Omhoog

Als je droom werkelijkheid word…

received_1523605247711925

Dat is net wat mij is overkomen. Nou nee helemaal niet is overkomen. Als je gelooft in je eigen kunnen en je eigen dromen zul je vaak er dichtbij kunnen komen of helemaal. Ik vond naar een jaar lang hard werken dat ik mezelf wel eens mocht verwennen. Al gaat dat niet zo 1, 2, 3 bij mij wel 4, 5, 6 ik heb lang genoeg getwijfeld over mezelf, lang genoeg verstopt gezeten in de oude ik. Het is tijd om verder te gaan, ook met al me ongemakken. Alles wat je kon kun je nog maar met beleid, met veel structuur maar waar mijn wil is, is mijn weg!

IMG_20170509_175334

Toen ik klein was werd ik verliefd op de paarden. Ik mocht van mijn moeder paardrijden, aangezien mijn moeder ook de liefde voor het paard altijd heeft gehad mocht er uiteindelijk een pony komen. Ontroert en verrast werd ik op valentijnsdag, ik reed op brunoti en er werd vertelt dat die verkocht was. Op dat moment, dat weet ik nog goed, zakte de lood in mijn laarzen. Hij was verkocht aan enne mevrouw de Boer. Toch niet bij nagedacht dat dat mijn moeders meisjesnaam was, later wel toen ik mijn moeder zag met een grote grijns. Wat een topper hé? Die moeder van mij. Dat gevoel raakte het kleine meisje kwijt aan de pubertijd, verliefd worden, het uitgaan. Oneerlijk soms dat dat veel met je kan doen, het hoort er schijnbaar wel bij daar heb ik toen die tijd ook goed van mogen genieten. Het paardrijden, ook eerlijk moet ik zijn naar mijn Brunotti was dit niet altijd goed of niet goed. Daarnaar liep alles zo anders, dat ongeluk dat al mijn levensvreugde weg nam. Vooral de liefde voor alles, personen, dieren en hobbies. Ik was en ben vlak naar het uiten van mijn emoties. Dat is, dat blijft. Bang om te voelen, bang om te zijn, bang om te accepteren. Dromen bleef ik over ik op een paard, op Brunotti. Hele bosritten, hindernissen, wedstrijden had ik in mijn slaap en mijn beleving afgelegd. Maar in het echt bleef die droom en reed ik af en toe met brun. Logeerde ik hem wel en stond die lekker op wei. Een moeke op hem vond ik best zielig. Durfde het ook niet aan. In Wolfheze kreeg ik al meer zin om weer bezig te zijn met paarden, vaak naar de pony’s op de heide of op het terrein. In gedachten wel maar live niet. Als ik thuis ben, wil ik. Nee je wilt niks je moet je rust pakken en wennen aan de nieuwe situatie. Tot dat ik paar weken geleden ben begonnen met lessen. Het bevalt me zo goed alleen het is niet eigen. Ik had meteen in mijn hoofd ik wil een paard. Ik wist ook dat ik dat niet moest doen. Maar de wil bleef sterk, ik dacht dit is mijn kans. Ik ging een strategie bedenken hoe dat in mij structuur zou passen. 

IMG_20170509_175016

De strategie: als ik een paard koop moet hij elke morgen gevoerd worden net als Brunotti alleen jordy deed dat vaak omdat ik er niet uit kon komen. Ik weet het, op zijn zachts gezegd, slecht. Daarna ging hij de weide in. Maar met 2 paarden zou ik de zorg van top tot teen zelf moeten gaan doen. Terecht, het zijn mijn dieren dat kan ik als opstart moment gaan gebruiken. Daarnaast is het niet alleen voeren, nee de stal heeft een moment nodig de verzorging idem dito, dan het rijden. Dat kan ik over een dag verdelen en daar tussen de activiteiten in mijn knutsel ruimte. Of andere dingen doen. Toch moeten die punten voorop staan. Waarom heb ik dat niet eerder kunnen bedenken met Brunotti?  Een groot vraagteken maar mijn hoofd mijn binnenste gevoel zei ga ervoor. Toen iemand zei ‘jij kunt veel meer dan jij denkt’ toen ik besloot dat ik het kan. Ik zette onderaan mijn gedachten mijn handtekening en ging op zoek. Genoeg te koop. Alleen moet het goed zijn, dieren weet je nooit of je het goede koopt, maar dat is ook met auto’s al kun je die vergelijking niet maken. Op een gegeven moment had ik meerdere leuke paardjes gezien, maar de gebreken, dan moet je het niet doen. Toen zijn we gaan kijken bij een paard maar dat werd hem niet en naar een ander dat was een optie maar ik had een kleur in gedachten dat moest maar toch bleef mijn gevoel, mijn gedachten goed bij dat paard. Ik zag hem los en onder het zadel. Ik reed hem zelf en het was zo genieten, het was rust, overal en jordy stond langs de kant en zag mij stralen. Hij zei dit is zo mooi om te zien. Maar zo voelde het ook als of ik zweefde, mijn hoofd leeg en kon het allemaal hanteren. Met die gedachten naar huis gegaan en besloten dat ik hem kocht.  Nu is die een week bij ons en wat is het een lieverd, hij is nog tamelijk groen er is dus heel wat werk aan de winkel.

IMG_20170509_174924

Mag ik jullie voorstellen aan If Evert maar we noemen hem Iven. Brunotti heeft eindelijk een maatje 3 erbij en 2 enorm grote weides. Oh het maakt me zo gelukkig in mijn hoofd eindelijk een groot lichtpuntje in dat donkere gevoel.

Psst.. weetje Vajèn is ook helemaal gek van paardjes en vandaag was ik aan het uitstappen met Iven en zegt ze: zitten zitten. Wie weet neemt zij net als mij en mijn mama de liefde voor de paarden over.

IMG_20170509_175043

Fijne Avond

received_1535036339902149

(( blij ben ik dat ik gebruik mocht maken van de trailer van de buurvrouw om de topper op te halen, helemaal geweldig dat gebruik mag maken van de bak van de andere buren ??))

received_1535036283235488

Black, White en niks is er tussen in!

IMG-20160718-WA0021

Het was mij een wel bewogen week. Veel stemmings wisselingen, gedachten, negatief maar ook zeker positieve dingen. Medicatie verandering, ook te krachtig want sta te stuiteren op mij mijn benen. Ik vermaak me prima, alleen angst begin ik wel veel meer te ervaren. Komt waarschijnlijk omdat ik nu stil sta bij mijn beperkingen. Ze meer constateer,ervaar omdat ik nu weet dat het echt is. Zelf wist ik het al heel lang. Nou ik het openbaar heb gemaakt en erg open mijn blog probeer te schrijven. Krijg ik meer begrip, nog steeds weet ik dat hersenletsel word onderschat bij velen. Niet alleen voor mij is dit erg moeilijk. Ik ben deze week best druk met die dingen.

20160715_110029-1

Zoals een therapeut zei: We hebben jou famillie eigenlijk een slecht bericht moeten brengen. Omdat het ernstige is dan wie dan ook had gedacht. Het betekend gelukkig niet dat er geen verbetering in zou kunnen treden. Saskia, je mag trots zijn op wie jij bent. Je hebt patiënten waar je liever niet mee samen te werken. Over jou word anders gesproken. Je bent een mooi mens. Als jij creatief bezig ben sprankt van alle kanten het enthousiasme eraf. Je probeert van alles een lolletje te maken. Je bent altijd een luisterend oor. Je helpt iedereen waar je kan. Je doet wat aparte dingen en je hevige nukken maar dat maakt jou nog meer een bijzonder mens.

1469100972296

Wauw, overrompeld, op dat moment weet ik echt niet waar ik met al die informatie/complimenten  heen moet. Emoties raken de weg kwijt.  Hoe fijn dat is om te horen. Hoe angstige ik eigenlijk wordt. Ik wil weg, weg van hier, gillen,slaan,trappen, boos worden. Het liefst zou ik even een paar mensen dit gesprek laten horen, die mij in het verleden niet hebben geloofd, niet wouden horen, mij als stuk stront behandelende en mij in de steek lieten op het moment dat ik hun meer dan ooit nodig had.  Sorry, dat ik voor jullie blijkbaar niet de persoon was die jullie in mij wouden zien. ( Ja mensen misschien is dit niet de manier, ik type en ergens in mij lichaam zit ook verdriet die ook best eens de waarheid uit mag spreken, vanuit mijn oogpunt). Ik hoop na dat ik het stukje heb geschreven dat ik een klein stukje van dit verdriet ook een plekje kan geven.

20160723_081814

Nu naar het positieve. Ik vind het onwijs fijn dat ik echt mij ding heb gevonden. Dat is met hout werken, maar ook met de naaimachine,haaknaald of toch die verf kwast? Echt, mijn emotie uit ik niet helemaal op een normale manier. 1 ding is een feit,  mijn emotie kan zich uiten als ik bezig ben. In elke creatie ligt een stukje van mijn gevoel, mijn tranen en heel veel liefde. Zoals de meesten van de week al hebben gezien. Het poppenwagentje, de schilderijen, de kledingstukken, maxi cosi onderdelen, haakwerk en volgens mij zijn het er ondertussen best veel. Ik ben hier in de toekomst van plan om verder mee te gaan maar eerst de therapieën en de thuis situatie hervatten.

FB_IMG_1469268048673

Positief van de opnamen is ook dat ze hier mijn denkwijze erg slim benoemen. Dat daar nog wel eens iets moois uit kan komen. Ze vinden het ook ontzettend knap van mij dat ik zelf hulp ben gaan zoeken voor mijn problematiek. Zelf wil ik dit vaak niet horen, begin het wel steeds kleurige in te zien. Dat ik zelf het beste weet hoe het allemaal precies zit en dat nu dan ook bevestig word. De verpleging zegt vaak, jij bent zo hard en goed aan het werk, ondanks je moeheid en pijn, geef jezelf eens een schouderklopje. Dat begint ook steeds meer te komen, ik boost mezelf stukje bij beetje de goede richting in.

FB_IMG_1469268086049

De zwarte cross, geen 1 jaar ben ik niet even niet geweest. Dit jaar doe ik het ook niet zonder, ben alleen wel afwezig. Ik volg de zwarte cross chicks wel een beetje en zie natuurlijk beelden online. Zet zelf jovink op, bökkers rock ik mee en typhoon zing ik op zijn hartstikke mee, ondertussen geniet ik in mijn eigen bed, met mijn 3 spettert heb ik de dikste skik!!

Toppers, völle wille, zoep’n, brek’n, vret’n en maak d’r een donders mooi feestje van!

Prooooooost ?

Iedereen een fijn weekend 

Zoals in veel Blogs van mij te lezen is, de stemmings wisseling, het contrast. Wat heel erg verschild. Zo is het en zal het ook wel blijven. Dat ben ik,  ik met mijn NAH).

Happy Birthday cowboy Melle♡

Daar is die dan eindelijk, afgelopen weekend.

IMG_20160704_000637

Ik heb veel mooie weekende gehad afgelopen jaren. Het was altijd met veel hoofdpijn gepaard daarnaar dagen boos gesloopt en niemand die wat met mij kan. Het masker nam mij over. Toch koos ik ervoor om mijn uitjes gewoon te blijven doen.( Je leeft maar 1 keer nouja ik vind zelf dat ik een 2de kans heb gekregen) Je moet er uithalen wat erin zit. Zoals de zwarte cross, eerst zelf, daarna met de kameraden groep van Jordy en afgelopen jaren met een geweldige meiden groep. Altijd was het 1 groot feest. Lekker de Lompe Tina uithangen die ik echt ben, hakken als een malle met mijn bierpetjes op. Yeaah!! 

Dat heeft naar het ongeluk helaas hele andere kanten. 2 tot 5 weken gesloopt ook al weet ik dat ik rustiger aan moet doen NEE niet doen, niet luisteren, gaan met die banaan! So be it…. 

Hier ben ik bezig dat die uitjes en al die andere dingen ook wel kunnen. Dan met handvaten, behulp van…. Een goede planning? Lijstjes? Tekens? Begeleiding? Ja daar zijn wij mee aan het puzzelen, vallen en weer op staan.

Afgelopen maandag werd onze kleine grote man 2 jaar. Zaterdag hebben we dat gevierd, uiteindelijk toch veel mensen. De tent was erg goed voor elkaar. Dankzij Kokmans,jordy en zwager! Jordy had een springkussen voor de Kids geregeld, een buffetten voor de feestvarkens. Vrijdagavond heeft mijn moeder mij opgehaald uit Wolfheze. Thuis aangekomen stond alles al klaar zoals jordy, hier de begeleiding en ik al door hadden genomen en in een planning hadden gezet. Ik mocht het leukst van  alles nog “even” doen. Je snapt hem vast al? Even was niet even maar 3/4 uur. De versiering, ik heb het wel goed doorstaan. Savonds door de lage adrenaline kon ik al geen slaap meer ervaren. Mij slaapmedicatie ging ik tegen vechten, uit eindelijk viel ik 1 uur in slaap. Zo ging dat al een paar jaar met spannende dingen maar dan zonder medicatie en zonder dat ik me grenzen aan gaf etc. Nu heb ik wel een paar keer gezegd Sas nu moet je stoppen en naar bed gaan. Ja die aan en uit knop hé? Die doet niet, toch de ervaring en de erkenning die komt wel. Het begin is er?.

Zaterdagochtend een planning had ik en het gaat zomaar zoals het zou moeten gaan. Juist omdat de voorbereidingen van te voren doorgenomen zijm. Het goede overleg, de planning, de afspraken het was allemaal tip top in order. Jordy, schoonouders en ouders, top, goed geregeld. Dat kon ik dus loslaten.(een beetje dan). De visite was ook lekker gemengd en iedereen was er voor Melle en dat vernam dat manneke ook echt. De hele dag met een grijns op zijn gezicht. Wat was hij blij, geweldig. Dat gevoel of mijn denken heeft mij de afgelopen tijd niet zo trots,gelukkig,goed en verliefd gevoeld. De visite allemaal weg en de afspraak was: jij gaat met de kinderen op stok. Opruimen word gedaan, alles komt goed.  Die adrenaline naar zo’n dag was nog groter, zo moe als ik was, zo hard ging als ik aan het werk ging, opruimen, poetsen en de dag nabespreking.  Het gaf me een voldaan gevoel. Was het verstandig? Nee, maar niet alles kan in 1 keer goed gaan. De ervaring en constateren dat het zo is vond ik al genoeg. 22.45 lag ik in bed en rond 00.00 uur viel ik in slaap. 

Zondag:

De zondag loopt verrassend, het is veel rust, spelen en genieten van de kinderen.  Ik kan wel moeilijker tot mijn grens komen of eigenlijk helemaal niet. Ik ben zo moe, toch wint de kracht, de adrenaline van mij. Jordy en ik sluiten de dag samen af en brengt mij zonder de kinderen terug. Ik kijk terug op een onvergetelijke dag!!!!! Savonds terug op de afdeling moet ik van alles nog doen van mezelf en draaf door. Half 2 val ik in slaap.

Maandag:

Ik sta half 8 word ik wakker, doodop, nog steeds vol adrenaline! Daaraan hé,  ja hoor! Therapieën volgen en daarna gewoon mijn uitgestippelde plan voortzetten. Op de vies naar Oosterbeek.  Het begint al bij het weg gaan. 1 tas mocht ik meenemen anders nam ik teveel mee op de terugweg. Ik houd mijzelf voor de gek om de 2de achter mijn jas te stoppen. Terwijl ik dat doe, besef ik mij heel erg goed dat die echte waanzin is. Dus hup tas achter de jas weg en gewoon in de andere tas. De heen reis lijk ik wel een halve zool. Een halve zool die zo slowmotion fietste dat mensen moeten gedacht hebben, die is de weg kwijt, die valt zo hartstikke om. Dusse…. gewoon door fietsen. Daar was ik dan Oosterbeek, 1 doel een SD kaart halen. 3 kwartier hier 3 kwartier daar. 2 tassen vol en 4 uur verder. Oei hoe krijg ik dat mee op de fiets? Precies? Gewoon gaan. Hoe weet ik niet maar ben thuis gekomen. Daar was de verpleging ook erg blij mee. Ze waren bang dat ik de weg kwijt was. Helemaal bij de weg gebleven was ik natuurlijk niet, adrenaline en nog eens adrenaline, chaos in mijn hoofd en op mijn kamer. Toch lekker gaan tekenen en naar een lange avond half 3 in slaap gevallen.

De dinsdag, verliep het zelfde alleen sliep ik iets eerder. Wel duidelijke en fijne gesprekken gehad. Nog steeds giert de adrenaline door mijn lijf maar begint de hoofdpijn al wat door te komen. Ik hoop dat de klap gauw komt of beperkt blijft. Morgen word het wederom een spannende dag. Eerst naar de houtbewerking wat natuurlijk leuk is maar daarna zit de cardioloog in Arnhem Rijnstate op mij te wachten. Daar ga ik mijn angst onder ogen komen alleen naar het ziekenhuis met openbaar vervoer nouja een taxi dan. Ik heb een goede planning gemaakt, afspraken etc en nu is het een kwestie van gewoon doen. Spannend…. 

Ook moet ik weer heel erg veel lief mensen bedanken. Mensen die eerder wat hebben gestuurd ook mensen die me gewoon even wat toe sturen, kleine cadeautjes. Het verrast me nog steeds en blijft me heel erg veel kracht geven. Uit Griekenland van de broer en schoonzus van mijn opa, een berichtje een kaarten, die hij overigens zelf heeft gemaakt. Prachtig, mijn creativiteit komt vast daar vandaan!

Iedereen super bedankt!

Foto’s volgen later.

♡lieve mensen♡

Al begint het cliché te worden. Ik blijf dit toch doen. Ik waardeer het namelijk echt heel erg. Ik denk als ik deze kaarten, cadeautjes etc niet had mogen ontvangen had ik het wel moeilijk gevonden om ergens de kracht vandaan te halen. Ik had dan ook niet opgegeven hoor, niemand hoeft zich verplicht aan mij te voelen. Toch de mensen die het initiatief nemen, zich wel geroepen voelen om mij door met een klein of zelfs een groot gebaar wat te sturen blijf ik hun onwijs bedanken. De berichten die ik op verschillende plekken mag ontvangen, geweldig!!

IMG_20160617_133840

Ook blijf ik herhalen dat ik er zoveel liefde,kracht en energie uit haal en jullie zo dankbaar ben. De 1 is nog origineler dan de ander en alles is even leuk, fijn en lief. Dit had ik nooit kunnen hopen, dit betekend voor mij dat ik wel echt een persoon mag zijn en dat ik mij zelf best wel eens een pluim in mijn gat mag steken! Mijn onzekerheid over wie ik ben en wat ik doe, geven jullie allemaal een klein zetje naar een zekere ik!!

IMG_20160617_133946

Nog even iets wat ik graag wil benoemen is een mapje met lieve opbeurende teksten wat ik van de week kreeg. Van een vriendin nog niet in het echt mogen ontmoeten. Door mijn eerste blog ben ik met haar in contact gekomen. Zoveel gelijkenissen, zoveel begrip, de zelfde beperkingen en eigelijk weer zo anders. NAH moatie we spraken elkaar aan de telefoon en het was alsof we 1 waren in ons doen en laten. Geen geaarzel of ik wel op zou pakken, of bang zou zijn dat ik niet wist wat ik zou zeggen, net alsof je elkaar al jaren kent. Bedankt topper ik ben blij met jou! Ook jou wens ik alle liefde,kracht en geluk toe met het leven met NAH!♡

Een klein doosje met een eendje! Duckstadfm markelosfeest, ja dat was mij een avondje wel. Ik heb eigenlijk al zoveel party momenten meegemaakt en geen 1 was mij gek genoeg. Trouwens ook niet voor deze bijzondere meid die mij de eend heeft toegestuurd. Zoveel feesten met jou mogen meemaken nooit dat er een saai feest bij is. Elk feest sluiten wij af met een grote lach op ons gezicht.De glimlach die jij mij toe wenste is gelukt, vandaag kom jij weer hier en daar kijk ik naar uit. Super ♡

IMG_20160617_133918

Een goede dag?

Met trots kan ik jullie vertellen dat ik  vandaag een beetje trots op mijzelf ben. Ik heb aan mijn houding gewerkt. Mijn rug en buik/bil spieren getraind zodat mijn rug sterkte word. Het ging best goed. Nu is het in getapt en nu moet ik aan mijn houding gaan werken. Kont naar achter, borsten naar voren…. dat ga ik proberen.

Het jurkje is af en ben best trots dat die goed gelukt is. ???

20160509_170107

 

Helemaal uitgeput…

IMG_20160422_190957IMG_20160422_190543

Vanmorgen was het voor mij vroeg op. Dat was ik niet meer gewent half 8 eruit. Om 8 uur mocht ik fijn bloedprikken. Dat was zo gepiept. 9 uur mocht ik weer verder schilderen, die koe komt me de keel uit. Vind hem niet zo leuk meer. Een kloddertje hier en een klodders hier. Hop een beetje roze en een beetje groen, hatjeee. Hartstikke leuk maar nu ga je mijn laatje weer in. Nu ga ik een vogelhuisje maken 36 spijkers krom, dat krijg met die goedkope troep, of ligt het meer aan mijn slaan?.

IMG_20160422_190755

Toen was het kwart voor 12. Jordy is er al en ja ja mijn 2 pupkes ook. Wat fijn ze weer te zien, niet anders qua gevoelens. Wel met een lach op mijn gezicht. Wat groeien jullie hard. Vajèn echt mama, iemand die weet wat ze wil. Melle die precies papa is, geen 1 seconde kan hij stil zitten. Lult oe de oor ’n van de kop. Even samen wat gegeten, pannekoeken en een vieze vette hamburger ?. Lekker hoor! Daarna ben ik al helemaal op. Jordy heeft eerst nog een gesprek met de dokter en daarna ik. Melle, Vajèn en ik blijven op mijn kamer en even de rest “mijn trots”  laten zien. Dan ruilen we even om Jordy op mijn kamer met de Kids.  Gesprek verloopt goed, volgende week meer actie.  Zwemmen, fitnessen, fysio en ergotherapeut. Toen ben ik weer terug naar boven gegaan. De leuke tekeningen en kaartjes bekeken. Toen de Kids en Jordy gedag gezegd. Ze hadden het wel moeilijk. Ik ook wel in gedachten, dat kutzooi gevoel werkt gewoon niet mee. Verdorie, ik ben alleen maar uitgeput en wil slapen.

IMG_20160422_191120IMG_20160422_190853

De post heeft hier dagen vertraging, word er knetter gek van. Had vorige week aantal dingen besteld zodat ik van de week verder kon naaien en haken. In het weekend komt het hier wel aan maar krijgen we het niet dus misschien heb ik dan aankomende dinsdag wel leuke post. 

Voor nu ga ik douche en mijn bed in. Denken aan mijn trots.

Jullie allemaal een fijn weekend! Dat ga ik er ook van proberen te maken, al weet ik al dat dat niet makkelijk gaat worden.

Bye bye♡

IMG_20160422_143137

lancering nieuwe site +

IMG_20160408_120342

http://mijnlevenmetnah.nl/

Daar is die dan mijn nieuwe site! Het gaat zo lekker met het bloggen dat ik niet voldoende kwijt kan en groter moet met meer opslagruimte. Vandaar dat ik over ga op mijn eigen site. Gemaakt door mijn broertje, wauw ♡ thnxx!

Vanaf vandaag ga ik via deze pagina schrijven en zal ik hier te volgen zijn.

Er komen nog een aantal dingetjes bij. Zoals een volg knop via de email. Moet nog wel een paar updates doen van de afgelopen dagen, dat komt vanzelf. Ik ben erg blij met de site helemaal eigen. Ik hoop dat jullie mij hier ook gaan volgen.

Vandaag heb ik mijn dag even niet. Veel pijn, geen medewerking, ze zijn mij nu al 2 keer vergeten vandaag. Waardoor ik over mijn grens heen ben gegaan. Woede in mij hoofd er komt nog wel een uitbarsting, die ligt hoog in mijn hoofd en dan hoeft er nu maar 1 ding fout te gaan en ik explodeer. Komt misschien ook wel door mezelf omdat ik weer die mond niet open trek. Waarom denken ze anders dat ik hier zit, zeker voor de lol!

Nu heb ik A vrijheid, dan mag je nergens alleen heen. Altijd met iemand van de begeleiding. Ik ben best gevaarlijk ? ik bijt alleen. De therapie begeleidster snapt daar erg weinig van ikzelf snap er volgens mij nog minder van?

Wat ik nu ook al, hmm…. 543 keer door mijn hoofd heb gehaald is: Waarom is het zo moeilijk is om gewoon naar de persoon zelf toe eerlijk te zijn, waarom moet dat altijd via een omweg en word er van het verhaal een olifant gemaakt? Mensen doe je ermee pijn, terwijl dat helemaal niet nodig is.

Er zijn maar een paar mensen zoals als gisteren 1 vrouw, die zei wat ze van mijn verhalen vond en me complimenteerde over hoe open ik ben. Dat ze het fijn vond dat ik een beetje uitleg geef en dat daardoor mensen in mijn omgeving meer kunnen gaan begrijpen. Mochten ze dat willen.

Hoor ook wel andere dingen. Waarom ik dit nou allemaal zo moet doen. Dat ik aandacht wil. Via een omweg bereikt dat mijn oren wel, hey kan wel in een instelling zitten maar tussen prettig gestoord en gestoord zit nog wel een verschil. Wees dan ook eens zo groot om mij zelf een berichtje te doen. Mij uit te leggen waarom je dat vind. Ja dat is het punt, dat kennen wij hier niet in deze samenleving.( Er zijn zeer zeker ook mensen die dat gelukkig wel doen. Al is dat ook niet altijd even leuk om te horen,dat waardeer ik wel enorm). Jammer hoor, ik zeg ook niet dat ik niet praat over anderen, helemaal niet, ik zorg er wel voor ik dat doe dat ik die mening met diegene zelf heb besproken of zeker weet dat het een feit is. Daar heb ik eerder genoeg fouten meegemaakt, ben ik flink mee op mijn bek gegaan. Maaaaar… misschien moet ik gewoon niet zoveel denken en dingen niet te persoonlijk opvatten.

Ik heb gewoon liever ookal is het niet leuk om te horen, dat diegene zelf naar mij komt met die vragen. Dan heb je meteen het goede antwoord. ( of terwijl MIJN antwoord)!

Dit weekend ben ik fijn met al mijn vrienden hier. Zou wel een gek’nhuis worden?

Iedereen een heel fijn weekend & ik zeg prooost?

Met een traan & een lach

 

833a81e5e746624dc823a83517ab230a

Dat is zo, dit is en blijft voor altijd. Tranen, knuffelen, kussen, lachen en mijn masker af kunnen doen. Dat zijn me 2 moaties die op welke manier er ook altijd voor me zijn. Met deze 2 meiden ga ik het meeste om en wij  slaan ons door alles heen. Al zijn deze vriendschappen door mijn NAH trekken ook op de proef gesteld. Een ruzie/meningsverschil dat overkomt elke vriendschap wel eens. Bij mij loopt dit meestal altijd uit de hand en is het niet 123 weer goed, dat om het domste dingetje!

Dit gebeurt ook altijd alleen bij de mensen waar ik me “veilig” voel. 

Zou een voorbeeldje noemen hoe dat bij mij gaat: We hebben afgesproken dan word er iemand ziek en kan de afspraak niet doorgaan. Van plaats ik dan zeg wat vervelend, beterschap word gauw beter en ga lekker je bed in. (Dat denk ik dan wel) mijn emoties werkt dan niet mee. Ik word dan boos en zeg ja maar met buikpijn kun je best mee gaan. Dram niet zo. Ik loop dan ook wel door. Nu ga ik ook niet meer wat doen en bedankt. Dat duurt niet 1 dag ook niet 2 dagen ik kan het niet loslaten het blijft malen in mijn hoofd ga volledig uit mijn plaat dag 3 net zo of het duurt een week. Egoist, denk ik dan, waar ben je mee bezig? Trut, vind je gek dat je nu ruzie hebt. Toch weten hun nu hoe ze er een beetje mee om moeten gaan. (Snappen het ook niet precies hoe het zit, ze doen hun best om het te snappen). Hun laten mijn niet vallen ook al spring ik om veel dingen uit me vel of kan ik van een scheet een wervelwind maken. Vraag ik 23 keer een vraag waar ze geen antwoord op weten en laten mij dan ook de 24ste keer die vraag stellen. Ik moet nu toch weten” dit is niet voor even, dit blijft heel ons leven”.

Mijn gedachten kan over een uur al anders zijn omdat ik het toch op een negatieve manier bekijk keer op keer, vertrouwen in wie dan ook min 0 is. Hun blijven in mij geloven. Hoevaak ik ook van mijn standpunt afwijk. Ze geven mij elke keer weer het vertrouwen. Helpen me waar het nodig is of laten mij met rust als ik niet luister en pakken het weer op of er nooit iets is geweest. Vandaag al “afscheid” van ze genomen. Als ik bij de 1 een traantje zie breek ik van binnen, helaas komt het er niet uit. Ik klap dicht, maar besef me heel erg goed dat dit echt is, echte vriendschap. De ander met een grote smile en haar sprekende ogen, wij  die altijd tegelijkertijd hetzelfde denken en zonder woorden snappen wat er word bedoeld . Beide zeggen ze: jij kunt dit, zet um op topper.

Toppers dat zijn jullie! 

Bedank jullie voor het blijven volhouden, geloven om wie ik nu was/ben, kracht & de warme vriendschap die ik van jullie mag ontvangen!♡

Ik wil andere mensen niet voorbij lopen op het gebied vriendschap op welke manier dan ook. Want bewust/ onbewust, ver weg/dichtbij weet ik dat er meer mensen in mij geloven en mij vriendschap bieden. Ik laat dit niet altijd blijken. Misschien met mijn ontremming uit ik dit te overdreven of juist heel vervlakt. Wat voor een manier iemand er voor mij/ons is waarderen wij enorm. Het is wel echt maar dan iets minder overdreven of juist met iets meer warmte!♡

4d9688f9f5ad7f4daac6863853b63948

Amor vincit omnia

IMG_20160323_133729

Moeilijk, moelijk. Het komt in 1 x heel dichtbij nu. Vandaag de eerste grote stap gezet! Melle & Vajèn naar de opvang. Het is zo’n raar gevoel of gevoel? Het borreld. Heb alleen maar woeden omdat ik ze niet bij me heb. Ik weet dat ze in goede handen zijn. De gedachten alleen al, straks weet niet hoelang zonder die 2.  Sas jij kunt dat al word het wel een strijd zo nu en dan. Ook hebben we in beide kamers aanpassingen gedaan. Voor dat Jordy straks kan werken en op ze kan letten. De kamer van Vajèn nog even gezellig maken de komende dagen. Dat wou ik al een tijdje. Melle begint al zo lekker eigenwijs te worden of nee een wijsneus. Wie is er een wijsneus? Nou dan krijg je dus dit:

IMG_20160322_181430

Wat ga ik ze missen de toppers.

Ik ga zoveel mensen missen. Familie, Vriendinnen die me steunen door dik en dun. Weet het soms gewoon niet of ik het wel moet doen.  Zouden ze de nieuwe ik wel leuk vinden? Anderzijds denk ik dat ik voor mezelf makkelijker “nee” kan gaan zeggen, dat hun ook weten wat ik nou wil of niet wil. Duidelijkheid voor hun en voor mijzelf. Ik hoop dat ik sterker in mijn schoenen komt te staan. Dat ik accepteer wie ik nu ben. Dat ik het daar mee moet doen.  De stappen naar mijn droom durft te nemen of juist onder ogen komen dat die droom een droom blijft en het los moet laten. Dat ik mijn aanvallen onder de knie krijg en het aan voel komen. Zo heb ik nog meer puntjes. Ik kan alleen maar denken als dit en als dat. Misschien vergeten jullie me wel. Dat draait nu al zo’n 54 rondjes in mijn hoofd. Heb dat nooit echt gekunt na het ongeluk. Iemand los laten, al ben ik daar nu al een beetje mee bezig niet mijn keuze tja.. Het werkt bij mij ook zo apart. Ik wil het liefst niemand om me heen alleen ik met de Kids. Als ik dan alleen ben dan wil ik mensen om mij heen en raak ik in paniek. Weet eens wat je wil mens.. Het raakt me nu ik dit type! Hey Sas, maar dit is wat jij al heel lang wilt. Nu krijg je die kans en ga ervoor. YES, I CAN DO IT!

Ondertussen weet ik ook dat ik er nog lang niet ben en dat het hele avontuur nog moet beginnen. Ik heb nu wel lekker van mij afgeschreven, het lucht wel op. Nu even de hartverwarmende kaartjes lezen en languit op de bank.

Fijne dag allemaal♡

LIEFDE OVERWINT ALLES