Omhoog

Naar een zeer zware voorbereiding, eindelijk op vakantie!

De voorbereidingen zitten er sinds net een paar uur op. Kan je vertellen dat de afgelopen dagen echt afzien was. Nare dromen, mega veel gedachten, bizarre dromen en een hoofdpijn van heb ik jou daar.

img_20161123_061436

Leuk is anders, op de halve zondag na. Ik wou vorige week vrijdag avond alles klaar hebben staan en een rustig weekend in gaan. Helaas werd alles behalve dat. De hoofdpijn begon vorige week halverwege de week al op te spelen. Gelukkig werd die niet meteen kritiek, kon ik nog een paar dagen gas geven, euh de normale planning doen. Heb dus weinig gedaan tot de zondag dacht ik wel een hele piet te zijn en met de kinderen en jordy naar preston palace te gaan. Het was erg gezellig maar de hoofdpijn begon steeds meer te spelen. Jeetje dan maar even mijn pokerface op en toch een gezellige dag  afsluiten. Wat hebben ze genoten de 2 muiters. Jordy en ik hebben ook enorm genoten  van hoe hun straalde. Melle wou niet meer naar huis en Vajèn is echt een klein waterratje gebleken. Heerlijk en fijne om te zien. Eindelijk in thuis de 2 snel in bed en mama en papa er achteraan. Dacht je dat ik kon slapen, een ijsmasker op een ronde borstel er achter gefabriceerd en liggen. Pfff, zweten niet normaal en zo gauw die deken eraf was zo koud zo koud. Viel ik eindelijk in slaap schrik ik wakker met zo’n 30min met het idee dat ik al in Afrika was en een enorme spin op mijn hoofd had zitten. Die ik er met geen mogelijkheid af kon trekken. Normaal ben ik niet bang voor spinnen maar ik denk naar deze nachtmerrie wel. Naar dat korte slaapje denk maar niet dat ik van mijn hoofdpijn af was. Nee in tegendeel. Dat was een run naar de wc pff. Verdomde k*t pijn.

Sochtens kwam de begeleiding weer, die besloot niet zo lang te blijven. Want ik wou van alles gaan doen voor de vakantie. Helaas werd dat niks het bed dat was mijn vriend die dag en verder heb ik niks meer gedaan. Ojee en nu ? Mijn koffer is wel leeg 11 badkleding stukken liggen wel her en der op de grond maar voor de rest is er nog niks. Hopen dat die nacht beter zou verlopen. Voor de zoveelste kreeg ik zoveel bang makende gedachtens. Vliegen? Hoe dan? Ja als je gaat dan is 1 ding zeker ” als je gaat ga je met zijn allen”. Nou wat een geruststelling. Wat nou als ik geprikt word door een mug en malaria krijg? Euh… Ja daarom slik je toch pillen? Ja maar ik heb al vaak gehoort dat het dan nog mis kan gaan. Nou je heb deet en weet niet wat voor maatregelen getroffen. Komt echt wel goed. Ja en als mijn koffer niet over komt dan? Zit ik zonder kleding… ook daar is een oplossing voor. Op die momenten kan ik echt niet relativeren. En blijf ik maar in het negatieve zitten. Die nacht was wederom bagger. Toch zul je er uit moeten Sas, die koffer pakt zich niet vanzelf in. De laatste dingen zul je ook echt nog moeten kopen. Zo gezegd zo gedaan!

img_20161123_061549

Rond 1 uur waren we er weer mijn hoofdpijn was alles behalve afgenomen. Even rusten dan maar? Neeeee… echt niet, ik ben nu mij geheugen kaartje kwijt. Alles naar de kloten naar de tyfus en weet ik het wat er allemaal uit mijn mond kwam. Niet redelijk in tegendeel. Ik was nu echt niet meer in het rood maar was gewoon code paars!! Jordy heeft me helpen zoeken en uiteindelijk kreeg ik een ingeving en hebben we hem gevonden. Pff gelukkig en weer door! Hop hop kleren nog wassen toilet spullen en medicatie in pakken en nu moet het toch wel goed gaan? 8 uur alles gepakt, kinderen een hele dikke vette mega knuffel, kus en high five gegeven en nu slapen. De hoofdpijn is er uiteraard nog maar val in slaap. Om 01.45 gaat de wekker want half 3 vertrekken we richting schiphol.

Gelukkig stond ik op met minder pijn voor de zekerheid toch even oxecepam erin paracetamolletjes en goed veel water en daar gaan we dan. Onderweg mindert de pijn, het zeurt nu nog iets maar het is oké we zitten te wachten. Om 07.25 vertrekken we dan eindelijk naar zanzibar? hoe dichterbij het komt hoe meer zin ik krijg. Gelukkig komt het toch nog wel naar alle rompslomp!

Ook wil ik/wij iedereen bedanken voor de vele berichtjes die we hebben gekregen. Voor de eerste lieve wensen, super bedankt! We gaan er zeker wat moois van maken en van genieten!

Ben ik dan echt zo’n bitch?

85be74e5707090921ece18a89f686069

Een maand thuis, hoe gaat het nu?

Ik zou recht voor de raap zijn. Bagger, k*t, peren gedompeld in jus! BAHH ! Afgelopen maandag hebben we een gesprek gehad bij ons thuis met de systeemtherapeute uit Wolfheze en de begeleiding thuis plus familie. Het gaat gewoon niet zoals we gehoopt hadden of gehoopt, mijn verwachtingen had ik gewoon toch hoger gelegd. Dat ik toch meer zou kunnen thuis, als moeder, als vriendin van, gewoon als persoon zijnde. Ik zei dat ik Wolfheze een gevangenis vond, nou ik weet nu dat mijn lichaam, mijn hele “IK” op dit moment een afschuwelijk gevangenis is. Dat het allemaal niet zo van zelf sprekend is dat ik hier in huis ben. Normaal was iemand met mijn beperking naar een woongroep gegaan. Was daar grotendeels van de dag begeleid. Ik heb gelukkig de mogelijkheid gekregen om te huis die hulp te krijgen, alleen zonder de hele dag begeleiding. Dat maakt het juist ook moeilijk. De motivatie in alles is weg, de twijfel in alle keuzes is terug, het gevecht met mezelf is terug bij het begin.( oja, ik mag natuurlijk niet alles over een slechte kam scheren. Er gaan ook veel dingen goed en daar ben ik zo nu en dan echt wel trots op. Trots dat ik en “de rest” om mij heen dat toch maar even flikken!)

77055019e5a6d3ade13237852855a441

In Wolfheze begon ik mij echt weer een zeker persoon te voelen. Geen twijfels, over hoe iemand over mij dacht. Een feestje? Ja jammer dan, ik ben met mezelf bezig, nu even niet en maakte pas op de plaats. Hier in het mooie loarne? Echt niet! Voel me hier niet zo’n tof persoon. Het begrip daarin tegen kreeg ik ook veel meer daar in Wolfheze van alle mensen. Hier van de mensen die ik het begrip “moet” krijgen werken er hard aan en verwacht ik ook echt niet dat dat er zo in zit, nee dat kan ook zeker niet, ik heb de tijd wel, echt dat komt wel goed schatjes! Alleen dat maakt het voor ons allen wel heel erg moeilijk. Ik heb duidelijkheid nodig. Waar ik sta en wie ik ben. Gelukkig, hoe lastig het ook is voor Jordy, ouders, familie maar ook zeker mijn vriendinnen, word er wel aan gewerkt. Dat is ook met veel vallen en opstaan.

df2633a046af8bea636e6e5e785f9934

Sinds ik terug ben heb ik de eerste 2 en halve week vol gas gegeven! Meteen merkte ik dat die twijfels over of ik het allemaal wel goed deed terug kwamen. Twijfels als ik mensen zag en me niks zeiden of ik wel kan zijn wie ik echt ben. Een feestje hier moet ik toch echt wel bij zijn maar heb er nog geen 1 mee kunnen maken op die van Vajèn na. Het is voor veel mensen heel normaal dat ik er “gewoon” ben. Niet vragen, hoe het gaat of je überhaupt wat durven zeggen.( de mensen die het wel doem, dikke vette dank, snap wel dat dat ook niet altijd makkelijk is, echt wel)  Smoesjes heb ik de afgelopen tijd ook genoeg voorbij horen komen. Wou je wel appen, was alleen je telefoonnummer kwijt. Dit is er 1 die echt meerdere malen heb gehoord, wel apart als je gewoon nog in een groep zit samen waar je nummer gewoon in word weergegeven. Kleine moeite om iemand even om mijn nummer te vragen. Gelukkig snap ik veel mensen wel hoor dat ze mij niet durven aan te spreken. (Niemand hoeft zich aangesproken te voelen, schuldig of wat dan ook. Deal with it, zo hard is het leven.)

92eeaf085d3428a6a4fb3226fd460a55

Hard ben ik hè? Ik ben in iedergeval eerlijk en duidelijk.

Ben ik dan echt zo’n bitch?

Voor sommige mensen zou dat ook wel een dikke vette JAAA zijn. Ik denk dan ook dat is zo. Wees eerlijk met mij en spreek het gewoon uit. Dat is die duidelijkheid waar ik elke keer weer op wacht. Smacht is het verkeerde woord, ook zou ik mij daar niet goed bij voelen. Iets wat iemand vind valt niet te veranderen, dat heb ik al jaren geprobeerd. Ik wil daar niet meer mee door. 

b34f21d242d0ec5d3d8e20e25681daae

Ben ik dan echt zo’n bitch? 

Die vraag stel ik mij 11 keer per dag dat is optimistisch die 11 keer. Dan vraag ik het maar eens aan Jordy of iemand anders. Waarop het antwoord is: Nee, dat ben je niet, je bent alleen heel erg hard voor sommige mensen maar vooral voor jezelf. Klopt, dat heb ik de afgelopen jaren ook wel geleerd al was ik heel onzeker. Door hard te zijn voor mezelf maar ook voor een ander zag ik uit wegen. Wegen die je verder kunnen brengen in het leven. Niet op te geven en vooruit te kunnen kijken.

Weetje, ik weet ook wel dat wat ik nu type erg gewaagd is voor mezelf. Ook netzo goed voor een ander. Dit is iets wat hier gewoon liever in de doofpot wordt gestopt. Heb hier wel een hele tegen gedachten in. Welke plek je ook bent, denk ik ” zou ik nou wel of zou ik nou niet zeggen wat ik er van vind of hoe het echt met mij is”.  Meestal ben ik dan hard maak ik er is sarcastisch van, 9 van de 10 keer vertel ik gewoon dat het niet goed gaat met mij of waar het op staat. Maar eerder heb ik wel mijn masker op moeten zetten voor alle gehoorde gedachten van andere mensen. Bang om te zijn, wie ik echt ben. Bang om niet tussen de “normale” mensen te passen. Een paar mensen hoorde mij wel, heb ik hele huizen op kunnen bouwen. De 1 is er nog steeds de ander kon de druk niet aan en zei me heel makkelijk “tot zien”.Mensen weten tegenwoordig toch altijd net iets beter te vertellen hoe het met je is. Ook is het haast een taboe om te zeggen dat het niet goed met je gaat. Waardoor mensen zich of nee ik houd het liever bij mezelf weer over zich heen laten lopen. Ik zeg absoluut niet dat ik altijd bij de weg blijf, dat ik nooit iets doe wat ik mijn moeder mij verboden heeft. Nee, ik ben dat betreft ook een hele ondeugend. Doe vooral niet wat een ander zegt. Maar dat is meer mijn eigenwijsheid zeg ik dan maar.? 

Dit zit me echt al zolang dwars en ik ben blij dat ik hard maar eerlijk kan zijn.

Oja voor ik het weer vergeet, het zijn er niet zo heel veel maar toch wat ik aan kaartjes krijg. Echt super lief. Dank jullie wel! Dat waardeer ik enorm dank jullie♡

Fijne zondag mensen

Familie gesprek?

IMG_20160712_101314

Zondag hebben  jordy, de Kids  en ik heerlijk gewandeld op de Veluwe. Niet lang maar wel geweldige wandeling. De Joolz trekt en duw je blijkbaar overal doorheen. Bult stijl omhoog, weer naar beneden, oei drassige bende, weer omhoog. Een hele mooie wandeling hebben wij gemaakt. Wauw koeien liepen daar ook los de stier apart van de vrouwtje. Wat een mooi gezicht. Wat heeft Melle ook genoten van alles.  Voetballen met mama en papa, boe boe boe naar de koetjes roepen, jammer dat die koe niet terug speelde met de bal maar ach, dan zelf er maar weer achteraan.  Vajèn lag op haar dooie gemaak te genieten in de kinderwagen. Onder de survivaltocht viel madam in slaap. Heel huids zijn we weer bij de auto gekomen. Terug gegaan naar de afdeling. Hun zijn meteen weer door gereden naar huis. Beide waren wij kapot! Rust+rust= RustenIMG_20160712_101447IMG_20160712_101236

Maandag, leuke, zware, heftige dag. Mama, schoonmoeder en jordy hebben een  gesprek gehad met therapeuten en artsen. Mama kwam al vroeg zodat we nog stofjes voor mij konden halen. Helaas dat werd hem niet, de groothandel was niet los helaas! Dan maar een andere groothandel, inkopen doen voor mijn creatieve uitbarstingen. Ik ben zeker geslaagd. Fijn lekker met mams geluncht en daarna terug naar de afdeling. Daar aangekomen zijn Jordy,schoonmoeders de ook en mijn geluk. Ik mag op de kinderen passen als hun het gesprek hebben.IMG_20160712_101535

Gezellig is het maar toch wel erg druk. Aangezien mijn keel en oorontsteking nog steeds speelt en nog kleine lichamelijke klachten moet ik echt mijn best doen. Het gaat prima, maar als jordy schoonmoeders en mam weer terugkomen is het klaar. Ik kan niet meer. Dat is wat het is. Ik zie duidelijk aan me moeder dat het een heftig gesprek is geweest. Voor iedereen was/is het nu hoop ik wel duidelijk. Wat mijn status is en wat het gaat zijn in de toekomst.

IMG_20160712_101202

Jordy,schoonmoeders plus de Kids gaan richting huis. Mijn moeder helpt me nog even wat spulletjes naar mijn kamer brengen. Daarna drinken wij nog wat, onder tussen verteld zij het 1 en het ander over het gesprek. Heftig, ookal wist ik alles wel. Het komt bij mij weer als een klap. Een klap die veel woede, frustratie en hoofdpijn oproept. Tuurlijk, ik maak stapjes naar boven en weer een stapje of 5 terug. Ik kom er wel, dat weet ik zeker. Hoe ik er zou komen, ja dat is moeilijk voor mijn familie, het word niet makkelijk!

IMG_20160712_101631

Mijn beperkingen, waar ik 6 jaar voor heb gevlucht, waar ik voor op mijn tenen heb gelopen. Waarmee ik mijn familie, vrienden in mee heb gesleurd. Word ontkracht, ontkracht in de zin van veel hulp in het thuis gebeuren.  Ik krijg thuiszorg en begeleiding. Moet zoveel mogelijk ontlast worden, niks moeten, alles mag. Ik denk bij mijn eigen “waar ben ik aan begonnen”. Ik wil dit niet, het spookt daarboven, ik ben bang. Veel gedachtens vliegen op en aan is mijn koppie. Elke keer aan het einde van die gedachten is de conclusie dat ik niet meer wil. Niet hier maar ook niet daar. Ik wil mijn spullen pakken, spullen pakken naar een plek waar de sun altijd schijnt. Gelukkig, die plek is er niet. Mijn wilskracht komt weer boven zetten, ik,  moet volhouden. Die dag werd er mij gezegd “Sas samen gaan wij dit doen”!

20160710_111027

Ik mag en kan nu niet opgeven.

Vandaag ga ik er maar weer iets van maken, tenminste als die *** hoofdpijn eens verdwijnt.

Je moet jou leven zelf versieren, een ander doet het niet voor jou.

Big Hugh

 

howdihoo…

Goedemorgen,middag,

Wat een dag gisteren. Smorgens zo fijn gewerkt bij de houtbewerking. Het is er druk allerlei apparaten, prikkels vliegen mij om mij oren. Maar dan? Het hout dat je weerstand geeft, die jou de rust de kalmte bied die ik nodig heb. Ik heb echt iemand nodig die mijn grenzen aan geeft en lekker als een gek op te keer kan gaan. Onee hé? Ik ben toch niet verliefd op meneer Hout? Ach maak je druk. Dat zeg ik ook tegen de jongens/ mannen daar. Ik kan daar een echt zijn wie ik ben, ze kijken me soms een beetje raar aan maar ik denk “F*CKjullie”. Nee ik zit niet in het verkeerde lichaam, dat ik beter een man had kunnen zijn. Nee ik ben, wij zijn, vrouwen hebben gewoon alles in huis. Dat isIMG-20160707-WA0000

1 man zat erbij die zei: Als ik toch eens een vrouw was geweest had ik mijzelf allang opgehangen. Hahaha, daar zat ik dan alleen met 9 mannen. Iets wat onzeker zeg ik: Wat een held ben jij zeg. Een vrouw zou jij nooit maar dan ook nooit zijn, als je zo denkt is prima. Voor mij betekent dat dat jij ons gewoon bewondert,achter elke sterke man, staat een krachtige vrouw! Natuurlijk,de mannen moet lachen van mijn uitspraak. De man die het zei had zijn mond dicht en vroeg heel voorzichtig “wat is je naam” ik antwoordde: Annie knipmuts. 

13:00 taxi naar het Rijnstate ziekenhuis. Hop naar de cardioloog, de reis en alles doe ik in mijn eentje. Pfff veel mensen zullen wel denken, kind doe niet zo dol, dat is toch heel normaal? Nee, zoals ik al vaker heb gezegd, grote bek klein hartje. Oké, daar ga ik dan. Gelukkig een lieve vrouw in de taxi die lekker babbelt en ik babbel wel terug. Aangekomen naar registratie balie en dan naar de inlogpaal. Ik klop op mijn schouder want kind wat doe jij het goed. Zelfs durf ik aan een onbekende te vragen waar is route 16, al staat het 500m van mij aangegeven. Aanmelden en gaan zitten. Al gauw word ik gehaald. Door een echte knapperd….. wow dat had ik niet aan zien komen. Kleed je maar uit en dan mag je met de rug naar mij toe gaan liggen. ” ja hij wil mijn hoofd niet zien dat snap ik, ha ha” zo gezegd zo gedaan. Eerst een echo, onee eerst een prik of 3. In binnenkant elleboog voor het gas inspuiten en een infuusnaald in de pols. Auw Auw Auw die in mijn pols is altijd een karwei, wat een pijn 1 x fout en dan zit die goed. Dan de echo bij het hart. Alles ziet er goed uit ze vinden naar de kneuzing van mijn hart een heel mini gaatje tussen de 2 kamers. Hoef ik me niet druk om te maken. Ze hebben een vloeistof ingespoten, daar mee konden ze het allemaal net iets beter bekijken.Werd er erg naar van. Uit mijn pols word wat bloed uitgehaald en gaat naar het lab. Ik hoop vanmiddag te horen of dat ook goed is. De grote blijft nog steeds hoe kom ik aan die blauwe lippen? Dit is nou uitgesloten, mijn hart doet het prima en het gaat je is zo minimaal dat dat de oorzaak niet kan zijn. 

20160707_160157

Dan moet je weer naar Wolfheze terug, goed op mijn planning gekeken en netjes de taxi gebeld. Goedzo meid,je gaat door voor de koelkast! Over 5 a 10 min zijn wij er. Buiten in de zo’n zat ik wel lekker tot ik mij bedacht de 10 min zijn toch al om? Ja precies 3 kwartier. Dan ga ik twijfelen aan mezelf heb je de goede taxi wel gebeld? Heb je hem toevallig gemist? Dan nog maar een keer bellen.  Mevrouw Oosterveld hij is nu bij het ziekenhuis op de hoek, dus hij is er bijna. Oké, weer wachten met een kwartier denk ik echt nu snap ik er niks meer van. De hoofdpijn komt, ik word gespannen en boos. Nu werkt de aan knop niet mee, ik zou toch echt nog een keer moeten bellen. Tot een vrouw naast mij zegt meisje lukt het jou wel? Ik zeg: nee ik moet de taxi voor de 3 de keer bellen, alleen het lukt me niet. Waarop ze mijn papier vast pakt en zegt dan doen we het samen. Ze heeft niks gezegd en geobserveerd en dan lukt het dus. De man antwoorden ik heb er een half uur gestaan maar ik zag niemand. Ik stuur zo gauw mogelijk iemand naar je toe. Ik heb de vrouw bedankt en gedag gezegd. Daar is eindelijk de taxi, een hele aardige man, lekker zitten kletsen en toen was ik weer bij Quintet.

Terug op de afdeling word je aangevlogen “Saskia wil je dit even doen? Ook nog die indiaan tekenen etc”. Ik spring van binnen  uit me vel. Ik wil die pokerface echt wel verbouwen. Maar nee ik blijf rustig. Ik zeg:  nou mevrouw ik ben net weer van het ziekenhuis en  heb nu even geen behoefte aan deze drukte en loop weg. Verpleging komt achter mij aan “Sas goed gedaan, dit is het nou, grenzen aangeven”. Ik ben helemaal op en me gedachten gaan met mij aan de haal, laat mij allemaal nou eens met rust!! Ik wil na de scu, tuurlijk er is geen plek. Dan maar een pammetje en in bed.  Al gauw val ik in slaap. Die avond is er nog genoeg gebeurt maar ik vind het goed zo. Lang verhaal, vertel vanavond wel over de rest en vandaag.

Later♡

triade gesprek ? lange weg

3a528f33bc00fc44d9617f060ee5a6c0

Vrijdag en het afgelopen weekend hebben ze mij op kunnen vegen. Ik ben nauwelijks van mijn kamer af geweest ook weinig heb ik gedaan. Mijn ouders zijn geweest, me moeder had ik al wel vaker gezien maar papa niet, vond het fijn om die beste man weer te zien. We zijn naar Arnhem geweest. 3 winkels in geweest en toen was de tijd al om. Wel zijn we goed geslaagd. Als volgt lag ik in bed met hoofdpijn en ben er zo min mogelijk uit geweest zondag was het precies het zelfde geval. Geen bijzonder weekend op mijn ouders na.

6a4728c93bc4eecc6f443c5fe63e93aa

Vandaag een belangrijk gesprek gepland! Het triade gesprek: mijn dokter, Maatschappelijk werker, verpleegkundige, mijn ambulante begeleidster van thuis, Jordy en ik. We hebben gesproken over de stand van zaken en de komende periode de stappen etc. De diagnose is niet niks… Ze hebben het nu bijna compleet en vinden dat mijn problematiek ernstig is, met veel beperkingen. Het is uitgesloten dat het om depressie gaat. Dat dit zeer zeker de gevolgen zijn van het ongeluk, het hersenletsel NAH, een zeldzaam voorkomen van NAH. Een paar keer gevraagd wat ik er van vind, dat wat ze vertellen. Ja het doet me weinig, vooral angst voor de toekomst. Ik ga zoveel hulp nodig hebben. Zoveel structuur en handvatten. We zijn hier voorlopig nog niet klaar. Over 6 weken staat het volgende triade gesprek gepland. Dan word er opnieuw gekeken hoe ik/wij in het traject staan. Jeetje, wat een spul. Medicatie gaan ze nu afbouwen naar 0 en daarna met andere medicatie weer opbouwen. Wat een puzzeltocht. Binnenkort moet ik na de cardioloog voor mijn hart dan word er contrast vloeistof ingespoten en een echo gemaakt. Het heeft iets te maken met mijn blauwe lippen, ben benieuwd en toch wel erg spannend. Verder gaan ze kijken of hier in Arnhem nog een mri gemaakt kan worden, zo niet? Dan in het AMC Amsterdam.  Achja aa. .. Als je dan toch bezig bent. Daarnaast zijn er nog meer dingen besproken. Daar kan ik op het moment nog weinig over zeggen omdat het gezin daar aan toe moet zijn. Het zijn geen fijne stappen, helaas zullen wij dit waarschijnlijk wel nodig gaan hebben. Eerst maar even laten bezinken….

Nog 1 gesprek meer hadden Jordy en ik vandaag en dat was systeem. Gelukkig begint Jordy zich steeds meer op zijn gemak te voelen en verteld ook alles. Gelukkig, zo kunnen zij ons het beste behandelen. Hier worden wel grote stappen in gemaakt en denken mee met mij maar ook met het gezin. Voor mij is het erg zwaar ik zou moeten accepteren dat ik die dingen niet zelf kan en mensen toelaten om dingen voor mij te gaan doen. Lastig hoor, “waar een wil is is een weg” denk ik dan!

Naar het gesprek of eigenlijk tijdens het gesprek is het bij mij al helemaal af. Ik trek het niet. Me ogen blijven moeilijk open. Er zit heel veel onrust in mij. Ik wil naar bed, ik wil naar huis, ik kan straks niks meer en van allerlei gedachten gaan weer door mijn hoofd. Ik denk mij zo ongelukkig…. Waarom moet dit, waarom nou ik? Het zal echt wel een reden hebben. Ik raap de troep weer bij elkaar en ga maar eens wat doen. Ik besef nu pas echt hoe hard de wereld is, in alle opzichten, vriendschappen waar ik echt van versteld sta, mensen waarvan je dingen had verwacht en dat die het ook 300% en meer waar maken maar ook veel die met een boog om je heen lopen. Waar je dan ook wel een kras door heen mag zetten. Niet iedereen hoeft je te vriend te houden, dat was mij al zovaak gezegd maar ik probeerde het toch wel. Nu begin ik een beetje in te zien dat dat verspilde energie is, vooral omdat ik al niet veel energie heb moet ik het toch maar eens gaan beperken. Ook mensen die waar je niet veel mee had nu juist laten zien dat ze er wel voor jou of voor je gezin er zijn. Dat moet ik koesteren! Dan heb je nog de oneerlijke wereld, de ziekten etc. Het is voor iedereen een kunst of een gevecht om zijn of haar leven,te leven, te overleven! EnJoy the little things☆

Fijne week allemaal!

pluk de dag

d9ebe3d1ea3c84615d5c10a66de0629e

Vrijdag

Het weekend nadert. Vanmorgen weer even gezwommen. Dat was fijn, alleen nu waren er meerderen zwemmen. Concentreren lukte niet ook was ik snel mijn ademhaling kwijt daardoor snel vermoeid. Het zwemmen hield ik op dat moment niet langer vol dan 20 minuten. Prima, dat is dus een grens die ik zelf moet ontdekken. Het gaat me wel lukken alleen mijn hoofd werk niet samen, mijn lichaam wil door.

Ik ben daarna terug gelopen, regen, kou wel heerlijk die frisse lucht. Op de afdeling besluit ik eerst even te gaan rusten. Bekaf lig ik mijn bed, haak ik door aan een poncho. Smiddags heb ik knutselen en een gesprek met de dokter. Ik heb 1 en het ander te bespreken. Daarom had ik een briefje…. hmm en die is? Ja weg dus. Dan kom ik met verhalen hoe het gaat.  Ze kijkt me zorgwekkend aan. Ik zie dat ze een briefje voor haar heeft liggen met gegevens van een ziekenhuis. Het is angstig. Ze begint met we hebben een behandelplan voor je! Fijn, ik wil natuurlijk weten wat dat voor mij inhoud. Ze bespreekt alles per punt, tussen de punten door kan ik haar zinnen corrigeren op onjuistheden. Dan begint ze over een arts in Rotterdam die meer weet over mij  soort NAH. Ze zijn er nu ook uit dat het geen depressie is maar wel proberen zo te behandelen.  Ik heb veel punten van depressie, alleen de punten die opvallend aanwezig zijn, die behoren niet bij depressie. Ze gaan het helemaal onderzoeken.

Omdat ik niet altijd durf aan te kloppen en hier veel zelf word gedaan. Wou ze mij eerst over plaatsen naar een gesloten afdeling. Zodat ze mij meer in de gaten kunnen houden. Omdat ik weer veel lijkt te vluchten voor mij zelf  maar ook voor anderen. Ik heb besloten om nu nog opener te zijn en heb nu echt alles verteld wat ze moeten weten. Het word er niet anders van maar wel belangrijk dat ik de juiste hulp ga krijgen. Daarom heeft ze me een extra medicatie gegeven voor de nacht. Daarmee gaan we direct door naar de zaterdag.

Zaterdag

Zaterdag is de leukste dag van de week. Door die pil heb ik heerlijk geslapen alleen kan ik nu moeilijk overdag de ogen open houd. Mama komt. Samen even uit de situatie en even gezellig kletsen en eten.Heel fijn als het echt even niet gaat. We hebben een fijne dag gehad. Veel leuks ingeslagen, nu kan ik weer verder knutselen!

Thuis in Laren gaat het allemaal even niet lekker. Melle heeft de hele nacht met pijn gezeten. Het jochie heeft al een weekje een oorontsteking, heel zielig. Daar heeft hij antibiotica voor gekregen. Alleen daardoor krijg hij krampjes in de buik. Vanmorgen is Jordy even langs de arts in het ziekenhuis geweest. De arts heeft hem onderzocht. Mocht gelukkig weer mee naar huis. Alleen de oorontsteking is nog niet over. De arts besluit om toch door te zetten met de antibiotica. Zo zielig had Jordy aan de telefoon hoor je heel hard auw auw auw…. het raakt me zeker, mijn moedergevoels zijn dat niet helemaal goed geregistreerd,het werkt zeer zeker wel  ergens. Ik wil natuurlijk bij hem zijn, naar huis en hem knuffelen. Toch weet ik dat Jordy dit alleen kan, mijn schoonouders er zijn, mijn ouders en anders is zijn oom er wel. Geweldig, ik ben iedereen zo dankbaar. Als ik straks mij zelf terug heb gevonden, nee de nieuwe ik heb ontdekt bedank ik iedereen persoonlijk, die op wat voor een manier er ook geweest. Nu eerst weer verder, aan mijzelf werken. Ik ga een zware tijd te gemoed, moeilijke keuze ga ik maken, afscheid nemen, voor mezelf op komen, ja dat weten jullie nu wel.

Alles komt goed, hoe moeilijk het nu ook is.

Fijn weekend mensen

Helemaal uitgeput…

IMG_20160422_190957IMG_20160422_190543

Vanmorgen was het voor mij vroeg op. Dat was ik niet meer gewent half 8 eruit. Om 8 uur mocht ik fijn bloedprikken. Dat was zo gepiept. 9 uur mocht ik weer verder schilderen, die koe komt me de keel uit. Vind hem niet zo leuk meer. Een kloddertje hier en een klodders hier. Hop een beetje roze en een beetje groen, hatjeee. Hartstikke leuk maar nu ga je mijn laatje weer in. Nu ga ik een vogelhuisje maken 36 spijkers krom, dat krijg met die goedkope troep, of ligt het meer aan mijn slaan?.

IMG_20160422_190755

Toen was het kwart voor 12. Jordy is er al en ja ja mijn 2 pupkes ook. Wat fijn ze weer te zien, niet anders qua gevoelens. Wel met een lach op mijn gezicht. Wat groeien jullie hard. Vajèn echt mama, iemand die weet wat ze wil. Melle die precies papa is, geen 1 seconde kan hij stil zitten. Lult oe de oor ’n van de kop. Even samen wat gegeten, pannekoeken en een vieze vette hamburger ?. Lekker hoor! Daarna ben ik al helemaal op. Jordy heeft eerst nog een gesprek met de dokter en daarna ik. Melle, Vajèn en ik blijven op mijn kamer en even de rest “mijn trots”  laten zien. Dan ruilen we even om Jordy op mijn kamer met de Kids.  Gesprek verloopt goed, volgende week meer actie.  Zwemmen, fitnessen, fysio en ergotherapeut. Toen ben ik weer terug naar boven gegaan. De leuke tekeningen en kaartjes bekeken. Toen de Kids en Jordy gedag gezegd. Ze hadden het wel moeilijk. Ik ook wel in gedachten, dat kutzooi gevoel werkt gewoon niet mee. Verdorie, ik ben alleen maar uitgeput en wil slapen.

IMG_20160422_191120IMG_20160422_190853

De post heeft hier dagen vertraging, word er knetter gek van. Had vorige week aantal dingen besteld zodat ik van de week verder kon naaien en haken. In het weekend komt het hier wel aan maar krijgen we het niet dus misschien heb ik dan aankomende dinsdag wel leuke post. 

Voor nu ga ik douche en mijn bed in. Denken aan mijn trots.

Jullie allemaal een fijn weekend! Dat ga ik er ook van proberen te maken, al weet ik al dat dat niet makkelijk gaat worden.

Bye bye♡

IMG_20160422_143137

Week 3

06d8a8d29091d3a37d235f9cb142f843

Zondagavond Bah, wou net gaan slapen. Hoor je van allerlei dingen op de gang. Toch maar eens gaan kijken. Blijkt het helemaal niet goed te gaan met mijn buurvrouw. Ze begon net een beetje los te komen en meer haar mond los te doen. Naar de woonkamer gelopen, zit de rest al daar. Even bij elkaar gezeten en daarna iedereen het bed weer in. Ik kan er niet goed mee omgaan die onzekerheid. Als ik niet weet wat er aan de hand is dus als een nieuwsgierig Aagje ga ik op de grond liggen luisteren. “Saskia doe normaal”, hup kleren weer aan en naar de woonkamer. Nog steeds zie ik artsen/personeel rennen. Bah. Ambulance gearriveerd. Ik kan niet meer slapen, loop te piekeren, wil helpen maar dat kan natuurlijk niet. Naar 46 rondjes in de woonkamer te hebben gelopen, denk ik nu ben ik wel moe en ga naar bed. In bed gaat er weer vanalles door mijn hoofd. Toch maar in de gaten houden of het wel goed gaat met de buurvrouw. Het lijkt nu rustig te zijn. Dan kan ik ook eindelijk met een gerust hart gaan slapen. Half 6 en ik val in slaap. Half 9 word ik wakker geschud, Saskia word je wakker. Huh, oja je bent niet thuis. Even van slag tot ik het allemaal weer herinner.

De hele dag ben ik er niet echt bij met mijn gedachten. Alleen maar druk met de buurvrouw in mijn hoofd, veel piekeren en erg moe. Smorgens even geschilderd, best leuk om te doen. Dan rond 11 uur eindelijk naar de fysiotherapeut. Een fijne massage gehad, wel erg pijnlijk, het was echt nodig want zat erg vast. Daar is die weer mijn hoofdpijn, eerlijk gezegd had ik dat al wel verwacht. Ik ben naar de brug gebracht, waar de fysiotherapeut zit. Ik besluit om in mijn eentje terug te lopen 10 minuten lopen. Veel prikkels onderweg, ogen achter en voor,links en rechts. Toch is het heerlijk die wind door je haar de zon op mijn snoet. Denkend over vanalles, tot ik om me heen kijk dat ik niet meer weet waar ik ben. Oeps de weg kwijt. Gelukkig heb ik me telefoo…. onze ook vergeten. Volg de rode palen kan ik mij herinneren, daar is die weer het blauwe gebouw en ik weet de weg weer gelukkig.

Gister verder nog verder gehaakt met een omslagdoek voor straks in de winter voor Vajèn. Die was af, tja af ? Dan weer door met het volgende project. Een zomers jurkje dan maar. Inmiddels ben ik van alle markten thuis.

IMG_20160419_124108

Gister kwam er van het weekend nog veel post binnen want die word hier dus zaterdags niet bezorgd. Mijn papa en mama keer op keer weten ze mij te verrassen. Toen ik weg ging kreeg een een pakket met cadeautjes mee. Elke keer als ik even niet zou trekken of juist of ik een goede dag had gehad mocht ik er 1 uitpakken. Super allemaal ben ik heel blij mee. Gisteren weer een pakketje van pa en ma met haak bladen erin en met er op zo trots als een pauw. Ik ben trots op jullie, dat jullie mij in alles steunen. Zelfs in domme dingen die ik heb gedaan zijn jullie er voor mij ♡ Heel dankbaar ben ik jullie!!

Heb ook weer super kaartjes mogen ontvangen, wat een mooie teksten, een goede vriendin, vroegere vriendin en nog meer bijzondere mensen voor mij! Wauw ♡ dank daarvoor.

Ik heb even geen zin om te appen, telefoneren, faxen, chatten, etc. Sorry,ik beantwoord het later zeker maar nu even dingen verwerken en laten bezinken.

Fijne dag ♡

(Helaas is de vorige blog om onbekende reden verdwenen helaas)

 

ontploffing

Het was zeker een keer te verwachten, vannacht ben ik ontploft. Gisteren wou ik echt naar huis. De hele dag woeden in mijn hoofd. Vragen waar ik geen antwoord op krijg. Dat moet ik echt loslaten! Het is niet meer, het was en is nu klaar. Daar zet ik een blokkade op en een streep doorheen. Ik vergeef en ga door. Nu heb ik het zwart op wit gezet. Alleen nu zelf nog in gaan geloven.

Hier op de afdeling vind ik dat ik het minste beperkingen heb. Wat doe ik dan? Juist me terug trekken. Mijn mond niet open durven doen, alles op laten lopen tot de emmer overloopt. Altijd mezelf die aansteller vinden. Dan kun je verwachten dat het een keer ontploft.

Daarnaast had ik nog een gesprek met neuroloog. Alles behalve wat ik er van verwacht had. Eerst komt die met een paar hele moeilijke vragen. Ja GVD wat wil die eikel van me. Dat ik hem met zijn neus over het bureau haal en een flinke knal op zijn smoel geef ? Dat spreek ik hem uit in woorden want ja die grote bek is er wel maar gelukkig is het besef er wel zegt hij dan. Ja was dat besef er maar niet. Dat maakt het voor mij alleen maar lastiger. Na die vragen komen er niet veel zinnige woorden uit mijn mond en vooral veel ontkenning die niet gebaseerd zijn op de waarheid. Moet toch laten zien dat ik geen aansteller ben.

✖fout! Hier moet ik juist mijn ware aard laten zien. Daar kom ik net even iets, veel te laat achter. Als ik terug kom van het kloten gesprek. Denk ik over alles na tranen lopen over mijn wangen. Zoo boos dat ik ben. Laat mij morgen maar niet meer wakker worden. Dit bespreek ik met de verpleging. Alleen ja wat moet hun anders zeggen. Wat vervelend voor je. Jij hebt veel te lang op je tenen moeten lopen. Alles wat je net vertelde wat eerlijk van je dat je dit allemaal zo durft te zeggen. Maar wat vervelend. Tjaaaaa…. Ben nou eenmaal een open boek met een paar pagina’s die op een kier staan. 

Om 9 uur heb ik mijn hoofd bij elkaar gepakt en met bonkend hoofd in slaap gevallen. Om 4.15 werd ik helemaal over stuur wakker. Even geen besef waar ik was. Tot het besef kwam hier en in het nu. Woede overviel me weer. Gek werd ik in mijn hoofd, daar gingen me kleren door de kamer. De stoelen volgden en daarna een lamp kapot gegooit. De woede bleef maar het besef kwam terug. Saskia rustig het komt goed, zei een stem in mijn hoofd. Ik ben mijn bed weer in gedoken. Toen werd ik wakker gemaakt om 09.45 voor de medicatie. Woede is er nog, bonkend hart, onwijs zere kop! 

Vandaag moet ik mijn ware aard maar eens op tafel gooien.

Want zo word het niks.

IMG_20160413_103753

Vrij, toch blijft het een doolhof in mijn hoofd

8b7e053f07808b00b2b95049f29b7eca

Ik ben weer vrij, vrij als een pinguïn!

Ik mag buiten wandelen en zelf na de therapie lopen. Heerlijk in de sun, niks moet, alles mag. Vandaag ga ik maar eens verder kijken,lekker wandelen over de heide. Niet alleen natuurlijk want ja dat durf ik niet. Er zijn hier vreemde vogels, daar heb ik gisteren wel weer mee van mogen proeven. Ogen voor en achter moet je hebben.

Ik krijg hier ook weer een beetje vertrouwen, durf dankjewel te zeggen als mensen mij complimenteren. Een rare gewaarwording omdat ik vertrouwen in de mens een beetje had afgezworen. Tuurlijk vertrouw ik een paar mensen blindelings. Soms vertrouw ik mensen daarvan ik dacht die zijn te vertrouwen. In vertrouwen heb ik die dingen verteld, waar zijn die nu? Ja goede vraag! Wat moet je ook met een gestoorde, daar wil je toch niks mee te maken hebben. Dan word weer opnieuw je zelfvertrouwen in de grond geduwd. Ga ik weer lekker twijfelen, wat doe ik nou verkeerd? Wat heb ik je misdaan? Ach… Zo weten jullie volgens mij wel dat ik mezelf dan nog verder het zelfvertrouwen ontneem. Dan vind ik het ook eigen schuld dikke bult.

Verder heb ik voor de nacht 2 spalken gekregen voor mij polsen. Het is me maar niks, even volhouden, alles went behalve een vent. Dat heb ik dan maar in mijn oren geknoopt. Heb liever een goede masseur moet ik eerlijk zeggen. Alles zit vast van alle spanningen afgelopen jaren. Is al door een goede sportmasseur los gemasseerd. Alleen ben ik zo slordig geweest om daar niet weer optijd naar toe te gaan. Ik hoop hier ook wel massages te krijgen of goede oefeningen. Ik ben erg moe en heb nog steeds barstende koppijn ik hoop dat daar gauw verandering in komt!

Einde van de dag het gesprek met de neuroloog.

De zon is achter de wolken verdwenen, geniet toch van de dag!?