Omhoog

Kleine terug val..

Even niks van me laten weten. Klopt het gaat even niet zo lekker. Ik houd me hoofd boven water maar daar is alles mee gezegt. Klap van de larense kermis? De nierbekkenontstekking die al langere tijd in me lichaam zit? Te veel hooi op me vork genomen? Te veel dingen doen waar ik niet achter sta? Het kan allemaal mee spelen. Er zijn te veel dingen gebeurt de laatste maand en het heeft gewoon even tijd nodig ben ik bang voor. 2 weken geleden dacht ik “YES daar ben ik weer” meteen pakte ik mijn afspraken boekje erbij en zette weer genoeg in actie, maar dat was ook een struikelblok. Het weekend volgende en ik raakte als maar meer mezelf kwijt. Mijn hoofd zit vol, vol ideeën, helaas ook met een hoop rotzooi een hele hoop. Ik wil het niet, alleen het lijkt wel een web waar ik in verstrikt ben geraakt. Sommige weten goed gebruik daarvan te maken en walsen zonder pardon over mij heen. Alleen ik ben degene die dat zelf laat gebeuren en het ergste nog IK sta het toe. Hoe stop ik dat? Is dit mijn zelfvertrouwen? is dit ik? Is het mijn kronkelhoofd? of waar zit dat hem? Ik weet het niet, wel weet ik dat dat pijn doet en als ik oprecht zou kunnen huilen wou ik dat wel 131 dagen doen. In plaats daarvan loop ik weer over van woede aanvallen. Ik wil dat die waas voor me ogen verdwijnt, geen lelijke dingen naar buiten floep en zeker niet de mensen waarvan ik houd pijn doe. Toch gebeurt het de laatste tijd te veel. Vliegt het service je lettelijk naar je oren, vallen er rakelings klappen. Te veel dingen die ik vergeet. Sommige dingen wat juist elke keer weer door mijn gedachten spookt. Niet is te stoppen. Het heeft mij 1 keer goed beschadigd en dat raak ik niet meer kwijt. Het verleden herhaald zich in mijn hoofd maar ook in de werkelijkheid, ik ben bang, heel bang. Ik kan het niet mondeling naar buiten brengen, probeer het wel alleen ik kom niet op de juiste woorden. Terwijl ik hier zonder aarzeling weet te typen. 

Niks is wat het lijkt. 7 maanden zaten er een jaar geleden bijna op het avontuur in Wolfheze. Elke dag denk ik nog terug aan die mooie zware tijd, alles wat het mij gebracht heeft. Al gaat het nu even minder ik weet dat ik op een dag sterker dan ooit zou zijn. Het is nou eenmaal zo dat ik val en op sta en soms val ik heel diep en soms is het valletje niet eens echt een val te noemen. Het zijn soms de kleine dingen die mij laten struikelen wat het gat heel groot kan laten lijken. Ik ben moe, heel moe, rust heb ik nodig maar ik wil door. Ik heb te lang stil gestaan, te lang mij laten leiden door wat anderen van mij willen of juist verwachten. Ik ga een keer punt maken. En die verwacht ik binnen nu en een jaar of 32. Nee kijk daar gaat het fout. Ik verwacht te veel. Ik ga nu leven zoals de oude wijze man zei: 

Zat aan de bar met een glas een oude wijze man
Hij zei dat die nog maar een paar dagen had
Dus pak het leven, pak alles en ga er mee op pad.

En hij zei:
Leef, alsof het je laatste dag is
Leef, alsof de morgen niet bestaat
Leef, alsof het nooit echt af is
En leef, pak alles en ga er mee op pad!

Dat is dus wat ik wil, ik wil schijt hebben aan iedereen die wat over mij denkt en van mij vind. De dikke vinger kunnen opsteken of alleen maar kunnen denken fuck you tot aan Shanghai en weer terug. Ik wil doen wat mij gelukkig maakt. Ik wil niet bang zijn om mensen kwijt te raken, want ook is mij verteld als iemand afstand van jou doet is diegene jou niet waard, of kiest diegene juist zijn eigen weg. Laten gaan. Ik wil me niet meer laten lijden wat een ander doet, ik ben zelf krachtig genoeg om alleen op mijn benen te staan. Ik had in Wolfheze juist geleerd hoe goed ik ALLEEN kon doen wat ik echt wil. Nee zeggen!!

Lucht me zo op nu dit eruit is, ik denk dat dit een begin is van de volgende de knop die bij mij om moet. Hoop dat ik binnenkort ook meer kan vertellen over een keerpunt alleen moet helaas weer hem een beetje op schuiven. Oké, beter 1 keer goed, dan 26 keer de helft van de helft. Iedereen een hele fijne zondag. Zoals het weer ons laat zien naar regen komt zonneschijn.

Oja ik wil nog weer even mensen bedanken voor de kaartjes en de bloemen die ikmheb mogen ontvangen. Niet te vergeten de uitjes waarin jullie mij meenemen. Het geeft me keer op keer net de extra kracht om door te gaan. Het zijn echt de kleine dingen die het hem doen, jullie zijn toppers, stuk voor stuk.

 

4 dagen hard gaan, ik heb de dagen uitgeschreven…

received_1679502655455516

Dat was mij een feestje wel. 4 dagen feest en wat was dat lekker op de maandag na de avond daarin tegen was wel weer geslaagd.

Hieronder de dagen en hoe ik die heb beleeft en vooral in mijn hoofd.

Vrijdag een dag dat je weet vanavond ga ik loos, ik ga lol maken, dansen, drinken en vooral “genieten”. Smorgens werd ik al een beetje overvallen door een bericht wat mijn dag deed veranderen. Toch probeerde ik mij er overheen te zetten en gewoon door te gaan met de plannen die ik had gemaakt. Gewoon door Sas, je kunt het wel. Oké, als een stuiterbal stond ik te stuiteren op mijn voeten, terwijl ik dacht doe kalm misschien moet je vanavond ook maar niet gaan, word het wel leuk, wie gaan er wel, ik wil nog winkelen want ik heb niks om aan te trekken, o nieuwe schoenen en een tasje, Rijssen? Apeldoorn of nee toch Deventer… zo bleef het die dag erg onrustig in dat bovenkamertje. Tot ik me weer in mijn hoofd bedacht dat ik zo mijn weekend liet verpesten. Ik ga er wat van maken alleen of met vrienden maar ik zal er zijn. Zo gezegd, zo gedaan. Ik heb me dansje gedaan, lekker gedronken en gewoon veel gezelligheid met lieve meiden. Met het dweilorkest was het ook wel dikke prima, ik denk dat ik mijn keyboard maar weer eens opzoek. Ik hou van muziek maken! received_1679502668788848

Zaterdagochtend was ik er alweer vroeg bij de paarden wou ik nog even doen. De stal uitmesten en hun de benen laten strekken, knutselen heb ik ook nog even gedaan. received_1679501732122275Daarna met de kids en uiteraard Jordy naar de kermis. Toen stond ik nog te shaken van de adrenaline in mijn bloed en mijn nahbolletje. Hop hop en door. Op de kermis hartstikke leuk maar wel erg veel prikkels Melle deed liever zijn ding in Witkamp dansen op de muziek en lichtjes. Dat doen we samen erg veel dansen op muziek, dat is iets wat wel sowieso 1 keer in de week proberen te doen. Vandaar dat die daar liever was oh ja en draaimolen is voor baby’s. Hij zou en moest in de zweefmolen. Dat gebeurde natuurlijk niet, maar zijn uitspraken waren goed?. Vajèn keek de kat uit de boom en die vond voor de verandering alles wel prima. Ze hebben het ijsje gegeten en daarna naar huis. Toen ik thuis kwam was de adrenaline verminderd maar nog duidelijk aanwezig. Ik besloot de paarden naar binnen te toen maar eerst daarvoor nog even kleren uitzoeken voor vanavond. Ik wou de broek aan laten dus ik checkt of dat kon en tot mijn schrik zag ik
received_1679502258788889dat ik uit mijn broek was gescheurd. Jeetje mieneetje! Ik keek nog een keer en liep naar beneden met aan Jordy de vraag of hij dat had gezien? “Ja ik dacht dat dat zo hoorde” ja Jordy dat hoort zo…. naja heb er gelukkig om kunnen lachen, maar ik zag de bui al hangen. Boos, aanvallen maar nee ze bleven weg. Snel andere bokse an en naar de paarden. Die hadden lekker de hele dag in de wei gestaan en mochten weer terug in hun schone stal. Nog even knuffelen en weer na binnen. Yes, klaar maken voor vanavond en wat heb ik er zin in. Ik kwam bij een van de meiden aan en vanuit daar zijn we lekker gaan feest vieren. Dansen en gek doen ja dat heb ik wel gedaan op de mondharmonica van de jongens van Livin Room en allerlei andere fratsen. Kikker slaan maar dan anders. Wat een avond en toen op de kop na huus. Thuis gekomen besloot ik dat ik nog echt niet kon slapen en ben gaan boksen even weg met al die gedachtenis en negatieve invloeden die ik het en der gratis opvang . Na een half uur was ik kapot en ben ik na bed gegaan. 

received_1679501262122322Zondag de dag begon weer vroeg. Jordy had de paarden al om 6 uur in de weide gedaan zodat ze toch nog even de benen konden strekken. Ik wil nog veel dingen doen. De stal uitmesten, voer voor savonds klaar zetten en de ochtend erop. Daarna tas inpakken voor het nachtje in het hotel en me klaar maken. Dit hoeft helemaal niet lang te duren omdat ik afgelopen week al alles had klaar gelegd maar nee, ik moet weer alles veranderen en me hoofd gaat maar door met het bedenken van nieuwe dingen. Gelukkig is Jordy daar weer en zegt we gaan zo en ja dat moet ook want anders ben ik te laat bij mijn date. Nog even snel snel snel van alles in mijn tas rouwen en gaan met die banaan. Nog steeds ben ik aan het stuiteren, van de adrenaline, vandaag is die wel heel erg aanwezig. In het hotel aangekomen zie het er allemaal wel heel goed uit, pakken soul uit en gaan na de andere meiden, vervolgens door naar de kermis. Daar besluit mijn hoofd dat ik aan de received_1679500648789050boswandeling moet, terwijl ik denk houd het maar bij rosé bier. Nee nee nee boswandeling it is! Hij gaat lekker, vooral hard. 5 grote bekers vol besluiten in mijn hoofd dat ik even lekker van bil moet gaan bij jebroer en door naar de bankdirecteuren. Nou nou nou, ik weet nu al dit komt niet goed dus maar even wat anders nemen? Nee door met die “bos behandeling”. De hele dag verloopt wel goed en doe lekker mijn eigen ding. Het boeit me niks waar maar ik vermaak me op één of andere manier me overal. Uiteindelijk ben ik iedereen kwijt. Loop na de hotelkamer en probeer te slapen maar neee niet voor mij, ik moet nog eten maar eerst nog eens kijken of nog bekenden kan vinden. Ja daar zijn de nog een paar dus nog even een dansje gemaakt. Toen een lekker frikandel speciaal gegeten en door om te slapen. Alleen begint daar de kater al op te spelen. Hoofdpijn niet normaal. In bed nog een drankje en oogjes dicht al kan ik me draai niet echt vinden. Uiteindelijk val ik in slaap.received_1679500628789052

Maandag oké oké eerlijk is eerlijk. De kater krijg je later. Pff wat ben ik slecht en ik kan geen oog meer dicht doen. Ik zit mezelf in de weg. Ik wil van alles maar niks zinnig komt eruit. Bah bah. Even rondje lopen en douche hopelijk knap ik daar van op. Half 10 received_1679501235455658richting de meiden en daarna aan het ontbijt. Ik moet zeggen hoe slecht ik ook ben ik heb best trek. Aangekomen om op de kermis te ontbijten, is de rij mij veel te lang. Ik heb nu honger en wil nu eten. Mijn hoofd draait ook al overuren, irritaties lopen bij mij gauw op ik kan het licht ook niet hebben aan me ogen. Liefst ga ik na huis maar nee, mijn hoofd wil dat ik niet op geef. Ik zou 4 dagen doen dus 4 dagen worden afgemaakt slecht of niet. Eerst maar stoer een rosé biertje om me wat moed in te drinken maar toch gauw over op dr sinas… geloof dat ik niet erg gezellig ben en dat heb ik ook wel een paar keer aan moeten horen. Of opmerkingen je ziet er moe uit, goed bedoelt. Maar nee was niet moe, ik was gewoon slecht van de drank zoals elk mens wel eens heeft. Mijn NAH was er in veel dingen ook wel maar ik mag niet klagen, helemaal niet. We gaan door en met de avond besluit ik dat het gezeur nou maar eens over is. Hop aan het bier en door. Van bier komt de rode wodka redbull en kan ik behoorlijke danspassen zetten met Mien moat. Onze konttiet sprong kwam weer te voorschijn en ik was weer terug. Ik heb de avond nog  lang kunnen genieten en uiteindelijk heerlijk in bed geslapen.

De dagen er na zijn heeeel onrustig. Geen woorden, maar toch breng ik het er aardig vanaf. Probeer het zo goed mogelijk in mijn oude structuur te doen. Nee, niet makkelijk want de moeheid zet mijn hoofd weer aan het denken, ga weer twijfelen aan alles en vooral aan iedereen. 1032 vragen spoken door mijn hoofd die ik niet kan stoppen. Ditreceived_1679501212122327 was iets wat ik wel wist dat dat ging gebeuren, toch overkomt het me weer en het is zo niet leuk. Ik stoot weer mensen van mij af omdat ik weer in mezelf zit. Ik heb afgelopen weekend veel gevoelens van andere mensen binnen gekregen, sommige kan ik plaatsen en sommige moet ik los laten. Ik heb ook wel weer bevestiging gekregen van mensen die ik sprak die zeiden hoe weet jij dat?dat heb ik nog nooit met iemand over gehad. Ja, dat is het paranormale dat ik nu maar eens moet gaan ontwikkelen. Best eng, toch ook bijzonder. De hele week wil ik al knutselen en mijn eigen ding doen maar dat word geblokkeerd. Het wil weer niet ze moet me echt aan en uit zetten de begeleiding, maar hey daar zijn ze voor. Nu weer weekend en ik kan je vertellen dat ik het mis, elke dag feest maken met de meiden, mensen spreken waar je normaal niet mee spreekt gewoon de hele gezelligheid. Oja en dat weer dan. Wat is dit voor een gekkigheid, dit verveeld zo snel.

Nu schiet me te binnen dat ik mijn oma moet bellen dus dat ga ik doen. 

Heel fijn weekend iedereen ♡

Nederland is oneerlijk!

Lieve mensen,

Ik weet niet hoe ik het beste kan beginnen, want soms wil ik weleens heel wat anders gaan zeggen, euh.. maar dan meer in deze richting, Zoals: 

Geachte Mevrouw Schippers, Geachte regering, Geachte Joost met de korte achternaam,

Dan denk ik, “wie ben IK” , omdat te zeggen. Ik zou je wel vertellen wie ik ben: Ik ben Saskia Oosterveld! Zonder poespas maar wel met ongevraagde hoge ziektekosten, eigen bijdragen van de wmo die niet normaal hoog is, lang uitgestelde diagnoses door de bezuinigingen rond om de zorg en een veel voorkomende handicap/beperking NAH die door jullie en vele mensen niet word erkend als een handicap daarnaast heb ik ook nog een bijzonder soort van NAH, wat het er niet makkelijker op maakt.

Ik kan uw niet vertellen in een paar zinnen hoe een dag er voor mij uit ziet of beter gezegt een seconde van een minuut van mijn leven. Soms tel ik hoeveel gedachten in mijn hoofd rond spoken, met 1 oog dicht de andere open weet ik dat het erop dit moment 406 gedachten zijn. Dat zijn voor mijn doen er heel erg weinig, ik ben namelijk vandaag, al hoewel ik een goede dag had gigantisch over mijn grens gegaan. Ja, dat doe je toch zelf? Klopt, alleen jammer dat ik dat niet zelf in de gaten heb. Laat staan om er dan naar te handelen, mevrouw, meneer, weten jullie wat voor een impact dit op mij leven heeft? Of op weet ik niet hoeveel anderen?

loesje-privatisering-in-de-zorg

Weetje mensen dit was echt maar een heel klein stukje wat ik die mensen zou willen vertellen daar in Den Haag. Want het is niet alleen mijn ziekte beeld. Helaas het zijn er veel en veel te veel en daar moet echt wat mee gedaan worden. Eerst dacht ik het ligt aan de begeleiding in Wolfheze, alle voorgaande zorg instellingen waar ik mee te maken heb gehad. Aan die mensen lag het helemaal niet, want JA dat zijn echt schatten van mensen 1 voor 1 proberen ze van alles voor je rond te krijgen, alleen ze mogen, kunnen niet meer omdat ze moeten BEZUINIGINGEN. Ben er nu achter dat het probleem veel verder gaat dan alleen dat, 7 maanden intern in Wolfheze heeft mij zoveel inzichten gegeven in de zorg dat ik daar nu echt verder mee ga. Alles op zijn tijd, ik wil veel te gauw, het heeft tijd nodig. Nog meer inzichten heb ik nodig, meer inzichten die ik nu al heb, puzzelen en nog eens puzzelen, op onderzoek uit, gesprekken voeren en zo ga nog maar even verder.

Mijn vechtlust, doorzettingsvermogen zet ik hier mee op scherp. Mijn hoofd is sinds ik vandaag een bedrag kreeg te horen die wij moeten gaan betalen niet meer uit geweest. Oxezepam erin? Nee helpt niet. Dan de temezepam? Helpt niet. Mond dicht, tv uit, tablet weg en slapen. Nee lukt niet zoveel onrust. En nu? Ja ik heb van mij afgeschreven. 

Mijn kont heeft geen staartje maar dit verhaal krijg er hoe dan ook wel 1.

Heb jij ook een verhaal in betrekking tot de zorg over het geen hoe ik het hier boven omschrijf? Ik hoor het graag van je! 

Mail me gerust, stuur mij een privé berichtje,Wat Voor Een Bericht Dan ook het maakt mij niet uit. Alles is van harte welkom!

Slaap lekker 

 

 

weekend

IMG_20160520_181700

Loarne weer mogen bewonderen, mijn kindjes even blij gezien natuurlijk met ze gespeeld, samen met Jordy geweest en toen weer terug. Het was weer even leuk. Ik had mijn week natuurlijk al niet maar naar gisteren is het weer helemaal mis. Het was een drukke zware week met te veel therapie. Van niks naar de hele week veel therapieën. Ben ik nu achter, dat heeft dubbel zoveel effect op mijn energie. Ik kan dat niet meer volhouden, moet daarom wat therapieën op een later moment oppakken. Zelf wil ik graag door, dat ging/gaat gewoon niet meer. Ik moet nu echt gaan accepteren en beginnen aan de IK. 

IMG_20160520_181842

Dit weekend is het alleen Saskia,  haar naaimachine, haar haak naalden op de kamer. Even geen zin in al die mafkezen hier. Even geen zin in al die verpleegkundigen die het goed met je voor hebben. Mensen die graag bij mij op bezoek willen komen. Nee nu even niet. Niet omdat ik jullie niet wil zien maar omdat ik het dat nu nog niet kan! Volgende week krijg ik wel voor het eerst echt bezoek. Stiekem kijk ik daar wel naar uit. Ik had buiten om mijn moeder, kinderen en Jordy besloten dat ik geen bezoek wou. Dat ligt nu toch even wat anders. Ik zou hier nog wel een tijd zitten. Zolang m’n moaties niet zien, nee dat word hem niet.

IMG_20160520_181811

Mag ik iedereen weer bedanken voor de kaartjes die ik de afgelopen dagen heb gekregen. Met zoveel mooie warme teksten. Ik kreeg net als vroeger een brief met de pen geschreven, een brief met lieve woorden. Dat is echt heel erg leuk. Wauw wat ben ik blij met al die lieve mensen om mij heen!

Voor iedereen een heel fijn weekend!

Zoals een vriendin van mij zou zeggen:

Hasta la vista 

 

P.s. Ik heb van de week veel leuke dingen gemaakt, natuurlijk is het nog niet af. Morgen laat ik jullie mijn werkjes eens zien!