Omhoog

Kleine terug val..

Even niks van me laten weten. Klopt het gaat even niet zo lekker. Ik houd me hoofd boven water maar daar is alles mee gezegt. Klap van de larense kermis? De nierbekkenontstekking die al langere tijd in me lichaam zit? Te veel hooi op me vork genomen? Te veel dingen doen waar ik niet achter sta? Het kan allemaal mee spelen. Er zijn te veel dingen gebeurt de laatste maand en het heeft gewoon even tijd nodig ben ik bang voor. 2 weken geleden dacht ik “YES daar ben ik weer” meteen pakte ik mijn afspraken boekje erbij en zette weer genoeg in actie, maar dat was ook een struikelblok. Het weekend volgende en ik raakte als maar meer mezelf kwijt. Mijn hoofd zit vol, vol ideeën, helaas ook met een hoop rotzooi een hele hoop. Ik wil het niet, alleen het lijkt wel een web waar ik in verstrikt ben geraakt. Sommige weten goed gebruik daarvan te maken en walsen zonder pardon over mij heen. Alleen ik ben degene die dat zelf laat gebeuren en het ergste nog IK sta het toe. Hoe stop ik dat? Is dit mijn zelfvertrouwen? is dit ik? Is het mijn kronkelhoofd? of waar zit dat hem? Ik weet het niet, wel weet ik dat dat pijn doet en als ik oprecht zou kunnen huilen wou ik dat wel 131 dagen doen. In plaats daarvan loop ik weer over van woede aanvallen. Ik wil dat die waas voor me ogen verdwijnt, geen lelijke dingen naar buiten floep en zeker niet de mensen waarvan ik houd pijn doe. Toch gebeurt het de laatste tijd te veel. Vliegt het service je lettelijk naar je oren, vallen er rakelings klappen. Te veel dingen die ik vergeet. Sommige dingen wat juist elke keer weer door mijn gedachten spookt. Niet is te stoppen. Het heeft mij 1 keer goed beschadigd en dat raak ik niet meer kwijt. Het verleden herhaald zich in mijn hoofd maar ook in de werkelijkheid, ik ben bang, heel bang. Ik kan het niet mondeling naar buiten brengen, probeer het wel alleen ik kom niet op de juiste woorden. Terwijl ik hier zonder aarzeling weet te typen. 

Niks is wat het lijkt. 7 maanden zaten er een jaar geleden bijna op het avontuur in Wolfheze. Elke dag denk ik nog terug aan die mooie zware tijd, alles wat het mij gebracht heeft. Al gaat het nu even minder ik weet dat ik op een dag sterker dan ooit zou zijn. Het is nou eenmaal zo dat ik val en op sta en soms val ik heel diep en soms is het valletje niet eens echt een val te noemen. Het zijn soms de kleine dingen die mij laten struikelen wat het gat heel groot kan laten lijken. Ik ben moe, heel moe, rust heb ik nodig maar ik wil door. Ik heb te lang stil gestaan, te lang mij laten leiden door wat anderen van mij willen of juist verwachten. Ik ga een keer punt maken. En die verwacht ik binnen nu en een jaar of 32. Nee kijk daar gaat het fout. Ik verwacht te veel. Ik ga nu leven zoals de oude wijze man zei: 

Zat aan de bar met een glas een oude wijze man
Hij zei dat die nog maar een paar dagen had
Dus pak het leven, pak alles en ga er mee op pad.

En hij zei:
Leef, alsof het je laatste dag is
Leef, alsof de morgen niet bestaat
Leef, alsof het nooit echt af is
En leef, pak alles en ga er mee op pad!

Dat is dus wat ik wil, ik wil schijt hebben aan iedereen die wat over mij denkt en van mij vind. De dikke vinger kunnen opsteken of alleen maar kunnen denken fuck you tot aan Shanghai en weer terug. Ik wil doen wat mij gelukkig maakt. Ik wil niet bang zijn om mensen kwijt te raken, want ook is mij verteld als iemand afstand van jou doet is diegene jou niet waard, of kiest diegene juist zijn eigen weg. Laten gaan. Ik wil me niet meer laten lijden wat een ander doet, ik ben zelf krachtig genoeg om alleen op mijn benen te staan. Ik had in Wolfheze juist geleerd hoe goed ik ALLEEN kon doen wat ik echt wil. Nee zeggen!!

Lucht me zo op nu dit eruit is, ik denk dat dit een begin is van de volgende de knop die bij mij om moet. Hoop dat ik binnenkort ook meer kan vertellen over een keerpunt alleen moet helaas weer hem een beetje op schuiven. Oké, beter 1 keer goed, dan 26 keer de helft van de helft. Iedereen een hele fijne zondag. Zoals het weer ons laat zien naar regen komt zonneschijn.

Oja ik wil nog weer even mensen bedanken voor de kaartjes en de bloemen die ikmheb mogen ontvangen. Niet te vergeten de uitjes waarin jullie mij meenemen. Het geeft me keer op keer net de extra kracht om door te gaan. Het zijn echt de kleine dingen die het hem doen, jullie zijn toppers, stuk voor stuk.

 

7 jaar geleden die ene 22 mei 2010

11-07-2010-opgezet-084-550x550

Vandaag is het dan weer zo’n dag dat ik liever de ogen heel lang dicht knijpt. Als iemand je herinnert: Toen lag je te vechten voor je leven en kijk nu.

Ja daar lag ik dan te krijsen van de pijn eigenlijk al zo dichtbij het einde. Toch is er iemand die ik nooit vergeet die mij zei: Sas, het is nog niet jou tijd. Bam, daar was ik weer 3 dagen later,  eerst ben je gewoon Saskia, haha daar moet ik wel een beetje om lachen ik weet niet of ze me zo gewoon vonden. Dat boeit ook niet. Naar dat moment was ik Saskia met het ongeluk. ‘Ach deerne, wat hebbie ut dr goed vanaf bracht’ of ‘ie hebt wa donders geluk gehad’. Dat zou ik ook zeker niet ontkennen, nee ik heb geluk gehad dat ik er zo uit heb mogen komen. Alleen ik heb ook heel veel pech gehad dat ik op dat tijdstip op de verkeerde plek was. Dat is die andere kant. In het begin dacht ik ook dat heb ik maar mooi overleefd. Tot dat je achter vele dingen komt, tot een besef dat je heel erg veel dingen kapot hebt en nog steeds elke dag voor moet vechten.

Het is mij overkomen en ik was te eigenwijs om dood te gaan. Precies zo is het, net zo eigenwijs als ik nu met mij leven door ga, ook met alle beperkingen. Grote knepen, kleine knepen gewoon gaan. Ik wil niet meer achterom kijken en toch zou ik volgend jaar ‘8 jaar geleden’ denken. Hoe graag ik zou willen dat het niet was gebeurt , elke dag als vandaag zou nooit meer een dag worden zoals de dag voor die zaterdag 22 mei 2010. Aan de ene kant bekijk ik het met een scherp oogje, want voor niemand word het ooit dezelfde dag als die dag. Op dat moment zaten 30.753 mensen op de wc, 124.923 mensen waren op dat moment onderweg naar het werk , 90.162 mensen waren onderweg naar hun sport of waren al druk aan het sporten, 54.931 mensen hadden toen seks, 424.092 mensen stonden net op, 9.000.010, waren netjes hun boterham aan het op eten en ik was 1 van de 16 miljoen mensen die op dat tijdstip met een privéjet in 10 min van laren naar Enschede vloog. Je collega’s die denken dat er een politie over hun heen gaat en tegen elkaar zeggen: ze komen je halen. Helaas lieverds, ze kwamen mij halen en hoe.

Ik probeer er maar gewoon een klein grapje van te maken en toch te genieten van het mooie weer en niet helemaal terug te keren naar die ene dag. Vandaag ben ik de brandweer Laren, ambulance personeel en alle mensen die erop dat moment waren extra dankbaar voor het redden van mijn leven!

Zonnige dag allemaal? 

s_NKM_100522-11-95x95

Als je droom werkelijkheid word…

received_1523605247711925

Dat is net wat mij is overkomen. Nou nee helemaal niet is overkomen. Als je gelooft in je eigen kunnen en je eigen dromen zul je vaak er dichtbij kunnen komen of helemaal. Ik vond naar een jaar lang hard werken dat ik mezelf wel eens mocht verwennen. Al gaat dat niet zo 1, 2, 3 bij mij wel 4, 5, 6 ik heb lang genoeg getwijfeld over mezelf, lang genoeg verstopt gezeten in de oude ik. Het is tijd om verder te gaan, ook met al me ongemakken. Alles wat je kon kun je nog maar met beleid, met veel structuur maar waar mijn wil is, is mijn weg!

IMG_20170509_175334

Toen ik klein was werd ik verliefd op de paarden. Ik mocht van mijn moeder paardrijden, aangezien mijn moeder ook de liefde voor het paard altijd heeft gehad mocht er uiteindelijk een pony komen. Ontroert en verrast werd ik op valentijnsdag, ik reed op brunoti en er werd vertelt dat die verkocht was. Op dat moment, dat weet ik nog goed, zakte de lood in mijn laarzen. Hij was verkocht aan enne mevrouw de Boer. Toch niet bij nagedacht dat dat mijn moeders meisjesnaam was, later wel toen ik mijn moeder zag met een grote grijns. Wat een topper hé? Die moeder van mij. Dat gevoel raakte het kleine meisje kwijt aan de pubertijd, verliefd worden, het uitgaan. Oneerlijk soms dat dat veel met je kan doen, het hoort er schijnbaar wel bij daar heb ik toen die tijd ook goed van mogen genieten. Het paardrijden, ook eerlijk moet ik zijn naar mijn Brunotti was dit niet altijd goed of niet goed. Daarnaar liep alles zo anders, dat ongeluk dat al mijn levensvreugde weg nam. Vooral de liefde voor alles, personen, dieren en hobbies. Ik was en ben vlak naar het uiten van mijn emoties. Dat is, dat blijft. Bang om te voelen, bang om te zijn, bang om te accepteren. Dromen bleef ik over ik op een paard, op Brunotti. Hele bosritten, hindernissen, wedstrijden had ik in mijn slaap en mijn beleving afgelegd. Maar in het echt bleef die droom en reed ik af en toe met brun. Logeerde ik hem wel en stond die lekker op wei. Een moeke op hem vond ik best zielig. Durfde het ook niet aan. In Wolfheze kreeg ik al meer zin om weer bezig te zijn met paarden, vaak naar de pony’s op de heide of op het terrein. In gedachten wel maar live niet. Als ik thuis ben, wil ik. Nee je wilt niks je moet je rust pakken en wennen aan de nieuwe situatie. Tot dat ik paar weken geleden ben begonnen met lessen. Het bevalt me zo goed alleen het is niet eigen. Ik had meteen in mijn hoofd ik wil een paard. Ik wist ook dat ik dat niet moest doen. Maar de wil bleef sterk, ik dacht dit is mijn kans. Ik ging een strategie bedenken hoe dat in mij structuur zou passen. 

IMG_20170509_175016

De strategie: als ik een paard koop moet hij elke morgen gevoerd worden net als Brunotti alleen jordy deed dat vaak omdat ik er niet uit kon komen. Ik weet het, op zijn zachts gezegd, slecht. Daarna ging hij de weide in. Maar met 2 paarden zou ik de zorg van top tot teen zelf moeten gaan doen. Terecht, het zijn mijn dieren dat kan ik als opstart moment gaan gebruiken. Daarnaast is het niet alleen voeren, nee de stal heeft een moment nodig de verzorging idem dito, dan het rijden. Dat kan ik over een dag verdelen en daar tussen de activiteiten in mijn knutsel ruimte. Of andere dingen doen. Toch moeten die punten voorop staan. Waarom heb ik dat niet eerder kunnen bedenken met Brunotti?  Een groot vraagteken maar mijn hoofd mijn binnenste gevoel zei ga ervoor. Toen iemand zei ‘jij kunt veel meer dan jij denkt’ toen ik besloot dat ik het kan. Ik zette onderaan mijn gedachten mijn handtekening en ging op zoek. Genoeg te koop. Alleen moet het goed zijn, dieren weet je nooit of je het goede koopt, maar dat is ook met auto’s al kun je die vergelijking niet maken. Op een gegeven moment had ik meerdere leuke paardjes gezien, maar de gebreken, dan moet je het niet doen. Toen zijn we gaan kijken bij een paard maar dat werd hem niet en naar een ander dat was een optie maar ik had een kleur in gedachten dat moest maar toch bleef mijn gevoel, mijn gedachten goed bij dat paard. Ik zag hem los en onder het zadel. Ik reed hem zelf en het was zo genieten, het was rust, overal en jordy stond langs de kant en zag mij stralen. Hij zei dit is zo mooi om te zien. Maar zo voelde het ook als of ik zweefde, mijn hoofd leeg en kon het allemaal hanteren. Met die gedachten naar huis gegaan en besloten dat ik hem kocht.  Nu is die een week bij ons en wat is het een lieverd, hij is nog tamelijk groen er is dus heel wat werk aan de winkel.

IMG_20170509_174924

Mag ik jullie voorstellen aan If Evert maar we noemen hem Iven. Brunotti heeft eindelijk een maatje 3 erbij en 2 enorm grote weides. Oh het maakt me zo gelukkig in mijn hoofd eindelijk een groot lichtpuntje in dat donkere gevoel.

Psst.. weetje Vajèn is ook helemaal gek van paardjes en vandaag was ik aan het uitstappen met Iven en zegt ze: zitten zitten. Wie weet neemt zij net als mij en mijn mama de liefde voor de paarden over.

IMG_20170509_175043

Fijne Avond

received_1535036339902149

(( blij ben ik dat ik gebruik mocht maken van de trailer van de buurvrouw om de topper op te halen, helemaal geweldig dat gebruik mag maken van de bak van de andere buren ??))

received_1535036283235488

Ja, Hallo, its me, Saskia

IMG_20170420_111608_007

Dat dus!!

Weken ben ik mezelf aan het begeleiden met onderanderen ambulante begeleiding, telefooncontacten,  gesprekken etc. Ik heb op het moment het idee dat ik begin te bloeien. Van trots, ‘liefde’, onzekerheid, creativiteit, adrenaline, chaos en horen jullie dit een kleine beetje woede, wel veel piekeren. Ik weet niet of dit weer een groot gat gaat worden waar ik kilometers naar beneden zal donderen. Toch denk ik, dat ik een stuk heb gevonden van mezelf, een puzzelstukje dat op dit moment mij redelijk goed laat voelen.

*Ik kan hoofdstukken afsluiten.

*Ik probeer weer dingen op te pakken.

*Langzaam maar zeker begin ik mij nieuwe genieten te ontdekken.

*Woede aanvallen kan ik beperken en heb er een vingertje grip op.

Kijk nou eens Sas, you did it! Ja en dat ben ik naar een goed gesprek met een bijzonder iemand achter. Ik wist het voor mijzelf al wel, alleen het is zo aparte gewaarwording. Ik heb echt een geschenk van boven gekregen. Hoe dan? Ja hoe dan? Geluk bij een ongeluk!

IMG_20170420_111608_041 

Tuurlijk er zijn nog vele punten waar ik aan moet werken. Het gaat ook nog veel te veel met ups en de downs. Hoe realistisch is het om te denken of dat nog anders zou kunnen worden? Ik denk dat dit mijn “ik” nu is. Wat ze mij al langer probeerde te vertellen. Verschillende mensen. Bijzondere mensen. Vertelde mij dat ik er mag zijn. Dat ik mezelf eens wat vaker mag aan kijken en mag zeggen”ja, dit ben ik”. Mij niet schuldig hoef te voelen naar niets of iemands. Mezelf accepteren dat ik niet meer kan wat ik kon maar doe wat ik kan.

Terwijl ik dat probeer te doen zie ik dat er weer een poort word geopend om verder te zoeken naar passende puzzelstukjes. Met al mijn 1639 vragen, 21 creatief los liggende projecten, mijn 13 onzekerheden, 521 boze gedachten en zoveel meer maar vooral dat wazige NAH hoofd die bepaald. Heb ik het idee dat ik op een vooruitkijkende weg ben en dat zit me lekker.

IMG_20170420_111608_026

De ene keer zou ik reageren het gaat niet goed, een uur verder gaat het redelijk. Ik denk echt dat ik hem begin te snappen. Dan nog iets. Niet meer iets aan trekken van andere grote mensen. Laat ze zelf een dag leven zoals het hier gaat kijken of ze het dan nog beter weten. Ik probeer te zeggen dat dat me nog steeds heel erg aangaat en mij daar veel te veel door laat lijden door wat een ander zegt. Zoals ze zeggen is mijn gevoel, ookal is die ver, hij heeft wel gelijk en probeer nou eens op jezelf te vertrouwen. Jou gevoel heeft jou eigenlijk nog nooit in de steek gelaten alleen is die nog in de verstop modus. Alleen als je hem echt nodig is dan is hij er wel.

IMG_20170427_121823_708

Laatste weken  heb ik teveel mee gemaakt. Er daarom benoem ik het allemaal niet. Hoogte punten zijn er zeker geweest. Melle die weer naar mij toe komt en zegt; mama mama helpen. Dit was er even niet dus vind het erg fijn. Wij naar eigenlijk niet groots en eigenlijk wouden ze er niks aan doen toch voor de eerste keer naar mijn zusje en Sascha naar haar huis geweest, ze zijn die dag in het huwelijks bootje gestapt.  Uiteindelijk een hele indrukwekkende dag gehad ( voor mij zeker). Zo aan de rijn, zo mooi en zo bijzonder. Ik zag daar echt weer de ik die ik graag wil zien. Alles is dan anders. Weg van alle shit niemand die je daar kent alleen dierbare, ik zeg geslaagd. De weken ernaar veel twijfel, piekeren en toch een redelijke dagen hebben. Op dit moment ben ik een droom aan het verwezenlijken en dat gaat vanaf vanmiddag echt beginnen.

Ik ga er voor nu niks over loslaten maar ik hoop snel weer te kunnen bloggen dat ik kan laten zien waar ik mee bezig ben. Ja met te veel ??? …. maar dit is wel weer een grote uitdaging en ik heb er zin in!

Tot de volgende keer

Een kleine update…

IMG_20170120_190442

                                                                           Als ik jullie toch niet had °♡•

Wat moet je vertellen als je het even echt zwaar hebt maar zo graag anders wilt. Alles knaagt aan mij. Vooral mijn hoofd maakt mij het nu erg lastig.  “Sas, je moet door” elke dag weer herhaal ik dat zinnetje, als ik dan smorgens de deuren van de 2 gevulde kamers open en 2 lachende snoetjes zie denk ik: dat moet toch zeker gaan lukken me 2 van die toppers!

Mijn zicht is nog steeds niet in order de linkerkant blijft wazig ook is mijn hoofdpijn niks minder geworden. Dit word goed door het ziekenhuis in de gaten gehouden. Als het aanhoud nog enkele dagen ga ik verder onderzocht worden. Ene kant zit ik daar echt niet om te springen, andere kant dit houd ik geen weken of nog een week vol. Dat mijn linker zicht nog niet terug is maak ik me ietsje zorgen over maar ik ben al zo blij dat die rechter kant weer helder is. Beter iets dan niets.

Door het afgelopen jaar heb ik natuurlijk weinig van mijn baan mee gekregen. Ik ben zelfs bang voor geworden om er nog maar wat over te lezen of van te horen. Er is nu ook een bedrijfsarts betrokken, waar ik wel weer erg blij mee ben. Toch gaat het me aan het hart, enorm ook. Ik had gehoopt altijd daar te blijven werken en mee te kunnen groeien in het bedrijf. Daar had ik toch niet de problemen die ik thuis elke keer weer onder vond? Naja eigenlijk wel maar ik kon ze daar het allerbeste verdoezelen tot op het laatst toen liet ik daar ook steeds meer steken vallen. Ook de pijn daar was toen niet te houden, dat van continue op puntjes van mijn tenen lopen.

De bedrijfsarts schrijft dat ik niet meer aan het werk kom voor nu. Alleen dat al, PIEEEEEP. Laat het alsjeblieft weer 20 mei zijn 2010. Die mooie dag in de Hoeve, volop gaan, gas zoals ik altijd deed. Genieten van de borrels, dansen uit de maat en de volgende dag hoofdpijn beleven van de nodige vitamine B of was het toch die val tegen boom of het prikkeldraad. Tja helaas en anderzijds maar goed ook dat je het leven niet terug kan draaien. Toch wil ik weer nuttig zijn voor de maatschappij. Waarom is het zo oneerlijk? Ik weet wel dat ik nu niet in staat ben om te werken, wanneer ik dat wel ben ook geen idee. Toch het liefste ging ik gewoon weer mijn ding doen, aan het werk, veel uitjes met de kinderen, op zondag het café bezoeken, de spontane uitstapjes met jordy en vriendinnen etc. Mij creativiteit eruit gooien in de boeketten en de bloemstukken en nog zoveel meer. Voor het eerst kan ik echt een paar grote tranen laten vallen. Ik mag het wel niet zeggen toch heb ik er echt even schijt aan. GVD wat een kloten zooi! 

Op het moment ben ik mijn pijn aan het onder drukken met de laatste pilletjes die ik nog heb. Ik leef echt op medicatie, is het uitgewerkt? Knalt mijn hoofd weer goed die beat erin. Wanneer houd het nou eens op? Elke keer weer verleg ik mijn grenzen, stapje voor stapje. Soms is mijn pijn score een dikke 9 maar als het dan de morgen erop een 8 is denk ik ach het valt best mee die pijn nu dus knal ik toch maar even door mijn rust heen. Euh rust? Dat is een woord die ik ook nu al weken niet echt heb gekend. Nee, het lukt me niet omdat dan die hoofdpijn er is en die beukt mij vooruit. Net of je niet stil mag gaan zitten. Snachts slaap ik in het algemeen goed of zo goed dat ik ook echt niks meer hoor. Dat is de enige rust, voor nu nog voldoende gelukkig.

Er zijn nog zoveel dingen die ik kan vertellen. Zoals de therapeute uit wolfheze die van de week weer hier is geweest of over hoe Melle en Vajen onwijs grote stappen maken in hun ontwikkeling. Ik plaats wel een foto van de toppers. Aangezien mijn energie op is op dit moment en het weekend die eraan komt hoop ik gezellig en leuk word. Waar ik zoals het er nu naar uit ziet, lekker een avondje ga “ontspannen” in de bios en hoop dat ik zondag nog op kan brengen om naar een kinderverjaardag te gaan. Moet ik nu dit verhaal ook niet langer maken.

Fijn weekend 

IMG_20170120_190459

                                                                              Jullie laten mij stralen °♡•

Ongeluk zat weer in een klein hoekje?

img_20161115_074256

Het even geduurd voor ik weer de moed bij elkaar had gezocht om een stukje te schrijven.

Er is nog al veel de laatste week gebeurd. Waardoor ik, nee wij nog een extra zorg erbij hadden.

Jordy had vorige week zondag een “klein” opstootje gehad met de voetbal. Per ambulance werd hij naar Zutphen gebracht. We wisten zelf niet meer dat het waarschijnlijk wat met zijn schouder was. Ook hadden we gehoord dat die niet kon bewegen. Zijn broertje is mee geweest in de ambulance. Gelukkig had hij verdoving gekregen voor de pijn. Kon die mooi even rustig worden. Hij was namelijk een beetje van de rats want ja pa en ma moesten morgen echt naar Canada. Zijn vader heeft mij thuis opgepikt en zijn ook naar het ziekenhuis gereden. Aangekomen bij Jordy was die nog een beetje warrig en had hij veel pijn. Het duurde allemaal even maar uiteindelijk is alleen zijn sleutelbeen gebroken. Mooi gebroken, noemen ze dat, nu hoeven ze het niet te opereren. Na de foto’s, medicatie voor de pijn en wat papierwerk zijn we weer naar huis vertrokken. Maandagochtend moest jordy een afspraak maken bij de gipskamer voor intapen en 1 afspraak om het opnieuw te laten zien bij de arts. 

1 ding, rusten en Jordy? Noooo way. Ik laat mij verder hier niet zo heel veel over uit. Dat betreft zijn we ook aan elkaar gewaagd. Want meneer zat savonds alweer op de trekker lekker eigenwijs. Vooral geen pijn zijn werk te doen….

In de “gauwe geit” had ik mijn moeder opgebeld ze moest meteen komen oppassen, hop die kwamen er aan zodat mijn schoonmoeder verder kon met haar spullen inpakken. Weetje eigenlijk zijn we het wel gewend, zulke taferelen. Er moet hier gewoon altijd wat gebeuren voor iemand iets leuks kan doen. Ook kreeg ik van meerdere mensen en Jordy ook appjes, telefoontjes: Als we wat kunnen doen horen we het graag! Al is het Jordy’s kont afvegen we doen het graag. Oh nee dat is niet waar maar ze stonden er maar mooi wel weer, bedankt allemaal. De bedrijfsverzorging was sws al ingeschakeld voor die week. Konden we ook weer bouwen op een kameraad van Jordy die altijd/meestal helpt bij drukte. Mooi dat het allemaal zo kan.  

Hij is gisteren voor controle geweest, het zag er allemaal goed uit. Zoals hij zelf zegt mag hij alles weer doen behalve met rechts tillen. Wel moet die nog 3 weken in een blauwe bungel en oefeningen doen. Ook nog 3 weken of misschien wat langer geen nacht zijn ogen dicht doen omdat hij dan wel veel pijn heeft maar dat schijnt normaal te zijn bij een sleutelbeen breuk.  

Liefst is hij a.s zondag gewoon weer keeper bij zijn team, toch zou hij het verlopig even van de zijlijn moeten aanschouwen.

Zoekend naar woorden, toch gaat het leven door!

img_20161024_214026Smoezen ben ik wel goed in om te bedenken. Op dit moment doe ik dat niet. Ik heb al even niet geschreven. Dat is omdat ik er even helemaal geen zin in had. Veel hoofdpijn, wisselende gedachten, vervelende gedachten, drukt hier drukte daar, van hyper naar erg moe. Zoveel gedachten/dingen waar ik weinig mee kan.

img-20161018-wa0005

Het lukt allemaal niet zo. Dan kom je op een punt dat je niet meer weet wat je moet. Moet je dan wel of moet je dan niet? In veel dingen ben ik weer aan het twijfelen. De ene kant wil je graag je ding op kunnen pakken en verder gaan. Helaas is de weg daarnaar toe langer dan ik had gehoopt. Elke morgen hoop ik weer dat deze nachtmerrie afgelopen is. Tuurlijk mijn nachtmerrie heeft zijn mooie pieken. Toch die pieken wil ik niet lastig vallen met mijn dalen. 

img_20161024_214123

Wij hebben dit weekend met de kamaraden en de meiden de 1ste verjaardag gevierd van Vajèn. Ik dacht dat al wel aan te kunnen, want ik zeg altijd van uitstel komt afstel. In dit geval weet ik niet of ik daar goed of fout aan heb gedaan. Enige wat ik wel weet van gisteren dat Vajèn een onwijs mooie dag heeft gehad. Waaauwww zoals Melle dat zei, super gave cadeautjes gehad! Iedereen nogmaals super bedankt! Lekker heeft ze gespeeld en gelachen met alle andere vriendjes en vriendinnetjes. Wij zeggen geslaagd?

20161024_144534

Ik kan op het moment ook weinig onder woorden brengen, vertellen hoe het echt gaat. Durven dat is het niet maar meer “het idee hebben dat ik mij aanstel”. Terwijl ik toch echt in Wolfheze de tegenovergestelde diagnose heb gekregen. Het werkt allemaal zo ingewikkeld dat ik op het moment met mijn begeleiding heb besloten geen impulse dingen te doen en een stapje terug te doen of nouja eigenlijk 3,8 stapjes.

img-20161022-wa0017

Binnenkort heb ik nog een “feestje” en met toestemming ga ik die gewoon vieren. Weetje? Ik hoop dat mij dat weer een beetje spirit geeft. Ik zou dan vast even de SAS voelen die ik het liefste ben. Het kan voor hetzelfde geld ook helemaal anders kunnen gaan vallen, je weet het gewoon niet. Toch vind ik dat ik gewoon moet gaan.We zullen het mee gaan maken.

Deze week staat er niet al te veel op het progamma, qualititime met Jordy,bij de Kids zijn, zonnebanken, sporten, haken en veel rusten. Kijken of deze week beter gaat.

Fijne avond 

Even snel een klein berichtje

fb_img_1475864200969

Vandaag ging het wel zoveel, de boel vooral aan het uitpakken. Wel met de nodige rust. Ik moet nu elke morgen met begeleiding de planning doornemen en einde van de dag evalueren van de dag. Erg leuke mensen tot nu toe, wel is het heel raar. Ik ben niet meer alleen maar iedereen is weer in mijn leven en ik in die van hun. Wat eigenlijk heel normaal is, is nu zo raar en zeker wennen. Wennen aan elkaar en weer met elkaar, tuurlijk is het logisch dat dat niet zo in 1 keer gebeurd. Stiekem hoop je daar wel op dat je gewoon verder kunt waar je gebleven was. 

Morgen komen ze niet langs maar gaan we beeldbellen, met zulke dingen ben ik altijd wel bang. Waarom? Euh ja het is toch niet zo gewoon dat je voor je tab zit en zit te lullen tegen dat ding ha ha.  Naja wat voor een ander misschien al heel normaal, is dat voor mij nog even wennen. Ik vind het heel spannend maar ik ben benieuwd!

Verder ziet mijn weekend er rustig uit, misschien wel erg rustig maar oké.  Jordy gaar gezellig met zijn kamaraden een weekendje weg. Dat heeft hij zeker wel verdient. Kerels ik wens jullie onwijs veel plezier, zoepn al daj kunt! Zelf hoop ik als het weer goed blijft lekker te gaan wandelen en nog met mien moat te lunchen. We zullen zien wat de rest ons brengt. 

Fijn weekend♡

Home sweet home maar dan anders?

20161005_092256

Ik had zeker kunnen verwachten dat ik niet veel puff zou hebben voor mijn verjaardag toch is de dag zelf snel en heftig verlopen. 

Ik was van dinsdag op woensdag echt te lang nog wakker, midden in de nacht voor de verpleging nog cadeautjes maken en daarnaar in slaap vallen. Het aparte is wel dat ik smorgens om 7 uur al vol hyperactiviteit onder de douche sprong. Druk in de weer en het ene nummer naar de ander zong. Rust? Noooo way! Ik moet door. Eten? Nee hoor. Verstandig he? Nee even vergeet ik helemaal wat ik de afgelopen 7 maand heb geleerd! 

De kamer leeg, wat kaal, niks aan en te bedenken dat de kamer over een uur al weer bezet is door een ander. Niet fijn, zou ik gewoon weer de boel verbouwen. Alle spullen op de plek zetten. Ik vind het wel heel erg eng. Ik verlies mijzelf een beetje in angst maar ook in de adrenaline. Dus wat doen we, precies en door met die banaan. De spullen op een karretje, buiten de kamer neergezet en nu wachten tot jordy komt. Wachten tot we de spullen samen in laden en vertrekken naar het mooie Loarne. Rond half 11 is hij er. Vergeet mij helemaal te feliciteren, bij hem natuurlijk ook de spanningen. Eindelijk, is het dan zover. Ja daar ga ik dan, niet tot zien. We willen jou alleen niet meer vast terug zien, dat gunnen we jou en jouw gezin niet.

20161005_174814

20161005_174854

Jeetje, de beelden van afgelopen maanden flitsen aan mij voorbij. Bizar, hoe dit voelt, nee hoe dit denkt, in de auto de radio aan zing modus aan, salsa in de billen en verwarming op standje sambal. Lekker, tikkeltje vreemd en de eerste koppijn, zware gedachtes beginnen al te komen. Gelukkig is het druk op de weg en moet ik mijn koppie er goed bij houden. De laatste weggetjes naar huis zijn best heftig. Emoties borrelen. Thuis… en nu? Langs de inrit tot aan het huis is het mooi versierd. Wauw, Jordy en Ali zijn goed bezig geweest. Maar nee dat waren een paar andere toppers, binnen gekomen staat er een schilderij welkom thuis? en hele leuke foto’s van de meiden met kleine tekstjes. Op de tafel staan al meerdere bossen bloemen, cadeautjes en kaartjes. Wat een verwennerij, wat leuk en wat super lief. Enthousiast ben ik druk aan het kijken. Maar ondertussen is mijn hoofd al bezig met komende weken. Dit dit en dit moet ik nog hebben en zus en zo wil ik het doen. Verjaardag? Ik zeg het af want vandaag heb ik geen tijd. Ik wil eerst alles klaar hebben en dan kan ik pas verjaardag geven. De hoofdpijn laat niet op zich wachten. Nee die gooit er wel wat hout bij op. 

Toch kies ik er voor om mij moat te zien, die mij wil feliciteren en gewoon thuis waar ik hoor wil zien. Ben blij dat ik dat door heb laten gaan. De hoofdpijn klaart op. Half 5 komt Zozijn, voor de eerste keer hier thuis. De planning doornemen voor de avond en wat andere dingetjes.  Mijn moat gaat dan weer naar huis. Erg leuke cadeautjes van dr gehad. In de tussen tijd zijn er nog meer bosjes bloemen binnen gekomen. Wauw wat een gezelligheid!

Naar het gesprek met Zozijn ben ik echt kapot. Buik van slag, hoofd knapt nog net niet en spierpijn door het hele lichaam. Bah tijd om mijn bed op te zoeken. Half 8 hoor ik een mannetje op mijn kamer Mama, wakker worden. Feest, opa en oma. Mijn ouders, Oma en broertje zijn toch even langs gekomen. Ik blijf nog even liggen, toch besluit ik even naar beneden te gaan. Even gezellig zitten, wat ook best fijn is. Weer lekker thuis bezoek ontvangen. Ze blijven niet zolang dus daarna weer optijd het bed in. Wat heeft iedereen mij verrast en onwijs verwend!

Een ezel van mijn ouders gekregen? niet zo’n ezel maar een schildersezel. Super leuk, nu kan ik vast nog mooier schilderen en nog wat geld om voor mijn nieuwe ruimte te besteden. Mijn schoonouders hebben me ook erg goed verwend. Iedereen gewoon. Super dank daarvoor??

20161005_174725

Vanmorgen, Zozijn komt mij opstarten en de planning voor vandaag doornemen. Echt niet leuk, Zozijn opzich wel maar die planning. Alles gewoon. Een bende heb ik ervan ik wil non stop door met opruimen, knutselen en nog zoveel meer. Het is enorm zwaar, ik moet echt gaan wennen, niet alleen ik maar mijn gezin, familie etc. Zelfs vandaag dacht ik, laat mij alsjeblieft terug gaan naar Wolfheze. Ik ben nog niet klaar voor de grote wereld. Het klinkt echt heeeel erg stom, de overgaan is gewoon enorm. Iedereen hier heeft ook niet stil gestaan en ja ik ook niet. Toch moet we weer de padden kruizen en samen een goede weg vinden. Dit gaat niet zomaar dus moeten we echt alle tijd daar voor gaan nemen…

Fijne avond iedereen?

Jeetje wat een dag!

20161004_181329

Ik heb echt een super drukke dag gehad. De hele dag met hout bezig geweest en het etaleren van de winkel. Fijn om dat nog even te kunnen doen op de laatste dag. Tijdens het hout, kom ik echt met toeval mij motie Marc weer tegen, net of dat het zo moest zijn.

Mijn Loenatik 2.0 was niet zonder hem zo bijzonder geweest. Ik heb hem gedag kunnen zeggen, wie weet ooit nog wat af te kunnen spreken in de toekomst. Veel raak vlakken heb ik met hem gehad. Slechte maar ook veel goede. Marc ik wens jou het allerbeste, even tanden op elkaar en jij komt er. Het is jou meer dan gegund!

img_20161004_214955

Ook van Johanna en Martin die mijn eerste periode hier aanwezig waren heb ik afscheid genomen. Jullie blijven bij mij, we houden contact. Ik heb nog zoveel meer gesproken en gezien. Echt tof om te zien dat mensen hier allemaal afscheid van je willen nemen. Geweldig!

Dan mijn steun van de afgelopen tijd Raymon, mijn moat, tukkers, werkparnters voor nu maar ook voor de toekomst. Wat heb ik een onvergetelijke tijd met jou gehad. Onder het werk hadden we ons eigen inbreng en koppigheid. Maar vulde elkaar fijnloos aan. Hartstikke bedankt en zeker tot heel gauw.

Savonds met bijna alle groeps genoten een lekker gebakje gegeten en mijn kamer bij elkaar gepakt morgen vroeg begint de dag alweer. Half 10 moet ik uit mijn kamer zijn. Want dan word die schoon gemaakt en komt er om half 11 al een andere opnamen. Jeetje dat gaat allemaal wel erg snel maar oké het is niet anders. 

Mijn dag word morgen denk ik ook aardig vol. Pfff morgen alweer naar huis, morgen jarig zo bizar allemaal. Kan me nu al geen mooie cadeau voorstellen. Thuis komen, niet meer terug. Mijn gezin en wie weet wat de toekomst en die dag mij nog meer brengt. Spannend zacht uitgedrukt… laat het nog maar een tijdje vandaag zijn!

Slaap lekker