Omhoog

Daar zijn we weer, Hallo allemaal, wat fijn dat u er bent !

IMG_20180629_213446

Hallo Allemaal,

Dat is echt heel erg lang geleden. Geen tijd, geen zin, gewoon moe, andere bezigheden, feestje hier feestje daar etc, etc… Wat maakt het dan nu dat ik hier wel even de tijd voor neem?

Er is veel gebeurt, heel erg veel. Mijn leven staat op zijn kop 100% of ik denk wel 230% alleen het begin te wennen. Wennen zo noemen ze dat dan. Heb wel het gevoel dat de klappen die vallen 10x harder aankomen maar oké… Er is geen 1 dag dat ik niet kan vertellen dat ik weer een iets lomps, geks, bijzonder, spannends, woedend, belachelijks of #whatever heb meegemaakt. Nee het woord SAAI dat staat nog steeds niet bij mij op de kaart! Waarschijnlijk zorg ik daar zelf ook wel voor aangezien ik nog steeds in 1049 sloten te gelijk spring met mijn hoofd op de voorgrond, overal graag bij wil zijn. Een feestje of een festival? Ja hoor daar ben ik wel van de partij of the party…. dat is voor mij nog steeds een afleiding, een vlucht zoals er het ook wel wat noemen. Alleen ik ben nu op het punt gekomen dat ik me niet meer voor hoef te verontschuldigen, want ik voel mij daar goed bij en daar gaat het toch zeker om. Wat ik jaren lang heb gedaan en voor zoveel dingen niet alleen het feesten… verontschuldigen naar Jordy, de familie. Ik begin steeds meer dingen los te gooien en me mond eindelijk op een “normale” manier los te gooien. Ook wel eens dat ik denk nee, dit had ik echt anders moeten doen maar uiteindelijk kom je dan wel waar het op dat moment om draait. Het gesprek wat niemand aan durft te gaan.

Er wordt de laatste tijd veel gevraagd, hoe werkt het met NAH. Of nee hoe werkt dat bij jou? Ja dat is een goede vraag. Wij weten het niet precies. Ik ben iemand met een zeldzame variant NAH. Dat ik zelf zeldzaam variant was wist ik al dat wordt ik dagelijks door vrienden, familie en nu zelfs door mijn eigen Melle aan herinnerd. De vraag kreeg ik al meerdere malen of ik alsjeblieft weer wou gaan schrijven. Sorry ik had er even helemaal geen zin in. Alleen het word best lastig om dingen uit te leggen en ik denk als ik het wakker vaker ga schrijven dat het makkelijker uit te leggen is of zoiets 😅. 

Dus mij plan is……. Euh….. Ik denk dat ik de lat niet te hoog moet leggen. Dus begin met 1 keer in de 2 weken te schrijven. Als het vaker word word het vaker. En als het minder is is het minder dat heb ik met mezelf afgesproken.

De vraag van mij voor jullie:

Ik zou graag van jullie willen weten wat jullie graag willen weten. Zodat ik samen met begeleiding de vragen kan gaan beantwoorden. Alles mag, elke vraag zou ik proberen te beantwoorden. Privé mag, anoniem mag, onder deze post het maakt niet uit welke manier. Niks is raar.

Ciaaoo lieve groetjes♡

Ik krijg wijsheid door mijn vragen…

Het is echt even geleden dat ik zin of tijd had om mijn verhaal hier te doen. 

Het gaat best goed moet ik zeggen. De woede aanvallen zijn er nog duidelijk wel alleen vind ik zelf dat de aanvallen stabieler zijn. In de zin van: Ik weet wanneer ze komen gaan. Die momenten merk ik eerder dat het gat weer zwart word, ik word dan wel even helemaal lijp, maar het lijkt minder lang te duren. Ik praat er nu meer over met de begeleiding en dat vind ik erg fijn.  Mijn koppie is nog steeds mega druk, alleen ook die lijk ik meer onder controle te hebben. Het ene moment draaf ik nog echt wel door en ken ik echt geen grenzen. Misschien heb ik gewoon helemaal geen grens, accepteer ik die nu meer dan eerder. Ik zou wel moeten, dat accepteren, anders kan ik niet verder met wat ik zo graag wil. Ik zou niet meer de oude worden, ik heb nou eenmaal die beperking die mijn hele leven, die van Jordy en mijn familie op zijn kop heeft gezet. Hoe graag ik zou willen, nee, daar ga ik al weer…. Ik ben wie ik ben en dat word niet meer anders PUNT 

“Mijn leven heeft me hard geslagen.

Het liet me alle hoeken zien.

Maar ik zoek en weet nu zeker.

Dat ik de weg van geluk ook verdien.

Ik krijg wijsheid door mijn vragen.

Ik vind de liefde door te gaan.

Ik ontvang een diep vertrouwen.

Doordat ik weet,  dat ik op kan staan.

Ik word beschermd in stille uren.

Ik word omringd op elk moment.

Door mijn lijden te gaan leiden.

Weet ik echt hoe sterk ik ben!”

Zo sta ik er nu in en zo sta ik er al meerdere weken in, ik probeer dit elke keer aan mezelf te herhalen. Niets meer aan te trekken van alle mensen, mensen die denken dat ze wat van mij moeten vinden. Mensen met een oordeel terwijl ze mij niet eens kennen. Die me kennen van een verhaal die al in tientallen monden zijn gegaan en elke keer een zin bij aan werd geplakt. Tegenwoordig laat ik niet meer over mij heen lopen, mijn middelvinger is lang en als ik die dan eenmaal naar je opsteek heb je hem ook echt verdient. Ik heb dat niet gouw, ik heb 1 ding wel geleerd van dit ongeluk en mijn weg. Niemand is perfect en je mag iemand niet beoordelen om hoe hij/zij van de buitenkant eruit ziet. Niets is wat het lijkt, doe je mond open en vraag. Face to face, niet achterom, nee dan is het verhaal al zoveel anders dan dat die werkelijk is. 

Positieve is dat je wel mensenkennis krijgt en minder snel in een valkuil valt al hoewel die altijd op de loer ligt. Vrienden leert kennen. Mijn weg met NAH is ook voor dingen wel goed geweest. Ik weet nu wat ik kan en wat niet. Mijn wil is groot, alleen wil ik niet, dan wil ik niet. Dit moet nog wel sterker worden moet ik zeggen. Dat over me heen lopen 1 van de grootste val kuilen is. Ik echt stront maar dan ook echt dikke stront eigenwijs ben. Tijd, de tijd zal het leren. Ik heb een uitkering als ik dat woord uit moet spreken, huilt mijn hart. Bah naar woord, het liefste wat ik doe is werken, heel hard. Mensen blij maken, met mijn creatieve uitspattingen. Het liefst was ik nu nog steeds als bloemiste aan het werk geweest. Ik zoek nu verder, ik weet waar ik nu mee bezig ben mij verder gaat helpen. Alleen ja een fulltime baan? Nee helaas dat gaat hem niet worden. Parttime? Misschien, maar niet meer voor een baas. Heel erg gestructureerd.

Dit schrijf ik omdat dit al weken in me hoofd blijft spoken en nu het op papier of in me tab staat hoop ik dat ik het los kan gaan laten. Het is wat het is, een nieuwe stap heb ik vorige week gezet. Een nieuwe dagbesteding, waar ik het echt heel erg naar mijn zin heb. Als de nieuwe stap klaar is, horen jullie het. Maar nu eerst even weg en kijken of ik het overleef met minder structuur. Even weg met mij familie even op mijn manier genieten!

Fijne week

Borrel, bubbel,bruis of toch juist die ruis…

425d9571de4ce9f4342c8946d3950492

Zoals jullie misschien wel gelezen hebben, heb ik er een ontzettend mooi weekend op zitten. Dit was niet mogelijk geweest als ik niet zulke mensen om mij heen had, dat moet ik hier toch nog even weer gezegd hebben. Ik heb in tegenstelling van vorige week de dans gewaagd. Niet op de klok hoeven kijken van goh hoe laat is het. Op het laatst dacht ik nog steeds “en we gaan nog niet naar huis nog lange niet nog lange niet”. Met alle gevolgen van dien. Wie het laatst lacht, lacht het hardst.

021e999b8dd50259c6ad816ac803b3fe

Ik had vorige week best een slechte week. Last van alles en iedereen om me heen al kreeg ik van wat dingen toch zoveel energie om toch wel stappen te zetten. Even winkelen in Enschede weg van hier. Vrijdag winkelen met vriendinnen in Rijssen nadat ik 2x had paard gereden. Ja het is overvragen, ik weet het! Het voelt alleen op dat moment oké, die grens niet zien/voelen. Dat mag ook echt wel een keer toch, heb me de laatste weken zo netjes gedragen, dat ik nu wel even een boefje mag zijn?. Die week was er ook moeilijk met mij wat af te spreken. Het ene moment zeg ik: hallo hier ben ik en het andere moment kun je oprotten en wegwezen. Als ik weer realistisch ben weet ik dat ik dan een bitch ben, het is geen excuus, het is mijn hoofd die dat verzint en ik voer uit. Er wordt dan ook best vaak tegen mij gezegd ik snap helemaal niks van jou. Ik kan het niet ontkennen, ik heb wel zo’n iets van kun je daar niet mee dealen dan moet je afstand van mij doen. Het is niet gewoon (ik ben nou niet een gewoon meisje & zou ik ook niet worden) het is wel iets wat je zou moeten kunnen hebben als je met mij om gaat.

90d326659096c69ccac0dda359bf0a0e

Deze week begint slecht, wat natuurlijk wel te verwachten was naar zo’n onstabiel heftige week. Maandag ochtend zie ik het best vrolijk in, door een aantal dingen draait het zo’n 90 graden en draait het uit op dat ik even nergens geen zin meer in heb. Ik krabbel toch op en kan er nog uit alen om de les bij de rijvereniging te volgen. Mijn dank is weer groot na mijn paardenmoat! Na de les merk ik echt dat er in 1 klap, niks deugd of is nog goed. Ik kan van ruimdenkend naar heel kort van stof gaan. Nee, nee en nog eens nee. Dan kan ik weer een vlaag “normaal” denken. Ik begin steeds meer te balen, dat ik thuis zit en geen werk heb. Nee een uitkering. “Je hoeft niks te doen alleen maar leuke dingen”. Nou als het verplicht leuk is dan is het het tegenovergestelde hoor, geloof mij. Ik zou zelfs wel willen ruilen met een festival toilet leegzuiger of een elektricien in China. Ook vliegen er 167 andere gedachten  door mijn hoofd waar ik op dat moment helemaal niks mee kan. Ik val in slaap en word wakker alles moet even snel snel snel en ziet er even minder positief uit. Ik kan er even geen draai aan geven. Kan er dan ook niks mee, alleen het beste van maken. Ik duik toch maar het bed in want ik heb even geen zin om de ogen voor wat of iemand open te doen. Tijdje later word ik wakker en zijn er een aantal brieven met goedkeuringen binnen gekomen. Nu kan ik de dag toch nog een beetje positief afmaken.

Voor iedereen een fijne week

 

2016 niets is wat het lijkt

img_20161230_120313

Dagen vliegen voorbij, weken rennen weg en maanden waaien over.

Zo ging het een beetje met als begin van 2016 de beslissing dat ik niet meer kon. 6 jaar lang knokken voor iemand die ik niet wil zijn, helemaal niet wil zijn is niet waar want in die 6 jaar naar het ongeluk hebben mij ook mensen weer laten vliegen even geen “pijn” laten voelen. Mij weinig veilig voelen, op een paar mensen naar. Waar je je ook behoorlijk in kunt vergissen. De mens die zegt ” ik voel me goed bij jou, we blijven vrienden”, tot dat jezelf niet meer kunt en die hulp van diegene meer dan nodig hebt en je knetter hard op je bek laat gaan. Tot op de dag van vandaag blijft dat door mijn hoofd heen spoken. Waarom? En nog zoveel meer. Ik laat dat achterwege want ach wat je schiet ermee op.

In maart een geweldig weekendje après skiën gehad, zoep’n als een dolle en nog net niet te keer gaan als een beest. Daarvoor nog een ziekenhuis opname met de kleine meid die nog steeds loopt te kloten met haar verkoudheid. Toen begon een periode waar alles voor mij zwaar,onzeker maar ook heel bijzonder werd. ( Zwaar was het uiteraard voor iedereen die om me geeft). Wolfheze, daar was ik dan. Een opname die 3 maanden zou duren, maar uiteindelijk werden het 7 maanden. In 7 maanden gebeurde er voor mij zoveel, ik kreeg nieuwe inzichten, positieve maar ook negatieve. Ik ben heel anders naar de wereld gaan kijken. Op een 1 of andere manier meer respect gekregen, in andere zin helemaal niet.

Zo hard als mensen kunnen oordelen over een ander, denk ik nu “niets is wat het lijkt”. De buitenkant is maar een dun stukje weefsel, wat daar binnen gebeurt, dat is het echte werk. Ieder persoon heeft zijn of haar gebeurtenissen. Ik ga nu niet zeggen dat ik een heilig boontje ben, nee nog steeds niet! Sommige mensen mag je gewoon en sommige mag je gewoon niet. Dat gewoon is nog steeds niet gewoon want ik wil nog steeds iedereen mogen, ook wil ik nog steeds dat iedereen mij mag. Ik weet wel naar de opname dat ik er niet meer zo erg mee zit en dat dat in deze grote boze wereld helemaal niet kan. Mag je me niet, dan niet, doei. Dat hebben ze mij in Wolfheze proberen bij te brengen. Thuis heb ik er nog best moeite mee, terwijl ik er in Wolfheze een heuse grote punt achter had gezet.

Ja, wat kan ik anders zeggen dan Wolfheze, lieve verpleging, begeleiding en dokters bedankt. Als ik kon nam ik jullie allemaal in huis. Ook daar onder  de mooie mensen die ik heb leren kennen. Waardoor mijn ogen heel anders in het leven zijn gaan staan. Jullie staan op mijn netvlies geschreven. Bedankt met een dikke knuffel van mij!

Niets is wat het lijkt:

Een uitgeleefte vent met wallen tot aan zijn kin, een blik die ik zelf ook goed kan geven “Hellig als een spinnen kop”. En kleren tja als of je ze van de afval hoop hebt gehaald. Over de geur ook een dikke vette tja. Tot dat je er 1 op 1 mee komt te zitten. Wauw, mens wat ben je mooi. Wat een inhoud, geweldig! Na die evaring ben ik de kluts kwijt geraakt, had ik mezelf nu bij de kont of bij de kop? Zeg het maar, maar wat een prachtig mens ben jij. You make my day,  als ik aan jou denk begin ik voor jou te stralen. Onbeschrijfelijk!

Die ene jongen die alles had. Alles goed voor elkaar. Hij ziet er heel goed uit, een huis, werk, een vriendin, altijd een grote grijs op zijn gezicht en een dikke vette bak onder de kont. Het lijkt haast perfect. Altijd in andermans ogen “die jongen”, ik wou dat ik dat had.  Tot je 1 op 1 komt te zitten. Hij had het geld om alles te kopen en een vriendin te onderhouden en die vette bak natuurlijk. Maar zelf was hij dood en dood ongelukkig. Zijn hoofd, ja daar zit een kronkel in een lijntje die het andere lijntje niet meer kruist, een tikkende tijd bom. Zo ongelukkig dat hij zichzelf meerdere malen wat aan deed. Maar ook jij, mens wat ben je mooi! Je moet nog hard werken, kijk eens hoever je al bent. Ga zo door topper, want jij komt er wel!

Ook de andere kant heb ik daar mogen proeven van niets is wat het lijkt.

Volgens mij heeft iedereen mij daar wel weten te raken, verbazen of juist af weten te schrikken. Maar ik had het voor geen goud willen missen.

Ook is er een diagnose vastgesteld. Pijn is fijn, jeuk is leuk, bloed is goed en zo ga nog maar even door. Maar dat mijn NAH ook nog een bijzonder randje zou hebben en dat dat randje tot ernstige problematiek zou worden onder vonden. Tja zelf leefde ik er al 6 jaar stiekem mee maar nu de buiten wereld, mijn naasten het ook weten. Word het leven er moeilijker op. Toch ben ik blij dat we er achter zijn en dat ik hier probeer te zijn wie ik ben, al loop ik nog steeds op mijn tenen, gaat het nog absoluut niet goed maar juist enorm bagger. Ik weet nu dat we er met zijn allen aan werken om het voor mij en mijn gezin dragelijker te laten verlopen, de rest van mijn/ons leven. Begeleiding die ik nu heb onwijs bedankt voor alle steun die ik de laatste tijd al van jullie heb mogen ontvangen.

Daarna met mijn verjaardag richting huis, lieve meiden hadden voor mij een warm welkom thuis gemaakt. En verliep de dag druk en chaotisch. De weken, maanden daarna was niet veel anders en voelde ik me steeds slechter. 23 November ging ik nog een droom achterna samen met mijn moeder. Met de hoop volop te kunnen genieten en het wauw momenten te ervaren. Helaas is dit niet echt gebeurt. Afrika, indrukwekkend en ik heb de mooie dieren daar van heel dichtbij mogen zien. Een hele bijzondere ervaring! Thuis komst ging alles nog meer berg af ipv stabiel of berg op. Buikgriep, verkoudheid, weer een erg zieke Vajèn en daarna volgde Melle en de rest van de familie idem dito. Tot nu zelf nog erg verkouden en geen structuur of andere vooruitgang. Onbegrip dat ik elke dag weer ervaar, je ziet er toch goed uit, je bent zo rustig en verteld het zo luchtig. Ja, maar dat betekent niet dat het er niet is, ik probeer het alleen niet nog moeilijker te maken dan dat het al is en ook mijn leven te leven. Mag ik dan niet gewoon uitzien?  Dat is een vraag die ik me dagelijks stel. Wanneer word het nou echt duidelijk, word het ooit echt duidelijk? Moet ik me dan zieliger voor gaan doen, of zieliger? Wat is het goede woord ik weet het niet meer. Mijn bolletje moet toch ooit een keer rust gaan vinden? Het liefste gisteren maar helaas. We zijn er mee bezig en daar zou ik het nieuwe jaar volop mee bezig zijn.

b63f0c6966865d7a4c47ffaa41301bc9

Vriendinnen, vrienden,familie, kennissen, vroegere vrienden, NAH moat, etc, etc, al heb ik jullie vaker bedankt. Eergisteren heb ik nog weer een super lief kaartje mogen ontvangen. Het blijft me onwijs goed doen. Mensen voelen zich verbonden, willen je steunen, een duwtje in de rug geven of gewoon even laten weten dat ze aan je denken. Wauw, ook de cadeautjes… dit alles had ik nooit durven hopen. Komende maanden, Hoe weet ik nog niet en pin mij er niet op vast want misschien gaat er wel een jaar over heen. Ik zou wat terug laten horen, waar ik kan! Iedereen die er dit jaar voor mij/ons is geweest of op wat voor een manier dan ook steun heeft laten blijken, super bedankt. Ook dat kleine berichtje met erin: SAS, je kunt het of sas hoe gaat het werd enorm gewaardeerd. Nog steeds al heb ik mijn WhatsApp tijdelijk niet aan zo nu en dan ben ik online en werk ik de berichtjes bij. Enorm bedankt daarvoor, jullie zijn toppers.

In het bijzonder toch even mijn dinnetjes die beide met een dikke buik toen nog richting Wolfheze de ander zelfs 2 of 3 keer kwamen en ik toch even kon genieten van beide hun mooie buik. Wat bijzonder, beide hebben jullie zo’n prachtig wonder op de wereld gezet. Wat ben ik blij dat ik jullie heb. Bedankt voor jullie geduld en mooie vriendschap!

Owja zie je wel ik vergeet “mijn fotograaf” die tijdens de opname aanbood om foto’s van mij te maken tijdens therapieën, op de heide op een vertrouwd plekje, het naar huis gaan en wie weet in de toekomst nog meer. Om voor mezelf puzzel stukjes te kunnen gaan plaatsen. Inzichten te krijgen over mijn eigen uitingen, mimiek etc. Hier gaan we volgend jaar nog mee verder maar voor nu @ada hartstikke bedankt voor alles!

Ojee… als laatste kan ik mijn ouders en schoonouders niet vergeten! Dag en nacht stonden ze klaar om hier alles in kannen en kruiken te laten verlopen. Soms met gemak maar ook vaak was het erg lastig. Al lijkt het door mijn vervlakking niet zo, over mijn woede aanvallen niet gesproken. Ik ben onwijs blij dat het allemaal zo kan en ben zo blij met alle hulp die jullie kunnen bieden. Super bedankt voor alles ?

Iedereen een hele fijne jaarwisseling & tot volgend jaar

Chaos in mijn bolletje…

b1a223a3c367bef52092ba08a9b8952c

Hoe nou verder? Dat is een vraag die ik mij elke dag weer afvraag. De ene keer ben IK Saskia die een goede dag heeft gehad waarin ik kan winkelen, dansen en met een borreltje te veel op leuke gesprekken kan hebben en woede aanvallen die er nauwelijk zijn geweest. ( dan lijkt er voor de ander niks aan de hand en lijk ik zo “normaal” te zijn. Dat is begrijpelijk want die dag voel ik me ook redelijk normaal.) De andere dag ben IK de Saskia die niet weet hoe leven moet, hoe ik de ene been voor de andere moet krijgen, mijn hoofd 643 gedachten in 1 heeft en laat staan de energie die zich ergens onder de grond bevindt of die woede aanvallen die sws 1 keer in het uur op komen vliegen van soft naar ontiegelijk hard. Het is heel zwart wit. De vraag is dan ook of ik überhaupt nog in een tussen fase zou kunnen leven.

Oké, ik weet dat ik moet afwegen als ik een dag een feestje heb dat mijn energie en mijn hele doen en laten min 0,68 is. Toch word je weer op de feiten gedrukt. Ik begin het als maar lastiger te vinden in de thuis situatie. Ik zit er maar, geen geranium maar meer de cactus. De stekels dat zijn mijn voelsprieten alleen heb ik er net iets te veel want ik zie, voel en hoor alles en sommige dingen ook nog eens 10x beter of harder. Geen seconde staat mijn gedachten uit. Ook mijn lichaam, ookal zit ik stil, gaat op een één of andere manier toch nog 81 km per uur.

Eigenlijk is het gewoon accepteren, het blijft alleen zo lastig. Elke keer weer de afweging maken. De voor en de nadelen en dan een keuze maken of het me dat waard is om dagen erna als een “zombie” te moeten leven. Een strakke band om mijn hoofd te knuppen om mijn pijn maar wat te kunnen onderdrukken en elke keer een stukje strakker aantrekken. Met mijn knokkels in mijn ogen druk. Weg met die pijn, van alle gedachtens, het is en blijft een chaos en op dit moment heb ik het idee dat die pijn niet meer stopt.

Het is ook niet dat ik het allemaal maar zo laat gebeuren, nee helemaal niet al lijkt dat soms voor de buitenwereld wel zo. Ik wil echt wel actie ondernemen op een minder dag of dagen, alleen het lukt me niet. Ik zou mezelf zo graag tig schoppen onder me “bips” willen geven alleen… Terwijl mijn stomme hoofd en mijn gedachten wel denken dat ze actie ondernemen, zo hard blijf dat lichaam maar op die ene plek hier op de bank zitten. Ik baal van mezelf, ik baal van alles maar het lost zo weinig op met dat balen kom je ook niet verder. Ik wil weer hard kunnen gaan, moe kunnen zijn omdat ik echt de hele dag ervan alles voor heb moeten doen. Niet omdat ik gewoon maar op die bank zit met al die gedachtens en overige chaos. Het begint zo moeilijk te worden thuis. Hier moet ik het doen, waarom lukt het me dan hier niet? Ik was in Wolfheze zo goed op weg, toch lijkt alles wat ik daar heb geleerd over de NAH en zeker over mezelf, nu zo ver weg!!

Niet alleen maak ik me daar zorgen over ook Jordy, familie en de begeleiding. We zijn de laatste weken erg aan het kijken geweest, Hoe het nu gaat of dat nog wel haalbaar is in de thuis situatie. Jordy en ik zijn weer naar Wolfheze geweest voor een “spoed” gesprek. Wat hadden hun mij een plezier gedaan als ik daar mocht blijven, helaas voor mij en gelukkig voor Jordy vinden ook hun dat dat niet goed zou zijn.

Tot nu is er geen oplossing, wel hebben we al een paar opties gehoord waar ik zelf wel oor naar heb. Ik kan er nog weinig over vertellen omdat er niks concreets is, alleen dat we, mijn begeleiding en ik in Januari gaan kijken naar woonlocaties wel zelfstandig maar met begeleiding, 24 uur. Logeer plekken met begeleiding etc. Zodat ik uit de situatie kan gaan, maar echt alleen ben. In de tussentijd hopen we nog een uitstel te krijgen van de WMO om het thuis allemaal te gaan proberen. Hard te werken zodat ik toch hier kan blijven. Dat hier het leven en het functioneren dragelijk word. 

c37370130884c77a367880b2385b4589

Ik denk niet dat ik voor de kerst weer een blog post dus wil ik jullie via deze weg hele goede feestdagen wensen. Tussen kerst en oud en nieuw horen jullie wel van mij weer zou ik deel 3 safari posten en kom ik nog even terug op het deelbericht waar ik positieve berichten op heb gekregen maar voor nu:

☆ maak er een gezellige en onwijs mooie kerst van☆

Warme kerstgroetjes

 

4081 piepjes en mijn hoof is in 2645 plakjes gesneden.

img_20160921_134500

Zo langzamerhand begin ik hier wel echt klaar te zijn. De vragen wanneer kom jij nu naar huis, heel lief hoor, alleen niet leuk meer als ze jou hier geen duidelijkheid geven. Dus kan ik jullie ook niet op de hoogte stellen. Een kat in het nauw maakt rare sprongen. Nou ‘IK’ ook. Ik ga overal fel tegenin. Dat deed ik vroeger ook wel vaak maar dan kwam dat angstige meisje weer te voorschijn die dan toch maar deed wat een ander ook deed. Nu niet meer ik probeer bij mijzelf te blijven, mijn weg, mijn gedachten achterna.

Zo ging dat afgelopen maandag net zo. Op naar Amsterdam,  een heerlijke rit er naar toe, samen. Om 12 uur een soepje met een lekker broodje gegeten. Heerlijk zo samen. Tot dat we bij het AMC waren, bij mij lopen dan de spanningen op. We moesten eerst een patiëntenpas aan maken, door naar de radioloog  en daar aan gekomen moet je weer helemaal de andere kant van het ziekenhuis zijn. Ah geweldig, ziekenhuis, het is meer een warenhuis, alleen met veel zieke mensen. Een erg naar gezicht. Jordy weet altijd overal de weg, dat denkt die dan. Saskia, denk precies het zelfde. Net een stel botsauto’s bij elkaar. Jordy loop op zijn pas zijn kant op en ik doe lekker eigenwijs en ga mijn weg. Heerlijk duo zijn wij toch ” Sas waar blijf je nou we moeten deze kant op” en sas zegt: Nee hoor, ik heb het al gevonden. Zo kunnen wij lekker tegen elkaar aan blijven botsen. Eerder was dat altijd leuk dan kon ik tegen die vele prikkels alleen nu nee dat word madam nog eigenwijzer, kan er geen lach van af, word gauw geïrriteerd en krijgen wij woorden wisselingen. Op de bestemming aangekomen word ik al snel gehaald en mag mij om gaan kleden. Fijn dat het zo snel gaat, alleen weinig uitleg. Ik moet een ok broek aan trekken bh uit shirt aan. Oké en dan wachten tot ik word opgehaald. Al gauw is het zover, gaat u maar liggen. Een soort van klep over mijn oordeel zodat ik weinig kan bewegen. Ook krijg ik oordopjes in en een koptelefoon op. Dan denk ik en nu… geen uitleg tot over 16 minuten. Ah oké, dan zien we het wel, langzaam word ik naar achteren geschoven. Dan hoor ik een stem zeggen: kunt u mij horen mevrouw oosterveld? Ja dat kan ik. Ik ben wat gespannen, euh wat? Beetje heel veel. Ik word een beetje angstig, probeer mij te concentreren op de piepjes en het lawaai. Ogen dicht en goed adem halen, ik heb een balletje in mijn handen, als het echt niet gaat kan ik daar op drukken. Gelukkig blijf ik redelijk in het gepiep zitten. 

img_20160921_134446

4081 piepjes heb ik geteld of hoe je het dan ook mag noemen. Het leek wel op een broedplaats waar op een goed stuk vlees werd gehakt, zo’n 2645 plakjes. Pfff laat die 16 minuten snel om zijn, ik ben er klaar mee. Een pak van mijn hart het is klaar. Hop hop kleren aan en kijken waar ik de uitslag kan ophalen. Hmm dan moet je daar en daar zijn maar daar moet je een afspraak voor maken. Die krijg je niet vandaag. Nog een keer een ritje Amsterdam, helemaal niet erg. Maar tot volgend jaar wachten gaan we dus niet doen. Hij heeft eerder geen tijd. Nou daar zijn de laatste woorden nog niet over gezegd. Als ik meer weet laat ik het wel weer weten. De terug weg was prima te doen 1 file maar was snel voorbij. Thuis gekomen nog even naar de praxis verf halen voor mijn hobby ruimte. Dan de muiters weer thuis van mijn ouders en lekker optijd in ons nest. 

20160920_182252

Gisteren was het even de muur verven en door naar de kapper. Ik ben erg blij met het resultaat, het wat anders geworden, even alles nieuw! Het was een gezellige dag en savonds weer terug naar de gevangenis. Terug gekomen geen nieuws, balen maar gewoon door. Hoop toch snel duidelijkheid te krijgen. 

Fijne zonnige dag

 

Jammer de Bammer?

Helaas, had hier de slingers al op gehangen en mijn uitnodiging klaar voor mij uitzwaai feestje. De slingers ruim ik op, maar het feestje gaat door.

Dit feestje heet “en we gaan nog niet naar huis, nog lange niet nog lange niet, we gaan nog niet naar huis want hier in Loenatik is het nog niet pluis. Ja ik kan er maar beter een lolletje van maken. Zo grappig vind ik het eigenlijk helemaal niet maar toch, ik houd de pas erin.  Er staat een paard in de gang jalalaalaa een paard in de gang. 

Thuis is alles gereed, de zwarte cross tent stond klaar kunnen ze hem weer af breken en volgende week opnieuw op gaan zetten potverdorie??. Want nu niet naar huis betekend volgende week naar huis. Langer blijf ik echt niet hoor! 

Goede avond lieve mensen

Is dit een goed teken ???

20160915_092546

Ik weet niet of dit een voor teken is maar ik heb zo’n gevoel dat ik morgen mijn biezen pak.

Hoe mooi zou dat zijn. 1 voor 1 haal ik een kaartje van het bord. Wat een onwijze lieverds zijn jullie stuk voor stuk >♡<

Ik weet ook dat het verschrikkelijk tegen gaat vallen als het morgen niet de dag is maar ik lees dan nog wel een keer al die kaartjes door. Dat geeft me een voldaan gevoel.  

Lieve mensen wat ben ik jullie dankbaar, stiekem hoop ik nog wel kaartjes te ontvangen als ik thuis ben maar deze ga ik in mijn nieuwe plek/ ruimte in een heeeel groot schilderij plakken/ hangen. En ik blijf ook Bloggen.  Omdat mijn traject nog lang niet klaar is heb ik vannacht met mijzelf besloten.

Ik ga zo naar therapie en verder met meneer Hout op trekken. Wie weet wat de dag mij brengt!

Fijne dag allemaal

Meneer Hout u bent van mij ♡

Iedereen dit weekend weer overleefd?

Ik wel, zaterdag lekker met m’n mams wezen shoppen. Ideeën op gedaan,  maar weinig kopen. Ja dat ben ik, veel zien maar tot de conclusie komen dat je dat veel beter zelf kunt maken. Moeders heeft wel veel leuk dingetjes gehaalt. Het was een gezellige dag.  Savonds had ik vooral veel hoofdpijn en daar kwam nog eens spierpijn bij. Niet heel erg fijn. Ik besloot om vroeg te slapen en dan hoopte ik dat mijn pijn zondag wel weg zou zijn. Jullie raden het vast al? Helaas pindakaas. Ik mocht zondag en maandag nog profiteren van de hoofdpijn en zeker van mijn spierpijn. Spierpijn? Dat is geen spierpijn of het zijn verkrampte spieren door de spanning die ik heb opgehoopt voor afgelopen weekend.  Gisteren zwakte de spierpijn weer af, ook de hoofdpijn bleef stabiel. Apart wat stress/spanning kan doen met je lichaam. Het zoek de zwakste plek op en gaat daar fijn nog een schepje bovenop doen.

Maandag had ik helemaal mijn dag niet. Op Facebook drink ik een heerlijk biertje, maak ik even mijn move. Ik wou dat ik gewoon lekker in Loarne was. Maar net als vele zeggen volgend jaar ben je er weer bij. Dat klopt we zien wel of ik erbij ben, als het aan mij ligt wel natuurlijk. Wie weet tegen die tijd dat ik er heel anders in sta, sta ik in de keuken lekker te koken, wie weet ben ik met de Kermis wel gewoon op vakantie. Je weet het allemaal niet.

Dat is ook 1 van mijn voornemens: gewoon leven van dag tot dag…

20160830_161129

Dinsdag en woensdag heb ik een stabiele dag gehad. Mijn rug zeurt nog steeds maar ik kan mij niet weerhouden om niet naar mijn passie te gaan. Meneer Hout, ik vind u geweldig, de lijnen, van top tot teen. Alles kan ik met u doen, zagen, schuren, boren, frezen en zoveel meer. Wat een gezelligheid! Kippenvel, droge neus en soms word het ook wel is wat heet onder mijn voeten. Mijn agressie kan ik helemaal om u laten gaan. Ik heb het idee dat er in jou nog heel veel meer is te ontdekken. Er zijn vast hoeken en gaten die jij mij graag wilt laten zien. Ik denk dat wij dat betreft “uit het zelfde hout zijn gesneden”. Ik zou u in de toekomst vaak nodig hebben maar ook zou ik vaak eigenwijs als op “mijn eigen houtje” willen doen. Door mijn eigenwijsheid kan het zijn dat er wel eens van “hout is de as zagen” komt. Maar dat zien we vanzelf hoe dat allemaal loopt “zulk hout,zulk as”

Vanmiddag nog een belangrijk gesprek, erg spannend. Hoop dat er veel duidelijk word. Heel benieuwd ben ik. Nog 8 nachtjes slapen en dan? Voor altijd naar huis. Als ik er aan denk word ik erg actief en zelfs een beetje hyper, kan ik niet meer wachten. De angst, de onzekerheid, de negatieve gedachten verdwijnen even helemaal in mijn actie.  Ik laat het gaan, over een paar uur zou/kan het helemaal anders zijn.

Oeeee een nog 8 nachtjes! Ja ja ja, altijd mij schatten, geweldige famillie, mijn dinnetjes en hier zeker extra vriendschappen opgebouwd waar ik voor ga. Oeeeeeeeelaalaaaa ik wil dit het liefste heel erg hard schreeuwen maar dat doe ik 16 september !!

Iedereen een hele fijne zonnige dag

Als thuis je thuis niet meer is :(

105aa7497b57094d335ba10e18276e44

Als thuis je thuis niet meer is. Ik hoef jullie niet uit te leggen toch? Hoe het is om deze weg te doorlopen. Denk dat de meesten wel denken dat dit wel eens zwaar kan zijn. Ik heb al weken gezegd, als de zwarte cross is wil ik niet thuis zijn. Te veel wat mij herinnerd aan de cross, dan kan ik beter in Wolfheze zijn.

Jordy wou graag dat ik thuis kwam, mijn moeder leek het niet verstandig, ja en dan heb je “Saskia”, ik dus. Ik wil niet, toch word ik geprikkeld en beslis dat ik toch naar huis wil. Zo gezegd, zo gedaan. Ik weet niet maar het voelt niet goed, ik twijfel nog elke seconde, nee ik wil niet, het gaat niet goed zijn als ik ga. Ook de verpleging hier zei: Sas, je moet doen wat goed voor jou is nu, alleen dan kun je de moeder zijn die je wilt zijn. Dan kun je liefde geven aan je “man”. Ik weet het maar toch die drempel over gaan, nee, die grens! 

Jordy kwam mij op halen rond 3 uur. Meteen is erbij mij 1 en al spanning. Voel me helemaal niet goed. In mijn hoofd spoken de eerste gedachten door mijn hoofd. Wees sterk en zeg dat je niet naar huis wilt, dat hij je nu nog terug kan brengen. Die aan knop, ik probeer hem te zoeken, het lukt niet. Dan zit jordy dus met een terug getrokken persoon in de auto, die antwoord met een ja of een nee. Niet die levendige Saskia die vol enthousiasme verteld over haar verhalen bij de houtbewerking en andere creatieve bezigheden. De toon is eigenlijk al meteen gezet! Ook is aan alles te zien dat Jordy het ook niet gaat trekken, hij is bekaf, probeerde zich onderweg naar mijn idee groot te houden. Thuis gekomen, Melle is helemaal dol omdat die zo blij is Mama Mama Mama, alles wordt uit de kast getrokken. Alles wil hij graag laten zien. Heerlijk, nog iemand die vol energie zit. Ik kan niet uitleggen hoe het daarna verloopt maar de bedoeling was dat Jordy en ik qualititime samen zouden hebben, het gezellig hebben. Samen de planning voor de zaterdag door zouden nemen. Ja dit gebeurt tussen neus en lippen door en zo gezellig dat 1 nog sneller in slaap valt dan de ander.

Zaterdag de planning, ja die gaat erg goed, jullie snappen het al, die gaat dus helemaal niet hé. Ik pak rust, net als anders ik kom gewoon het bed niet uit. Jordy probeert mij eruit te krijgen met alle goede bedoelingen. Dat lukt niet helemaal, met het punt waar hij dat mee probeert zet erin mij wel die schakel om. De schakel woeden, ik explodeer! Beiden raken wij van slag, ik meer ivm de NAH, maar dat is geen excuus. Dat jordy het ontiegelijk moeilijk heeft is mij meer dan duidelijk.

Ik weet het allemaal niet meer. Ik raak in een soort van shock daar raak ik mij in kwijt. Ik zeg: ik wil naar “HUIS”, ojeee dit is niet goed, ik wil naar huis? Je bent verdomme thuis. Ik wil rust, ik kan ’t niet zien dat jij erdoorheen zit, dat jij de hulp niet aanvaard, dat je te moe bent en niet eens de kracht meer hebt om het gezellig te hebben. Ik voel me zo schuldig, zo schuldig dat ik het liefst de boel weer oppak zoals gewoonlijk, naar huis komen zonder de tools, 3/4 maanden voor niks? Alle spoken die zijn weer wakker geschut daarboven. Ze maken alle 278 hun eigen rondje, nemen behoorlijk wat zij straten! In paniek bel ik mij moeder op, ze zei dat ze dit al wel had verwacht. Ik kan het gelukkig nog wel goed uitleggen, ze snap mijn punten. Tuurlijk, is het niet overal mee eens maar probeert mij wel gerust te stellen, hulpvragen te stellen en aan te bieden. Ik weet het allemaal niet meer. Ik wil NU terug, niet door jordy, ik ga wel met een taxi. Zoals dit altijd ging, bedenk ik van alles, alternatieve, het ontbreken van de excutieve functie maakt dat ik dus niks uitvoer. Ik blijf zoals altijd zitten op de plek, benoem alles wat er in mijn hoofd gebeurt alleen fysiek gebeurt er dus helemaal niks. Een pilletje neem ik op advies van mijn moeder in. Ik word daar rustig van en probeer mijzelf  op andere gedachten te brengen. Het lukt niet helemaal, toch speel ik even met Vajèn en later nog met Melle. Samen besluiten we dat jordy me naar het melken weg brengt. Rijden samen terug naar Wolfheze, de hele weg word er weinig gezegt.

Terug gekomen ben ik erg kortaf, in mij zelf gekeerd. Ik wil niet dat hij mee loopt naar binnen, hij trekt toch zijn stoute schoenen aan en gaat toch mee. Op de afdeling komt mijn pber bij ons en vraagt hoe het was. Waarop ik jordy aan kijk, heel benieuwd ben wat hij erop zegt “niet goed! Helemaal niet”. Fijn dat is positief, normaal zou hij er niet aan toegeven en zeggen: Ja was leuk. Hij weet het wel maar besef mij ook in een rouw zit en een acceptatie om de “ik” die ik niet meer word, de “ik” die ik nu ben met erge beperking. Voor hem begint het ook allemaal een plek te krijgen maar dat gaat niet zonder scheur of stoot. Schuldig voel ik mij en heb diepe respect!

Dit hoor erbij, als je eerlijk wilt zijn naar de buiten wereld, om duidelijk te maken dat dit niet makkelijk is en gaat worden, ups en grote downs! Dat ik de ene keer 100% aanwezig ben en de andere keer maar 3%. Ik vind het heel lastig, Jordy nog veel meer. Ook om dit te plaatsen, we willen ons niet als verliezers voor doen. Toch verliezen wij samen “een persoon”, maar krijgen een persoon terug. Hopen er iets moois voor terug te krijgen, daar strijden wij samen met onze omgeving dag en nacht voor…. 

Ik kan er niks meer op zeggen op dit moment. Mijn lichaam geeft aan dat het even klaar is. Mijn gevoel is het er mee eens alleen uit het zich verkeerd. Tuurlijk gaan wij ervoor, wij kunnen dat, neus in de wind! Er is behoorlijk wat werk aan de winkel…. 

IMG_20160725_115337

Zoals het klavertje 4 die ik van een dingetje heb gekregen moet groeien, groeit ons geluk vast ook beetje bij beetje!