Nog steeds giert de adrenaline door mijn lijf maar begint de hoofdpijn al wat door te komen. Ik hoop dat de klap gauw komt of beperkt blijft. Morgen word het wederom een spannende dag. Eerst naar de houtbewerking wat natuurlijk leuk is maar daarna zit de cardioloog in Arnhem Rijnstate op mij te wachten. Daar ga ik mijn angst onder ogen komen alleen naar het ziekenhuis met openbaar vervoer nouja een taxi dan. Ik heb een goede planning gemaakt, afspraken etc en nu is het een kwestie van gewoon doen. Spannend…. 

Ook moet ik weer heel erg veel lief mensen bedanken. Mensen die eerder wat hebben gestuurd ook mensen die me gewoon even wat toe sturen, kleine cadeautjes. Het verrast me nog steeds en blijft me heel erg veel kracht geven. Uit Griekenland van de broer en schoonzus van mijn opa, een berichtje een kaarten, die hij overigens zelf heeft gemaakt. Prachtig, mijn creativiteit komt vast daar vandaan!

Iedereen super bedankt!

Foto’s volgen later.