Omhoog

De grote vraag, hoe nu verder

45d80afe0b71a2f20bf6cc8fc658fd10

Zaterdag is de dag dat ik uit mijn schulp ben gekropen. Raar maar waar. Hoe gaat het nu met mij? Zoveel reactie en zo lief zoals ik al had gezegd!

Snap me niet verkeerd.
Voor een NAHer is het lastig om te begrijpen (dit is een voorbeeld) waarom iemand van wie je niets had verwacht of juist wel wat had verwacht iets te krijgen of niet te krijgen naar zo’n bericht wat ik heb geplaatst.(voor mensen zonder nah is dat ook vaak genoeg lastig, dat realiseer ik mij ook).

Het gedeelte NAH maakt het nog even wat lastiger. Om dat zomaar even te snappen of los te laten het word meestal dwang of een obsessie voor mij. Dat gaat dan in je hoofd zitten, dat gaat daar zitten broeien. Doe ik het wel goed? Of anders gezegd heb ik wel het goede gedaan, heb ik het wel goed verwoord? Voor mij was het op dat moment de juiste keuze. Maar nu? Ik haal wel 367x door mijn hoofd wat heb je gedaan, is dit wel goed wat je hebt gedaan,misschien willen mensen dit allemaal wel niet eens lezen, heb je anderen geen pijn gedaan met het plaatsen van dit bericht. Ga zo maar door eigenlijk allemaal gemengde gedachten. Ik bekijk het meestal van de negatieve kant, terwijl mijn gevoel in mijn buik dan weer vind dat ik het juiste heb gedaan en ook dat het goed zit. Toch blijft dit bij mij broeien.

Tegelijkertijd denk ik zoals misschien meer nu zullen denken. Zo Saskia heb je niet weer veel te veel op de hals gehaald met deze blog te publiceren. (Zoals ik vaker zulke dingen heel impulsief doe). Het antwoord daar op is ook weer lekker twijfelachtig: ja en een nee.

Eerst de JA
• Ik heb er veel energie uitgehaald. (Respect, steun, kracht en mensen die op allerlei vlakken hulp aanbieden).
• Heb mijn gevoel gevolgd.
• Al veel bijzondere dingen en mensen mogen ervaren naar deze openbaring.
• Opluchting

Dan de NEE

•Het piekeren

•De woede

•Voor mij is dit dan weer TE veel.

Waardoor ik weer ver over mij grens ga. Iedereen moet zijn energie verdelen op een dag maar iemand met NAH weet dat de energie die die heeft beperkt is en die hoor je goed in te delen met structuur en regelmaat. Daar loop het bij mij op vast. Ik zie die grens niet, ik stuiter lekker door nananana aaa. Ja dan lach ik maar wie heeft er nu last van?

Exactly, that’s me.

(Deze had ik van te voren al aanvoelen komen)

Daarnaast heb ik vanmorgen een gesprek gehad met mijn begeleidster, SPV er en familie.Er is nog veel onduidelijkheid over hoe, wanneer en waar.

Ik vind dat heel moeilijk omdat ik het liefst gisteren al geholpen wil zijn. Maar zo werkt dat niet en dat weet ik heel goed maar daarom maakt het voor mij niet gemakkelijker. Ik wil ook op de goede plek komen en niet ergens waar ze me weer niet verder kunnen helpen. Dus Saskia, geduld is een schone zaak!

Er zijn nu wel dingen besproken. Zoals hoe het verder moet thuis en met de Kids als ik er dan niet ben. We gaan samen met familie en mijn begeleiding kijken naar een plan van aanpak. Zo dat wij allemaal kunnen wat we horen te doen. Dat ik kan vertrekken met een goed gevoel.

Voor vandaag heb ik dit hier even fijn van mij af kunnen schrijven. De grote vraag is helaas niet beantwoord, we zijn er mee bezig! Naar Vajèns slaapje, ga ik lekker spelen met mijn kleine meid.

Wat een inhoud weer voor z’n brakke maandagochtend.

Geniet van het mooie weer allemaal!

Wauw ♡

421e09ebd509dec162b46c5b8bb248b2

Wat zijn er toch lieve mensen op de wereld.

Dit is verre van wat ik hier van had verwacht.
Dat je zoveel respect kunt los maken met openheid.
Geweldig mensen, al die lieve reacties op Facebook, messenger en privé onwijs veel.
Ik weet ook niet of ik iedereen al heb bedankt en of de vragen heb kunnen beantwoorden. Ik doe het hier ook een keer of nog een keer onwijs bedankt iedereen voor de lieve woorden, de kracht en de steun die jullie mij geven.

Dan nog de mensen die wel de moeite hebben genomen om dit te lezen. Ik kreeg een mailtje. Je cijfers gaan door het dak @WordPress. Wat zijn het er veel. Dankjewel allemaal. Ik ben helemaal overrompeld!

Iedereen een stralende zondag

Wauw♡

Wie ben ik & wat heb ik te vertellen?

FB_IMG_1457617769126

Hallo allemaal,

Ik zal me eens voorstellen. Ik ben Saskia Oosterveld. Ben 26 jaar en woon in het mooie laren (gld) met mijn vriend en 2 kinderen. Op een boerderij waar mijn vriend en zijn ouders een geitenmelkerij hebben. Zelf heb ik geleerd voor bloemiste en werk met veel plezier bij hoveniersbedrijf Bloemendal. Daar werk ik in de bloemenstal en in het tuincentrum(momenteel zit ik helaas in de ziektewet). Mijn Hobby’s waren voorheen altijd paardrijden, fitnessen, shoppen en veel bezig zijn met knutselen. Tegenwoordig zijn mijn hobby’s erg beperkt. We hebben 1 hond Luna en zelf vanaf mijn 12de een pony gehad en hij is nog steeds mijn beste maatje Brunotti is zijn naam.Hij staat hier thuis heerlijk dichtbij!

Wat ik hier wil vertellen is een gedeelte van het ongeluk en het verloop daarna. Binnenkort ga ik op zoek naar de nieuwe “ik” wil dat vastleggen door te gaan bloggen. We zijn nog bezig waar ik het beste op mijn plek ben. Ik weet wel dat ik opgenomen wil worden om het dichtste bij mijzelf te kunnen komen. Me masker eindelijk af te kunnen zetten en verder te gaan met de “ik” die ik ben geworden. Accepteren is waarschijnlijk het goede woord. Ik was op een verkeerde plek op de verkeerde tijd!

Ik wil mensen vertellen hoe het leven is met de handicap NAH. Voor veel mensen is het niet te begrijpen of te bevatten. Ook gebruik ik dit als geheugensteuntje voor mijzelf.

Klik op menu om verder te kijken.

Vraag gerust dingen die jullie willen weten? Op of aanmerkingen mag je ook gewoon uitspreken!

Lieve groetjes

                                                                             Saskia?