Omhoog

Ik sluit dit jaar alvast af…

Weer een veel bewogen jaar, 2017, wat een moeilijk maar ook mooi jaar!

received_1811954835543630

Mijn jaar, 1 januari, begon met een nachtmerrie, uitval van mijn ogen, gelukkig is het terug maar moet elke dag weer verdacht zijn dat het elk moment weer kan gebeuren. Helaas is er de laatste 2 weken weer een uitval verschijnsel bijgekomen. Een voet die niet mee wil met de rest van het lichaam. Helaas, ook deze zou vast wel vaker om de hoek komen zetten. Hoe meer mensen zeggen, wat vervelend maar daar kun jij wel mee leven, hoe moeilijker ik het ga vinden. Dan denk ik maar jullie weten niet beter, is het heel normaal dat je lichaam geen problemen ondervindt. Of dat het heel normaal is dat je met elke dag barstende koppijn rond loopt en dan gewoon even niks ziet, of niet kan lopen. Jammer blijft dat elke keer weer, dat onbegrip. Dat betekend niet dat ik niet dankbaar ben, dankbaar ben dat ik er nog steeds mag zijn! 

received_1811954928876954

Ik heb dit jaar heel veel mogen leren. Van mij beperking, van mij begeleiding en alle mensen om mij heen. Ook van mensen die met mij mee kijken van bovenaf, hun stem, hun aanwezigheid. Ik moet mezelf leren accepteren, zolang ik dat niet doe. Kan de rest van de mensen mij ook niet nemen zoals ik ben. Elke dag lever ik een strijd met mijzelf, alleen ik denk dat dat nooit weg zou gaan, kan daar de ene dag  redelijk mee leven, de andere dag helemaal niet. De ene dag zou ik alles kunnen wat een “normaal” iemand kan en de andere dag ben ik een kasplantje, waar nauwelijks geluid uit komt. Al ben ik in mijn hoofd veel verder met het bereiken van begrip voor hersenziekte, hersenbeperkingen. Ooit denk ik dat het duidelijker word,  zie ik nu steeds meer boeken verschijnen die uitleg geven over NAH niet aangeboren hersenletsel.

received_1811954815543632

Als gezin… word het steeds zwaarder, zou ik waarschijnlijk nog meer hulp moeten gaan accepteren. Niet alleen ik ook Jordy die op zijn tenen loopt en absoluut geen openbaarheid aan wil geven. Nu gelukkig op aandringen van de systeemtherapeut inziet dat er iets moet gebeuren. Een opluchting voor mij, knokken tegen een muur doet zeer, heel zeer. De kids beginnen steeds meer te snappen, ik vecht enorm in mij hoofd tegen mijn emoties wanneer komt die huilbui nou in plaats van dat komen er 243 woedeaanvallen voor terug. Het is echt zoeken. Vaak denk ik dat ik liever uit huis word geplaatst. Rust rust rust. Niet alleen in de opzichten van mij maar ook dat van de familie. Als jullie mij zien, zien jullie Saskia die gewoon een dag Saskia kan zijn die dagen ervoor veel dingen heeft moeten laten om die dag erbij te zijn. Saskia die dagen erna helemaal kapot is en die eigenlijk geen prikkel kan verdragen. Die op elk moment uit elkaar kan springen. Het is ook moeilijk om te snappen of in te zien wat erop die momenten gebeuren. We knokken 2018 gewoon samen door en zien wel hoe het gaat lopen. 

received_1811954868876960

Creatief gezien ben ik nog lang niet klaar. Ik leer zo makkelijk door. Steeds meer dingen ga ik hierin leuk vinden en het mooiste is dat het me ook gewoon lukt en zoveel energie opleverd. Ook schiet ik hier wel erg vaak in door marathons haken heb ik er al wel niet op zitten non stop, gaan met die banaan. Ben met erg leuke ontwikkelingen bezig, waar de ontknoping niet lang meer op zich laat wachten. Hier bloei ik aan op, laat mij gaan.

received_1811958682209912

Op het moment ben ik redelijk stabiel net als de afgelopen weken. Gewoon doorgaan. Alleen met deze dagen kerst / oud en nieuw/ vakantie is er geen structuur en moet ik zien dit te “overleven”. Met begeleiding heb ik het zo ingevult dat ik er wel doorheen ga komen alleen barst mijn hoofd nu al bijna als ik eraan denk. Nachten heb ik er al wakker van gelegen, eczeem is ervan op komen zetten en mijn hoofd is alles behalve rustig. Dit blijven lastige dingen, tijden voor mij en mijn gezin. Hoe kom ik hier weer uit, ga ik echt gewoon door of is het toch net te veel en levert het een vette terugval op? Dit is helaas niet te verkomen, we moeten voorbereidt zijn op het ergste, dan kan het alleen maar meevallen.

received_1811954858876961

Nou heb weer genoeg geschreven.

Ik wil ook dit jaar mensen bedanken die mij zoveel liefde hebben gestuurd, kaartjes, bloemen, chocolades niet te geloven uit welke hoeken je dat mag krijgen. Geweldig allemaal, hartstikke lief enorm bedankt. Een vriendin die altijd achter mij staat, al spreek je elkaar even niet thnx moatie, een vriendschap die herenigd is, mij zo lief, zo goed helpt met mij en mij paard. Erg dankbaar. Dan mijn lotgenoot, mijn soulmate waarbij ik in een spiegel kijk en echt alles mee kan delen, zo fijn! Sws al mijn vriendinnen bedankt dat ik mag zijn wie ik ben. Jordy de topper, die toch maar met zo’n kronkelhoofd kan leven, dat is echt wel een dingetje wat niet altijd gezegd word maar hij doet het maar wel. Mijn familie die er altijd is, alsof het de gewoonste zaak van de wereld is voor mij en mijn gezin klaar staat. Begeleiding die alles probeert om mijn dag zo verdraagzaam mogelijk te maken. Als ik je ben vergeten, ook bedankt voor de mooie dingen in 2017 en heel erg graag tot in 2018!

Iedereen hele fijne kerst & een knallend uiteinde??

 

’t kump zo trage as biej nen osn de melk

20170320_211004

Ik krijg best vaak de vraag; Waarom blog je nog zo weinig?

Er kunnen er wat daarop voor mij een goed antwoord geven heb ik in de gaten. Hier komt mijn verhaal. Vorig jaar nam ik de beslissing, de beslissing dat het anders moest en dat ik nou wel eens duidelijkheid wou hebben wat er precies aan de hand was. Mijn eigen keuze was dat ik die met iedereen wou gaan delen en nog steeds probeer ik er open over te zijn. Alleen heb ik zelf het idee dat dit hoe het nu gaat ook de oplossing niet is. In Wolfheze heb ik naar mijn idee vele handvaten gekregen maar vooral erg veel duidelijkheid. Hier thuis bij Jordy en mijn naasten erg hard is aangekomen. Toen ik naar huis mocht zijn er hele duidelijke afspraken gemaakt. Helaas zijn die voor het thuisfront erg moeilijk en het realiseren hier van nog lastiger. Ik besef me nu ook dat mijn eigen wijze karakter mij me op dit moment wel erg tegen staat. Ik voel me soms echt een kind van 3. Alles zelf willen doen, zo irritant. Op het moment weet ik niet eens of ik nou links om moet gaan recht door moet of zou ik toch de rechter kant op gaan. Iedereen probeert het maar voor mij in te vullen maar telt mijn mening nog wel? Ik ben er wel maar eigenlijk ook niet zo moesten we het ook gaan zien. Ik kan je wel vertellen dat ik dat wel zo ontzettend kut vind. Als ik ergens aan mee wil doen, naar toe ga of ik kom iemand tegen. Dan ben ik 9 van de 10 keer op dat moment goed te pas en kan ik wel eveb een lach op mijn mond toveren. Dan hoor je de volgende dag: Gaat goed hé met jou of via via. Het is net of dan mensen meteen denken ow het gaat weer goed met haar. In tegendeel, ik voel me helemaal niet goed. Ik probeer er alleen maar het beste van te maken. Voel me soms schuldig om een lach op mijn gezicht te hebben of schuldig dat ik er nog ben en mensen tot last ben, maar vooral mezelf enorm tot last ben. Ik trek het hier niet, hoe hard ik ook mijn best doe elke dag weer en gaat gewoon niet zo makkelijk dan als het lijkt. 

20170320_210940

Het is de acceptatie dat ik niet meer kan zijn wie ik was. Kan ik dat 1 dag wel betekent dat niet dat ik dat de volgende dag ook weer kan? nee dan ben ik een volle vaatdoek die niet meer in staat is om voor haar zelf te zorgen. 38 dingen over een halve dag vergeet en misschien nog net 1 onthoud. Sociale contacten is op moment ook moeilijk. In me hoofd is het allemaal gewoon te veel. Ik heb 2x per dag al mijn praat momentjes en een 3de kan daar niet bij. Ook heb ik de afgelopen tijd zoveel gesprekken daarnaast gehad dat dat het ook nog extra zwaar maakte. Heb er zoals ik het nu zo bekijk helemaal geen zin meer in. Laat mij maar alleen zijn. Alleen dan denk ik weer: Is dit echt wat ik wil? Geen antwoord heb ik daarop en laat ik voor nu die gedachten even varen.

Waar heb ik eigenlijk nog wel zin in? Nergens in is niet waar, want ben op het moment weer met 1809 dingen te gelijk bezig. Wie mij op insta volgt zie wel het 1 en het ander waar ik mee bezig ben maar het varieert ook van hout tot aan een knuffel haken en soms ben ik op 1 dag met 26 dingen tegelijk bezig. In mijn hoofd is het op het moment zo ontzettend druk dat ik niet weet waar het nou echt om gaat in mijn hoofd. Ik probeer er wel wat van te maken maar doordat mijn hoofd elke keer met elk ding wat ik ook doe met mij aan de haal gaat kan ik weer niks afmaken.

Screenshot_20170320-210744

Er is 1 ding waar ik wel heel erg trots op ben, dat is dat ik de stap heb gezet om weer te beginnen met paardrijlessen. Ik was echt even vergeten hoe het voelde en hoe blij ik daar vroeger van werd. Dat ik zoveel plezier en rust ervaarde, dat ervaar ik nog steeds. Ik heb bijna 5 dagen niet normaal kunnen lopen, maar dat was het dubbel en dwars waard. 

Elke keer als ik van mij af schrijf, ben ik weer wat lichter dat maakt ook dat ik ga proberen elke dag een stukje te gaan schrijven over hoe nu op dit moment een dag ervoor mij uit ziet. Ik hoop dat ik zelf meer inzicht ga krijgen wat ik op een dag doe en waar voor mij de knelpunten liggen. Ook hoop ik dat ik jullie zo meer inzicht kan geven hoe een dag voor mij uitziet en hoeveel verschil in een dag kan zitten.  

Maak er een mooie week van 

Geen geklaag, gewoon bevallen met die geit

 

received_1439117572827360

Zoals ik in mijn titel al benoem doen we het vandaag even anders. Eigenlijk stiekem ben ik al weken met wat anders bezig. Voor “de verandering” zit het alleen allemaal in mijn koppie en komt het niet veel verder dan de achterdeur. Af en toe zou je mij ergens kunnen zien maar zit op het moment veel aan huis gekluisterd. Het blijft hier een ziekenboeg, kindjes, Jordy en de oma’s hebben ook heel wat te zieken. Bah bah… Het mag dan ook best een keer in de krant dat ik qua gezondheid redelijk op het goede been sta. Op de hoofdpijn na, (die halleluja veel beter is) maar nog steeds wel aanwezig is. Ik heb de afgelopen tijd naast de begeleiding,veel gesprekken gehad met instantie (over natuurlijk mijn leven met NAH). Daar ben ik voorlopig ook niet vanaf helaas.  Achja, ik denk maar zo, het is voor het goede doel, of zo’n iets. Gelukkig mag ik morgen weer naar het ziekenhuis voor controle voor de pijn in mijn hoofd en het zicht. Ben veel bezig in mijn hobby ruimte om dat dat echt af moet. Slaap sinds gisteren alleen in mijn rustkamer, best trots dat het me weer is gelukt al ben ik nu al van 3.18u hier aan het typen ik voel toch echt de rust even door mijn lijf.

 

Waar ik nu even over wil schrijven is over de drukte waar wij in verkeren. De aflammerperiode van de geiten. Ja dat valt mij zwaar, drukke Jordy die nog meer drukte heeft nu.Denk dat daarom hij ook elke keer word gepakt door de griep. Weerstand noemen ze dat… “wijsneus” ja dat ben ik , I Know! Wie ben ik om te zeggen: kearl doo-t noe mer hènig an. Juust’m, zien wief. We overleven het ook wel weer en als je dan ziet wat voor een pracht er hier geboren word ja dan weten je ook weer zeker waarvoor je het doet.

Ik heb de bevalling van een geit onder de loep genomen en ik moet zeggen… Het is niet te vergelijken bij mijn bevallingen, alleen dit heeft ook zo zijn charmes. Het klinkt vast “raar” maar ik denk ook voor velen herkenbaar die een bevalling zelf hebben meegemaakt. Ik vond ookal deed ik bij de eerste er 31 uur over, het zo ontzettend mooi is en ik zou bijna zeggen “leuk” om te doen. Daar gaat het nu niet over, het gaat nu over de geit en haar bevalling. Dier wat ben je mooi!

De geit die ik tijdens de bevalling heb gefilmd beviel ongeveer in max. 1 uur tijd van 3 prachtige geitjes. 2 geitjes en 1 bokje. De bevalling is gefilmd van het 2de geitje. Deze bevalling was vrij simpel. (Haha, ja makkelijk praten vanaf de zijkant?). Tuurlijk zou het voor de geit een hele opgave zijn geweest maar als de vrouw erna kijkt… Zoals bij ieder levend “iets” heb je ook bij geiten de stuitbevalling, sterrenkijker en de zware bevalling van een vierling of een vijfling daar moet geitengynaecoloog Jordy aan te pas komen. Het is bijna net zo professioneel als de echte gynaecoloog ( is verloskundige Jordy toch een betere benaming voor zijn vak. Aangezien er nooit een echte keizersnede bij een geit word uitgevoerd het gaat allemaal op de “natuurlijke” manier) er word heel nauwkeurig te werk gegaan zodat moeder en lammetjes zo min mogelijk te voortduren hebben. Heel precies aan alle regels word voldaan normaal houd hij niet van regels en wetten maar hierin moet ik hem na geven alles voor het welzijn van zijn dieren. Hygiëne is heel erg belangrijk tijdens een bevalling, ook zeker tijdens de bevalling van de geit. Er hebben er nou denk ik zo’n 100 afgelammerd en er moeten er nog ruim 300… de piek daar zitten ze nu zo’n beetje in de meesten lammeren voor de 2de keer af daarnaast is het 1ste bevallen. Ik heb voor gaande jaren geholpen met de aflammerperiode dit jaar net als vorig jaar kijk ik op een afstandje mee. Zo af en toe een keer de fles geven is best te doen voor mij en nu de drukte er zo is loop ik meestal wel even naar binnen om te kijken wat er is gebeuren. Dit jaar is er veel kleur in de stal, ik houd daar zo van. De kinderen vinden het ook erg leuk om te helpen en sinds Vajèn kan lopen kan ze in de melkstal hele meters maken. Melle die heeft al besloten wat hij later wil worden volgens mij al zie ik hem ook wel een hele andere kant op gaan. Boer Melle Willem de 4de…. hmm,  klinkt best mooi toch?

 

De volgende keer dat ik blogg dan schrijf ik weer over hoe mooi het weer is, al mijn belevenissen, geklaag en vast nog wel andere dingen. Voor nu is de week weer doormidden, de vogels fluiten alleen die zon wil maar niet komen. Wie weet hoort ze het en laat ze vandaag nog een straaltje zien!

 

Fijne dag lieve mensen♡

Ben ik dan echt zo’n bitch?

85be74e5707090921ece18a89f686069

Een maand thuis, hoe gaat het nu?

Ik zou recht voor de raap zijn. Bagger, k*t, peren gedompeld in jus! BAHH ! Afgelopen maandag hebben we een gesprek gehad bij ons thuis met de systeemtherapeute uit Wolfheze en de begeleiding thuis plus familie. Het gaat gewoon niet zoals we gehoopt hadden of gehoopt, mijn verwachtingen had ik gewoon toch hoger gelegd. Dat ik toch meer zou kunnen thuis, als moeder, als vriendin van, gewoon als persoon zijnde. Ik zei dat ik Wolfheze een gevangenis vond, nou ik weet nu dat mijn lichaam, mijn hele “IK” op dit moment een afschuwelijk gevangenis is. Dat het allemaal niet zo van zelf sprekend is dat ik hier in huis ben. Normaal was iemand met mijn beperking naar een woongroep gegaan. Was daar grotendeels van de dag begeleid. Ik heb gelukkig de mogelijkheid gekregen om te huis die hulp te krijgen, alleen zonder de hele dag begeleiding. Dat maakt het juist ook moeilijk. De motivatie in alles is weg, de twijfel in alle keuzes is terug, het gevecht met mezelf is terug bij het begin.( oja, ik mag natuurlijk niet alles over een slechte kam scheren. Er gaan ook veel dingen goed en daar ben ik zo nu en dan echt wel trots op. Trots dat ik en “de rest” om mij heen dat toch maar even flikken!)

77055019e5a6d3ade13237852855a441

In Wolfheze begon ik mij echt weer een zeker persoon te voelen. Geen twijfels, over hoe iemand over mij dacht. Een feestje? Ja jammer dan, ik ben met mezelf bezig, nu even niet en maakte pas op de plaats. Hier in het mooie loarne? Echt niet! Voel me hier niet zo’n tof persoon. Het begrip daarin tegen kreeg ik ook veel meer daar in Wolfheze van alle mensen. Hier van de mensen die ik het begrip “moet” krijgen werken er hard aan en verwacht ik ook echt niet dat dat er zo in zit, nee dat kan ook zeker niet, ik heb de tijd wel, echt dat komt wel goed schatjes! Alleen dat maakt het voor ons allen wel heel erg moeilijk. Ik heb duidelijkheid nodig. Waar ik sta en wie ik ben. Gelukkig, hoe lastig het ook is voor Jordy, ouders, familie maar ook zeker mijn vriendinnen, word er wel aan gewerkt. Dat is ook met veel vallen en opstaan.

df2633a046af8bea636e6e5e785f9934

Sinds ik terug ben heb ik de eerste 2 en halve week vol gas gegeven! Meteen merkte ik dat die twijfels over of ik het allemaal wel goed deed terug kwamen. Twijfels als ik mensen zag en me niks zeiden of ik wel kan zijn wie ik echt ben. Een feestje hier moet ik toch echt wel bij zijn maar heb er nog geen 1 mee kunnen maken op die van Vajèn na. Het is voor veel mensen heel normaal dat ik er “gewoon” ben. Niet vragen, hoe het gaat of je überhaupt wat durven zeggen.( de mensen die het wel doem, dikke vette dank, snap wel dat dat ook niet altijd makkelijk is, echt wel)  Smoesjes heb ik de afgelopen tijd ook genoeg voorbij horen komen. Wou je wel appen, was alleen je telefoonnummer kwijt. Dit is er 1 die echt meerdere malen heb gehoord, wel apart als je gewoon nog in een groep zit samen waar je nummer gewoon in word weergegeven. Kleine moeite om iemand even om mijn nummer te vragen. Gelukkig snap ik veel mensen wel hoor dat ze mij niet durven aan te spreken. (Niemand hoeft zich aangesproken te voelen, schuldig of wat dan ook. Deal with it, zo hard is het leven.)

92eeaf085d3428a6a4fb3226fd460a55

Hard ben ik hè? Ik ben in iedergeval eerlijk en duidelijk.

Ben ik dan echt zo’n bitch?

Voor sommige mensen zou dat ook wel een dikke vette JAAA zijn. Ik denk dan ook dat is zo. Wees eerlijk met mij en spreek het gewoon uit. Dat is die duidelijkheid waar ik elke keer weer op wacht. Smacht is het verkeerde woord, ook zou ik mij daar niet goed bij voelen. Iets wat iemand vind valt niet te veranderen, dat heb ik al jaren geprobeerd. Ik wil daar niet meer mee door. 

b34f21d242d0ec5d3d8e20e25681daae

Ben ik dan echt zo’n bitch? 

Die vraag stel ik mij 11 keer per dag dat is optimistisch die 11 keer. Dan vraag ik het maar eens aan Jordy of iemand anders. Waarop het antwoord is: Nee, dat ben je niet, je bent alleen heel erg hard voor sommige mensen maar vooral voor jezelf. Klopt, dat heb ik de afgelopen jaren ook wel geleerd al was ik heel onzeker. Door hard te zijn voor mezelf maar ook voor een ander zag ik uit wegen. Wegen die je verder kunnen brengen in het leven. Niet op te geven en vooruit te kunnen kijken.

Weetje, ik weet ook wel dat wat ik nu type erg gewaagd is voor mezelf. Ook netzo goed voor een ander. Dit is iets wat hier gewoon liever in de doofpot wordt gestopt. Heb hier wel een hele tegen gedachten in. Welke plek je ook bent, denk ik ” zou ik nou wel of zou ik nou niet zeggen wat ik er van vind of hoe het echt met mij is”.  Meestal ben ik dan hard maak ik er is sarcastisch van, 9 van de 10 keer vertel ik gewoon dat het niet goed gaat met mij of waar het op staat. Maar eerder heb ik wel mijn masker op moeten zetten voor alle gehoorde gedachten van andere mensen. Bang om te zijn, wie ik echt ben. Bang om niet tussen de “normale” mensen te passen. Een paar mensen hoorde mij wel, heb ik hele huizen op kunnen bouwen. De 1 is er nog steeds de ander kon de druk niet aan en zei me heel makkelijk “tot zien”.Mensen weten tegenwoordig toch altijd net iets beter te vertellen hoe het met je is. Ook is het haast een taboe om te zeggen dat het niet goed met je gaat. Waardoor mensen zich of nee ik houd het liever bij mezelf weer over zich heen laten lopen. Ik zeg absoluut niet dat ik altijd bij de weg blijf, dat ik nooit iets doe wat ik mijn moeder mij verboden heeft. Nee, ik ben dat betreft ook een hele ondeugend. Doe vooral niet wat een ander zegt. Maar dat is meer mijn eigenwijsheid zeg ik dan maar.? 

Dit zit me echt al zolang dwars en ik ben blij dat ik hard maar eerlijk kan zijn.

Oja voor ik het weer vergeet, het zijn er niet zo heel veel maar toch wat ik aan kaartjes krijg. Echt super lief. Dank jullie wel! Dat waardeer ik enorm dank jullie♡

Fijne zondag mensen

Voorbereidingen voor de vakantie?

img_20161103_171312

Nog 20 dagen en dan gaat het gebeuren. Oeeee zin in! Het is er een geregeld zeg in zo’n korte tijd. Visum, injecties, pillen, medisch paspoort en de visum, bijna alle dingen hebben we voor elkaar. De visum is vandaag aangevraagd, daar moeten we nog op wachten en dan volgens mij zijn wij er klaar voor. Ook fijn dat moeders vannacht hopelijk goed kan slapen. Die heeft de hele nacht nachtmerries gehad. Best sneu, maar ze zeggen dan ” je moet er wat voor over hebben” ?.

823a9890267f95c8104d2fa080a86c36

Van het zomer heb ik maar een paar keer in de zon kunnen zitten en dan verkleur je we iets maar die kleur was er nu echt wel af. Nu ben ik maar begonnen met voor kleuren zodat die mensen daar geen uvbril voor mij hoeven op te doen. Jeetje mineetje haha… zonnebanken moet ik deze week nog weer doen. Vorige week was de eerste keer en dat ging mooi. Had een mooie witte kont vergeleken met de rest naar de tijd. Uiteraard heb ik daar een foto van gemaakt voor in mijn plakboek maar voor hier, euh nee dat doe ik jullie niet aan. Niet alleen fijn is dat ik mijn kleurtje een beetje voor kan kleuren ook is het super fijn dat ik even kan ontspannen, muziekje erbij en oogjes dicht, hoppa!

71841ad9ac2d02a47bf721d9ceaa42d9

Ik heb nog veel meer te vertellen maar dat word hem vandaag en morgen even niet. Maandag ontzettende slechte dag gehad. Waar ik nog wel het een en het ander over kwijt wil. Alleen vandaag even niet, morgen ook niet en dan en dan… ook niet :p. Nee gekheid. Morgen een leuke dag, naar de kreadoebeurs. Wat ook vast niet zomaar een leuke dag is maar ook zeker een zware energieke dag word. We gaan het mee maken, maar ben heel erg benieuwd of ik er veel inspiratie uit ga halen en wat voor een dingen mijn ogen doet twinkelen. 

Zaterdag of zondag zou ik jullie bij gaan praten over de slechte dagen van de afgelopen week.

Iedereen een goede avond

Weekend en spannende leuke week ga ik tegemoed

img_20161029_123930

Het weekend, heb ik vooral relaxed ingepland. Met mijn hobbyruimte bezig zijn, het gaat niet hard maar probeer toch met kleine stapjes vooruit te gaan. Hoop dat ik snel bezig kan, want zit vol inspiratie. Voor een aantal mensen heb ik het 1 en het ander bedacht, hoop dat ik daar ook snel mee kan beginnen. Ook ben ik nog steeds volop aan het haken. Dit doe ik meer om mijn rust te kunnen nemen. Dan slaap ik niet maar dan pak ik mijn haakwerkje en uiteindelijk val ik toch in slaap. Heerlijk, vooral als ik daar mensen ook nog eens blij mee kan maken. Er zit best veel in de haak en wil daar ook mensen mee gaan verassen. Zo houd ik erbij mezelf de motivatie er in.

img_20161030_082824

Gisteren was mijn mams jarig, ze gaf niet echt verjaardag zoals ze dat zelf zei. Ze gaf een etentje, met pannenkoeken of niet Mam ?? We hebben echt heerlijk gegeten en een super fijne avond gehad. De Kids waren ook van de partij, wat hielden ze het goed vol zeg. Ik zelf hield het ook best goed vol. Op een paar in kan momentjes. Mooi dat het zo kon!

img_20161029_214559 img_20161030_100354

Vannacht was het drama, bij Vajèn komen er tandjes door dus dat was even wat anders dan gezellig. Zo sneu want je kunt er zo weinig aan doen. Bijtring, dentinox het hielp weinig, de teletubbies waren voor een keer best leuk een keer wat anders dan Woezel en Pip. Wat zei ik nou niet zo gezellig, ah best wel eigenlijk want wij hebben wel kunnen lachen samen.

De zondag word voor mij easy,  lekker kalm aan doen, haken en in de hobbyruimte bezig. Jordy gaat straks voetballen, ook even zijn ontspanning. De Kids bij mijn schoonmoeder en straks ga ik nog even een wandeling met ze maken. Een heerlijke zondag toch?

Morgen ochtend ga ik met mijn begeleidster naar een vrijetijdsbesteding kijken. Om weer een beetje actief te worden en niet alleen maar thuis te zitten. Ik heb er best veel zin in, we alleen nog even kijken of ik het zelf ook wat vind en of ik tussen de groep pas?. Best spannend eigenlijk!

Smiddags hebben we met alle begeleiding/ familie en onze systeem therapeut uit Wolfheze  hier bij ons een gesprek. Hoe het hier gaat, wat er hier anders moet, duidelijkere afspraken etc. Daar kijk ik erg tegen op, omdat het nou eenmaal allemaal niet makkelijk gaat thuis. Ook weer erg spannend en benieuwd hoe zij het zelf ziet. We zullen zien hoe dat gaat!

De rest van de week heb ik ook redelijk vol zitten, met rusten, kleine afspraken en einde van de week de kreadoebeurs waar ik wel naar uit kijk. Het weekend kan van alles worden. Bullrock, Witkampers/Lochem is er is nog een ander feestje waar ik heen kan. Eens kijken hoe mijn energie balans einde van de week is en hoe mijn hoofdpijn verloopt.

Voor iedereen een fijne zondag

Wolfheze je was gezellig!

Soms moet je gewoon even weg. Dat heeft iedereen toch wel eens. Ik in iedergeval wel. Zoals ik in het begin van de week al vertelde,ging het niet zo goed of nee helemaal niet goed. Ik heb naar dinsdag een gezellig kraambezoek een omdraai gemaakt. Ik moest en zou mijzelf herpakken.

Ik ben het zat om overal afhankelijk van te zijn. Toch zou ik er aan moeten wennen. Wel weet ik dat ik woensdag even geen andere oplossing zag om terug te gaan naar het vertrouwde Wolfheze. Gewoon even op eigen “houtje”, ey snap je hem? Naar hout, even gezellig bijgekletst en gebrainstomd samen met mien moat! Het was niet lang omdat ik duidelijke afspraken met mijn begeleidster en Jordy had gemaakt maar dat maakt niet uit. Toen ik terug kwam voelde ik me als herboren, dat is natuurlijk wel erg overdreven. De motivatie was euh is terug om door te gaan. Mijn werkbank af te maken, zoveel dingen meer dat me weer op de goede plek zet.

Fijn, ik heb vannacht wel minder kunnen slapen van al die 384 ideeën die ik nu weer heb bedacht. Wel weer 384 nieuwe dus uiteindelijk word dat een heel leuk knutselboek. Niet alleen ben ik daar “natuurlijk” mee bezig. Nee, ik ben ook fanatiek aan het sporten samen met Jessica ten Have. Wat erg goed bevalt en vooral de spierpijn en het voelen van de hele kleine stapjes vooruitgang in mijn conditie. Met bijvoorbeeld de trap op lopen het is nog niet veel maar toch het is wat. Jezelf fitter maken is echt wel fijn. Daarnaast zijn we echt op mijn houding aan het letten. Rechtop, het blijft een ding maar dat merk ik ook echt in mijn rugklachten. Het is er zeker nog wel maar in een mindere maat. 

Voor vandaag heb ik verder van 1 van begeleidster al afscheid genomen maar ik hoop dat jij echt vaker in komt vallen. We hebben fijne gesprekken gehad, ze heeft me goed geholpen met de planning.  Nogmaals bedankt. Om dan later ook nog zo’n leuk berichtje te krijgen is toch super. Groter compliment had ik niet kunnen krijgen. Thnxx.

Deze gaat hoe dan ook in mijn geheugen maar ook in mijn plakboek!

Wauww?

img_20161027_143927

 

 

Drukke week

Het is en blijft moeilijk, dat weten jullie nu wel een keer en bovendien ik ook. Wat kun je er aan doen? Niet veel, dus wat doen we dan? Gewoon doorgaan, ooit komt alles goed.

img_20161012_112118

Ben niet alleen druk met regel dingen maar ook een klein beetje druk met dromen uitwerken en waar maken. Daarnaast ben ik met een klein haakwerkje begonnen. Heerlijk, dat ook weer op te pakken ☺. Alles kan niet in 1 keer goed gaan, dus een beetje wals ik wel door, gelukkig begin ik mij lichaam een beetje te begrijpen. Of nouja, op dit moment geeft die toch aan dat ik te ver ben gegaan van de week en mij rust moet pakken. Wat ik hoop naar net mijn slaapmedicatie in te hebben genomen ook eindelijk ga doen.

img_20161013_230250

Verder was ik druk met de verjaardag van ons meisje. Cadeautjes halen, planning opmaken etc. Wel leuk om te doen pff wat vliegt de tijd al bijna 1 jaar. Al sta ik onder volledige controle, van hele strenge begeleiding. HAHA Nee, ze doen het heel erg goed, vind het ook hele leuke lieve mensen, van de week de planning elke dag goed besproken, het lukte natuurlijk niet allemaal zoals we hadden afgesproken. Toch ben ik tevreden hoe het op dit moment gaat. Al best veel voor zo een eerste week opgepakt, zoals de administratie, na de dokter toe dingen regelen en goede gespreken. 

Morgen weer een nieuwe dag met ook weer leuke dingen in het verschiet zoals lekker sporten, naar de kapper met Melle en verder met mijn muurtekening!

Voor nu slaap lekker 

img_20161013_230225

 

Verbazing, al die liefde!

Gisteren kwam mijn moeder bij mij met een zo leuk cadeautje?. Van de dames @hoftrends. wauw, echt wat lief ! Dank jullie wel, de sleutelhanger krijgt een mooi plekje! Veel liefs van mij voor jullie?

img_20161009_144103

Ik sta er soms stil van, wel eens? Of deze hele periode ben ik keer op keer verrast. De berichtjes via Facebook, WhatsApp, telegram, ig, mail, fbchat, kaartjes velen kaartjes, bloementjes en cadeautjes alles wat ik heb mogen ontvangen. Jeetje wat hebben jullie mij veel steun gegeven en liefde gegeven. Gisteren kreeg ik nog weer een paar kaartjes en ook weer zo’n geweldig mooie bos bloemen. Ik herhaal het weer maar wat zijn jullie met zijn allen geweldig lieve mensen. Dank dank

Ik zou even vertellen over het facetimen. Tja ik heb het nu 3x gedaan. Het is echt apart, ook is het heel anders dan live met elkaar in contact staat. Mijn eerste indruk is oké. Ja het blijft toch allemaal wennen en nieuw. Het word vanzelf anders neem ik aan. Gisteren een zware dag gehad, wat is zwaar, bij mij is dat dat ik me niet aan mijn planning kan houden. Ik moet mezelf echt een trap onder het gat geven, anders ga ik door door door. Het is ook erg wennen iedereen om je heen, je eigen mensen, tegelijkertijd is het ook wel heel fijn. Het is allemaal zo dubbel vind ik zelf. Maar oké, het begin is er!

img_20161009_151541

Vanochtend heb ik heerlijk gewandeld in verwolde met mien moat en daarna samen geluncht bij Stegeman. Heerlijkgegeten.nl. We hebben het gezellig gehad, ook met de wandeling  hebben we zoals van ouds skik gehad. Eindelijk, gewoon weer dichtbij. Niet omdat het moet maar omdat het kan?. Heerlijk weer hadden we er ook bij. Vannacht iets minder kunnen slapen dus vanmiddag wat rust nemen en tijd voor mijzelf

Fijne zondag 

Een dag vol spanning, gesprekken & afscheid

fb_img_1475564145842

Gisteren wat een dag.

Zou ik maar beginnen bij de uitslag van de MRI. Dat was gelukkig goed nieuws. Mijn hersenen zagen er mooi en goed uit. Ze hebben eigenlijk niks anders kunnen vinden, het was ene kant een teleurstelling voor mij. Als er een duidelijk punt te zien was waar een beschadiging zat had ik duidelijkheid. Toen zei de arts, voor wie hoef je je nog te bewijzen? Het is overduidelijk dat jou beschadiging ernstig is tot zeer ernstig. Als in de toekomst je het nodig heb stuur ze maar naar ons wij hebben alles heel duidelijk in kaart en alles wat we zouden kunnen onderzoeken hebben wij gedaan. 

Ik ben dan weer die twijfelkont die denk ” ja maar je kunt het niet zien, hoe moet ik iedereen dan vertellen of laten zien waar ik last van heb?”. Wat vele denken, van de buitenkant zie je het niet.

Sas, potverdorie, ga jij daar nu nog aan twijfelen. Nee jij hebt hier zoveel laten zien,zo hard geknokt, laat je niet gek maken. Dat je echt een probleem hebt een groot probleem gevolgen van het ongeluk 2010 dat is duidelijk. Dat hoef jij aan niemand te bewijzen. Je kunt de mens toch niet veranderen die denken namelijk toch wel wat ze zelf willen denken. Een mens net als jij en ik. 

Ik ben dus erg blij met deze uitslag, geen andere factoren te zien.

Het gesprek met de zorginstelling verliep goed. Ik heb er vertrouwen in dat dat wel helemaal goed gaat komen. Hun hebben er keihard voor gewerkt om de zorg voor mij zo goed mogelijk en vaak mogelijk in te gaan zetten. Geweldig, dat dat in deze tijd van bezuinigingen en ellende in de zorg toch mogelijk is. Natuurlijk in samenwerking van professionals in NAH en de gemeente Lochem. Wauw, wauw!

Aan de andere kant van het gesprek was het erg zwaar en emotioneel. Ik heb kunnen huilen. Het doet mij verschrikkelijke pijn om te horen dat ik in welke situatie dan ook bevind, dat ik boventallig moet zijn. Dat betekend dat ik er eigenlijk niet ben, dus uit elke situatie meteen uit moet kunnen stappen. Je bent moeder maar….. als je het niet aan kan, het je te veel word moet je kunnen bellen, piepen, weet ik veel wat voor een kreet en weg kunnen gaan naar je rust kamer. Auw en nog een Auw…

De systeemtherapeute verteld over haar bevindingen tegen verpleging/begeleidster Zozijn. Zo verteld ze dat het zo bijzonder is dat ik zelf heb ingezien dat dit niet goed ging. En zelf aan de bel heb getrokken. Ze had dit eigenlijk nog nooit meegemaakt, dat iemand zelf met de analyse/urgentie kwam ipv partner,ouders etc. Dat toonde dan weer dat ik wel een hele goede moeder ben, de kinderen boven alles zet. Ojeee daar kwam de 3de Auw… Op dat moment overspoelde mij de angsten woeden, maar wel gemeende tranen voor mijn liefde voor mijn kinderen, mijn 2 grootste wonders, tot op mijn laatste dag zou ik voor jullie vechten!

Het gesprek daarna was ook voor Jordy erg confronterend en ik zag dat iedereen er moeite mee had. De systeemtherapeute zei zelf ook elke keer weer als ik het moet zeggen doet het mij pijn om jullie dit te moeten zeggen en te moeten benadrukken. Ja dat doet het zeer zeker. Het gaat nog heel erg moeilijk worden de komende tijd. Waar wel weten we zeggen wij als gezin, als familie en als partner gaan we ervoor!

Hier laat ik het even bij ik moet zo naar hout voor de laatste keer. Jullie horen vandaag vast nog van mij! 

Fijne dag?