Omhoog

Daar lig ik dan…

Durf het bijna niet te zeggen. Ik denk zelf al “ja hoor heb je haar weer”. Ik ben sinds zondag opgenomen in het ziekenhuis. Hoe kunnen ze het bedenken. Wie? Ja dat is een goede. Zo zie je alles hartstikke scherp en zo ineens zie je alles door 2 wazige kijkers. Niemand was meer scherp, Jordy niet, Melle niet ook de televisie deed raar en de tab was kapot. Ja dat denk je dan al gauw. Naar tig keer wrijven in de ogen, water erin, geen scherp zicht. Paniek slaat toe terwijl jordy maar vol blijft houden” je moet nog wakker worden het komt zo wel weer”. Naar een half uur bel ik toch maar eens mijn moeder. Die zegt bel de huisartsenpost maar even voor de zekerheid. Omdat ik ook al weken last heb van heftige hoofdpijn. Moest ik toch even lang de huisartsenpost komen.

Mijn moeder is gelukkig vrij en komt me oppikken. In Zutphen aangekomen is het erg druk in de wachtkamer. Half uur wachten en dan mag ik meelopen met de huisarts. Daar moet ik wat testjes doen en mijn verhaal. Ze stuurt me weer terug naar de wachtkamer en ze wil mij toch nog naar laten kijken door een neuroloog. Nog een tijdje zitten we in de wachtkamer en dan mag ik meelopen naar een kamertje op de spoedeisende hulp. Daar word bloed afgenomen, getemperatuurd en bloeddruk opgenomen. Dit is allemaal netjes en niks afwijkends. Dan word het wachten lang. Eerst komt er een arts van de spoed. Die zegt ik kom zo terug. Mijn moeder zit nog te wachten in de wachtkamer en omdat het zolang duur maakt zij zich een beetje zorgen, met dat ze bij mij komt, komt de arts ook terug met de neuroloog. Zij wil ook nog een paar testjes doen en mijn verhaal horen. Ze besluit dat zij mij toch op wil nemen ter observatie. Daar schrik ik wel van en mijn moeder ook wel. Ze legt uit dat ze niet weet waar deze klachten van komen. Daar wil ze voorzichtig mee zijn. Daarom wil ze dat er een MRI scan word gemaakt en dat een oogarts mij ziet. Dat gaat natuurlijk niet savonds meer gebeuren. Ze hopen morgen maar ze zeggen al meteen dat het erg druk is bij de MRI.

We moeten wachten op de gang tot dat ze mij komen halen voor de kamer en het bed. Ondertussen heeft me moeder contact met jordy omdat ik het beeldscherm wel kan zien maar de tekst niet. Jordy komt zo gauw als hij kan spullen brengen. Denk dat we een half uur op de gang wachten en dan komt jordy. Nog even wachten en dan komen ze me halen mijn bedje is gereed. Het is even een tussen kamer. Morgen word ik naar de juiste afdeling  gebracht. Ik lig met eerst nog 1 dame meer op de kamer. Die ligt schuin tegen over mij. Later komt er nog een vrouw bij. Ik ben erg moe en val naar wat vragen van de verpleging in slaap.

img_20170105_120621

Rond 5 uur word ik naar de afdeling gebracht. Ik kom op een zaal te liggen met 4 bedden.Overal zijn de gordijntjes dicht of lijkt dat nou zo. Ik zie weinig waar ik ben ik hoor alleen monitors die van slag zijn en gesnurk. Gelukkig even duurt het en val fijn weer in slaap. De ochtend verloopt redelijk. Tot dat ze komen dat ik toch naar een 1 persoonskamer moet ivm mijn MRSA die al 2 keer negatief was toch willen ze het risico niet nemen en moet ik nog een kweek afnemen. Misselijk, hoofdpijn en nog geen zicht. O ik kan me niet voorstellen en ik wil me niet voorstellen dat ik misschien nooit meer helder zou kunnen zien. Ik word helemaal gek van die gedachten. Ik besluit maar weer te gaan slapen tot het bezoekuur. Maandag avond krijg ik nog meer pijn aan mijn hoofd. Lijkt mijn zicht met de linker oog iets te verbeteren, rechts blijft hetzelfde. Ik val in slaap met de hoop dat het zicht morgen weer terug is. 

Dinsdag ochtend ik word wakker gemaakt en nog steeds barstende hoofdpijn. Bah, dan open ik mijn ogen. …..zooi nu is alles weer wazig. Weer paniek en door de paniek veel druk op mijn hoofd. Waardoor de pijn erger word. Ik wil naar huis, ik wil mijn zicht terug verdorie. Veel gedachten schieten door mijn hoofd en probeer maar weer te slapen. Gelukkig slaap ik even en word ik wakker met de rechterkant helder zicht nog niet helemaal scherp maar ik hoop een begin. Nog steeds weten we niet meer wat er kan zijn en is het afwachten op de MRI en de oogarts. Ik ben klaar met wachten en klaar met die onzekerheid. Dit is zo niet bevorderlijk voor mijn NAH ik moet die duidelijk hebben en een structuur. Die is hier ver te zoeken. Dat komt door de gehele situatie. Ik ga maar weer slapen en om 3uur komen jordy, schoonmoeder en de kinderen. Daar kijk ik erg naar uit. Dat was echt even fijn, dat ze er waren en dat Melle mama even blij maakt met zijn hoofd schouders knie en teen dans maakt het helemaal leuk! Na dat ze naar huis zijn gegaan hoor ik dat ik woensdag ochtend naar de oogarts kan. Dat donderdag de MRI al vroeg staat gepland. Fijn, naja fijn eigenlijk onwijs kutdag want dat betekend dat ik nog donderdag moet blijven. Daarna ga ik weer slapen wachten op het volgende bezoekuur dan komt mama even pauze van haar werk houden bij mij. Daarna ga ik met veel pijn slapen ook ben ik erg misselijk. Ohja mijn zicht is rechts nog steeds helder en links nog wazig.

Woensdag ochtend sta ik zonder hoofdpijn op en met het zelfde zicht als waar ik mee ben gaan slapen. Even ontbijten, douche en hop naar de oogarts. Het verloopt allemaal snel alleen die druppel in mijn ogen had niet gehoeven. Het zicht is meteen weer wazig ook rechts en zo misselijk als maar kan. De oogarts heeft wel heel goed bericht. Dat er geen afwijkingen zijn gevonden. Wel dat mijn linker oog wazig is word geconstateerd maar de oorzaak blijft dus onbekend. Ik word in de rolstoel terug gebracht naar mijn kamer, onder weg blijf ik erg misselijk maar komt er nog eens die rot hoofdpijn bij. Ik ga even wat mensen bellen, op gevoel de 1ste 3 nummer zijn toch het zelfde dus zou vast wel 1 goede aan de lijn krijgen. Wat het zicht is nog steeds erg wazig. Nu zijn zelfs de letters/cijfers niet meer te zien als ik mij concentreer. Verpleging zegt dat dat met de middag wel bij getrokken is. Dus ga ik maar wat slapen. De medicatie werkt voor geen meter en de pijn in mijn hoofd word echt hardnekkig. Toch probeer ik tot dat mijn moeder komt. Tussen door komt de neuroloog langs en zegt dat ik donderdag nog niet naar huis kan ivm het familie gesprek en de uitslagen van de MRI. Dat is even een domper. Ze weten nog niet wat het is. Ze zegt het kan met jouw hersenletsel te maken hebben, jouw emotie vervlakking komt vaker voor dat dan tijdelijk iets van je lichaam uitvalt als er te veel druk op komt te staan. Oké,  nooit eerder gehoord maar het klinkt logisch. Ze zegt het kan ook een infectie zijn uit Afrika waarvoor ik toch nog even een internist heb gevraagd om ook mee te kijken als er niks uit de MRI komt. Oké, dat kan natuurlijk ook want naar de reis is de ergere hoofdpijn begonnen. Waar we rekening mee moeten houden maar bijna onwaarschijnlijk is, is een tumor. Ze zegt je hebt in september nog een MRI gehad dat was allemaal goed toch zou het kunnen dat er iets is ontstaan. Hier ga ik niet vanuit of nee wil ik niet vanuit gaan. Ik krijg volledig zicht terug en het hoort “gewoon” bij die NAH. Dan komt mijn moeder en die komt gelukkig langer dan een uurtje. Om 5 uur gaat ze weg dan ga ik eten en om half 7 komt jordy al weer. Hoe fijn het ook is mijn hoofdpijn blijft gigantisch. Mijn zicht is wel weer bijgetrokken naar het heldere zicht met links nog wat wazige beelden. Om 8 uur gaat hij richting huis en “kijk” luister ik nog wat tv. De pijn word als maar erger ik probeer het te onder drukken met coldpack en te drukken in mijn ogen. Naar een paar uur drukken val ik in slaap en heb ik een hele nare nacht.

Donderdagochtend word ik optijd wakker gemaakt, infuusnaald in en daar gaan we dan naar de MRI. Hoofdpijn hoort er gewoon bij in toen nog een laag standje. In de rolstoel word ik naar de locatie gebracht alles gaat weer redelijk snel. Tot ik op de tafel van de MRI lig. 20 minuten het lijkt wel een uur, het kost me slikken om niet over te geven. De hoofdpijn is ook weer aan dubbel aan maar ik overleef het. Net optijd uit het apparaat en terug naar de afdeling.  Ik wil gaan slapen maar heb geen rust in mijn kont. Ik lig wat om me heen te staren tot de verpleging komt. Zouden je vriend en moeder vanmiddag ook al voor gesprek kunnen komen? Ik zeg vast wel, mag ik dan ook naar huis? Dat durf ik niet te zeggen. Met de hoop dat ik dus vanmiddag eindelijk naar huis mag wacht ik hier nog even rustig af…..

 

Happy Birthday cowboy Melle♡

Daar is die dan eindelijk, afgelopen weekend.

IMG_20160704_000637

Ik heb veel mooie weekende gehad afgelopen jaren. Het was altijd met veel hoofdpijn gepaard daarnaar dagen boos gesloopt en niemand die wat met mij kan. Het masker nam mij over. Toch koos ik ervoor om mijn uitjes gewoon te blijven doen.( Je leeft maar 1 keer nouja ik vind zelf dat ik een 2de kans heb gekregen) Je moet er uithalen wat erin zit. Zoals de zwarte cross, eerst zelf, daarna met de kameraden groep van Jordy en afgelopen jaren met een geweldige meiden groep. Altijd was het 1 groot feest. Lekker de Lompe Tina uithangen die ik echt ben, hakken als een malle met mijn bierpetjes op. Yeaah!! 

Dat heeft naar het ongeluk helaas hele andere kanten. 2 tot 5 weken gesloopt ook al weet ik dat ik rustiger aan moet doen NEE niet doen, niet luisteren, gaan met die banaan! So be it…. 

Hier ben ik bezig dat die uitjes en al die andere dingen ook wel kunnen. Dan met handvaten, behulp van…. Een goede planning? Lijstjes? Tekens? Begeleiding? Ja daar zijn wij mee aan het puzzelen, vallen en weer op staan.

Afgelopen maandag werd onze kleine grote man 2 jaar. Zaterdag hebben we dat gevierd, uiteindelijk toch veel mensen. De tent was erg goed voor elkaar. Dankzij Kokmans,jordy en zwager! Jordy had een springkussen voor de Kids geregeld, een buffetten voor de feestvarkens. Vrijdagavond heeft mijn moeder mij opgehaald uit Wolfheze. Thuis aangekomen stond alles al klaar zoals jordy, hier de begeleiding en ik al door hadden genomen en in een planning hadden gezet. Ik mocht het leukst van  alles nog “even” doen. Je snapt hem vast al? Even was niet even maar 3/4 uur. De versiering, ik heb het wel goed doorstaan. Savonds door de lage adrenaline kon ik al geen slaap meer ervaren. Mij slaapmedicatie ging ik tegen vechten, uit eindelijk viel ik 1 uur in slaap. Zo ging dat al een paar jaar met spannende dingen maar dan zonder medicatie en zonder dat ik me grenzen aan gaf etc. Nu heb ik wel een paar keer gezegd Sas nu moet je stoppen en naar bed gaan. Ja die aan en uit knop hé? Die doet niet, toch de ervaring en de erkenning die komt wel. Het begin is er?.

Zaterdagochtend een planning had ik en het gaat zomaar zoals het zou moeten gaan. Juist omdat de voorbereidingen van te voren doorgenomen zijm. Het goede overleg, de planning, de afspraken het was allemaal tip top in order. Jordy, schoonouders en ouders, top, goed geregeld. Dat kon ik dus loslaten.(een beetje dan). De visite was ook lekker gemengd en iedereen was er voor Melle en dat vernam dat manneke ook echt. De hele dag met een grijns op zijn gezicht. Wat was hij blij, geweldig. Dat gevoel of mijn denken heeft mij de afgelopen tijd niet zo trots,gelukkig,goed en verliefd gevoeld. De visite allemaal weg en de afspraak was: jij gaat met de kinderen op stok. Opruimen word gedaan, alles komt goed.  Die adrenaline naar zo’n dag was nog groter, zo moe als ik was, zo hard ging als ik aan het werk ging, opruimen, poetsen en de dag nabespreking.  Het gaf me een voldaan gevoel. Was het verstandig? Nee, maar niet alles kan in 1 keer goed gaan. De ervaring en constateren dat het zo is vond ik al genoeg. 22.45 lag ik in bed en rond 00.00 uur viel ik in slaap. 

Zondag:

De zondag loopt verrassend, het is veel rust, spelen en genieten van de kinderen.  Ik kan wel moeilijker tot mijn grens komen of eigenlijk helemaal niet. Ik ben zo moe, toch wint de kracht, de adrenaline van mij. Jordy en ik sluiten de dag samen af en brengt mij zonder de kinderen terug. Ik kijk terug op een onvergetelijke dag!!!!! Savonds terug op de afdeling moet ik van alles nog doen van mezelf en draaf door. Half 2 val ik in slaap.

Maandag:

Ik sta half 8 word ik wakker, doodop, nog steeds vol adrenaline! Daaraan hé,  ja hoor! Therapieën volgen en daarna gewoon mijn uitgestippelde plan voortzetten. Op de vies naar Oosterbeek.  Het begint al bij het weg gaan. 1 tas mocht ik meenemen anders nam ik teveel mee op de terugweg. Ik houd mijzelf voor de gek om de 2de achter mijn jas te stoppen. Terwijl ik dat doe, besef ik mij heel erg goed dat die echte waanzin is. Dus hup tas achter de jas weg en gewoon in de andere tas. De heen reis lijk ik wel een halve zool. Een halve zool die zo slowmotion fietste dat mensen moeten gedacht hebben, die is de weg kwijt, die valt zo hartstikke om. Dusse…. gewoon door fietsen. Daar was ik dan Oosterbeek, 1 doel een SD kaart halen. 3 kwartier hier 3 kwartier daar. 2 tassen vol en 4 uur verder. Oei hoe krijg ik dat mee op de fiets? Precies? Gewoon gaan. Hoe weet ik niet maar ben thuis gekomen. Daar was de verpleging ook erg blij mee. Ze waren bang dat ik de weg kwijt was. Helemaal bij de weg gebleven was ik natuurlijk niet, adrenaline en nog eens adrenaline, chaos in mijn hoofd en op mijn kamer. Toch lekker gaan tekenen en naar een lange avond half 3 in slaap gevallen.

De dinsdag, verliep het zelfde alleen sliep ik iets eerder. Wel duidelijke en fijne gesprekken gehad. Nog steeds giert de adrenaline door mijn lijf maar begint de hoofdpijn al wat door te komen. Ik hoop dat de klap gauw komt of beperkt blijft. Morgen word het wederom een spannende dag. Eerst naar de houtbewerking wat natuurlijk leuk is maar daarna zit de cardioloog in Arnhem Rijnstate op mij te wachten. Daar ga ik mijn angst onder ogen komen alleen naar het ziekenhuis met openbaar vervoer nouja een taxi dan. Ik heb een goede planning gemaakt, afspraken etc en nu is het een kwestie van gewoon doen. Spannend…. 

Ook moet ik weer heel erg veel lief mensen bedanken. Mensen die eerder wat hebben gestuurd ook mensen die me gewoon even wat toe sturen, kleine cadeautjes. Het verrast me nog steeds en blijft me heel erg veel kracht geven. Uit Griekenland van de broer en schoonzus van mijn opa, een berichtje een kaarten, die hij overigens zelf heeft gemaakt. Prachtig, mijn creativiteit komt vast daar vandaan!

Iedereen super bedankt!

Foto’s volgen later.

Loat mer küüln, ’t lup wa los

Ik heb nog nooit echt durven zeggen hoe bang ik ben. Hoe bang ik ben voor de toekomst. Me over moeten geven aan de beperkingen die ik nou eenmaal heb. Jeetje nou eenmaal? Man man man… dat kan toch niet. Ik wil het gewoon niet onder ogen komen. Nu sta ik voor een paar ontzettend moeilijke keuzes. Die maak je niet even, daar moet je echt heel erg goed over nadenken. Die keuzes maak je namelijk voor de rest van je leven. Ik heb de laatste dagen echt het gevoel/gedachten dat ik dit ga verliezen, ik wil naar huis. Ik trek het gewoon niet meer, het is allemaal zo onwerkelijk en oneerlijk. Ik leef in 2 werelden en 1 daarvan moet er heel gauw mee ophouden te leven. Daarbij de pijn, gevoel, gedachten van andere mensen bij je te hebben maakt me nog veel banger.

Ben ik paranormaal? Dat is de vraag. De therapeuten hier zeggen dat dit vaak voort komt uit een traumatisch ongeval/gebeurtenis. Dit is ook iets waar ik in een later stadium wat mee moet doen. Eerst deze sores maar eens zien te koppelen.

7ec4c9d80803b9ae2effa54d03dcef95

Ik ben 6 jaar lang “zeggen ze” overbelast geweest. Dat is er zo ingesleten, dat mijn lichaam door gaat tot op de laatste stap. Ik kan het allemaal wel, ik ga wel door, ik ben nog niet moe, hoe vaker je dat tegen jezelf zegt, hoe meer je lichaam eraan gaat wennen. Aan die doorgaan modus. Dagen dat ik hier het niet meer trek en gewoon alleen maar wil slapen. Wakker worden, met de ogen die je niet meer omhoog krijgt zo moe dat je nog bent. “Laat het los” ja wat, laat het zelf lekker los, de onrust in mij moet er eerst uit. Van de week heb ik daar een oefening voor moet doen. Zij zei dat ik zo onrustig ben, als ik lig gaan jouw benen door, als jou benen stoppen beginnen je handen of je voeten. Zelfs als jij rust of slaapt rent jouw lichaam de marathon. Met de energie die je door het ongeluk, de NAH beperkt hebt, is het niet gek dat jij altijd moe bent. We kunnen dit niet in een aantal weken oplossen. 

Thuis in Loarne gaat het gelukkig allemaal zijn gangetje. Voor Jordy word het ook steeds meer ondraaglijker. Jordy is van het doorgaan, niet stilstaan, niet stil zitten, “sas het komt allemaal goed” altijd alles van de positieve kant bekijken. Hij gaat door met doorgaan,hoe moe hij ook is.Wat doe hij het goed, dit is niet makkelijk, voor je kinderen zorgen terwijl je vriendin hard voorzichzelf aan het vechten is. Vechten voor de toekomst, met mijn mooie gezin. Hij bewijst elke dag weer hoe een vader moet zijn, zoveel liefde die hij ze geeft, geeft alles wat hij kan geven. We hebben slechte tijden gekend, het is vaak geweest dat we eigenwijs ons eigen weg gingen maar beide met een doorzettingsvermogen van heb ik jouw daar, toch weer bij elkaar kwamen. De kracht die hij heeft en mij ook geeft is ongekend. 

Ik durf er helemaal niet aan te denken hoe dit voor mijn ouders is. In gedachten doet het mij zo gigantisch veel pijn. Om te zien dat hun ook met mij mee vechten en alles doen voor mij om het op wat voor een manier dan ook dragelijker te maken. Mijn oma die echt veel voor mij betekend die nog veel voor mij wil betekenen, toch is het zo dat ik het alleen moet doen. Schoonouders/familie die er altijd zijn en die Jordy vaak genoeg proberen te ontlasten of te helpen op welk gebied dan ook. Er zijn te veel mensen, waar ik trots op ben, die mensen die in mij geloven. Mij elke keer weer laten zien waarvoor ik niet moet opgeven.

Ik wil NU mijn leven terug. Nee ik wil een dragelijk leven. Laat deze nachtmerrie alsjeblieft afgelopen zijn….

Krijg niet veel kaartjes op het moment maar dat maakt helemaal niks uit, wat ik krijg is super lief en haal ik de kracht ook zeker wel uit! Wauw.. Dankjewel? vaak lees ik de kaartjes allemaal even door, zo lief allemaal!