Omhoog

Kleine terug val..

Even niks van me laten weten. Klopt het gaat even niet zo lekker. Ik houd me hoofd boven water maar daar is alles mee gezegt. Klap van de larense kermis? De nierbekkenontstekking die al langere tijd in me lichaam zit? Te veel hooi op me vork genomen? Te veel dingen doen waar ik niet achter sta? Het kan allemaal mee spelen. Er zijn te veel dingen gebeurt de laatste maand en het heeft gewoon even tijd nodig ben ik bang voor. 2 weken geleden dacht ik “YES daar ben ik weer” meteen pakte ik mijn afspraken boekje erbij en zette weer genoeg in actie, maar dat was ook een struikelblok. Het weekend volgende en ik raakte als maar meer mezelf kwijt. Mijn hoofd zit vol, vol ideeën, helaas ook met een hoop rotzooi een hele hoop. Ik wil het niet, alleen het lijkt wel een web waar ik in verstrikt ben geraakt. Sommige weten goed gebruik daarvan te maken en walsen zonder pardon over mij heen. Alleen ik ben degene die dat zelf laat gebeuren en het ergste nog IK sta het toe. Hoe stop ik dat? Is dit mijn zelfvertrouwen? is dit ik? Is het mijn kronkelhoofd? of waar zit dat hem? Ik weet het niet, wel weet ik dat dat pijn doet en als ik oprecht zou kunnen huilen wou ik dat wel 131 dagen doen. In plaats daarvan loop ik weer over van woede aanvallen. Ik wil dat die waas voor me ogen verdwijnt, geen lelijke dingen naar buiten floep en zeker niet de mensen waarvan ik houd pijn doe. Toch gebeurt het de laatste tijd te veel. Vliegt het service je lettelijk naar je oren, vallen er rakelings klappen. Te veel dingen die ik vergeet. Sommige dingen wat juist elke keer weer door mijn gedachten spookt. Niet is te stoppen. Het heeft mij 1 keer goed beschadigd en dat raak ik niet meer kwijt. Het verleden herhaald zich in mijn hoofd maar ook in de werkelijkheid, ik ben bang, heel bang. Ik kan het niet mondeling naar buiten brengen, probeer het wel alleen ik kom niet op de juiste woorden. Terwijl ik hier zonder aarzeling weet te typen. 

Niks is wat het lijkt. 7 maanden zaten er een jaar geleden bijna op het avontuur in Wolfheze. Elke dag denk ik nog terug aan die mooie zware tijd, alles wat het mij gebracht heeft. Al gaat het nu even minder ik weet dat ik op een dag sterker dan ooit zou zijn. Het is nou eenmaal zo dat ik val en op sta en soms val ik heel diep en soms is het valletje niet eens echt een val te noemen. Het zijn soms de kleine dingen die mij laten struikelen wat het gat heel groot kan laten lijken. Ik ben moe, heel moe, rust heb ik nodig maar ik wil door. Ik heb te lang stil gestaan, te lang mij laten leiden door wat anderen van mij willen of juist verwachten. Ik ga een keer punt maken. En die verwacht ik binnen nu en een jaar of 32. Nee kijk daar gaat het fout. Ik verwacht te veel. Ik ga nu leven zoals de oude wijze man zei: 

Zat aan de bar met een glas een oude wijze man
Hij zei dat die nog maar een paar dagen had
Dus pak het leven, pak alles en ga er mee op pad.

En hij zei:
Leef, alsof het je laatste dag is
Leef, alsof de morgen niet bestaat
Leef, alsof het nooit echt af is
En leef, pak alles en ga er mee op pad!

Dat is dus wat ik wil, ik wil schijt hebben aan iedereen die wat over mij denkt en van mij vind. De dikke vinger kunnen opsteken of alleen maar kunnen denken fuck you tot aan Shanghai en weer terug. Ik wil doen wat mij gelukkig maakt. Ik wil niet bang zijn om mensen kwijt te raken, want ook is mij verteld als iemand afstand van jou doet is diegene jou niet waard, of kiest diegene juist zijn eigen weg. Laten gaan. Ik wil me niet meer laten lijden wat een ander doet, ik ben zelf krachtig genoeg om alleen op mijn benen te staan. Ik had in Wolfheze juist geleerd hoe goed ik ALLEEN kon doen wat ik echt wil. Nee zeggen!!

Lucht me zo op nu dit eruit is, ik denk dat dit een begin is van de volgende de knop die bij mij om moet. Hoop dat ik binnenkort ook meer kan vertellen over een keerpunt alleen moet helaas weer hem een beetje op schuiven. Oké, beter 1 keer goed, dan 26 keer de helft van de helft. Iedereen een hele fijne zondag. Zoals het weer ons laat zien naar regen komt zonneschijn.

Oja ik wil nog weer even mensen bedanken voor de kaartjes en de bloemen die ikmheb mogen ontvangen. Niet te vergeten de uitjes waarin jullie mij meenemen. Het geeft me keer op keer net de extra kracht om door te gaan. Het zijn echt de kleine dingen die het hem doen, jullie zijn toppers, stuk voor stuk.

 

4 dagen hard gaan, ik heb de dagen uitgeschreven…

received_1679502655455516

Dat was mij een feestje wel. 4 dagen feest en wat was dat lekker op de maandag na de avond daarin tegen was wel weer geslaagd.

Hieronder de dagen en hoe ik die heb beleeft en vooral in mijn hoofd.

Vrijdag een dag dat je weet vanavond ga ik loos, ik ga lol maken, dansen, drinken en vooral “genieten”. Smorgens werd ik al een beetje overvallen door een bericht wat mijn dag deed veranderen. Toch probeerde ik mij er overheen te zetten en gewoon door te gaan met de plannen die ik had gemaakt. Gewoon door Sas, je kunt het wel. Oké, als een stuiterbal stond ik te stuiteren op mijn voeten, terwijl ik dacht doe kalm misschien moet je vanavond ook maar niet gaan, word het wel leuk, wie gaan er wel, ik wil nog winkelen want ik heb niks om aan te trekken, o nieuwe schoenen en een tasje, Rijssen? Apeldoorn of nee toch Deventer… zo bleef het die dag erg onrustig in dat bovenkamertje. Tot ik me weer in mijn hoofd bedacht dat ik zo mijn weekend liet verpesten. Ik ga er wat van maken alleen of met vrienden maar ik zal er zijn. Zo gezegd, zo gedaan. Ik heb me dansje gedaan, lekker gedronken en gewoon veel gezelligheid met lieve meiden. Met het dweilorkest was het ook wel dikke prima, ik denk dat ik mijn keyboard maar weer eens opzoek. Ik hou van muziek maken! received_1679502668788848

Zaterdagochtend was ik er alweer vroeg bij de paarden wou ik nog even doen. De stal uitmesten en hun de benen laten strekken, knutselen heb ik ook nog even gedaan. received_1679501732122275Daarna met de kids en uiteraard Jordy naar de kermis. Toen stond ik nog te shaken van de adrenaline in mijn bloed en mijn nahbolletje. Hop hop en door. Op de kermis hartstikke leuk maar wel erg veel prikkels Melle deed liever zijn ding in Witkamp dansen op de muziek en lichtjes. Dat doen we samen erg veel dansen op muziek, dat is iets wat wel sowieso 1 keer in de week proberen te doen. Vandaar dat die daar liever was oh ja en draaimolen is voor baby’s. Hij zou en moest in de zweefmolen. Dat gebeurde natuurlijk niet, maar zijn uitspraken waren goed?. Vajèn keek de kat uit de boom en die vond voor de verandering alles wel prima. Ze hebben het ijsje gegeten en daarna naar huis. Toen ik thuis kwam was de adrenaline verminderd maar nog duidelijk aanwezig. Ik besloot de paarden naar binnen te toen maar eerst daarvoor nog even kleren uitzoeken voor vanavond. Ik wou de broek aan laten dus ik checkt of dat kon en tot mijn schrik zag ik
received_1679502258788889dat ik uit mijn broek was gescheurd. Jeetje mieneetje! Ik keek nog een keer en liep naar beneden met aan Jordy de vraag of hij dat had gezien? “Ja ik dacht dat dat zo hoorde” ja Jordy dat hoort zo…. naja heb er gelukkig om kunnen lachen, maar ik zag de bui al hangen. Boos, aanvallen maar nee ze bleven weg. Snel andere bokse an en naar de paarden. Die hadden lekker de hele dag in de wei gestaan en mochten weer terug in hun schone stal. Nog even knuffelen en weer na binnen. Yes, klaar maken voor vanavond en wat heb ik er zin in. Ik kwam bij een van de meiden aan en vanuit daar zijn we lekker gaan feest vieren. Dansen en gek doen ja dat heb ik wel gedaan op de mondharmonica van de jongens van Livin Room en allerlei andere fratsen. Kikker slaan maar dan anders. Wat een avond en toen op de kop na huus. Thuis gekomen besloot ik dat ik nog echt niet kon slapen en ben gaan boksen even weg met al die gedachtenis en negatieve invloeden die ik het en der gratis opvang . Na een half uur was ik kapot en ben ik na bed gegaan. 

received_1679501262122322Zondag de dag begon weer vroeg. Jordy had de paarden al om 6 uur in de weide gedaan zodat ze toch nog even de benen konden strekken. Ik wil nog veel dingen doen. De stal uitmesten, voer voor savonds klaar zetten en de ochtend erop. Daarna tas inpakken voor het nachtje in het hotel en me klaar maken. Dit hoeft helemaal niet lang te duren omdat ik afgelopen week al alles had klaar gelegd maar nee, ik moet weer alles veranderen en me hoofd gaat maar door met het bedenken van nieuwe dingen. Gelukkig is Jordy daar weer en zegt we gaan zo en ja dat moet ook want anders ben ik te laat bij mijn date. Nog even snel snel snel van alles in mijn tas rouwen en gaan met die banaan. Nog steeds ben ik aan het stuiteren, van de adrenaline, vandaag is die wel heel erg aanwezig. In het hotel aangekomen zie het er allemaal wel heel goed uit, pakken soul uit en gaan na de andere meiden, vervolgens door naar de kermis. Daar besluit mijn hoofd dat ik aan de received_1679500648789050boswandeling moet, terwijl ik denk houd het maar bij rosé bier. Nee nee nee boswandeling it is! Hij gaat lekker, vooral hard. 5 grote bekers vol besluiten in mijn hoofd dat ik even lekker van bil moet gaan bij jebroer en door naar de bankdirecteuren. Nou nou nou, ik weet nu al dit komt niet goed dus maar even wat anders nemen? Nee door met die “bos behandeling”. De hele dag verloopt wel goed en doe lekker mijn eigen ding. Het boeit me niks waar maar ik vermaak me op één of andere manier me overal. Uiteindelijk ben ik iedereen kwijt. Loop na de hotelkamer en probeer te slapen maar neee niet voor mij, ik moet nog eten maar eerst nog eens kijken of nog bekenden kan vinden. Ja daar zijn de nog een paar dus nog even een dansje gemaakt. Toen een lekker frikandel speciaal gegeten en door om te slapen. Alleen begint daar de kater al op te spelen. Hoofdpijn niet normaal. In bed nog een drankje en oogjes dicht al kan ik me draai niet echt vinden. Uiteindelijk val ik in slaap.received_1679500628789052

Maandag oké oké eerlijk is eerlijk. De kater krijg je later. Pff wat ben ik slecht en ik kan geen oog meer dicht doen. Ik zit mezelf in de weg. Ik wil van alles maar niks zinnig komt eruit. Bah bah. Even rondje lopen en douche hopelijk knap ik daar van op. Half 10 received_1679501235455658richting de meiden en daarna aan het ontbijt. Ik moet zeggen hoe slecht ik ook ben ik heb best trek. Aangekomen om op de kermis te ontbijten, is de rij mij veel te lang. Ik heb nu honger en wil nu eten. Mijn hoofd draait ook al overuren, irritaties lopen bij mij gauw op ik kan het licht ook niet hebben aan me ogen. Liefst ga ik na huis maar nee, mijn hoofd wil dat ik niet op geef. Ik zou 4 dagen doen dus 4 dagen worden afgemaakt slecht of niet. Eerst maar stoer een rosé biertje om me wat moed in te drinken maar toch gauw over op dr sinas… geloof dat ik niet erg gezellig ben en dat heb ik ook wel een paar keer aan moeten horen. Of opmerkingen je ziet er moe uit, goed bedoelt. Maar nee was niet moe, ik was gewoon slecht van de drank zoals elk mens wel eens heeft. Mijn NAH was er in veel dingen ook wel maar ik mag niet klagen, helemaal niet. We gaan door en met de avond besluit ik dat het gezeur nou maar eens over is. Hop aan het bier en door. Van bier komt de rode wodka redbull en kan ik behoorlijke danspassen zetten met Mien moat. Onze konttiet sprong kwam weer te voorschijn en ik was weer terug. Ik heb de avond nog  lang kunnen genieten en uiteindelijk heerlijk in bed geslapen.

De dagen er na zijn heeeel onrustig. Geen woorden, maar toch breng ik het er aardig vanaf. Probeer het zo goed mogelijk in mijn oude structuur te doen. Nee, niet makkelijk want de moeheid zet mijn hoofd weer aan het denken, ga weer twijfelen aan alles en vooral aan iedereen. 1032 vragen spoken door mijn hoofd die ik niet kan stoppen. Ditreceived_1679501212122327 was iets wat ik wel wist dat dat ging gebeuren, toch overkomt het me weer en het is zo niet leuk. Ik stoot weer mensen van mij af omdat ik weer in mezelf zit. Ik heb afgelopen weekend veel gevoelens van andere mensen binnen gekregen, sommige kan ik plaatsen en sommige moet ik los laten. Ik heb ook wel weer bevestiging gekregen van mensen die ik sprak die zeiden hoe weet jij dat?dat heb ik nog nooit met iemand over gehad. Ja, dat is het paranormale dat ik nu maar eens moet gaan ontwikkelen. Best eng, toch ook bijzonder. De hele week wil ik al knutselen en mijn eigen ding doen maar dat word geblokkeerd. Het wil weer niet ze moet me echt aan en uit zetten de begeleiding, maar hey daar zijn ze voor. Nu weer weekend en ik kan je vertellen dat ik het mis, elke dag feest maken met de meiden, mensen spreken waar je normaal niet mee spreekt gewoon de hele gezelligheid. Oja en dat weer dan. Wat is dit voor een gekkigheid, dit verveeld zo snel.

Nu schiet me te binnen dat ik mijn oma moet bellen dus dat ga ik doen. 

Heel fijn weekend iedereen ♡

Ik wil dat, mij hoofd wil dat

IMG_20170621_104220

Daar was je dan weer. Wolfheze. Kleine stapjes blijf ik vooruit gaan. Toch steeds meer voel ik een gat komen. De hoofdpijn die blijft. Geen voldoening halen uit mijn acties. Niet gauw of niet te vreden zijn met wat ik heb of doe. Niet kunnen stoppen. (Dat is uitgewezen dat dat bij mijn NAH hoort. Kapot, kapot en kapot). Als je met mij een sprong waagt zou die sprong niet eindigen, je moet door tot dat ik zeg het is klaar. Daarom neem ik die sprong vaak niet en ga ik weer balen dat ik het niet heb gedaan.

IMG_20170621_104241

Wanneer mag het dan een keer klaar zijn? Wanneer ben ik eens een keer te vreden? Ik zoek naar perfectie, dan mag ik heel lang gaan zoeken. Die is er niet. Terwijl ik dat nu zo schrijf denk ik ja waarom blijf je dan zoeken? Tuurlijk, als mijn hoofd eenmaal bezig is dan denk ik niet meer realistisch. In mijn hoofd kan alles wat niet kan. Mijn hoofd drijft door, zal zorgen dat ik op een bestemming kom die onmogelijk is toch blijkt het dan niet zo onmogelijk te zijn en smaakt het naar meer. Ja het klinkt vaag, vind ik netzo maar het is wel hoe dat mij gaat. Ik kom en ik ga. Het is zwart maar tegelijkertijd is het een heel fijn iets waar ik ben. Die black out. Ik ben daar veilig en word gesnapt. Dan kom je weer in het hier, in het nu en dan denk ik: hoe dan? Waar is het fijn? Hoe, ik word gesnapt? Je blijft elke keer weer je verhaal vertellen en heb niet echt het idee dat ik word gesnapt. Als je dan verteld hoe dat bij je werkt. Heb ik altijd het idee dat ze denken die is helemaal koekoek. Dat snap ik ook als jij mij 8 jaar geleden mij zo’n iets zou vertellen had ik ook gedacht koekoek.

 received_1585934148145701

Ik ben nu veel “wijzer” dat ik nu zelf wel weet dat het niet aan mij ligt. Het dat ongeluk geweest is die veel in mijn hoofd kapot heeft gemaakt. Toch ben ik voor de buiten wereld “normaal”. Dat maakt het denk ik voor mij wel zwaarder al heb ik dat al vaak uitgesproken hier en ook wel in gesprekken met mensen. Sommige mensen snappen jammer genoeg nog steeds niet dat je met mij geen spelletje kunt spelen. ( Ookal wil je het niet ik weet en zie alles). Wel ticket to ride of rummikub hoor dames. Dat verlicht mij en geeft me zoveel energie dat mensen ondanks weten hoe koekoek ik kan zijn toch met mij gezellig willen doen en me uitnodigen. Mee worden gevraagd naar een festival of gewoon dag chillen etc word dan wel erg door mij gewaardeerd en ben dankbaar dat ik wel zulke moatjes heb. Oja of de topper die me paard en mij meenemen voor een eerste proefles bij de rijvereniging. Veel dingen waar mee ik aan de slag mag maar in mijn beleving heb ik genoten, mijn hoofd was op dat moment leeg.

received_1585933988145717

 Ja het zijn kleine, grote dingen maar o zo blij dat ik die toch mag ervaren. Jullie zijn zo lief!

Dat was even een kleine update

Fijne dag allemaal.

IMG_20170621_105322

dikke as doezend man, maar dan anders!

Weer een aantal dagen zitten erop, alweer bijna vrijdag en nog 1 dag en het is April. De tijd vliegt. De dagen gaan voor mij veel te snel ik heb liever 48 uur in 1 dag, dan nog heb ik niet genoeg. Dinsdag ben ik sochtens in Loarne wezen wandelen, samen met mien moat, kleine vriend en vriendinnetje. Erg gezellig was het♡, smiddags wil ik nog van alles maar mijn hoofd zit me gigantisch in de weg. Ik loop wel 91 rondjes door mijn ruimte, weet niet waar ik aan moet beginnen. Het komt door wat er allemaal is besproken in Wolfheze.

Ik vind dat het aan de ene kant best goed gaat. Geen hoofdpijn meer of naja nauwelijks. Het zicht is volledig mits er hoofdpijn is dan valt mijn oog helaas weer uit. De medicatie slaat in ieder geval goed aan. Daardoor kan ik weer veel meer doen. Ik wil ook alles weer doen. Rond de officiële dingen komt het nu redelijk op het rit. Veel meer rust in die zin. Toch zet het mijn hoofd veel aan het denken en ben ik weer continue op mijn tenen aan het lopen. Ik kan toch weer dingen doen zonder die hoofdpijn? Waarom dan ook niet gewoon weer die grenzen op zoeken of over die grens heen gaan. Ja, waarom ook niet. 101 grenzen over en nog doorgaan. De volgende ochtend doodmoe opstaan maar gewoon verder lopen. 

received_1475713525834431

Woensdagochtend komt er altijd begeleiding daar neem ik altijd belangrijke dingen mee door zoals wat er in mijn hoofd omgaat, administratie, doelen en neem ik de dag door. Ik heb er niet bepaald zin in. Puur omdat in mijn hoofd wat anders moet gebeuren. De ruimte moet voor volgende week af dus ik zou echt moeten opschieten en alles klaar maken daarvoor. Ik weet ook dat dat gesprek echt moet want er zijn een paar belangrijks punten te bespreken. Al zijn weg is ga ik aan het opruimen en toch nog even naar mijn hobby ruimte. Rond 12uur komt jordy om te zeggen  dat we moeten eten. Ik eet wat, rust even en moet weer door want die schappen moet erin zodat de bar/toon bank echt af is. Dat kost mij weer veel vloeken en slaan maar het klaar. Normaal gesproken heb ik om 4 uur weer een afsluit moment met begeleiding. Vandaag zouden we even een belletje doen om 5 uur. Aangezien ik 2 telefoons had ik de goede dit keer niet bij mij en vergeet het belletje. Om kwart over loop ik naar boven om even te douche en zie dat ze me op die telefoon heeft gebeld ik doe even een smsje en sluiten de dag op die manier even af. Lekker even douche en dan komen de lieverds weer thuis van de opvang. Even knuffelen en dan ben ik echt wel op. Daarna brengen we ze naar bed en ik vertrek ook. Morgen weer naar de zorgboerderij en ik wil fit zijn.

received_1475713565834427

Donderdag. Om 8.15 komt de begeleiding bij me voor de planning en de dag door te nemen. Ik ga de hele dag naar de zorgboerderij om lekker te knutselen en even van huis te zijn. Doordat ik zo moe ben heb ik nergens geen zin in maar toch zet ik de stap en onderweg er naar toe is de zin gelukkig weer aanwezig. De dag verloopt eigenlijk hartstikke goed en houd het ook wel redelijk vol. Af en toe kan ik wat in maar ik sleep mezelf er goed doorheen. Als ik tussen de middag daar op de weegschaal ga staan schik ik me een ongeluk. En nu is het afgelopen. Heb de laatste tijd echt te veel gesnoept. Op mijn kont gezeten. Niet dat ik er altijd alles aan kon doen, kwam ook door die hoofdpijn en minder zicht, toch is dat geen excuus om extra slecht te eten. Daar gaat nu echt verandering in komen. Al zeg ik dat elke dag tegen mezelf. Nu ben ik het echt zat. In Wolfheze was het er grotendeels vanaf maar nu is het er weer lekker bij aan. Om half 5 komt er weer begeleiding om mijn dag af te sluiten. Dat vind ik altijd wel fijn even door te spreken. Daarna eten maar rocht blijven mij die kilos in de maag zitten. Ik had voor mijn woede aanvallen een bokszak gekocht en bokshandschoenen een tijd terug en vanavond heb ik die maar eens ingewijd. YouTube op en gaan met die handschoenen. Naar goed 10 minuten was ik totaal uitgeput. Even zitten en door hup hup zegt mijn hoofd en niet meer snoepen als je binnen komt. Nu ben ik een verhaal hier aan het typen. Alleen al als ik aan een snoepje denk of een lekker zakje chips begin ik te kwijlen. Maar nee, ik blijf zitten en naar dat ik dit heb getypt pak ik wat drinken en ga ik naar bed. Morgenvroeg mag ik weer fijn paardrijden. Erg zin in!!!

IMG_20170330_211056

Fijne vrijdag

Toe aan weeeeekend…

IMG_20170325_103445

Het was weer een lekkere heftige week, lekker omdat het weer zo fijn is. Dat maakt zoveel goed. 

Woensdag ben ik dus met moeders naar de ikea geweest. We hebben Vajèn ook meegenomen, ze had namelijk geen koorts en was sochtens heel goed te pas. Het was erg gezellig en wat ging het goed zo. Ik was blij, het deed mij goed en ik ben zeker geslaagd. We hebben een gezellige dag gehad met zijn 3tjes. Na de tijd was ik erg moe maar daar is die adrenaline weer die is er namelijk heel snel bij mij. Dan ga ik over in standje gaan met die banaan. Thuis gekomen alles uitladen en naar binnen om te eten daarna ben ik meteen weer de draad kwijt en lig met mijzelf in gevecht. Mijn verstand weet dat ik nu moet rusten maar mijn hoofd zegt jij moet de kasten in elkaar zetten. Bijna 23x loop in naar mijn ruimte en weer terug. Tot ik kom te zitten dan valt alles neer maar toch mijn hoofd wil door. Gek word ik daar van maar dat gebeurt gewoon, dat kan ik niet tegen houden. Daar heb ik echt een extern iemand bij nodig die mij remt die mij zegt “Saskia nu is het klaar, tanden poetsen en naar bed”. Ik ben dan ook niet een klein beetje eigenwijs, die gewoon naar Jordy luisterd. Nee dat is te dichtbij…

( Vajèn sliep die nacht weer niet, drama. Dit vonden we wel erg raar een leuke dag achter de rug met geen bijzonderheden. Koorts is weg. De eczeem zalf slaat aan en krapt bijna niet meer. Tandjes? Sprongetje? Hmm….)

Donderdag. Ik wil vanalles en aangezien ik mijn draai thuis niet kan vinden ben ik aan het kijken wat ik wel leuk vind. Daarvoor heb ik gekozen om vrijwilligerswerk te doen. Ik ben gaan bloemschikken met de deelnemers op de zorgboerderij een paasstukje. Erg zwaar maar wat fijn om even ergens anders te zijn en wat heb ik het fijn gehad. Volgens mij hebben ze het op de zorgboerderij ook leuk gehad, ze waren volgens mij net zo enthousiast als ik. Wie weet voor herhaling vatbaar. Toen ik thuis kwam was ik echt kapot. Toch moet mijn hoofd door door door. Die kasten moeten nog in elkaar dus vertrek naar mijn ruimte. Ik zet 1 kastje in elkaar. Dat lukt natuurlijk niet zo snel daar kom de eerste woede uitbarsting. Ik moet nou echt gaan stoppen, nee mijn hoofd wil door. Ik loop tegen mijn hoofds wil in naar binnen en ga zitten. Meteen neemt mijn hoofd het weer over als jij niet die kast in elkaar gaat zetten dan moet je gaan haken. Nou daar zit je dan met je haakwerkje rammelaar nummer 41, erg leuk maar niet als iemand “mijn hoofd” mij dwingt. Ik haak nog even door en mijn ogen vallen bijna dicht. Ik ga samen met jordy de kinderen na bed doe met de hoop dat Vajèn vannacht eindelijk slaap en ik wil ook echt slapen. Zou ik toch in mijn rustkamer gaan slapen. Hmm, nee, dat lukt me niet. Naar dat de kinderen in bed liggen vertrek ik ook. Ik val in slaap en word wakker zonder dat ik gekrijs hoor, het is licht en YES Vajèn heeft heerlijk geslapen. Nu voel ik pas echt hoe moe ik ben. Kop op, paardrijd kleren aan en dan mag ik weer lekker rijden.

Vrijdag. Ik ga dus paardrijden, heerlijk. We gaan naar buiten, nou ik denk dat je alles met me kan doen maar je maakt nu nergens mee bij mij de kachel aan. Heel veel goede tips krijg ik, er moet veel veranderen aan mijn houding. Niet gek want dat moest toch al alleen hier gaat het soms zo vanzelf of je word er echt aan herinnerd. Wauw wat een ontspanning. Een half uurtje heb ik privéles, volgende week ga ik mee rijden in een groep. Ik kijk er nu alweer naar uit. Daarna rijd ik naar huis en gaat meteen de knop van ontspanning naar drift kikker. Ik moet dit, dit en dat en dat moet klaar. Dan kom je thuis, binnen 1 grote bende, de was is inmiddels behoorlijk opgestapeld en dan moeten die kasten nog in elkaar maar ik wil ook nog 2 pakketjes versturen en verpakken en daar wil ik eigenlijk nog wat bij hebben. Daar gaat mijn hoofd weer. Ik loop van binnen naar de ruimte blijf buiten haken en mijn gedachten blijft maar halen de tuin dat moet ook echt gebeuren. Loop weer door en ga bezig met het laatste voor in het pakketje. Nee dat lukt me niet naar een uur stuntelen besluit ik het toch maar zonder te doen. Daarna ben ik kapot maar ik moet door. De was hop hop en door de kamer opruimen en door naar de kamer net zo’n zonnecel konijn lijk ik wel. De kinderen spelen heerlijk in de tuin en loop er af en toe naar toe even meespelen en daar gaan we weer nu gaan we euh…. oja eten dat heb ik al even niet gedaan. Ik heb helemaal geen zin in eten dus wat doen we dan? Door met opruimen natuurlijk om half 9 mag ik van mezelf stoppen en dan is het eindelijk tijd om te chillen en slapen. Mijn hoofd heeft nog vanalles in petto maar nu even niet ik ben op en jij mag door malen maar ik blijf zitten. Ondertussen wissel ik de was nog in de wasmachine hang de was op en ga weer zitten. Naar de voice vertrek ik naar bed en slaap.

Vandaag vanochtend moet ik mijn rust pakken en doe hoop ik niet zoveel. Vanmiddag ga ik met mijn mams en Melle op pad.

Een fijn weekend !!

 

Zee’j d’r as nen bearg teegnop? dreait oe umme en’n bearg ligt achter oe!

Waar zou ik over vertellen? Over mijn leven met NAH… Ik heb eigenlijk de hele dag wel wat te vertellen over dat leven. Alleen op dit moment kan ik het niet opbrengen om elke dag te bloggen.  Ik wil het roer helemaal omgooien. Maar hoe? Ik weet het echt niet. Al ga ik nog steeds zoals mij een wijze man/vrouw in fluisterde “stapje voor stapje” vooruit of blijf ik stabiel staan.

IMG_20170207_104603

Mijn hoofd blijft maar spoken. Vooral blijf ik maar zitten met dat onbegrip. Hoe kan ik jullie duidelijk maken wat mij nou echt mankeert. Hoe erg ik mijn best ook doe om mij gewoon te gedragen tussen een groep, hoe moeilijker het eigenlijk word. Kan ik dan een verjaardag al niet gezellig vieren of een uitje bijwonen? Jewel Sas, alleen je moet niet eigenwijs op een plek blijven staan waar jij je niet op je gemak voelt. Je moet uit de situatie, gewoon op veilige haven gaan staan. Waarom zoek ik toch keer op keer juist het gevaar op? Dit gaat natuurlijk niet alleen over het in een groep zijn. Dit kom ik ook in het dagelijks leven tegen. Dat is de oude ik, altijd opzoek naar een uitdaging. Die uitdaging die mis ik.

Ik ben nog steeds niet iemand die thuis achter de geraniums gaat zitten. Maar mijn eigen invulling over het leven wat ik nu heb vind ik wel iets weg hebben van een dwangbuis. Ja dat klinkt best heftig, een dwangbuis, maar zo voelt het. Af en toe gaat er een raampje open waarin er lucht naar binnen komt. Dat geef mij dan een tijdje adem maar ook mijn gedachtens, ideeën en nog veel meer. Word er moe van, heel erg moe maar vooral emotioneel, erg boos. Ik weet niet hoe lang ik het nog vol ga houden om op deze leefwijze door te gaan.

IMG_20170207_104735

Mijn hoofdpijn draagt hier ook aan mee, elke ochtend wil ik weer dat ik wakker word zonder die hoofdpijn of het zeurt of hij knalt al heerlijk door mijn bolletje heen. Mijn zicht dat is iets, heel iets  minder vaag geworden, is de hoofdpijn aan de max. dan is het zicht ook weer 0,0 dat schiet nog niets op. Ik heb sinds vorige week een nieuwe medicatie gekregen voor de hoofdpijn, met hoop op zegen. Ik moet een spiegel opbouwen dus kan nog niet meteen zeggen of mij dit gaat helpen. Over 6 weken moet ik naar de neuroloog om verslag te doen en te horen hoe nou verder. Vol verwachting klopt mijn hart en natuurlijk mijn koppie.

IMG_20170207_104655

Nu gaan we even over op wat positiefs waardoor het voor mij wel wat lichter word in mijn hoofd. Ja ja hoe is het mogelijk. Als ik mijn momenten wel heb probeer ik er dan ook dubbel wat van te maken.(dat dubbele… niet echt verstandig, ondeugend blijf ik, eigenwijs bovendien dan maar een dag of wat in mijn nest maar ik wil zo nu en dan kunnen leven, leven zo als ik leefde.) Ik heb mijn draai op het moment in meerdere dingen gevonden. Heerlijk ben ik aan het haken geslagen. Ik was met kraamcadeaus bezig alleen vond Melle het aapje zelf heel leuk en omdat er best veel tijd in ging zitten vond ik het wel zo leuk om hem zelf te houden ook ben ik met leuke granny dekentjes en andere diertjes bezig. Daarnaast ben ik druk met schilderen, al ben ik nog lang niet te vreden met mijn giraffe op doek dus ligt dat op het moment even stil tot ik weer een ingeving krijg. Ik ben tegelijkertijd bezig met mijn hobbyruimte/ atelier, de muur begint zo langzamerhand wel echt zebra te worden. Ook de trap en de balustrade zit er in alleen ik moet het nog eigen maken. Ik heb daarvoor kleurrijke ideeën als die zijn toegepast dan laat ik het hier zien. Uiteindelijk word het wel wat!

Ik wil iedereen die de laatste weken een kaartje heeft gestuurd en de lieve berichtjes hier ook nog even onwijs bedanken. Super super ♡ het doe mij zo goed !! 

Vandaag mag ik weer naar Wolfheze medicatie bespreken en de verdere gang van zaken. Zin en geen zin maar we maken er wel weer wat van natuurlijk.

Iedereen een hele fijne dag ♡

Deel 1 Zanzibar!

img_20161203_134506

Ik weet niet goed wat ik moet typen. Als je foto’s zag/ziet zouden wij toch echt hebben kunnen/moeten genieten. Ja voor mijn moeder was dat genieten van de safari echt, echt. Ze zei zelf dat het haar dag van leven was. Voor mij was het ook onvergetelijk, maar dat geniet gevoel zoals ik al vaker heb verteld, had ik niet. Ik was erg vlak. Tuurlijk vond ik alles heel bijzonder maar achteraf  met het vertellen van wat we allemaal hadden gezien, was het weer heel normaal en een gewoon gang van zaken ofzo?. Ik had zo gehoopt dat ik dat onvergetelijke gevoel/ gedachten eens vast kon houden. Helaas, zelfs deze droom kan dat gevoel niet uit mij trekken. Mijn droom heb ik wel waar kunnen maken en echt unieke foto’s en beelden heb ik vast kunnen leggen.

20161130_074838

Het is erg tegenstrijdig/ dubbel wat ik nu ga vertellen. Zelfs voor een mens zonder NAH zou dit al erg lastig en een behoorlijke teleurstelling zijn. In dit geval dus mijn moeder.

Hoe mooi je de stranden, de dieren, je belevenissen ook op de foto krijgt, hoeft nog niets te zeggen over de hele toestand van de reis. Want onze reis was en is echt slecht verlopen, behoorlijk k*t. Ik had het nog zo van te voren gezegd. Alles wat verkeerd kon gaan is denk ik wel verkeerd gedaan. Wij hadden juist deze plande reis uitgekozen, omdat dan alles voor mij alles al gepland was en daardoor ik dan aan een structuur vast kan houden. Het mocht allemaal niet zo zijn. En denk dat ik voor allebei spreek, dat wij vermoeider terug zijn gekomen.

20161128_155520

Het vertrek, de vlucht daar was niet veel op of aan te merken. Nou ja? Dat broodje. Nee grapje. We waren zelfs eerder aangekomen door de draai van de wind. Dat is altijd fijn! Aangekomen en door de stappen van het vliegveld process in zanzibar, moesten wij opzoek naar onze tansfer naar het hotel. We hadden daar al weinig of eigenlijk geen informatie over gekregen. Wat wij beide al een beetje vreemd vonden maar oké… Zo gezegd, zo gedaan. Wij naar de kraam van tui fly waar wij mee gevlogen waren en die verwezen ons door naar bus 10. Wij naar bus 10 de deuren van de bus bleven nog lang dicht en onze koffers werden in een aparte bus gedaan. Eindelijk word onze bus geopend en kunnen we gaan zitten. Het was er nog erg warm dus ik hoopte dat ze snel konden gaan vertrekken. Ook van de reis was ik erg moe en had ik nog steeds last van de niet thuis gebleven hoofdpijn. Helaas, kreeg het daar al een hele vreemde wending. Er kwam een jonge man de bus in met het briefje DEN BOER en de vraag wie dat is en het verzoek om met hem mee te komen want hij was de privé taxi. Mijn moeder is dus Den Boer. Wij vertrouwde er dus helemaal niks van en gingen niet mee! Later kwam de tuin fly begeleiding erbij dat wij toch echt met hem mee moesten. Zo gezegd, zo gedaan, erg gemakkelijk voelde wij ons niet. Hij zei: Met de bus doen je er 2 uur over en met mij ben je er met een uur, anderhalf uur. Hé, hooo lets go! We waren in het pikker donker aangekomen dus we konden niet zien waar we waren. Of wat we nou tegen kwamen onderweg. De rit ging redelijk snel maar wat een gehobbel. Aangekomen werden we erg gemoedelijk ontvangen een lekkere cocktail en we mochten plaats nemen in het restaurant. Er lagen allemaal zakjes op een lange tafel waar de shampoos, sleutel etc in zat en de naam van de gasten. Mijn moeder Neustadter er tussen en wil onze er uiteraard tussen uit halen. Geen mevrouw Den Boer. Mijn moeder in gesprek met de manager, die zeg alles komt goed. Dat had ik al wel gedacht. Ik zie ze smoezen, ik zie ze kijken. Ik zeg  ga er nog maar eens heen. Mooi alles komt niet goed. We zijn in het verkeerde hotel en moet met 10 minuten met de taxi naar het goede hotel. Pfff…. Een hele diepe zucht. Als het dan ook met 10 minuten gebeurt maar nee, een uur komt eerst. Mama loop nog 3 keer of weet ik veel hoe vaak naar ze toe en de laatste keer met de vraag of wij daar niet kunnen blijven. Nee dat kan niet, ze hebben geen enkele kamer of ruimte vrij. Dan arriveert de taxi en horen wij dat we nog een lange rit van een uur ongeveer te wachten staan. Yeaah geweldig?… uiteindelijk zijn wij op de plek van bestemming, waar mijn moeder nog graag even wil douchen. 1 uur midden nacht. Geen handdoeken, dus loopt mama denkt ze wel even naar de receptie. Al snel is ze terug dat ze er geen bal van ziet en enge mannen tegen kwam en maar terug gegaan. Morgen vroeg ga ik het meteen regelen.  Smorgens worden we wakker en ik loop naar buiten om te kijken waar we zijn, 1 woord, wauw. We zitten met 3 stappen van het strand erg mooi. Zie ik in de zee mensen druk aan het werk. Vissen, graven en opruimen.  Ook zie ik vrouwen die over het strand lopen met specerijen op hun hoofd. Een kar met een koe ervoor op die kar word het zeewier geladen en andere troep. Indrukwekkend om te zien zeg. Mama is ondertussen de handdoeken aan het regelen voor in de kamer en voor op de handdoeken op de strandbedjes. Ze komt terug met de handdoeken op de bedjes en de andere handdoeken worden zo snel mogelijk voor elkaar gemaakt. Tja dat is bij hun dus 3 kwartier dag later. De rest van de dag brengen wij aan het strand door onder de bomen met een puzzelboekje, boek of lekker aan tekenen. We hadden eigenlijk graag nog wat gedaan excursies, naar alle misverstanden en geregelen hadden wij erg weinig energie om actie te ondernemen. Heel erg jammer maar dan hopen dat we de laatste dagen nog wat kunnen ondernemen. Eerst maar eens op safari!

Dat vertel ik jullie morgen!

Even genoeg negatieve dingen met wel vleugje pracht de foto’s en het lekkere weer!

(Tui fly is niet de organisatie waarmee wij op reis gingen. Alleen de vlucht ging via hun.)

Fijn weekend

img_20161203_135753

 

 

Zoekend naar woorden, toch gaat het leven door!

img_20161024_214026Smoezen ben ik wel goed in om te bedenken. Op dit moment doe ik dat niet. Ik heb al even niet geschreven. Dat is omdat ik er even helemaal geen zin in had. Veel hoofdpijn, wisselende gedachten, vervelende gedachten, drukt hier drukte daar, van hyper naar erg moe. Zoveel gedachten/dingen waar ik weinig mee kan.

img-20161018-wa0005

Het lukt allemaal niet zo. Dan kom je op een punt dat je niet meer weet wat je moet. Moet je dan wel of moet je dan niet? In veel dingen ben ik weer aan het twijfelen. De ene kant wil je graag je ding op kunnen pakken en verder gaan. Helaas is de weg daarnaar toe langer dan ik had gehoopt. Elke morgen hoop ik weer dat deze nachtmerrie afgelopen is. Tuurlijk mijn nachtmerrie heeft zijn mooie pieken. Toch die pieken wil ik niet lastig vallen met mijn dalen. 

img_20161024_214123

Wij hebben dit weekend met de kamaraden en de meiden de 1ste verjaardag gevierd van Vajèn. Ik dacht dat al wel aan te kunnen, want ik zeg altijd van uitstel komt afstel. In dit geval weet ik niet of ik daar goed of fout aan heb gedaan. Enige wat ik wel weet van gisteren dat Vajèn een onwijs mooie dag heeft gehad. Waaauwww zoals Melle dat zei, super gave cadeautjes gehad! Iedereen nogmaals super bedankt! Lekker heeft ze gespeeld en gelachen met alle andere vriendjes en vriendinnetjes. Wij zeggen geslaagd?

20161024_144534

Ik kan op het moment ook weinig onder woorden brengen, vertellen hoe het echt gaat. Durven dat is het niet maar meer “het idee hebben dat ik mij aanstel”. Terwijl ik toch echt in Wolfheze de tegenovergestelde diagnose heb gekregen. Het werkt allemaal zo ingewikkeld dat ik op het moment met mijn begeleiding heb besloten geen impulse dingen te doen en een stapje terug te doen of nouja eigenlijk 3,8 stapjes.

img-20161022-wa0017

Binnenkort heb ik nog een “feestje” en met toestemming ga ik die gewoon vieren. Weetje? Ik hoop dat mij dat weer een beetje spirit geeft. Ik zou dan vast even de SAS voelen die ik het liefste ben. Het kan voor hetzelfde geld ook helemaal anders kunnen gaan vallen, je weet het gewoon niet. Toch vind ik dat ik gewoon moet gaan.We zullen het mee gaan maken.

Deze week staat er niet al te veel op het progamma, qualititime met Jordy,bij de Kids zijn, zonnebanken, sporten, haken en veel rusten. Kijken of deze week beter gaat.

Fijne avond 

Mijn hoofd wil iets wat ik niet wil?

Zoals vele hadden gezien ben ik overgegaan op een eigen fb pagina. Ik heb al een tijdje problemen met mijn eigen account en ik hoop dat die gauw opgelost zijn. Verder wijk ik daar niet over uit. Ik wil veel mensen voor de lieve kaartjes, cadeautjes en berichtjes die ik de afgelopen week heb ontvangen bedanken. Super lief ♡ dank jullie wel.

Vandaag is ons meisje jarig, gisteren hebben wij dat al uitgebreid gevierd met de familie. Dit keer beperkt qua mensen,Vajèn heeft een onvergetelijke dag gehad en het goed gevierd. Voor mij was dit een hele opgave.

img_20161017_203954

Ik heb me weer overschat. Mijn grenzen niet gezien, als ik ze zag eigenwijs niet naar geluisterd. Ik dacht ik doe dat wel even. Nee nee en nog eens nee… Dat doe ik niet zo even, alleen als ik mij aan de afgesproken afspraken zou houden. Helaas was het te druk in mijn bolletje en kwamen er ideeën in overvloed. En toe? Ja, midden op de dag op zaterdag naar Zutphen rijden. Weg afsluiting, midden door het centrum en op plekken komen waar ik volgens mij niet mocht rijden. Pff schaamde mij kapot, uiteindelijk op bestemming kon ik niks mee krijgen. Of niet wat ik wou meenemen. Eigenlijk energie en moeite voor niks. De terug weg verwijt ik mezelf dat de hele weg. Hoofdpijn, nek en rugklachten. Terug gekomen moet ik gaan rusten. Maar van rusten komt niks. Nee gewoon doorgaan, de acceptatie met mij beperking thuis wil nog niet echt, nog echt een lange weg te gaan. Hoe goed het theoretisch allemaal klonk in Wolfheze zien we in de praktijk er nog erg weinig van terug.

De zondag… Ik hoeft weer helemaal niks alleen rusten en wachten tot de familie kwam. Ja dat is het, moeilijk om gewoon rustig te gaan zitten en niks te doen. Dan nog maar even naar Lochem boodschappen doen. Stel je voor je heb niet genoeg in huis? Dat kan toch niet. Thuis gekomen nog maar even de was doen, kasten uitzoeken en dan komt de visite al. Oeps mijn eigen feestkleding vergeten maar even gauw wat improviseren en klaar. Gelukkig hield mijn hoofdpijn zich aardig in, mijn pokerface op en alle liefde voor Vajèn ging goed tot dat ik het gesprek via facetime met de begeleiding had gehad. Daar barste mijn hoofdpijn los, mijn energie 0.129 en de slaap die kwam. Naar het gesprek ben ik in slaap gevallen. Toen ik een uurtje later wakker werd leek het mee te vallen. Helaas was het afgelopen nacht een heel ander verhaal, hevige pijn, misselijk en zweten als een gek.

De begeleiding doet goed zijn best en wij ook daar zou het niet aan liggen. Ik was alleen even vergeten dat mijn hoofd ook nog een leven leidt. Hoe hardnekkig die wil van mijn hoofd wel niet is. Daarbij mijn eigen karakter die door het hersenletsel erg is versterkt. Mijn eigenwijsheid die me nu echt behoorlijk in de weg zit. Het is 1 grote wirwar in mijn hoofd en waar moet ik nou heen? Ik ga niet naar buiten en een wandeling gaan maken en denken he even helemaal niks. Geen heide die mij in Wolfheze op andere rustige gedachten bracht. Waar ik soms uren op de grond kon liggen en dan naar de afdeling terug keren met zeker de helft van mij “shit” in mijn hoofd.

Ja ik kan naar mijn rustruimte waar ze zo hard voor gewerkt hebben, dat kan zeker. De rust vind ik er alleen nog niet want mijn werk en hobbyruimte is nog een grote bende. Egoïstisch klinkt het, ja,maar zo bedoel ik het niet. Het is echt mijn hoofd die dat wil en die chaos dus niet filtert. De rust ga ik daar wel vinden hoor! Alleen nog even een weekje er mee aan de slag.

Voor nu laat ik het hierbij.

Iedereen een goede avond !

Nieuwe week…

Het is weer maandag, de week word erg druk voor mij. Afspraken hier en afspraken daar. Veel opruimen, poetsen en verven. Ik wil nog zoveel en het liefste was het gisteren af. Structuur, structuur en voor de verandering eens verfspatter structuur.

  • Het zijn ook wel veel leuke dingen die ik deze week moet doen. Ons meisje word tenslotte alweer 1. Dingen voorbereiden, natuurlijk cadeautjes halen, wat regel dingen ( waar ik jullie binnenkort meer over ga vertellen), met mijn ruimte bezig en en en.

Word weer helemaal gek van al die grote oneindige gedachtens in mijn hoofd. Had echt niet verwacht dat het thuis in 1 keer rozengeur en maneschijn zou zijn. Dit is echt iets wat gigantisch tegen valt. Niet het bij mijn gezin zijn, dat doet me goed, heel goed. Ook niet de familie en vrienden om de deur hebben dat is ook meer dan fijn. Alleen mijn hoofd, daar baal ik van weer zo 10000712 ideeën, 26 plekken chaos en 3 stemmen discuseren continue over wat ik wel of niet moet doen en ik kan zelf niet mee doen… Niet mee doen? Ja die verdomde excutieve functie. Ik denk wel 11 keer sta nou op, onderneem eens actie. Nee lekker dan, zou heel graag een actie ondernemen maar dat wil niet op commando. Als ik dan eenmaal bezig ben met spullen opruimen moet ik rusten en denk ik… Voor wie dan? Ga lekker door joh. Ik probeer wel te stoppen en me aan de planning te houden maar dat gaat met heel veel moeite.

Gelukkig heeft jordy een heel leuk weekend met zijn kamaraden gehad. Dat doet mij ontzettend goed. Ook voor hem is het erg moeilijk op het moment. Dus even uit de situatie is toch hartstikke mooi als dat kan. Kreeg een erg mooie foto opgestuurd. Fijn dat hij geniet en straalt. Trots?img-20161008-wa0001