Omhoog

Kleine terug val..

Even niks van me laten weten. Klopt het gaat even niet zo lekker. Ik houd me hoofd boven water maar daar is alles mee gezegt. Klap van de larense kermis? De nierbekkenontstekking die al langere tijd in me lichaam zit? Te veel hooi op me vork genomen? Te veel dingen doen waar ik niet achter sta? Het kan allemaal mee spelen. Er zijn te veel dingen gebeurt de laatste maand en het heeft gewoon even tijd nodig ben ik bang voor. 2 weken geleden dacht ik “YES daar ben ik weer” meteen pakte ik mijn afspraken boekje erbij en zette weer genoeg in actie, maar dat was ook een struikelblok. Het weekend volgende en ik raakte als maar meer mezelf kwijt. Mijn hoofd zit vol, vol ideeën, helaas ook met een hoop rotzooi een hele hoop. Ik wil het niet, alleen het lijkt wel een web waar ik in verstrikt ben geraakt. Sommige weten goed gebruik daarvan te maken en walsen zonder pardon over mij heen. Alleen ik ben degene die dat zelf laat gebeuren en het ergste nog IK sta het toe. Hoe stop ik dat? Is dit mijn zelfvertrouwen? is dit ik? Is het mijn kronkelhoofd? of waar zit dat hem? Ik weet het niet, wel weet ik dat dat pijn doet en als ik oprecht zou kunnen huilen wou ik dat wel 131 dagen doen. In plaats daarvan loop ik weer over van woede aanvallen. Ik wil dat die waas voor me ogen verdwijnt, geen lelijke dingen naar buiten floep en zeker niet de mensen waarvan ik houd pijn doe. Toch gebeurt het de laatste tijd te veel. Vliegt het service je lettelijk naar je oren, vallen er rakelings klappen. Te veel dingen die ik vergeet. Sommige dingen wat juist elke keer weer door mijn gedachten spookt. Niet is te stoppen. Het heeft mij 1 keer goed beschadigd en dat raak ik niet meer kwijt. Het verleden herhaald zich in mijn hoofd maar ook in de werkelijkheid, ik ben bang, heel bang. Ik kan het niet mondeling naar buiten brengen, probeer het wel alleen ik kom niet op de juiste woorden. Terwijl ik hier zonder aarzeling weet te typen. 

Niks is wat het lijkt. 7 maanden zaten er een jaar geleden bijna op het avontuur in Wolfheze. Elke dag denk ik nog terug aan die mooie zware tijd, alles wat het mij gebracht heeft. Al gaat het nu even minder ik weet dat ik op een dag sterker dan ooit zou zijn. Het is nou eenmaal zo dat ik val en op sta en soms val ik heel diep en soms is het valletje niet eens echt een val te noemen. Het zijn soms de kleine dingen die mij laten struikelen wat het gat heel groot kan laten lijken. Ik ben moe, heel moe, rust heb ik nodig maar ik wil door. Ik heb te lang stil gestaan, te lang mij laten leiden door wat anderen van mij willen of juist verwachten. Ik ga een keer punt maken. En die verwacht ik binnen nu en een jaar of 32. Nee kijk daar gaat het fout. Ik verwacht te veel. Ik ga nu leven zoals de oude wijze man zei: 

Zat aan de bar met een glas een oude wijze man
Hij zei dat die nog maar een paar dagen had
Dus pak het leven, pak alles en ga er mee op pad.

En hij zei:
Leef, alsof het je laatste dag is
Leef, alsof de morgen niet bestaat
Leef, alsof het nooit echt af is
En leef, pak alles en ga er mee op pad!

Dat is dus wat ik wil, ik wil schijt hebben aan iedereen die wat over mij denkt en van mij vind. De dikke vinger kunnen opsteken of alleen maar kunnen denken fuck you tot aan Shanghai en weer terug. Ik wil doen wat mij gelukkig maakt. Ik wil niet bang zijn om mensen kwijt te raken, want ook is mij verteld als iemand afstand van jou doet is diegene jou niet waard, of kiest diegene juist zijn eigen weg. Laten gaan. Ik wil me niet meer laten lijden wat een ander doet, ik ben zelf krachtig genoeg om alleen op mijn benen te staan. Ik had in Wolfheze juist geleerd hoe goed ik ALLEEN kon doen wat ik echt wil. Nee zeggen!!

Lucht me zo op nu dit eruit is, ik denk dat dit een begin is van de volgende de knop die bij mij om moet. Hoop dat ik binnenkort ook meer kan vertellen over een keerpunt alleen moet helaas weer hem een beetje op schuiven. Oké, beter 1 keer goed, dan 26 keer de helft van de helft. Iedereen een hele fijne zondag. Zoals het weer ons laat zien naar regen komt zonneschijn.

Oja ik wil nog weer even mensen bedanken voor de kaartjes en de bloemen die ikmheb mogen ontvangen. Niet te vergeten de uitjes waarin jullie mij meenemen. Het geeft me keer op keer net de extra kracht om door te gaan. Het zijn echt de kleine dingen die het hem doen, jullie zijn toppers, stuk voor stuk.

 

Vot d’r met & let it be

395461c2ee69a2e7583176fbd108791c

Koppijn, hoofdpijn whatever ik heb het maar mooi weer een week, gratis en voor niks, het zicht dat zei ‘toedeloeee’! Zo vrolijk word ik er dus niet van helaas. Ik had net de positieve flow erin zitten. Waar is die nu gebleven? Geen idee maar niet in mijn lichaam. Verdomme man waarom moet jij alles voor mij verpesten. Stom hoofd…. Het ging zo goed. Het slapen zullen we dan maar niet over hebben want dat is ook weer fc knudde. Ik zeg: VOT D’R MET.

De structuur moet ik zeggen gaat redelijk goed. De paarden is wel echt mij ding en kan ik tenminste nog wat op een dag bereiken en heb ik voldoening. Dat houd het me nu op de been, een drive. Mooi dat het zo kan en laat dat alsjeblieft zo 

9d0d647bc505b029a5372ba5833dbe5f

Afgelopen dinsdag naar Wolfheze geweest voor een gesprek. Dit was wel erg positief en stonden te kijken van de vooruitgang die ik/ wij hebben geboekt de laatste 3 weken. Daar word je wel blij van als je dat dan hoort. Ik blijf wel gesprekken daar volgen omdat het toch wel goed is en dat we daar goed kunnen praten. Over 4 weken gaan we er weer heen. Oja de psychiater zat er ook nog even bij om te kijken naar medicatie. We laten het nu even zo door gaan als mijn slaap nog minder word dan moet ik aan de bel trekken en kijken we dan verder maar nu gelukkig nog niet.

Piekeren overdag is zo vermindert nu met de drukte die ik thuis allemaal kan doen, zo fijn en ook dat ik daar zo in gesteund word door iedereen. Eindelijk een begin, lijkt het op. Nu is het probleem wel dat ik het piekeren naar de avond heb geplaats of nee mijn hoofd heeft het daar geparkeerd en denkt red oe d’r met. Kan daardoor niet in slaap komen. Dit speelt nu zo’n 4 weken en in Wolfheze heb ik die periode ook gehad. Ik denk dat ik die periode uit moet zitten en dan vanzelf weer wat anders komt. Aangezien dat altijd zo bij mij gaat. Ik ben op mijn hoeden en zeker voorbereid.

Gisteren heb ik een ontzettend leuke dag gehad met het 4de van de Witkampers.  Wat een gezellig team is het toch. Ik kon de dag erg goed volhouden. Smorgens veel gerust en vandaag moet ik het ook rustig aan doen. Dat heb ik er zeker voor over. We zijn naar een escape room geweest. Erg leuk en ik denk echt dat ik mijn beroep ben mis gelopen. Ik ga denk ik maar bij de politie. Rechercheur met S.A.S. , de brandweer lijkt me ook nog steeds gaaf. Of dan toch maar “Ambulancier” of Ambulance broedster. Kijk daar gaat mijn hoofd alweer heen. Alles is altijd bij mij mogelijk. Soms wat grote hindernis, maar soms moet ik gewoon de hindernis neem en gaan!

c135e3692697647c374bf5371b1a5706

Het knutselwerk stond op een laag pitje in het maak proces. In mijn hoofd natuurlijk niet. Ik moet eerst even heel wat werk afmaken en dan ga ik pas echt echt beginnen. Het krijg wel steeds meer pootjes om op te staan. Dan is het nog een kwestie van het officieel maken. Alleen moet ik mezelf ervoor waken dat het niet te snel en veel word. Een beetje vaag is het wel vind je niet? Achja, thats me!

Fijne zondag

Deel 2 Safari

20161126_091929

We moeten voor vertrek vroeg opstaan.  Even de laatste spulletjes in de tas want de koffer blijf hier… Daar had ik voor de vakantie al een slecht gevoel over en ook uitgesproken. Maar oké,  ze zeggen dat dat altijd goed is verlopen en daar vertrouw je de op. De koffer staat klaar na de safari in het ander hotel. Voor ons was een lunchpakket klaar gemaakt zodat we die onderweg konden opeten. Dan vertrekken we naar het vliegveld. Bij het vliegveld worden we afgezet bij een poort met de koelbox en hop red oe de maar mee. We lopen naar een halletje en daar krijgen we de tickets. Vluchtig zien we wat er in de koelbox zit en dat ziet er alles uit dan normaal. Onbereid vlees ofzo. Die hoeven we niet. We nemen plaats in de gate. Ik voel me erg flauw in mijn buik dus halen we maar wat te snacken, anders is er ook niet. Mama voelt zich net zo flauw namelijk. Een hele tijd wachten en dan vertrekken we eindelijk. In een klein vliegtuigje met een Duits stel, 2 Oostenrijks mannen en een familie uit Azië. Mijn moeder vind het allemaal spannend, ik natuurlijk niet ? tuurlijk vond ik het ook spannend. De piloot zegt dat die laag vliegt en dat er best veel te zien zou kunnen zijn. We maken een tussen landing in Der Salaam, daar moeten we weer overstappen in een ander vliegtuigje. Dit verloopt allemaal wel redelijk soepeltjes. Al zijn we beide een beetje erg misselijk in het vliegtuig, je stuitert veel kanten op en is er best krap. Met een uur vliegen komen we aan in Tanzania, Selous.

Daar staat onze jeep klaar, samen met het Duitse stel en de gids rijden we naar het camping waar we de komende dagen verblijven. Wat een omgeving, een gehobbel door het mulle zand, wie weet komen we nu al wel beesten tegen. Helaas, niks gezien en in een kwartier op bestemming. Het is rond 12 uur, we mogen plaats nemen in de relaxe ruimte. Daar krijgen we een drankje en kunnen we voor de verandering gaan wachten. Daar loopt een Nederlands meisje stage, dat is wel makkelijk maar helaas gaat het er niet vlotter van. Naar een uur wachten krijgen we de sleutel van ons huisje en op 3 uur vertrekken wij op bootsafari. We worden naar ons huisje gebracht. Het ziet er erg gezellig uit, maar schrik er toch wel een beetje van. Als ik binnen komen schieten er beestjes weg. Ik wist natuurlijk dat het geen luxe zou zijn maar dat ze zo dicht bij je zouden kunnen komen. Nee had ik eigenlijk niet verwacht. De muggen zoemen mij om te oren maar niet alleen daar ook meteen word mijn been aangevallen. Hop deet erop, al voel ik mij wat overvallen gaan we door. In de douche gekomen is echt heel naakt en daar sta je echt tussen de tig hagedissen. Kiekeboe, het zijn gewoon bamboestokken aan elkaar gebonden en daar sta je achter. We maken ons klaar voor de boot safari en vertrekken naar de relaxe ruimte. Nog een drankje en we kunnen vertrekken. Pff wat is het warm.

20161126_102349

We vertrekken met de jeep. We hadden een erg leuke jonge gids die ook vele talen kon. Hij was nog bezig met Nederlands. We spraken Duits met hem onderweg. Onderweg stoppen we bij een dorpje voor een wandeling daar. We zouden die wandeling eigenlijk pas de laatste dag hebben. Mama had voor de kindjes daar namelijk dingetjes mee genomen. Alleen nu niet mee genomen. Wat een armoede, kippenvel. Ik vind het ook best eng, al die mensen die ons aan lopen te staren. Ze lopen allemaal op blote voeten, hebben nauwelijks kleren aan, kapotte of lange doeken om. Het is er bloedheet en die huisjes, verschrikkelijk. Ik kan er niet goed tegen ik wil zo gauw mogelijk terug naar de jeep. De gids wil ons nog een schooltje laten zien. Dat zijn de kinderen daar verplicht, dat is dan wel weer goed. Het ziet er allemaal schattig uit zeg. Wel erg klein er gaan ongeveer 600 kinderen naar school in een ruimte, Tja daar kan ik niet veel soeps van maken. Dan komt er een heel koppel mannen, jongetjes aanlopen. De gids verteld dat ze daar een jongen bij zich hebben die een tv heeft gestolen. Die brengen ze met zijn allen naar de politie, de jongen heeft de handen vastgebonden met stro. Ik vind het allemaal maar niks, ik kan echt niet tegen die oneerlijkheid in de wereld. Gelukkig is de jeep er en kunnen we doorrijden voor de bootsafari. Ik ben benieuwd!

pb260065 pb260073

De boot vaart op het water, wat een verassing. Nee dat is flauw, de boot vaart over Rufiji rivier. Het is erg troebel bruin water. De gids verteld dat het heel slecht water is, dat komt omdat er alles in en mee word gedaan. Door de plaatselijke bevolking, zoals douche, poepen, plassen, kleren wassen maar ook het bestek etc wat ze dan ook hebben word er schoon gemaakt. Daarnaast leven er vele soorten vogels en dieren, die doen hun behoeftes ook de hele dag door in het water dus dan kun je wel nagaan. We komen het eerste stukje weinig dieren tegen in het water. Wel in de lucht, er vliegen vele vogel soorten. Fele kleuren en verschillende formaten. Erg mooi om te zien, vooral de zeearend die ik mooi kan vastleggen.

pb260145

pb260107pb260126

Even later spotten we ook de eerste krokodil en wat kleinere alligators. Ze liggen aan de kant van de rivier schuil onder de takken van de struiken. Dan komen we op bredere oppervlakte van de rivier.

pb260120

Daar komen de bulten in het water, ploep en weer weg zijn ze. Ik vind het best een beetje spannend. In mijn hoofd gaat vanalles om en komen rare gedachten in me op. Wat als ik er bij in spring, zou ik dan meteen gegrepen worden? Nou dat is 1 van de belachelijke dingen die ik op dat moment bedenk. Straks liggen we boven op een nijlpaard en gooit die ons om. Ja ja held op sokken. We komen best dichtbij, ze maken best aparte geluiden zeg! Ze lijken op tv zo lief, ik weet niet waarom maar hier vind ik ze echt niet lief lijken. Die neusgaten zo groot en die ogen. Dan varen we naar een zandbank, daar gaan we zitten en de zon zien zakken in de rivier. Wat een mooi gezicht!  Hier hebben wij denk ik zo’n 45 min gezeten. Lekker warm maar wel met een goede wind door je haar. Daarnaar zijn wij terug gevaren naar de jeep en zijn we nog verschillende dieren tegen gekomen. Bij de jeep aangekomen is het snel terug rijden naar het kamp. Om half 8 gaan we eten en daarna word het ons eerste nacht. Heel erg spannend en best wel eng. 

Terug aangekomen is het even omkleden, wachten in de relaxed ruimte tot we aan tafel kunnen. Ik heb onwijs honger en ben super moe dus laat ze maar opschieten. Mama leest ondertussen nog een boek en dan kunnen we aan tafel. Het eten gaat er goed in. Daarna nog even wat drinken en hop hop naar bed naar bed. Heel spannend!

pb260173

Hej’m Wah zitten m’n buurman?

Hier was ik vorige week zondag gebleven. Het is niet dat ik niet verder wil vertellen maar meer omdat ik erop dat moment en eigelijk nog best slecht aan toe ben. Daarnaast heb ik de griep goed te pakken, kon de ook nog wel bij, toch heb ik geen andere keus om door te gaan. Ik heb op het moment weinig contact met buitenaf, dat vind ik voor nu even prima zo. Ik wil niemand belasten met de negatieve shit waar ik op het moment in verkeer. De mensen die ik er wel mee belast vind ik al erg genoeg. Voor mij is het geen optie om maar zo op te geven al waren die gedachtens van de week heel erg sterk. Ik wil niet zo denken, maar met zoveel pijn in je hoofd, zoveel gedachtens elke keer word het mij op dit moment te veel. Ik houd mijn koppie op, kijk naar mijn 2 wonders en vecht weer verder! Never give up, thats the spirit?  

Fijne zondag

( vervolg van safari komt uiteraard maar wanneer kan ik jullie niet vertellen)

pb260169

Naar een zeer zware voorbereiding, eindelijk op vakantie!

De voorbereidingen zitten er sinds net een paar uur op. Kan je vertellen dat de afgelopen dagen echt afzien was. Nare dromen, mega veel gedachten, bizarre dromen en een hoofdpijn van heb ik jou daar.

img_20161123_061436

Leuk is anders, op de halve zondag na. Ik wou vorige week vrijdag avond alles klaar hebben staan en een rustig weekend in gaan. Helaas werd alles behalve dat. De hoofdpijn begon vorige week halverwege de week al op te spelen. Gelukkig werd die niet meteen kritiek, kon ik nog een paar dagen gas geven, euh de normale planning doen. Heb dus weinig gedaan tot de zondag dacht ik wel een hele piet te zijn en met de kinderen en jordy naar preston palace te gaan. Het was erg gezellig maar de hoofdpijn begon steeds meer te spelen. Jeetje dan maar even mijn pokerface op en toch een gezellige dag  afsluiten. Wat hebben ze genoten de 2 muiters. Jordy en ik hebben ook enorm genoten  van hoe hun straalde. Melle wou niet meer naar huis en Vajèn is echt een klein waterratje gebleken. Heerlijk en fijne om te zien. Eindelijk in thuis de 2 snel in bed en mama en papa er achteraan. Dacht je dat ik kon slapen, een ijsmasker op een ronde borstel er achter gefabriceerd en liggen. Pfff, zweten niet normaal en zo gauw die deken eraf was zo koud zo koud. Viel ik eindelijk in slaap schrik ik wakker met zo’n 30min met het idee dat ik al in Afrika was en een enorme spin op mijn hoofd had zitten. Die ik er met geen mogelijkheid af kon trekken. Normaal ben ik niet bang voor spinnen maar ik denk naar deze nachtmerrie wel. Naar dat korte slaapje denk maar niet dat ik van mijn hoofdpijn af was. Nee in tegendeel. Dat was een run naar de wc pff. Verdomde k*t pijn.

Sochtens kwam de begeleiding weer, die besloot niet zo lang te blijven. Want ik wou van alles gaan doen voor de vakantie. Helaas werd dat niks het bed dat was mijn vriend die dag en verder heb ik niks meer gedaan. Ojee en nu ? Mijn koffer is wel leeg 11 badkleding stukken liggen wel her en der op de grond maar voor de rest is er nog niks. Hopen dat die nacht beter zou verlopen. Voor de zoveelste kreeg ik zoveel bang makende gedachtens. Vliegen? Hoe dan? Ja als je gaat dan is 1 ding zeker ” als je gaat ga je met zijn allen”. Nou wat een geruststelling. Wat nou als ik geprikt word door een mug en malaria krijg? Euh… Ja daarom slik je toch pillen? Ja maar ik heb al vaak gehoort dat het dan nog mis kan gaan. Nou je heb deet en weet niet wat voor maatregelen getroffen. Komt echt wel goed. Ja en als mijn koffer niet over komt dan? Zit ik zonder kleding… ook daar is een oplossing voor. Op die momenten kan ik echt niet relativeren. En blijf ik maar in het negatieve zitten. Die nacht was wederom bagger. Toch zul je er uit moeten Sas, die koffer pakt zich niet vanzelf in. De laatste dingen zul je ook echt nog moeten kopen. Zo gezegd zo gedaan!

img_20161123_061549

Rond 1 uur waren we er weer mijn hoofdpijn was alles behalve afgenomen. Even rusten dan maar? Neeeee… echt niet, ik ben nu mij geheugen kaartje kwijt. Alles naar de kloten naar de tyfus en weet ik het wat er allemaal uit mijn mond kwam. Niet redelijk in tegendeel. Ik was nu echt niet meer in het rood maar was gewoon code paars!! Jordy heeft me helpen zoeken en uiteindelijk kreeg ik een ingeving en hebben we hem gevonden. Pff gelukkig en weer door! Hop hop kleren nog wassen toilet spullen en medicatie in pakken en nu moet het toch wel goed gaan? 8 uur alles gepakt, kinderen een hele dikke vette mega knuffel, kus en high five gegeven en nu slapen. De hoofdpijn is er uiteraard nog maar val in slaap. Om 01.45 gaat de wekker want half 3 vertrekken we richting schiphol.

Gelukkig stond ik op met minder pijn voor de zekerheid toch even oxecepam erin paracetamolletjes en goed veel water en daar gaan we dan. Onderweg mindert de pijn, het zeurt nu nog iets maar het is oké we zitten te wachten. Om 07.25 vertrekken we dan eindelijk naar zanzibar? hoe dichterbij het komt hoe meer zin ik krijg. Gelukkig komt het toch nog wel naar alle rompslomp!

Ook wil ik/wij iedereen bedanken voor de vele berichtjes die we hebben gekregen. Voor de eerste lieve wensen, super bedankt! We gaan er zeker wat moois van maken en van genieten!

Wat een week ” Rennen of stilstoan”

img_20161001_174817

Bennie met zijn band en zijn nummers heb ik veel aan gehad hier, thuis, zwarte cross, feesten en ook na het ongeluk 2010. 1 van mijn vriendinnen kwam mij toen een super cadeau brengen, omdat ik toen niet aanwezig kon zijn in Splo 28 mei 2010. Ik heb altijd gezegd dit schilderij komt op een mooie plek te hangen. Nu ik mijn eigen ruimte krijg komt hij zeker op een mooie plek te hangen, nog steeds super blij mee♡. Gewoon de sfeer, ontiegelijk zoep’n en van tente noar tente hen kroep’n. De nummers waar ik mijn eigen nummers/gedachten dan weer van maakte.

Zoals van de week dit nummer:

Rennen of stilstoan, 

Rennen of stilstoan.
Oe kop veur de muur sloan, 
Of d’r veur goan.
Moar aj mie vroagt hoe het dan wel mot, 
Schiet mien ideeen zwoar tekort.
Moar ik geef ut niet op, 
Met mien eigenwieze kop.

Zo was ’t deze week een beetje van alles, naar niks. Euh….. Nee dit is al heel lang zo. Afgelopen weekend vertelde ik toch dat bijna iedereen van de familie ziek was geweest? Ik dacht dat ik na 3 weken misselijkheid er wel klaar mee was, helaas moest de griep mij van de week nog even pakken. De buik griep, de buik op de kop, zweet naar elke stap en nog slapper dan een vaatdoek. Toch moest deze “dame” vooral doorgaan.

20161001_162437

De maandag ging nog wel zoveel al was het een agressieve teleurstellende dag.

De dinsdag, naar huis, die dag met hoofdpijn en een rommelige buik ben ik  wel zingend door gekomen.

Toen de woensdag, gezellig? Ja en nee, smorgens had ik al een vreemde ochtend veel wou niet zoals ik dat wou een wee achtig gevoel in de buik, toch een gezellige middag gehad. Savonds, zette het allemaal door, vanaf 8 uur echt gerend of stilstoan gestaan. Mijn affaire met meneer Toilet is echt een haat, liefdes verhouding?. Wat een nacht geen minuut slaap uit eindelijk om half 9 viel ik in slaap tot 12.00 uur.

img_20161001_174638

Donderdag de halve dag was om maar ik moest en zou die uurtjes nog wel even inhalen bij de houtbewerking. Ja ik had goed geslapen, de zenuwpijn in mijn benen was al veel minder, voelde me best fit naar zo’n nachtje. Daar ging ik fanatiek op mijn fiets. Daar aan gekomen kletter nat van de zweet. Niet getreurd, trui uit, T-shirt uit, broekspijpen op rollen, hemdje aan en gaan met die banaan. Heb je het niet koud “euh, nee” trillen en zwetend weer aan het werk. Misselijkheid nam toe, de slapheid idem dito. Toch maar terug het bed in. Geen eten kon of bleef erin. Zelf drinken kon ik niet aan denken, toch moet je vochtig blijven dus maar een beetje water. Daar lag ik weer, bah, ik dacht de hele tijd “als ik vrijdag maar beter ben”. Met die gedachten ben ik in slaap gevallen.

Vrijdag, geen pijntje in de lucht, ook niet in mijn buik een beetje in mijn hoofd maar dat is wel normaal. Hop hop, smorgens planning met de ergo, dat ging eigenlijk best lekker, daarna gesprek met de dokter en door naar activiteiten groep. Om 11 uur besloot ik terug te gaan naar de groep om vervolgens mijn reis voort te zetten in Arnhem. Shoppen tot dat je niet meer kan, zei ik tegen een vriend van hier. Nou het is gelukt, ik kan het niet laten, nou hadden ze ook echt wel kleren nodig?. Waarom heeft @Zara dan ook zo’n ontzettend leuk spul? Voor mezelf dat komt nog wel een want dat kost me nog wel even twijfelen. Genoeg is mooi, maar dan het passen, dat duurt me te lang en weet je wat ik dan zeg? Op de terug weg moet ik daar en daar nog heen. Op de terug weg? Juist, vergeten, te moe, bladibladiblaaaa! Terug in Wolfheze douche en wat eten. Daarna zou ik nog samen met iemand een filmpje gaan kijken. Maar naar het eten ben ik toch maar het bed in gedoken. Geen goed idee, die patat Oorlog, die oorlog hebben ze flink doorgevoerd. Al gauw was ik vertrokken.

Dit weekend Laren, Wolfheze het word een afwisseling van hier naar daar en andersom. Ik heb gisteren besloten, omdat ik mocht kiezen tussen 4 en 5 oktober. Op 5 oktober ’s ochtends naar huis te gaan. YES YES YES, I can not wait!

Even een videobericht? tack 4597 ?

IMG_20160628_155235