Omhoog

Ik wil dat, mij hoofd wil dat

IMG_20170621_104220

Daar was je dan weer. Wolfheze. Kleine stapjes blijf ik vooruit gaan. Toch steeds meer voel ik een gat komen. De hoofdpijn die blijft. Geen voldoening halen uit mijn acties. Niet gauw of niet te vreden zijn met wat ik heb of doe. Niet kunnen stoppen. (Dat is uitgewezen dat dat bij mijn NAH hoort. Kapot, kapot en kapot). Als je met mij een sprong waagt zou die sprong niet eindigen, je moet door tot dat ik zeg het is klaar. Daarom neem ik die sprong vaak niet en ga ik weer balen dat ik het niet heb gedaan.

IMG_20170621_104241

Wanneer mag het dan een keer klaar zijn? Wanneer ben ik eens een keer te vreden? Ik zoek naar perfectie, dan mag ik heel lang gaan zoeken. Die is er niet. Terwijl ik dat nu zo schrijf denk ik ja waarom blijf je dan zoeken? Tuurlijk, als mijn hoofd eenmaal bezig is dan denk ik niet meer realistisch. In mijn hoofd kan alles wat niet kan. Mijn hoofd drijft door, zal zorgen dat ik op een bestemming kom die onmogelijk is toch blijkt het dan niet zo onmogelijk te zijn en smaakt het naar meer. Ja het klinkt vaag, vind ik netzo maar het is wel hoe dat mij gaat. Ik kom en ik ga. Het is zwart maar tegelijkertijd is het een heel fijn iets waar ik ben. Die black out. Ik ben daar veilig en word gesnapt. Dan kom je weer in het hier, in het nu en dan denk ik: hoe dan? Waar is het fijn? Hoe, ik word gesnapt? Je blijft elke keer weer je verhaal vertellen en heb niet echt het idee dat ik word gesnapt. Als je dan verteld hoe dat bij je werkt. Heb ik altijd het idee dat ze denken die is helemaal koekoek. Dat snap ik ook als jij mij 8 jaar geleden mij zo’n iets zou vertellen had ik ook gedacht koekoek.

 received_1585934148145701

Ik ben nu veel “wijzer” dat ik nu zelf wel weet dat het niet aan mij ligt. Het dat ongeluk geweest is die veel in mijn hoofd kapot heeft gemaakt. Toch ben ik voor de buiten wereld “normaal”. Dat maakt het denk ik voor mij wel zwaarder al heb ik dat al vaak uitgesproken hier en ook wel in gesprekken met mensen. Sommige mensen snappen jammer genoeg nog steeds niet dat je met mij geen spelletje kunt spelen. ( Ookal wil je het niet ik weet en zie alles). Wel ticket to ride of rummikub hoor dames. Dat verlicht mij en geeft me zoveel energie dat mensen ondanks weten hoe koekoek ik kan zijn toch met mij gezellig willen doen en me uitnodigen. Mee worden gevraagd naar een festival of gewoon dag chillen etc word dan wel erg door mij gewaardeerd en ben dankbaar dat ik wel zulke moatjes heb. Oja of de topper die me paard en mij meenemen voor een eerste proefles bij de rijvereniging. Veel dingen waar mee ik aan de slag mag maar in mijn beleving heb ik genoten, mijn hoofd was op dat moment leeg.

received_1585933988145717

 Ja het zijn kleine, grote dingen maar o zo blij dat ik die toch mag ervaren. Jullie zijn zo lief!

Dat was even een kleine update

Fijne dag allemaal.

IMG_20170621_105322

Weer een dag voorbij

Gisteren is de dag vrij rustig verlopen nadat die barstende koppijn weg was. Smiddags echt lekker geslapen, eindelijk. Daarna ben ik hier gaan wandelen samen met een vrouwtje van de afdeling. Even naar een winkeltje geweest wat spulletjes gehaald. Post op de bus gedaan. Fijn en vooral in die zon.

Savonds ben ik voor mijn moat hier iets gaan maken. Hij gaat helaas morgen weg, hij is hier uit behandeld. Vind het wel erg jammer, had een goede band met hem in anderhalve week opgebouwd. Voor hem heel fijn natuurlijk. Wel weer veel zitten denken. Dat houd gewoon maar niet op. Word er zelf echt boos om, dat ik dat niet gewoon even kan stoppen. Continu de zelfde dingen in mijn hoofd. Laat ze hier maar op schieten met die behandelingen. Mijn geduld word echt flink op de proef gesteld!

Verder zijn er weinig veranderingen. Alleen mijn longinhoud lijkt niet helemaal goed te zijn. Dat houden ze nu een week in de gaten, daar hoor ik volgende week meer over. Heb weer een gesprek bij de neuroloog aangevraagd, ben benieuwd wanneer die plaats gaat vinden. Nu ga ik lekker genieten van de zon en een dutje doen.

407dea7c0069a4e5b411f380c7e98a0e

 

Halve week voorbij

Het is hier hartstikke gezellig, ik kan heel goed met iedereen en wat is het eten hier lekker! ?

Dat is natuurlijk niet waar, ik heb ondertussen al wel een beetje mijn draai gevonden en contact opgebouwd. 1 man die heeft zelfs over mij gedroomd en had het personeel s nachts gebeld. Jullie moeten “Saskia” behoeden, ze moet niet de zelfde fout als mij maken. Ze moet haar dingen los gaan laten anders blijft zij gevangen in haar lichaam. Hoe weird! Er zit een kern van waarheid in.

Ik zag erg tegen het eten op. Moet zeggen ze hebben hier best lekker eten en lekkere pasta’s nomnom. Het samen eten is wel een moeilijkheidsgraad. Word helemaal gek van de piepers van de verpleging. 1 vrouw haald met het bloed onder de nagels weg. Probeer me in te houden, gisteren heeft ze me bijna laten ontploffen. Als ik weer rust heb in me hoofd, dan denk ik ook wel mens kan d’r ook niks aan doen. Op het moment zelf dan trek ik het liefst haar aan haar haren over tafel en hou er een paar keer op. Ik heb het dit keer gelukkig bij woorden gelaten. De rest eet gewoon helemaal niet op mij en 1 vrouwtje na. Wij eten gewoon ons portie op en die anderen kijken je aan of ze het in Keulen horen donderen. Ook dat irriteert me mateloos, dan denk ik mens kijk de andere kant op en ga gewoon eten.

Verder is de verpleging heel lief en hebben we al wel hele duidelijke plannen gemaakt. Savonds heb ik meestal een gesprek, alleen kloten dat mijn geheugen mij in de steek laat. Smorgens weet ik het al niet meer. Net als vanmorgen, lag nog heerlijk in bed te slapen. “Saskia, Saskia” dan staat er iemand naast je: word je wakker? Je moet zo naar IRT of was het nou ItR. Pfff goedemorgen deze hoofdpijnerigen morgen….

We zullen er eens een mooie zonnige ochtend van maken!

IMG_20160407_102906

Zo voel ik mij vandaag?