Omhoog

 

foto Nicolaas Kerkmeijer/Fotobureau Kerkmeijer     foto Nicolaas Kerkmeijer/Fotobureau Kerkmeijer

Ja, dat is een goede, waar zou ik beginnen. Het ongeluk dan maar. Dat was op een mooie zaterdagochtend 22 mei 2010 in het pinksterweekend. De zon die scheen ik reed lekker naar het werk om daar boeketjes en bloemstukken te maken. Voor de brug scheen de zon nog heerlijk en wat was er gebeurt naar die brug? Kon ik dat maar terug draaien of bewust beleven. Ik weet nog dat alles er niet meer zo zonnig uitzag. Eerst gestopt voor de 1ste trekker van de hakselploeg. Daarna weet ik het niet meer, alles weet ik van horen zeggen. Filmpje die zo’n ramptoerist heeft gemaakt. Ik reed door en blijkbaar in een snelheid van 100km per uur, geen gordel om en er niet met mijn hoofd bij zijn. (Trek maar eens op met 100 km per uur in 100 meter terwijl je de volgende trekker aan ziet komen ). Mijn auto is onder een trekker gedraaid en we zijn samen tegen een boom tot stilstand gekomen. De trekker bestuurder heb ik zelf weinig van gehoord. Alleen wat hij heeft verklaard aan de politie. Een jongen die er achteraan reed heeft snel weten te handelen omdat mijn auto begon te roken (misschien heeft die jongen waar ik het ongeluk mee heb gehad ook wel geholpen, maar dat heb ik nooit gehoord). Hij heeft mij uit mijn auto gehaald. Dat bracht wel risico met zich mee. Maar wat moest hij dan. Ik ben tot de dag van vandaag dankbaar ook voor de betrokkenheid van de baas van het loonwerks bedrijf hij heeft elke dag gebeld hoe het met me ging dankjewel! Volgens horen zeggen heb ik wartaal uitgesproken en gekrijst van de pijn. Alle hulptroepen waren ingezet. Alleen ze konden mij niet stabiel krijgen en vervoeren. Er werd een traumahelikopter ingezet. De arts in de traumahelikopter heeft mij zodanig stabiel gekregen en in 5 minuten naar Enschede gevlogen. Mijn vriend had al een vermoeden dat er iets niet goed was, toen hij de hulptroepen hoorde en zeker toen hij mij niet kon bereiken. Toen heeft een vriend van hem die kort bij het ongeluk woonde gebeld die wou hem ophalen maar op dat moment was Jordy weg, hij wist genoeg. Hij reed als een gek naar de plek. Ze waren op dat moment bezig met de brandweer en ambulance personeel mij te vervoeren naar de traumahelikopter. Hij snapte er weinig van, hij moest mijn ouders bellen (politieagenten wouden dat niet hebben, toch heeft hij gebeld). Hij zei tegen mijn moeder het valt allemaal wel mee ze heeft in ieder geval haar arm gebroken. Op dat moment stond de politie bij mijn ouders aan de deur. Die kwamen binnen en hebben mijn ouders ingelicht en meegenomen naar het ziekenhuis. Daar begon het wachten voor hun samen met mijn vriend en de ouders van mijn vriend. Het was allemaal onzeker en kritiek. Op dat moment was ik gelukkig niet bij. Ze hielden mij in kunstmatige coma. Nou walah daar lag je dan, helemaal in de kreukels. Mijn ouders, mijn vriend en vele anderen hebben onzeker zitten wachten tot iemand ze meer kon vertellen. Er kwam een arts bij mijn ouders en die zei wat ik net heb gezien lijkt goed. Het komt goed met haar. Dat gaf hun een geruststelling. 3 dagen later werd ik wakker in een kamer en bewegende armen. Dacht dat ik aan het bloemschikken was en snapte niet wat iedereen naast mijn bed moest. Al gauw was de vraag waar is mijn auto, had geen idee waar ik was. Ik keek nog een paar keer om mij heen tot het besef kwam dat dit niet goed was. Overal slangetjes, draadjes en zakken. Ik snapte er niks van. Ik vroeg ernaar maar niemand mocht mij wat vertellen, ik mocht absoluut geen druk op het hoofd krijgen. Als de doctoren dachten “het kan” mochten ze wat zeggen. Beetje bij beetje werd mij het verhaal vertelt. Ik wou alleen zijn maar tegelijkertijd had ik iedereen zo hard nodig. Ik wist toen al niet meer wie ik nou was. Maar gelukkig zeiden ze er zijn nog wel karaktertrekken van Saskia dus ik dacht oke dat komt allemaal wel goed. Ik wist helemaal niet wat ik eigenlijk had. Welke breuken en kneuzingen. Laat staan van mijn hersenletsel. Dat is naar ons weten nooit echt duidelijk geweest. Ook niet dat ik er een handicap/beperking aan over had gehouden. Genaamd NAH.

11-07-2010 opgezet 12211-07-2010 opgezet 08411-07-2010 opgezet 077