Omhoog

Ik wil dat, mij hoofd wil dat

IMG_20170621_104220

Daar was je dan weer. Wolfheze. Kleine stapjes blijf ik vooruit gaan. Toch steeds meer voel ik een gat komen. De hoofdpijn die blijft. Geen voldoening halen uit mijn acties. Niet gauw of niet te vreden zijn met wat ik heb of doe. Niet kunnen stoppen. (Dat is uitgewezen dat dat bij mijn NAH hoort. Kapot, kapot en kapot). Als je met mij een sprong waagt zou die sprong niet eindigen, je moet door tot dat ik zeg het is klaar. Daarom neem ik die sprong vaak niet en ga ik weer balen dat ik het niet heb gedaan.

IMG_20170621_104241

Wanneer mag het dan een keer klaar zijn? Wanneer ben ik eens een keer te vreden? Ik zoek naar perfectie, dan mag ik heel lang gaan zoeken. Die is er niet. Terwijl ik dat nu zo schrijf denk ik ja waarom blijf je dan zoeken? Tuurlijk, als mijn hoofd eenmaal bezig is dan denk ik niet meer realistisch. In mijn hoofd kan alles wat niet kan. Mijn hoofd drijft door, zal zorgen dat ik op een bestemming kom die onmogelijk is toch blijkt het dan niet zo onmogelijk te zijn en smaakt het naar meer. Ja het klinkt vaag, vind ik netzo maar het is wel hoe dat mij gaat. Ik kom en ik ga. Het is zwart maar tegelijkertijd is het een heel fijn iets waar ik ben. Die black out. Ik ben daar veilig en word gesnapt. Dan kom je weer in het hier, in het nu en dan denk ik: hoe dan? Waar is het fijn? Hoe, ik word gesnapt? Je blijft elke keer weer je verhaal vertellen en heb niet echt het idee dat ik word gesnapt. Als je dan verteld hoe dat bij je werkt. Heb ik altijd het idee dat ze denken die is helemaal koekoek. Dat snap ik ook als jij mij 8 jaar geleden mij zo’n iets zou vertellen had ik ook gedacht koekoek.

 received_1585934148145701

Ik ben nu veel “wijzer” dat ik nu zelf wel weet dat het niet aan mij ligt. Het dat ongeluk geweest is die veel in mijn hoofd kapot heeft gemaakt. Toch ben ik voor de buiten wereld “normaal”. Dat maakt het denk ik voor mij wel zwaarder al heb ik dat al vaak uitgesproken hier en ook wel in gesprekken met mensen. Sommige mensen snappen jammer genoeg nog steeds niet dat je met mij geen spelletje kunt spelen. ( Ookal wil je het niet ik weet en zie alles). Wel ticket to ride of rummikub hoor dames. Dat verlicht mij en geeft me zoveel energie dat mensen ondanks weten hoe koekoek ik kan zijn toch met mij gezellig willen doen en me uitnodigen. Mee worden gevraagd naar een festival of gewoon dag chillen etc word dan wel erg door mij gewaardeerd en ben dankbaar dat ik wel zulke moatjes heb. Oja of de topper die me paard en mij meenemen voor een eerste proefles bij de rijvereniging. Veel dingen waar mee ik aan de slag mag maar in mijn beleving heb ik genoten, mijn hoofd was op dat moment leeg.

received_1585933988145717

 Ja het zijn kleine, grote dingen maar o zo blij dat ik die toch mag ervaren. Jullie zijn zo lief!

Dat was even een kleine update

Fijne dag allemaal.

IMG_20170621_105322

Moe moe en door

Ik had gehoopt deze week een paar keer meer te kunnen schrijven. Helaas, ik was te moe het is zo’n zoektocht naar goede medicatie. Ik heb bij veel medicatie heel ander effect, het tegenovergestelde van het normale patroon. Ik liep voor mijn gevoel achteruit, mijn praten was in het stadje slowmotion en ik kon onder het lopen of onder een gesprek zelfs zo in slaap vallen. Vond het zelfs gevaarlijk worden. Maar oké, het is af gebouwd en de moeheid is aardig weg getrokken. Het blijft mij fascineren “de hersenen”.

Deze week zou de laatste week zijn van de ergotherapie. Daar hebben we een aantal punten op de i willen zetten, toen kwamen wij tot de conclusie dat het toch niet helemaal af is en dat ik nog niet alle doelen heb bereikt. Toch de boel afgerond met een dubbel gevoel. Ik denk dat wij daar samen zo in staan.

Doelen:

⊙ Een goede structuur toe gaan passen. ( een duidelijke dag planning hebben)

⊙ Mijn energiebalans erkennen/signaleren.

⊙ Het goede evenwicht zoeken tussen de activiteiten.

⊙ Koken 

⊙ Boodschappen doen.

⊙ Reizen met openbaar vervoer.

Ik heb een hele duidelijke planning waar ik dus structuur in kan krijgen. Heel confronterend, als die werkt zou ik het op deze manier iets kunnen uitgaan bereiden. Ik hoef niet te verwachten dat er heel veel meer zou kunnen. Ook duidelijk werd/word gezegd dat wij Jordy en ik er rekening mee moeten houden dat elke verandering die plaatst vind een tegenslag voor mij kan betekenen. Waarvan ik misschien een half uur of 2 weken van uit mijn doen kan zijn.

IMG_20160814_093138

Het koken moet ik eerlijk zijn, ik had niet verwacht dat nog ooit op een flexibele manier te kunnen maar YES, we hebben er 1 gevonden. Ik zou eerst gaan bedenken een week van te voren met jordy, ambulant begeleidster, piet of klaas wat ik wil gaan maken. Daar haal ik dan ook de boodschappen voor. Tijdens het koken begin ik met het verzamelen van alle benodigdheden. Als ik die verzameld hebt, pak ik mijn rust. Dan begin ik met koken. Als alles op staat pak ik weer even mijn rust. En zo kan ik gelukkig toch 2 of misschien 3 keer gewoon “lekker” koken door de week.

Het boodschappen doen en reizen met openbaar vervoer. Hebben we niet er veel mee kunnen doen. Als mijn planning hier duidelijk is en zeker weet wat ik deze week allemaal nodig heb, dan red ik het hier prima dus hoop thuis ook. Het reizen met openbaar vervoer hebben we ook niet geoefend wat eigenlijk wel de bedoeling was. Tegenwoordig met al die apps is er ook niet veel moeilijks aan(die heb ik dus als tools gekregen van de therapeuten. ), het is dan dom dat je gewoon blijft zitten terwijl je 15min geleden er dus al uit moest. Ik zeg nu tegen me zelf dat overkomt de besten?. Verder was ik even vergeten hoe het ook al weer werkte met de bus reizen. Je moet dan gaan staan als je mee wilt en niet blijven zitten op dat bankje want dan rijd die dus langs je heen. Als je dat 2x onder de zelfde reis gebeurt is je planning niet meer structureel ?.  Ook dan denk ik ” Kind, dat heb je toch maar even mooi gedaan”. 

IMG-20160810-WA0014

Nog 2 dingen waar we niet echt veel  mee hebben gedaan, die toch erg belangrijk zijn. Dat zou dan thuis nog op moeten worden gepakt. (Door therapeut of begeleiding etc.).  Verder heb ik een handvat gekregen voor het slapen gaan, rustig slapen. Een deken van 7 kilo, met kersenpitten. Heerlijk echt een hele uitvinding. Weer kunnen lezen of lezen? luisteren naar verhalen.

Gisteren was de beste man of ook wel mijn pappie genoemd jarig. Ik heb er bewust voor gekozen om niet heen te gaan. Jordy kwam smorgens bij mij zonder de kinderen, samen zijn, qualititime. We zijn naar Arnhem geweest lekker shoppen en terrassen. Heerlijke dag. Kleine cadeautjes voor pap gehaald. Toen een hapje gegeten en daarna is jordy de kinderen op gaan halen en is naar mijn ouders gegaan. 

Blazen dat is toch wat mooi?

Blazen dat is toch wat mooi?

Ik sla heel veel dingen van deze over niet bewust, maar meer omdat het voor mij nu even genoeg is. Confronterend genoeg.

Iedereen een fijne zondag.

Als thuis je thuis niet meer is :(

105aa7497b57094d335ba10e18276e44

Als thuis je thuis niet meer is. Ik hoef jullie niet uit te leggen toch? Hoe het is om deze weg te doorlopen. Denk dat de meesten wel denken dat dit wel eens zwaar kan zijn. Ik heb al weken gezegd, als de zwarte cross is wil ik niet thuis zijn. Te veel wat mij herinnerd aan de cross, dan kan ik beter in Wolfheze zijn.

Jordy wou graag dat ik thuis kwam, mijn moeder leek het niet verstandig, ja en dan heb je “Saskia”, ik dus. Ik wil niet, toch word ik geprikkeld en beslis dat ik toch naar huis wil. Zo gezegd, zo gedaan. Ik weet niet maar het voelt niet goed, ik twijfel nog elke seconde, nee ik wil niet, het gaat niet goed zijn als ik ga. Ook de verpleging hier zei: Sas, je moet doen wat goed voor jou is nu, alleen dan kun je de moeder zijn die je wilt zijn. Dan kun je liefde geven aan je “man”. Ik weet het maar toch die drempel over gaan, nee, die grens! 

Jordy kwam mij op halen rond 3 uur. Meteen is erbij mij 1 en al spanning. Voel me helemaal niet goed. In mijn hoofd spoken de eerste gedachten door mijn hoofd. Wees sterk en zeg dat je niet naar huis wilt, dat hij je nu nog terug kan brengen. Die aan knop, ik probeer hem te zoeken, het lukt niet. Dan zit jordy dus met een terug getrokken persoon in de auto, die antwoord met een ja of een nee. Niet die levendige Saskia die vol enthousiasme verteld over haar verhalen bij de houtbewerking en andere creatieve bezigheden. De toon is eigenlijk al meteen gezet! Ook is aan alles te zien dat Jordy het ook niet gaat trekken, hij is bekaf, probeerde zich onderweg naar mijn idee groot te houden. Thuis gekomen, Melle is helemaal dol omdat die zo blij is Mama Mama Mama, alles wordt uit de kast getrokken. Alles wil hij graag laten zien. Heerlijk, nog iemand die vol energie zit. Ik kan niet uitleggen hoe het daarna verloopt maar de bedoeling was dat Jordy en ik qualititime samen zouden hebben, het gezellig hebben. Samen de planning voor de zaterdag door zouden nemen. Ja dit gebeurt tussen neus en lippen door en zo gezellig dat 1 nog sneller in slaap valt dan de ander.

Zaterdag de planning, ja die gaat erg goed, jullie snappen het al, die gaat dus helemaal niet hé. Ik pak rust, net als anders ik kom gewoon het bed niet uit. Jordy probeert mij eruit te krijgen met alle goede bedoelingen. Dat lukt niet helemaal, met het punt waar hij dat mee probeert zet erin mij wel die schakel om. De schakel woeden, ik explodeer! Beiden raken wij van slag, ik meer ivm de NAH, maar dat is geen excuus. Dat jordy het ontiegelijk moeilijk heeft is mij meer dan duidelijk.

Ik weet het allemaal niet meer. Ik raak in een soort van shock daar raak ik mij in kwijt. Ik zeg: ik wil naar “HUIS”, ojeee dit is niet goed, ik wil naar huis? Je bent verdomme thuis. Ik wil rust, ik kan ’t niet zien dat jij erdoorheen zit, dat jij de hulp niet aanvaard, dat je te moe bent en niet eens de kracht meer hebt om het gezellig te hebben. Ik voel me zo schuldig, zo schuldig dat ik het liefst de boel weer oppak zoals gewoonlijk, naar huis komen zonder de tools, 3/4 maanden voor niks? Alle spoken die zijn weer wakker geschut daarboven. Ze maken alle 278 hun eigen rondje, nemen behoorlijk wat zij straten! In paniek bel ik mij moeder op, ze zei dat ze dit al wel had verwacht. Ik kan het gelukkig nog wel goed uitleggen, ze snap mijn punten. Tuurlijk, is het niet overal mee eens maar probeert mij wel gerust te stellen, hulpvragen te stellen en aan te bieden. Ik weet het allemaal niet meer. Ik wil NU terug, niet door jordy, ik ga wel met een taxi. Zoals dit altijd ging, bedenk ik van alles, alternatieve, het ontbreken van de excutieve functie maakt dat ik dus niks uitvoer. Ik blijf zoals altijd zitten op de plek, benoem alles wat er in mijn hoofd gebeurt alleen fysiek gebeurt er dus helemaal niks. Een pilletje neem ik op advies van mijn moeder in. Ik word daar rustig van en probeer mijzelf  op andere gedachten te brengen. Het lukt niet helemaal, toch speel ik even met Vajèn en later nog met Melle. Samen besluiten we dat jordy me naar het melken weg brengt. Rijden samen terug naar Wolfheze, de hele weg word er weinig gezegt.

Terug gekomen ben ik erg kortaf, in mij zelf gekeerd. Ik wil niet dat hij mee loopt naar binnen, hij trekt toch zijn stoute schoenen aan en gaat toch mee. Op de afdeling komt mijn pber bij ons en vraagt hoe het was. Waarop ik jordy aan kijk, heel benieuwd ben wat hij erop zegt “niet goed! Helemaal niet”. Fijn dat is positief, normaal zou hij er niet aan toegeven en zeggen: Ja was leuk. Hij weet het wel maar besef mij ook in een rouw zit en een acceptatie om de “ik” die ik niet meer word, de “ik” die ik nu ben met erge beperking. Voor hem begint het ook allemaal een plek te krijgen maar dat gaat niet zonder scheur of stoot. Schuldig voel ik mij en heb diepe respect!

Dit hoor erbij, als je eerlijk wilt zijn naar de buiten wereld, om duidelijk te maken dat dit niet makkelijk is en gaat worden, ups en grote downs! Dat ik de ene keer 100% aanwezig ben en de andere keer maar 3%. Ik vind het heel lastig, Jordy nog veel meer. Ook om dit te plaatsen, we willen ons niet als verliezers voor doen. Toch verliezen wij samen “een persoon”, maar krijgen een persoon terug. Hopen er iets moois voor terug te krijgen, daar strijden wij samen met onze omgeving dag en nacht voor…. 

Ik kan er niks meer op zeggen op dit moment. Mijn lichaam geeft aan dat het even klaar is. Mijn gevoel is het er mee eens alleen uit het zich verkeerd. Tuurlijk gaan wij ervoor, wij kunnen dat, neus in de wind! Er is behoorlijk wat werk aan de winkel…. 

IMG_20160725_115337

Zoals het klavertje 4 die ik van een dingetje heb gekregen moet groeien, groeit ons geluk vast ook beetje bij beetje!

 

 

 

IMG_20160607_155138

Thinking of my sweeties

Het weekend is zonnig verlopen, zou niet beginnen met klagen. Ik kon alleen maar denken, was ik maar thuis met de Kids in het badje, rollebollen in het net gemaaide gras. Zoveel meer  waar ik aan heb gedacht. Ik ben heel hard aan het werk met de acceptatie en de ik te zijn met een verhaal. Dan moet je de praktische dingen toch even op een lager pitje zetten. Jeetje wat moeilijk. Naar alles wat ik op het moment wel of niet doe. Kijk ik in de spiegel en zegt er een stem tegen mij “ik wil niet meer”. 

Gelukkig zegt die stem dat en mijn eigen gedachten niet. Mijn besef er nog is dat er zoveel meer is om er iets moois van te maken. Die stem blijft maar drammen, ik kan hem uitschakelen met de creatieve dingen die ik doe. Mijn lichaam is zo moe dat ik soms uitval heb en dat ik echt een teken krijg, je moet je rust pakken. (De uitval bedoel ik mee dat ik niet op woorden kom, mijn mond hoek wat gaat hangen, mijn oog die zakt of de heup die de draai moeilijker maakt.)Wat doe je dan gewoon weer in de modus: gaan met die banaan. Wat ben ik die strijd zat. Die koppige automatische piloot die nog lang niet uitgewerkt is.

Zondag kwam mien ander moat, het was een geslaagde middag! We hebben fijn gekletst, genoten van de zon op het terras met een drankje en een hapje! Super bedankt voor de gezelligheid en het mooie doosje? tot gauw. 

Maandag nooit zo’n fijne dag. Erg moe naar een leuke dag. Wakker gemaakt worden omdat je naar het ziekenhuis moet ???? Ja hoor, niet doorgegeven dat ik na de cardioloog moest. Waarvoor? Als jij het weet, weet ik het ook. Daar komen de zorgen, wat is er mis met mijn hart? Ja, maar..Ja,maar.. Ja,maar ik kan helemaal niet want heb zo fysio en daarna komt Jordy voor een systeem gesprek. Ook de verpleging  snapt er niks van dus word het afgebeld en een nieuwe afspraak gemaakt voor 7 juli. Nou dat klinkt niet fijn want dat betekent echt dat ik hier nog wel een maand zit,lig,loop of kruip. Dan moet ik die schakeling weer schakelen naar de vorige stand ja dat word lastig. De hele dag loopt in de soep en ben erg verward. Wel weer bijzonder om te horen dat mijn denk vermogen hoogbegaafd is. Alleen de uitwerking is dan beetje naadje. Om half 10 sluit ik de dag af met een wandeling in het bos.

Vandaag heb ik een enquête ingevuld. Wat ik nou hier van vind, van de verzorging etc. Daar kom ik later op terug want daar word ik erg boos van. Dat heeft me al de hele dag bezig gehouden en nu is het tijd voor een dutje in de sun!

CiAo ♡

Harry in de Warrie

Voor mijn gevoel heb ik hier nog niet veel gedaan qua lichamelijke activiteiten zijn er al veel dingen gestart. Mijn hoofd is wel heel erg hard aan het werk geweest. Daarom dat ik ook even de tijd neem voor mijzelf vandaag. De afgelopen dagen ben ik veel aan het denken geweest. Mijn moeder heeft mij handige naai Tools gegeven. We zijn nog fijn samen op pad geweest. Heb hier ook een paar nuttige gesprekken gehad. Waar ik echt wat mee kan doen. Alleen ben ik de inhoud van de gesprekken vergeten. Lastig, daar is nu een oplossing voor bedacht. Elk gesprek dat ik heb met mijn dokter, verpleging, therapeuten gaan we op schrijven zodat ik het terug kan lezen. Bij mij is dan soms al 1 woord goed en dan weet ik het hele gesprek weer. Soms heb ik het hele verhaal nodig om terug te krijgen wat ze ook alweer hadden gezegd!  Dat komt omdat mijn hoofd naar te veel informatie op slot gaat. Andere kan sla ik het wel op, het komt er dan alleen uit als ik het echt nodig heb. Het is allemaal apart vind ik zelf.

IMG_20160516_093121

Van deze plek kom ik vandaag niet af,  lekker in bed!

Ze zeggen hier dat ik al verder in mijn hoofd ben dan dat ik zelf denk. Nou ik vind dat maar een rare gedachten. Mijn hoofd weet wel waar ik sta, want anders was ik allang thuis geweest. Het is een rouwproces zeggen ze dan, ja dat kan wel zijn, ik geloof ook wel dat ik aan het rouwen ben. Alleen dat vreet mij leeg en aan de andere kant krijg ik zeeën van energie doordat mijn hoofd niet mee werkt. Snappen jullie het nog? Ik kan indenken dat jullie denken kom to the point. Ik snap er zelf helemaal niks meer van.  

Mensen voor de kaartjes weer erg bedankt het blijft elke keer weer verbazen hoeveel mensen de moeite nemen.  Die zelfs voor de 3 of 4de keer een kaartje sturen dikke vette Wauw.Het geeft me elke keer de kracht, de kracht om door te gaan maar ook mijn persoonlijkheid word sterker. Het doet me heel erg goed!

Iedereen een fijne pinksterdag

Lots of love

Chaos in orde?

IMG_20160516_093343

Koningsdag ? next!!

df860ddd74a96e868c0477bf6670d969

Weer zo’n dag dat mij hele planning in de war wordt schopt. Zo’n kut dag “kwalitatief ultimate teleurstellende dag” om het begrip kut even uit te leggen. Ik houd daar absoluut niet van, weer van die verplichtingen dat je leuke dingen KUNT gaan doen terwijl dat in mijn hoofd is: MOET gaan doen. Wat als ik er niet bij ben? Mis ik dan wat, gaan ze over mij praten, wat zeggen ze dan?, is er iemand boos op mij?, Waarom zou diegene boos zijn?, zijn we nog wel vrienden? Ja dat gaat in oneindigheid door en 9 van de 10 keer slaat het nergens op. Ik heb zo’n dag geen rust in mijn gat. Ik moet dit en ik moet dat. 521 gedachten in mijn bovenkamer. Net een op hol geslagen wasmachine, die eindigt ook als een oververhitte stomende dolle stier, zo vergelijk ik mijn woeden een beetje.

We hebben met de feestcommissie even een uitstapje gemaakt met een goede bak koffie, Rivella en een gebakje. Dat moet kunnen lijkt mij. Je moet toch wat om de dag door te komen. Gelukkig dat de zon het hier goed doet. Nu moet ik het wel loslaten dat ik er niet bij ben, gedwongen loslaten. Dat is ook niet de oplossing omdat ik er juist meer over naar ga denken. Terug gekomen op de groep is de sfeer erg omgekeerd in stilte en ze zijn absoluut niet in voor 1 van mijn streken. Dan niet ik bouw mijn eigen feestje, je moet toch jouw eigen slingers ophangen.

Daarna een gesprek gehad met 1 van de begeleiding hier. Sas weet je nog wat ik je afgelopen vrijdag over hebben gehad?? Euh nee dus. Ja of toch wel over nee durven zeggen, over mijn werk en Euh…….. Heb je het nog met je pber er over gehad? Ja, maar waar ging dat ook alweer over. Boos, afwasmachine, verantwoordelijkheid, nee durven zegen, werk en Euh…… verder kwam ik niet maar me geheugen laat me niet helemaal in de steek. Sas jij bent absoluut niet gek, jij hebt echt koppie koppie. Oké dankje, maar maar maar. Precies zegt ze jij durft/kan geen complimenten ontvangen. Dat kost denken, het klopt gewoon. Ik durf niet te vertrouwen op mijn eigen kunnen en op anderen. Creatief gezien: wat mijn ogen zien, maken mijn handen! Creatief denken daar mankeert het absoluut niet aan. Het uitvoeren overigens ook niet. Alleen de juiste materialen dat is het hele probleem in de rest van mijn problemen.

Op de groep terug gekomen, is het eten’s tijd. Een van de loenatiks zit op de piano te spelen voor mij word dat te veel en vraagt of hij toevallig even kan stoppen. Op dat moment ontploft hij, ik schrik zo erg dat ik in de aanval ga en begin de schelden, te zwaaien met de handen en raak in paniek. Ik loop weg, hij gooit mij een stoel naar. Oeps, dat was niet mijn bedoeling. Savonds nog even tijdje zitten haken, onder het haken kreeg hart klopping en adem gaat op slot. Een soort van hyperventilatie zegt de verpleging. Daar ben je ook weer klaar mee. Heb ik blijkbaar al vaker gehad wist alleen niet dat dat hyperventilatie was. Ik ben naar aantal onderzoekjes lekker in slaap gevallen.

Vanmorgen stond ik op tijd. Wat goed sas, dikke prima. Ik hoop dat mijn pakketje er eindelijk is. Dus weer naar de verpleging. Hun bellen naar de postkamer. Zeggen hun er staan 4 pakketjes en 7 kaartjes voor mevrouw Oosterveld. Wauw, wat leuk, weer zoveel lieverds zeer dankbaar keer op keer. Mijn eigen pakketje was er weer niet bij. Daar baal ik dan wel weer van.  Ik moet dat dus even gaan parkeren in mijn parkeergarage. Een moment geduld a.u.b. er zijn nog 3 wachtende voor u. Verder ben ik naar de dokter geweest. Voor wat uitslagen en een gesprek. Daarna fijn zitten knutselen en dat was mijn dag. 

Fijne avond 

9229af52ab7f5eb46af3c103c09a778b

Zien jullie die maan achter de duisternis??

Ik denk dat ik mijn eerste echte stappen heb gemaakt. Hoe moeilijk het ook is, ik leer te parkeren, ik heb zelfs al 2 mensen nee gezegd zonder het eeuwige uitleg, waarom.

Dikke pluim voor mezelf. You go girl??

Nu even niet…..

Zaterdag 23 april

Naar gisteren ben ik er even helemaal klaar mee. Ik zie het wel, dat masker is makkelijk op te zetten. GVD Sas je zit hier voor jezelf niet voor anderen. Even een wandeling te gaan maken met een mede patiënt omdat ze er anders niet uit komt. Om die ene koe die je hebt gemaakt nog even op een grote canvasdoek te maken omdat ik dat zo “goed” kan en zij niet “alsjeblieft zou je dat willen doen”? Tuurlijk Saskia doet dat wel. Tijd genoeg. Alles weer heerlijk persoonlijk aantrekken. Overal een oplossing in willen vinden en dan horen wat doe je dat toch goed.

Ja geweldig ik doe het zo goed, dat ik mij alleen maar slechter ga voelen. Heel veel woede. De hele nacht wakker gelegen. Verpleging is alleen maar druk met de anderen en komen er om 10 uur achter oh oh Saskia heeft haar pilletje nog niet gehad. Goedemorgen Saskia word je wakker het is 10 uur geweest, we waren je even vergeten. Je mag rustig blijven liggen hoor. Tuurlijk dan hebben jullie geen omkijken naar mij. Maar…. was dat de afspraak? Nee Saskia zou optijd worden gewekt ook in het weekend. Zullen ze als zoveel dingen wel weer vergeten zijn.

Ik durf het natuurlijk niet uit te spreken. Gisteren word er nog gezegd Sas wat fijn dat je meer dingen los laat over jezelf. Wat goed, wat goed, wat goed. Dan loop je weg, “Saskia blijf wel bij ons komen als er wat is”? Kruip je niet weer in je schulp? Je bent op de goede weg. Ik ben helemaal niet op de goede weg. Ik loop fijn achter de feiten aan, doe het net zoals ik thuis deed. Voor iedereen er willen zijn, aan mezelf denken how maar! Weet je? Ik wou echt dat ik een molletje was die weer in de grond kon kruipen. Nee liever gewoon niet meer wakker worden. Geen verplichtingen, geen gedachten, niemand om mij heen, alleen zijn dat is het liefste wat ik wil. Het is niet dat hun er veel aan kunnen doen want ik trek mezelf toch terug.

Mijn broertje is vandaag 25 geworden. Waar ben ik, hier. Ach ik ben toch die bemoeizuchtige  zus?(dit is een grapje natuurlijk, mijn broertje snap hem wel ) die de hele week wel aan zijn verjaardag dacht maar vergeten was dat hij 25 werd. Gisteren 23.00 uur kwam ik d’r achter. Snel na greetz kijken of ik nog met spoed morgen een kaart kan laten bezorgen. Tuurlijk kan dat niet zondag op zijn vroegst dus maar een tekst en een plaatje naar hem gestuurd.  Helaas dombo. Volgend jaar nieuwe ronde nieuwe kansen. Ik ben nog bozer op mij zelf. 

20160424_114241 20160424_114201

Ik heb mijn kamer maar eens opnieuw ingericht, een grotere tafel toegeëigend, mijn stoffen geselecteerd, de wol gecontroleerd en de naaimachine een ruimere plek gegeven. Dat geeft mijn woede al iets meer rust. Nu ga ik lekker naaien. Zie wel wat de dag mij brengt!

Zondag

Goedemiddag deze morgen 10.37 word ik gewekt op een bizarre plek. In elkaar gekropen op de grond. Ik zou er zelf wel zijn gaan liggen want heb geen pijn gelukkig! Ik word meteen weer boos, waarom heeft zij mij niet eerder wakker gemaakt, nu mis ik een hele ochtend in mijn planning. Euhh…. welke planning, die heb je toch niet ? Ja toch is er een planning want anders word ik nu niet zo driftig! Ik heb even helemaal geen zin meer in volgende week of die week daarop of de volgende maand en ga zo nog maar even door. Het sneeuwt, het hageld en daar is de blauwe lucht met de zon. In circa 5 minuten. Zo is het dus 24 uur in mijn hoofd alleen die blauwe lucht en de zon zijn er buiten wel, in mijn hoofd is die zeer minimaal aanwezig.

Voor vandaag staat er niks op het progamma. Gewoon een joggingbroekie aan en gaan met die banaan. Even niet bereikbaar.

Voor iedereen een fijne zondag ?

Helemaal uitgeput…

IMG_20160422_190957IMG_20160422_190543

Vanmorgen was het voor mij vroeg op. Dat was ik niet meer gewent half 8 eruit. Om 8 uur mocht ik fijn bloedprikken. Dat was zo gepiept. 9 uur mocht ik weer verder schilderen, die koe komt me de keel uit. Vind hem niet zo leuk meer. Een kloddertje hier en een klodders hier. Hop een beetje roze en een beetje groen, hatjeee. Hartstikke leuk maar nu ga je mijn laatje weer in. Nu ga ik een vogelhuisje maken 36 spijkers krom, dat krijg met die goedkope troep, of ligt het meer aan mijn slaan?.

IMG_20160422_190755

Toen was het kwart voor 12. Jordy is er al en ja ja mijn 2 pupkes ook. Wat fijn ze weer te zien, niet anders qua gevoelens. Wel met een lach op mijn gezicht. Wat groeien jullie hard. Vajèn echt mama, iemand die weet wat ze wil. Melle die precies papa is, geen 1 seconde kan hij stil zitten. Lult oe de oor ’n van de kop. Even samen wat gegeten, pannekoeken en een vieze vette hamburger ?. Lekker hoor! Daarna ben ik al helemaal op. Jordy heeft eerst nog een gesprek met de dokter en daarna ik. Melle, Vajèn en ik blijven op mijn kamer en even de rest “mijn trots”  laten zien. Dan ruilen we even om Jordy op mijn kamer met de Kids.  Gesprek verloopt goed, volgende week meer actie.  Zwemmen, fitnessen, fysio en ergotherapeut. Toen ben ik weer terug naar boven gegaan. De leuke tekeningen en kaartjes bekeken. Toen de Kids en Jordy gedag gezegd. Ze hadden het wel moeilijk. Ik ook wel in gedachten, dat kutzooi gevoel werkt gewoon niet mee. Verdorie, ik ben alleen maar uitgeput en wil slapen.

IMG_20160422_191120IMG_20160422_190853

De post heeft hier dagen vertraging, word er knetter gek van. Had vorige week aantal dingen besteld zodat ik van de week verder kon naaien en haken. In het weekend komt het hier wel aan maar krijgen we het niet dus misschien heb ik dan aankomende dinsdag wel leuke post. 

Voor nu ga ik douche en mijn bed in. Denken aan mijn trots.

Jullie allemaal een fijn weekend! Dat ga ik er ook van proberen te maken, al weet ik al dat dat niet makkelijk gaat worden.

Bye bye♡

IMG_20160422_143137

Week 3

06d8a8d29091d3a37d235f9cb142f843

Zondagavond Bah, wou net gaan slapen. Hoor je van allerlei dingen op de gang. Toch maar eens gaan kijken. Blijkt het helemaal niet goed te gaan met mijn buurvrouw. Ze begon net een beetje los te komen en meer haar mond los te doen. Naar de woonkamer gelopen, zit de rest al daar. Even bij elkaar gezeten en daarna iedereen het bed weer in. Ik kan er niet goed mee omgaan die onzekerheid. Als ik niet weet wat er aan de hand is dus als een nieuwsgierig Aagje ga ik op de grond liggen luisteren. “Saskia doe normaal”, hup kleren weer aan en naar de woonkamer. Nog steeds zie ik artsen/personeel rennen. Bah. Ambulance gearriveerd. Ik kan niet meer slapen, loop te piekeren, wil helpen maar dat kan natuurlijk niet. Naar 46 rondjes in de woonkamer te hebben gelopen, denk ik nu ben ik wel moe en ga naar bed. In bed gaat er weer vanalles door mijn hoofd. Toch maar in de gaten houden of het wel goed gaat met de buurvrouw. Het lijkt nu rustig te zijn. Dan kan ik ook eindelijk met een gerust hart gaan slapen. Half 6 en ik val in slaap. Half 9 word ik wakker geschud, Saskia word je wakker. Huh, oja je bent niet thuis. Even van slag tot ik het allemaal weer herinner.

De hele dag ben ik er niet echt bij met mijn gedachten. Alleen maar druk met de buurvrouw in mijn hoofd, veel piekeren en erg moe. Smorgens even geschilderd, best leuk om te doen. Dan rond 11 uur eindelijk naar de fysiotherapeut. Een fijne massage gehad, wel erg pijnlijk, het was echt nodig want zat erg vast. Daar is die weer mijn hoofdpijn, eerlijk gezegd had ik dat al wel verwacht. Ik ben naar de brug gebracht, waar de fysiotherapeut zit. Ik besluit om in mijn eentje terug te lopen 10 minuten lopen. Veel prikkels onderweg, ogen achter en voor,links en rechts. Toch is het heerlijk die wind door je haar de zon op mijn snoet. Denkend over vanalles, tot ik om me heen kijk dat ik niet meer weet waar ik ben. Oeps de weg kwijt. Gelukkig heb ik me telefoo…. onze ook vergeten. Volg de rode palen kan ik mij herinneren, daar is die weer het blauwe gebouw en ik weet de weg weer gelukkig.

Gister verder nog verder gehaakt met een omslagdoek voor straks in de winter voor Vajèn. Die was af, tja af ? Dan weer door met het volgende project. Een zomers jurkje dan maar. Inmiddels ben ik van alle markten thuis.

IMG_20160419_124108

Gister kwam er van het weekend nog veel post binnen want die word hier dus zaterdags niet bezorgd. Mijn papa en mama keer op keer weten ze mij te verrassen. Toen ik weg ging kreeg een een pakket met cadeautjes mee. Elke keer als ik even niet zou trekken of juist of ik een goede dag had gehad mocht ik er 1 uitpakken. Super allemaal ben ik heel blij mee. Gisteren weer een pakketje van pa en ma met haak bladen erin en met er op zo trots als een pauw. Ik ben trots op jullie, dat jullie mij in alles steunen. Zelfs in domme dingen die ik heb gedaan zijn jullie er voor mij ♡ Heel dankbaar ben ik jullie!!

Heb ook weer super kaartjes mogen ontvangen, wat een mooie teksten, een goede vriendin, vroegere vriendin en nog meer bijzondere mensen voor mij! Wauw ♡ dank daarvoor.

Ik heb even geen zin om te appen, telefoneren, faxen, chatten, etc. Sorry,ik beantwoord het later zeker maar nu even dingen verwerken en laten bezinken.

Fijne dag ♡

(Helaas is de vorige blog om onbekende reden verdwenen helaas)

 

ontploffing

Het was zeker een keer te verwachten, vannacht ben ik ontploft. Gisteren wou ik echt naar huis. De hele dag woeden in mijn hoofd. Vragen waar ik geen antwoord op krijg. Dat moet ik echt loslaten! Het is niet meer, het was en is nu klaar. Daar zet ik een blokkade op en een streep doorheen. Ik vergeef en ga door. Nu heb ik het zwart op wit gezet. Alleen nu zelf nog in gaan geloven.

Hier op de afdeling vind ik dat ik het minste beperkingen heb. Wat doe ik dan? Juist me terug trekken. Mijn mond niet open durven doen, alles op laten lopen tot de emmer overloopt. Altijd mezelf die aansteller vinden. Dan kun je verwachten dat het een keer ontploft.

Daarnaast had ik nog een gesprek met neuroloog. Alles behalve wat ik er van verwacht had. Eerst komt die met een paar hele moeilijke vragen. Ja GVD wat wil die eikel van me. Dat ik hem met zijn neus over het bureau haal en een flinke knal op zijn smoel geef ? Dat spreek ik hem uit in woorden want ja die grote bek is er wel maar gelukkig is het besef er wel zegt hij dan. Ja was dat besef er maar niet. Dat maakt het voor mij alleen maar lastiger. Na die vragen komen er niet veel zinnige woorden uit mijn mond en vooral veel ontkenning die niet gebaseerd zijn op de waarheid. Moet toch laten zien dat ik geen aansteller ben.

✖fout! Hier moet ik juist mijn ware aard laten zien. Daar kom ik net even iets, veel te laat achter. Als ik terug kom van het kloten gesprek. Denk ik over alles na tranen lopen over mijn wangen. Zoo boos dat ik ben. Laat mij morgen maar niet meer wakker worden. Dit bespreek ik met de verpleging. Alleen ja wat moet hun anders zeggen. Wat vervelend voor je. Jij hebt veel te lang op je tenen moeten lopen. Alles wat je net vertelde wat eerlijk van je dat je dit allemaal zo durft te zeggen. Maar wat vervelend. Tjaaaaa…. Ben nou eenmaal een open boek met een paar pagina’s die op een kier staan. 

Om 9 uur heb ik mijn hoofd bij elkaar gepakt en met bonkend hoofd in slaap gevallen. Om 4.15 werd ik helemaal over stuur wakker. Even geen besef waar ik was. Tot het besef kwam hier en in het nu. Woede overviel me weer. Gek werd ik in mijn hoofd, daar gingen me kleren door de kamer. De stoelen volgden en daarna een lamp kapot gegooit. De woede bleef maar het besef kwam terug. Saskia rustig het komt goed, zei een stem in mijn hoofd. Ik ben mijn bed weer in gedoken. Toen werd ik wakker gemaakt om 09.45 voor de medicatie. Woede is er nog, bonkend hart, onwijs zere kop! 

Vandaag moet ik mijn ware aard maar eens op tafel gooien.

Want zo word het niks.

IMG_20160413_103753