Omhoog

 

 

Naar 3 a 4 weken in het ziekenhuis te hebben gelegen konden ze daar niet veel meer voor mij betekenen. Ik moest aansterken. Ik dacht dat ik eindelijk naar huis mocht. Maar nee ik ging naar het Roessingh een revalidatie centrum in Enschede. Ik had vele meditaties en was slecht ter been. Ik zou met de ambulance gebracht worden maar ik had liever met eigen vervoer. Achteraf was dat veel te heftig en te vermoeiend. Daar aangekomen vroegen ze mij wat ik had, hoe moest ik dat nou weten. Niks was mij uitgelegd maar mijn ouders net zo goed niet. Ze zeiden dat ze me nog niet op de goede afdeling konden plaatsen omdat daar nog geen plek was. Daar is het denk ik al fout gegaan. Ik lag bij ouderen op de kamer met een longaandoeningen of andere ziekten. Ik had op de NAH afdeling moeten liggen. Niet aangeboren hersenletsel. 1 ½ week heb ik bijna niks gedaan wel wandelen met de fysiotherapeut en verder niet veel, dat kon ook niet mijn hoofd was nog te zwak. Toen kreeg ik een ontsteking in de wond van mijn arm waar de breuk zat. Er werd een kweek afgenomen. Een paar uur later kreeg ik de uitslag MRSA een bacterie die andere mensen die bij mij op de kamer heel ziek konden maken. Het was buiten 33+ gr dus ze wouden mij liever niet in quarantaine nemen. Ik zou thuis de nodige hulp krijgen en als het bacterie weg was mocht ik terug komen voor verdere behandeling. Dit alles is nauwelijks van stand gekomen. Een fysiotherapeut is thuis geweest en verder niet. Ik ben er nog 1 keer naar de ergotherapeut geweest die kon mij niet helpen. De psycholoog daar dacht dat het niet aan het ongeluk lag en stuurde mij naar een ander psycholoog. Daar heb ik een intake gehad maar verder kwam er niks van stand. In tussentijd ben ik gewoon weer aan het werk gegaan. Wat moest ik anders, stil zitten en zien gebeuren wat ik eigenlijk allemaal niet meer zou kunnen.( vooral mijn hoofd draaide overuren, mijn geheugen liet me in de steek en die prikkels erg lastig) Nee hup niet aanstellen gewoon doorgaan. Gewoon gaan werken hoe meer hoe beter, ik kon het eigenlijk meteen al niet aan. Dat zag mijn vriend wel maar die liet mij wel gaan(hij wou ook het liefst dat ik gewoon weer die sas was die altijd deed wat ze zelf wou en zo spontaan leuke dingen kon bedenken en samen gingen doen). Ik kon niet thuis zijn. Weg weg weg ver van hier niet onder ogen willen komen dat ik mijn leven kwijt was geraakt. Ik ging vaak naar de kroeg met de vrienden van mijn vriend of stappen als ik maar niet kon piekeren over de dingen die ik echt wou doen. Vroeger….. Nee mijn passie was weg. Alles moest ik fotograferen om te onthouden wat ik had gedaan. Op sommige momenten waren mij emoties wel aanwezig maar vervlakt of heel erg duidelijk aanwezig. Iemand zei me toen ja aan jou heb je toch niet wat, we weten nooit wat je bedoeld of echt wilt. Nou lekker dan, dat heeft me aan het denken gezet en ja ze had wel gelijk. Ik vluchte overal maar in waar ik maar in kon vluchten. Ik deed wat op dat moment goed voelde of leek. Maar oo wee als er maar iets anders ging dat wat erin mijn hoofd afspeelde. Daar kwam de angs/woede aanvallen. Ik durfde aan niemand te laten zien wie ik echt was en ben.(ik voelde me die tijd heel erg alleen ik wou niemand met mijn gezeik lastig vallen ik voelde me een aansteller).Ik weet het zelf niet eens wie ik nou ben hoe moet een ander mij dan helpen, zet een masker op naar iedereen erg makkelijk. Dat masker is veilig en daar prikt niemand doorheen. Ik heb best veel dierbare mensen. Die zijn erg belangrijk, maar er zijn toch een paar hele bijzondere. (Als die dit lezen weten hun wel dit gaat over mij). Die steunen je door dik en dun, die hoeven niks te doen of te zeggen en het voelt goed. Ik ben ook mensen kwijt geraakt, dat gebeurt soms. Is zeker niet dat ik dat niet jammer vind en ik hoop dat sommige de band ooit nog met mij willen herstellen. Weet ook haast wel zeker als ik hun hulp zou nodig hebben dat ze mij willen helpen. Er zijn ook zoveel verschillende mensen en iedereen is wie die is. Ik heb nu wel geleerd dat je ze moet accepteren om wie of wat ze ook zijn of doen. Ik heb ook nieuwe mensen leren kennen en die steunen me ook op wat voor een manier dan ook. Dit besef ik me eigenlijk nu pas, nu ik dit type. Mijn leven ging door in hard werken en uitgaan. Ik leefde wel maar eigenlijk ook weer niet. Ik probeerde zo hard te vechten om mezelf weer terug te vinden. Naar dat ene meisje voor die 22 mei 2010. Ik heb 4 jaar lang geknokt tegen iets wat ik nooit meer zou kunnen worden. Mijn vriend, mijn ouders en ook vrienden zeiden sas doe nou rustig alles op zijn tijd. Nee eigenwijze Saskia moest door. Ik zou bewijzen dat ik geen aansteller ben en ik weer de oude ik word. Ondertussen werd ik zwanger van mijn eerste wonder. Ik had geen pijntje en had alle redenen om te genieten. Maar ik voelde niks geen liefde geen pijn geen emoties nee de hele zwangerschap alleen maar woede en angst. Mijn verloskundige hoorde dit en zei; dit kan zo niet. Zei heeft me door verwezen naar een haptonoom om daar het kindje te gaan voelen en te vertrouwen in mijn lichaam. Bij haar voelde ik mij erg fijn en zij kon goed omschrijven wat ik doormaakte. Zij had ook met mensen gewerkt met NAH en het viel op dat wat ik zelf omschreef en met haar ondervindingen dat ik wel eens NAH kon hebben. Daar zijn wij verder mee gegaan. Ben daardoor wel sterker in mijn zwangerschap gaan staan. Uiteindelijk bevallen van een mooie zoon. Daar na ging het eigenlijk al meteen weer verkeerd. Ik vluchte weer in mijn werk en probeerde zo goed mogelijk voor mijn zoontje te zorgen(de woede nam toe, ik wou de sas zijn die overal de lol van inzag en kon genieten). Hij was zo makkelijk in de opvoeding en ging allemaal zo vlug. Dat wij beide erg snel aan 2de kindje toe waren. We hadden besloten voor een 2de te gaan. Tot ik een neurologisch onderzoek moest doen voor de verzekering. 3 maanden later kreeg ik de uitslag daarvan. Daar werd alles zo goed en duidelijk verteld. Ik kon er niet meer om heen. Ik ben voor mijn leven getekend met de handicap NAH. Alles viel op zijn plek en ik ging naar een neurologisch psycholoog. Die kan net iets meer dan een gewone psycholoog op het gebied van NAH. Ook hij zag dit de verkeerde kant op gaan. En verwees mij door naar viaReva een revalidatie centrum in Zutphen. Ondertussen kon ik het werk helemaal niet meer aan en ben de ziekte wet in gegaan. In die tijd kwamen wij er achter dat ik zwanger was van ons 2de wonder. Wel erg gewenst maar op dat moment was het voor ons te veel. Ik trok het helemaal niet meer. Er moest wat gebeuren en viaReva werd acuut in gezet. Wij hebben hier met weinig mensen over gehad. Mijn vriend is geen prater en ik wou er voorgaan en niemand moest mij zielig gaan vinden een aansteller. Mijn zwangerschap was ook verweg van genieten al kon ik al niet van dingen genieten. Nu zeker niet erg misselijk, bloedingen, rugpijn,angst/woede aanvallen etc. Toen waren we 5 jaar verder. Ik bleef maar volhouden met mijn masker op al kon die bij sommige personen toch wel eens af. Mensen die mij proberen te begrijpen en die mij wel nemen zoals ik ben. Daarvoor dank ik jullie nog steeds. 11 september 2015 moest ik naar een psychiater in Nijmegen voor een psychiatrisch onderzoek voor de verzekering. Viel dat even tegen, hoe zwaar het was. Ook thuis kreeg ik nu begeleiding van NAH professionals. Zij helpt me zo goed, met al mijn hulpvragen. Laatste weken van mijn zwangerschap zat ik er helemaal doorheen. Psychisch trok ik het helemaal niet meer. Ik was kapot 6 weken lang geen 1 enkele nacht kunnen slapen. Ik zag het allemaal niet meer zitten. Nog even volhouden. Eindelijk daar was ze dan onze dochter. Helemaal gezond en zo mooi. Weer kon ik van alles niet genieten. Ik liep veel te hard van stapel. Tot in november ik sloot me op in mijn kamer onder de dekens. Ik was een schuilkelder aan het tekenen en ik leefde echt op een andere wereld. Ik was alles en iedereen kwijt. Kon geen moment meer denken dat dit nog goed kwam. Ik heb toen samen met mij begeleidster verdere hulp gezocht. Ik kreeg medicatie om rust in mijn hoofd te krijgen. Dat begon wel iets effect te krijgen. Niet voldoende dus hebben de medicatie verhoogd. We zijn nog bezig met het kijken naar de juiste medicatie. Ook de decembermaand was met ups en downs. Vooral al die verplichtingen, dat past niet in mijn leven. Daar word ik helemaal door ontregeld. Eerder werkte ik volop en dan ging ik gewoon vol erin. Dat heeft ook voor vertekend beeld naar mensen toe gezorgd. Het gaat wel goed met Saskia, ze gaat door en hoe. Ja mensen dat is nou dat masker. Velen zullen nog steeds niet begrijpen hoe ik mij voel, of het snappen hoe ik dit allemaal heb kunnen doen. Dat snap ik, begrijp het zelf nauwelijks.

Daarmee ben ik nu klaar. Ik heb het concept van de psychiater uit Nijmegen gehad. Daar staat duidelijk in dat ik niet meer kan functioneren en dat ik met mezelf aan de slag moet. Om mijn leven te accepteren zoals die nu is en dat ik niet meer beter word. Laat dat nou net zijn wat ik zelf ook graag wil. Op zoek naar de nieuwe ik. Ik hoop dat ze mij kunnen gaan helpen om een beetje gevoel terug te krijgen(ik denk zelf dat er een blokkade zit die heel erg diep zit). Heb zelf nog veel meer doelen. Als ik weet wanneer dat traject gaat starten, dan laat ik dat hier weten. Eerst wil ik hier thuis alles goed geregeld hebben voor mijn kinderen en vriend. Dan ga ik deze grote stap nemen en zal ik er vol voor gaan!!!