Omhoog

Hoe dan? Zo dus!

received_1571325042939945

Morgen na morgen denk ik weer, hoe dan? Hoe ga ik deze dag overleven ( klinkt best dramatisch, helaas is dat echt mij denkwijzen). Het zijn heel vaak de kleinste dingen die mijn dag over hoop halen. Het weer bijvoorbeeld, ik maak er altijd maar een grapje van naar anderen maar de meesten hebben niet in de gaten dat mijn dag dan echt op zijn kop staat. ( ik besef me ook echt wel dat ik vast niet de enige ben, alleen hoop ik dat bij jullie de executieve functie dit dan wel overneemt). Eigenlijk helemaal stil sta op dat moment. Elke keer weer denk ik de volgende keer zou ik er makkelijker mee om kunnen gaan. Nee helaas, het kan niet in 1 keer regen maar het kan ook niet in 1 keer 27 graden zijn eigenlijk kan het beter geen weer zijn. Ja dan zit ik dus in het verkeerde land en denk dat ik dan nergens het geschikte land ga vinden. Al blijf ik me erg goed voelen bij het klimaat van Curaçao wel heel relaxed. Verhuizen? Voor mij wel een optie maar voor mij wederhelft helaas niet.

received_1563403330398783

Wat gebeurt er dan?

Ik kijk al expres geen weerberichten want die misleiden mijn gedachten en gemoedstoestand. Ik heb nu op het moment heel veel met het weer te maken want als het zoals de afgelopen dagen ‘stormt’ kan ik niet paardrijden maar dan valt die planning helemaal weg en moet ik het spontaan gaan invullen. De tijd dat ik zou paardrijden, moet spontaan een nieuwe tijd vinden om alsnog te kunnen paardrijden. Dat lukt nog niet echt. Ik word daardoor erg dwangmatig, niet alleen dat: Erg down en sta als het ware stil. Het slaat vrijwel meteen op mijn executieve functie. Geen wandeling of handeling schud ik zo even uit de mouw. Iemand moet het voor gaan doen alsof je met een peuter te maken hebt. Meestal als dit gebeurt heb ik geen begeleiding of iemand die me daarbij kan helpen in de buurt. Daarom vond ik het fijn om klanten te hebben, die stuurde me, bestellingen dus tijdsdruk en dat was daarin tegen weer niet zo goed, daardoor kon ik de dag tenminste af maken. Zoals in Wolfheze die konden je als het moest 24/7 begeleiden. Dan moet ik denken aan het begeleid wonen. Nee dat wil ik niet. Dusssss……….. Ik zou dan toch een andere manier moeten gaan vinden. Dit word zeker niet makkelijk, nog steeds waar een wil is is een weg.

received_1571324536273329

Mijn hoofd wil zoals altijd wel maar nu net iets meer weer eens heel erg veel omdat ik nu door het weer op meerdere locaties ben krijg ik ook op die plekken allemaal nieuwe prikkels. Waardoor er weer overprikkeling ontstaat en gauw val in een boze bui. Dit kan binnen seconden zich keren in een niet boze saskia. Het kan ook zijn dat ik daar aantal dagen in blijf hangen. Weer die executieve functie die het overneemt. Op dat soort momenten moet ik hele strenge afspraken hebben staan en moet ik eigenlijk alle minuut kunnen handelen. Niet een uur later want dan barst zo wie zo de bom. Ontspannen is dan het beste medicijn, creatief bezig zijn. 

received_1571324236273359

Met de begeleiding zijn we nu samen bezig met een nieuwe planning. Dan vooral in de projecten waar ik mee bezig ben. Dat lukt me wel redelijk goed dit is de 2de week en kan mij er tot nu toe echt aan houden en het mooiste is nog ik heb in bijna 2 weken tijd al 5 projecten afgerond. Ik heb nog zoveel dingen die ik wil maken, is gewoon soms niet leuk meer hoeveel ideeën ik heb. Laten we maar eerst zien als ik in deze flow verder kan gaan en dan zien wat er nog meer in zit.

Dit was een kleine update.

Tot de volgende keer maar weer

IMG_20170608_205344

 

7 jaar geleden die ene 22 mei 2010

11-07-2010-opgezet-084-550x550

Vandaag is het dan weer zo’n dag dat ik liever de ogen heel lang dicht knijpt. Als iemand je herinnert: Toen lag je te vechten voor je leven en kijk nu.

Ja daar lag ik dan te krijsen van de pijn eigenlijk al zo dichtbij het einde. Toch is er iemand die ik nooit vergeet die mij zei: Sas, het is nog niet jou tijd. Bam, daar was ik weer 3 dagen later,  eerst ben je gewoon Saskia, haha daar moet ik wel een beetje om lachen ik weet niet of ze me zo gewoon vonden. Dat boeit ook niet. Naar dat moment was ik Saskia met het ongeluk. ‘Ach deerne, wat hebbie ut dr goed vanaf bracht’ of ‘ie hebt wa donders geluk gehad’. Dat zou ik ook zeker niet ontkennen, nee ik heb geluk gehad dat ik er zo uit heb mogen komen. Alleen ik heb ook heel veel pech gehad dat ik op dat tijdstip op de verkeerde plek was. Dat is die andere kant. In het begin dacht ik ook dat heb ik maar mooi overleefd. Tot dat je achter vele dingen komt, tot een besef dat je heel erg veel dingen kapot hebt en nog steeds elke dag voor moet vechten.

Het is mij overkomen en ik was te eigenwijs om dood te gaan. Precies zo is het, net zo eigenwijs als ik nu met mij leven door ga, ook met alle beperkingen. Grote knepen, kleine knepen gewoon gaan. Ik wil niet meer achterom kijken en toch zou ik volgend jaar ‘8 jaar geleden’ denken. Hoe graag ik zou willen dat het niet was gebeurt , elke dag als vandaag zou nooit meer een dag worden zoals de dag voor die zaterdag 22 mei 2010. Aan de ene kant bekijk ik het met een scherp oogje, want voor niemand word het ooit dezelfde dag als die dag. Op dat moment zaten 30.753 mensen op de wc, 124.923 mensen waren op dat moment onderweg naar het werk , 90.162 mensen waren onderweg naar hun sport of waren al druk aan het sporten, 54.931 mensen hadden toen seks, 424.092 mensen stonden net op, 9.000.010, waren netjes hun boterham aan het op eten en ik was 1 van de 16 miljoen mensen die op dat tijdstip met een privéjet in 10 min van laren naar Enschede vloog. Je collega’s die denken dat er een politie over hun heen gaat en tegen elkaar zeggen: ze komen je halen. Helaas lieverds, ze kwamen mij halen en hoe.

Ik probeer er maar gewoon een klein grapje van te maken en toch te genieten van het mooie weer en niet helemaal terug te keren naar die ene dag. Vandaag ben ik de brandweer Laren, ambulance personeel en alle mensen die erop dat moment waren extra dankbaar voor het redden van mijn leven!

Zonnige dag allemaal? 

s_NKM_100522-11-95x95

Vot d’r met & let it be

395461c2ee69a2e7583176fbd108791c

Koppijn, hoofdpijn whatever ik heb het maar mooi weer een week, gratis en voor niks, het zicht dat zei ‘toedeloeee’! Zo vrolijk word ik er dus niet van helaas. Ik had net de positieve flow erin zitten. Waar is die nu gebleven? Geen idee maar niet in mijn lichaam. Verdomme man waarom moet jij alles voor mij verpesten. Stom hoofd…. Het ging zo goed. Het slapen zullen we dan maar niet over hebben want dat is ook weer fc knudde. Ik zeg: VOT D’R MET.

De structuur moet ik zeggen gaat redelijk goed. De paarden is wel echt mij ding en kan ik tenminste nog wat op een dag bereiken en heb ik voldoening. Dat houd het me nu op de been, een drive. Mooi dat het zo kan en laat dat alsjeblieft zo 

9d0d647bc505b029a5372ba5833dbe5f

Afgelopen dinsdag naar Wolfheze geweest voor een gesprek. Dit was wel erg positief en stonden te kijken van de vooruitgang die ik/ wij hebben geboekt de laatste 3 weken. Daar word je wel blij van als je dat dan hoort. Ik blijf wel gesprekken daar volgen omdat het toch wel goed is en dat we daar goed kunnen praten. Over 4 weken gaan we er weer heen. Oja de psychiater zat er ook nog even bij om te kijken naar medicatie. We laten het nu even zo door gaan als mijn slaap nog minder word dan moet ik aan de bel trekken en kijken we dan verder maar nu gelukkig nog niet.

Piekeren overdag is zo vermindert nu met de drukte die ik thuis allemaal kan doen, zo fijn en ook dat ik daar zo in gesteund word door iedereen. Eindelijk een begin, lijkt het op. Nu is het probleem wel dat ik het piekeren naar de avond heb geplaats of nee mijn hoofd heeft het daar geparkeerd en denkt red oe d’r met. Kan daardoor niet in slaap komen. Dit speelt nu zo’n 4 weken en in Wolfheze heb ik die periode ook gehad. Ik denk dat ik die periode uit moet zitten en dan vanzelf weer wat anders komt. Aangezien dat altijd zo bij mij gaat. Ik ben op mijn hoeden en zeker voorbereid.

Gisteren heb ik een ontzettend leuke dag gehad met het 4de van de Witkampers.  Wat een gezellig team is het toch. Ik kon de dag erg goed volhouden. Smorgens veel gerust en vandaag moet ik het ook rustig aan doen. Dat heb ik er zeker voor over. We zijn naar een escape room geweest. Erg leuk en ik denk echt dat ik mijn beroep ben mis gelopen. Ik ga denk ik maar bij de politie. Rechercheur met S.A.S. , de brandweer lijkt me ook nog steeds gaaf. Of dan toch maar “Ambulancier” of Ambulance broedster. Kijk daar gaat mijn hoofd alweer heen. Alles is altijd bij mij mogelijk. Soms wat grote hindernis, maar soms moet ik gewoon de hindernis neem en gaan!

c135e3692697647c374bf5371b1a5706

Het knutselwerk stond op een laag pitje in het maak proces. In mijn hoofd natuurlijk niet. Ik moet eerst even heel wat werk afmaken en dan ga ik pas echt echt beginnen. Het krijg wel steeds meer pootjes om op te staan. Dan is het nog een kwestie van het officieel maken. Alleen moet ik mezelf ervoor waken dat het niet te snel en veel word. Een beetje vaag is het wel vind je niet? Achja, thats me!

Fijne zondag

Als je droom werkelijkheid word…

received_1523605247711925

Dat is net wat mij is overkomen. Nou nee helemaal niet is overkomen. Als je gelooft in je eigen kunnen en je eigen dromen zul je vaak er dichtbij kunnen komen of helemaal. Ik vond naar een jaar lang hard werken dat ik mezelf wel eens mocht verwennen. Al gaat dat niet zo 1, 2, 3 bij mij wel 4, 5, 6 ik heb lang genoeg getwijfeld over mezelf, lang genoeg verstopt gezeten in de oude ik. Het is tijd om verder te gaan, ook met al me ongemakken. Alles wat je kon kun je nog maar met beleid, met veel structuur maar waar mijn wil is, is mijn weg!

IMG_20170509_175334

Toen ik klein was werd ik verliefd op de paarden. Ik mocht van mijn moeder paardrijden, aangezien mijn moeder ook de liefde voor het paard altijd heeft gehad mocht er uiteindelijk een pony komen. Ontroert en verrast werd ik op valentijnsdag, ik reed op brunoti en er werd vertelt dat die verkocht was. Op dat moment, dat weet ik nog goed, zakte de lood in mijn laarzen. Hij was verkocht aan enne mevrouw de Boer. Toch niet bij nagedacht dat dat mijn moeders meisjesnaam was, later wel toen ik mijn moeder zag met een grote grijns. Wat een topper hé? Die moeder van mij. Dat gevoel raakte het kleine meisje kwijt aan de pubertijd, verliefd worden, het uitgaan. Oneerlijk soms dat dat veel met je kan doen, het hoort er schijnbaar wel bij daar heb ik toen die tijd ook goed van mogen genieten. Het paardrijden, ook eerlijk moet ik zijn naar mijn Brunotti was dit niet altijd goed of niet goed. Daarnaar liep alles zo anders, dat ongeluk dat al mijn levensvreugde weg nam. Vooral de liefde voor alles, personen, dieren en hobbies. Ik was en ben vlak naar het uiten van mijn emoties. Dat is, dat blijft. Bang om te voelen, bang om te zijn, bang om te accepteren. Dromen bleef ik over ik op een paard, op Brunotti. Hele bosritten, hindernissen, wedstrijden had ik in mijn slaap en mijn beleving afgelegd. Maar in het echt bleef die droom en reed ik af en toe met brun. Logeerde ik hem wel en stond die lekker op wei. Een moeke op hem vond ik best zielig. Durfde het ook niet aan. In Wolfheze kreeg ik al meer zin om weer bezig te zijn met paarden, vaak naar de pony’s op de heide of op het terrein. In gedachten wel maar live niet. Als ik thuis ben, wil ik. Nee je wilt niks je moet je rust pakken en wennen aan de nieuwe situatie. Tot dat ik paar weken geleden ben begonnen met lessen. Het bevalt me zo goed alleen het is niet eigen. Ik had meteen in mijn hoofd ik wil een paard. Ik wist ook dat ik dat niet moest doen. Maar de wil bleef sterk, ik dacht dit is mijn kans. Ik ging een strategie bedenken hoe dat in mij structuur zou passen. 

IMG_20170509_175016

De strategie: als ik een paard koop moet hij elke morgen gevoerd worden net als Brunotti alleen jordy deed dat vaak omdat ik er niet uit kon komen. Ik weet het, op zijn zachts gezegd, slecht. Daarna ging hij de weide in. Maar met 2 paarden zou ik de zorg van top tot teen zelf moeten gaan doen. Terecht, het zijn mijn dieren dat kan ik als opstart moment gaan gebruiken. Daarnaast is het niet alleen voeren, nee de stal heeft een moment nodig de verzorging idem dito, dan het rijden. Dat kan ik over een dag verdelen en daar tussen de activiteiten in mijn knutsel ruimte. Of andere dingen doen. Toch moeten die punten voorop staan. Waarom heb ik dat niet eerder kunnen bedenken met Brunotti?  Een groot vraagteken maar mijn hoofd mijn binnenste gevoel zei ga ervoor. Toen iemand zei ‘jij kunt veel meer dan jij denkt’ toen ik besloot dat ik het kan. Ik zette onderaan mijn gedachten mijn handtekening en ging op zoek. Genoeg te koop. Alleen moet het goed zijn, dieren weet je nooit of je het goede koopt, maar dat is ook met auto’s al kun je die vergelijking niet maken. Op een gegeven moment had ik meerdere leuke paardjes gezien, maar de gebreken, dan moet je het niet doen. Toen zijn we gaan kijken bij een paard maar dat werd hem niet en naar een ander dat was een optie maar ik had een kleur in gedachten dat moest maar toch bleef mijn gevoel, mijn gedachten goed bij dat paard. Ik zag hem los en onder het zadel. Ik reed hem zelf en het was zo genieten, het was rust, overal en jordy stond langs de kant en zag mij stralen. Hij zei dit is zo mooi om te zien. Maar zo voelde het ook als of ik zweefde, mijn hoofd leeg en kon het allemaal hanteren. Met die gedachten naar huis gegaan en besloten dat ik hem kocht.  Nu is die een week bij ons en wat is het een lieverd, hij is nog tamelijk groen er is dus heel wat werk aan de winkel.

IMG_20170509_174924

Mag ik jullie voorstellen aan If Evert maar we noemen hem Iven. Brunotti heeft eindelijk een maatje 3 erbij en 2 enorm grote weides. Oh het maakt me zo gelukkig in mijn hoofd eindelijk een groot lichtpuntje in dat donkere gevoel.

Psst.. weetje Vajèn is ook helemaal gek van paardjes en vandaag was ik aan het uitstappen met Iven en zegt ze: zitten zitten. Wie weet neemt zij net als mij en mijn mama de liefde voor de paarden over.

IMG_20170509_175043

Fijne Avond

received_1535036339902149

(( blij ben ik dat ik gebruik mocht maken van de trailer van de buurvrouw om de topper op te halen, helemaal geweldig dat gebruik mag maken van de bak van de andere buren ??))

received_1535036283235488

Ja, Hallo, its me, Saskia

IMG_20170420_111608_007

Dat dus!!

Weken ben ik mezelf aan het begeleiden met onderanderen ambulante begeleiding, telefooncontacten,  gesprekken etc. Ik heb op het moment het idee dat ik begin te bloeien. Van trots, ‘liefde’, onzekerheid, creativiteit, adrenaline, chaos en horen jullie dit een kleine beetje woede, wel veel piekeren. Ik weet niet of dit weer een groot gat gaat worden waar ik kilometers naar beneden zal donderen. Toch denk ik, dat ik een stuk heb gevonden van mezelf, een puzzelstukje dat op dit moment mij redelijk goed laat voelen.

*Ik kan hoofdstukken afsluiten.

*Ik probeer weer dingen op te pakken.

*Langzaam maar zeker begin ik mij nieuwe genieten te ontdekken.

*Woede aanvallen kan ik beperken en heb er een vingertje grip op.

Kijk nou eens Sas, you did it! Ja en dat ben ik naar een goed gesprek met een bijzonder iemand achter. Ik wist het voor mijzelf al wel, alleen het is zo aparte gewaarwording. Ik heb echt een geschenk van boven gekregen. Hoe dan? Ja hoe dan? Geluk bij een ongeluk!

IMG_20170420_111608_041 

Tuurlijk er zijn nog vele punten waar ik aan moet werken. Het gaat ook nog veel te veel met ups en de downs. Hoe realistisch is het om te denken of dat nog anders zou kunnen worden? Ik denk dat dit mijn “ik” nu is. Wat ze mij al langer probeerde te vertellen. Verschillende mensen. Bijzondere mensen. Vertelde mij dat ik er mag zijn. Dat ik mezelf eens wat vaker mag aan kijken en mag zeggen”ja, dit ben ik”. Mij niet schuldig hoef te voelen naar niets of iemands. Mezelf accepteren dat ik niet meer kan wat ik kon maar doe wat ik kan.

Terwijl ik dat probeer te doen zie ik dat er weer een poort word geopend om verder te zoeken naar passende puzzelstukjes. Met al mijn 1639 vragen, 21 creatief los liggende projecten, mijn 13 onzekerheden, 521 boze gedachten en zoveel meer maar vooral dat wazige NAH hoofd die bepaald. Heb ik het idee dat ik op een vooruitkijkende weg ben en dat zit me lekker.

IMG_20170420_111608_026

De ene keer zou ik reageren het gaat niet goed, een uur verder gaat het redelijk. Ik denk echt dat ik hem begin te snappen. Dan nog iets. Niet meer iets aan trekken van andere grote mensen. Laat ze zelf een dag leven zoals het hier gaat kijken of ze het dan nog beter weten. Ik probeer te zeggen dat dat me nog steeds heel erg aangaat en mij daar veel te veel door laat lijden door wat een ander zegt. Zoals ze zeggen is mijn gevoel, ookal is die ver, hij heeft wel gelijk en probeer nou eens op jezelf te vertrouwen. Jou gevoel heeft jou eigenlijk nog nooit in de steek gelaten alleen is die nog in de verstop modus. Alleen als je hem echt nodig is dan is hij er wel.

IMG_20170427_121823_708

Laatste weken  heb ik teveel mee gemaakt. Er daarom benoem ik het allemaal niet. Hoogte punten zijn er zeker geweest. Melle die weer naar mij toe komt en zegt; mama mama helpen. Dit was er even niet dus vind het erg fijn. Wij naar eigenlijk niet groots en eigenlijk wouden ze er niks aan doen toch voor de eerste keer naar mijn zusje en Sascha naar haar huis geweest, ze zijn die dag in het huwelijks bootje gestapt.  Uiteindelijk een hele indrukwekkende dag gehad ( voor mij zeker). Zo aan de rijn, zo mooi en zo bijzonder. Ik zag daar echt weer de ik die ik graag wil zien. Alles is dan anders. Weg van alle shit niemand die je daar kent alleen dierbare, ik zeg geslaagd. De weken ernaar veel twijfel, piekeren en toch een redelijke dagen hebben. Op dit moment ben ik een droom aan het verwezenlijken en dat gaat vanaf vanmiddag echt beginnen.

Ik ga er voor nu niks over loslaten maar ik hoop snel weer te kunnen bloggen dat ik kan laten zien waar ik mee bezig ben. Ja met te veel ??? …. maar dit is wel weer een grote uitdaging en ik heb er zin in!

Tot de volgende keer

dikke as doezend man, maar dan anders!

Weer een aantal dagen zitten erop, alweer bijna vrijdag en nog 1 dag en het is April. De tijd vliegt. De dagen gaan voor mij veel te snel ik heb liever 48 uur in 1 dag, dan nog heb ik niet genoeg. Dinsdag ben ik sochtens in Loarne wezen wandelen, samen met mien moat, kleine vriend en vriendinnetje. Erg gezellig was het♡, smiddags wil ik nog van alles maar mijn hoofd zit me gigantisch in de weg. Ik loop wel 91 rondjes door mijn ruimte, weet niet waar ik aan moet beginnen. Het komt door wat er allemaal is besproken in Wolfheze.

Ik vind dat het aan de ene kant best goed gaat. Geen hoofdpijn meer of naja nauwelijks. Het zicht is volledig mits er hoofdpijn is dan valt mijn oog helaas weer uit. De medicatie slaat in ieder geval goed aan. Daardoor kan ik weer veel meer doen. Ik wil ook alles weer doen. Rond de officiële dingen komt het nu redelijk op het rit. Veel meer rust in die zin. Toch zet het mijn hoofd veel aan het denken en ben ik weer continue op mijn tenen aan het lopen. Ik kan toch weer dingen doen zonder die hoofdpijn? Waarom dan ook niet gewoon weer die grenzen op zoeken of over die grens heen gaan. Ja, waarom ook niet. 101 grenzen over en nog doorgaan. De volgende ochtend doodmoe opstaan maar gewoon verder lopen. 

received_1475713525834431

Woensdagochtend komt er altijd begeleiding daar neem ik altijd belangrijke dingen mee door zoals wat er in mijn hoofd omgaat, administratie, doelen en neem ik de dag door. Ik heb er niet bepaald zin in. Puur omdat in mijn hoofd wat anders moet gebeuren. De ruimte moet voor volgende week af dus ik zou echt moeten opschieten en alles klaar maken daarvoor. Ik weet ook dat dat gesprek echt moet want er zijn een paar belangrijks punten te bespreken. Al zijn weg is ga ik aan het opruimen en toch nog even naar mijn hobby ruimte. Rond 12uur komt jordy om te zeggen  dat we moeten eten. Ik eet wat, rust even en moet weer door want die schappen moet erin zodat de bar/toon bank echt af is. Dat kost mij weer veel vloeken en slaan maar het klaar. Normaal gesproken heb ik om 4 uur weer een afsluit moment met begeleiding. Vandaag zouden we even een belletje doen om 5 uur. Aangezien ik 2 telefoons had ik de goede dit keer niet bij mij en vergeet het belletje. Om kwart over loop ik naar boven om even te douche en zie dat ze me op die telefoon heeft gebeld ik doe even een smsje en sluiten de dag op die manier even af. Lekker even douche en dan komen de lieverds weer thuis van de opvang. Even knuffelen en dan ben ik echt wel op. Daarna brengen we ze naar bed en ik vertrek ook. Morgen weer naar de zorgboerderij en ik wil fit zijn.

received_1475713565834427

Donderdag. Om 8.15 komt de begeleiding bij me voor de planning en de dag door te nemen. Ik ga de hele dag naar de zorgboerderij om lekker te knutselen en even van huis te zijn. Doordat ik zo moe ben heb ik nergens geen zin in maar toch zet ik de stap en onderweg er naar toe is de zin gelukkig weer aanwezig. De dag verloopt eigenlijk hartstikke goed en houd het ook wel redelijk vol. Af en toe kan ik wat in maar ik sleep mezelf er goed doorheen. Als ik tussen de middag daar op de weegschaal ga staan schik ik me een ongeluk. En nu is het afgelopen. Heb de laatste tijd echt te veel gesnoept. Op mijn kont gezeten. Niet dat ik er altijd alles aan kon doen, kwam ook door die hoofdpijn en minder zicht, toch is dat geen excuus om extra slecht te eten. Daar gaat nu echt verandering in komen. Al zeg ik dat elke dag tegen mezelf. Nu ben ik het echt zat. In Wolfheze was het er grotendeels vanaf maar nu is het er weer lekker bij aan. Om half 5 komt er weer begeleiding om mijn dag af te sluiten. Dat vind ik altijd wel fijn even door te spreken. Daarna eten maar rocht blijven mij die kilos in de maag zitten. Ik had voor mijn woede aanvallen een bokszak gekocht en bokshandschoenen een tijd terug en vanavond heb ik die maar eens ingewijd. YouTube op en gaan met die handschoenen. Naar goed 10 minuten was ik totaal uitgeput. Even zitten en door hup hup zegt mijn hoofd en niet meer snoepen als je binnen komt. Nu ben ik een verhaal hier aan het typen. Alleen al als ik aan een snoepje denk of een lekker zakje chips begin ik te kwijlen. Maar nee, ik blijf zitten en naar dat ik dit heb getypt pak ik wat drinken en ga ik naar bed. Morgenvroeg mag ik weer fijn paardrijden. Erg zin in!!!

IMG_20170330_211056

Fijne vrijdag

ie kunt néét meer doone as kan

20170327_104334

Zaterdag. Ik ging wat leuks doen met mams en Melle. Ik kwam te kort voor de stelling dus gingen we terug naar de ikea. Van te voren wel een paar keer gedacht het word heel druk, mooi weer, zaterdag etc etc. Daar gekomen viel het allemaal wel mee. Melle had zijn blik op ondeugend staan en heeft er een mooi zooitje van gemaakt bij de ikea. Gelukkig was mams erbij anders weet ik niet of ik niet gillend gek was geworden. Ik wist wat ik nodig had maar toch blijft het dan lastig voor me om keuzes te maken. Te lang bezig zijn met 1 ding is best knap maar mij lukt het. Thuis gekomen was ik bek af mama heeft hier nog wat gedronken en daarna na huis gegaan. Tuurlijk wou ik de kastjes in elkaar hebben maar wist ik heel goed dat ik niet meer kon. Helaas mijn hoofd zegt door dus wat doe ik dan? Tuurlijk door met die hap. 2 kastjes in elkaar en ik ga opruimen de was doen en nog zoveel meer mijn hoofd stopt maar niet met bedenken. Niemand houd dat tegen. Zelf besluit ik om optijd naar bed te gaan maar mijn hoofd besluit om het er nog even van te nemen. Op de bank zit ik te denken wat er nog allemaal moet gebeuren en in gedachten bedenk ik mij wel 21x dat ik de trap oploop en mijn bed instap. Er is geen actie want ik zit nog steeds tot 22.30 op de bank. Daarna vertrek ik naar boven en zo moe als ik ben val ik maar niet in slaap. Sas je moet door zegt mijn hoofd terwijl mijn ogen echt niet meer kunnen. Half 1 val ik dan eindelijk in slaap.

Zondag. Ik word al weer optijd wakker ik wacht op het belletje van de begeleiding. Kleren alvast aan want ik ga zo de andere kastjes in elkaar zetten ook moeten er nog 11 steiger planken het zolder op en moet de was nog opgevouwen worden. Om kwart over 9 word ik gebeld. We nemen de dag door en ik ga door met mijn activiteiten. Kasten in elkaar zetten begin ik mee en daarna een beetje heen en weer lopen en dingen bedenken. Voor wie zou ik nu wat gaan maken? Wat zou ik gaan maken? De poppenwagen moet je eerst nog afmaken, nee eerst iets anders, mijn hoofd weer: nee je maakt het eerst af en dan mag je wat anders doen. Nee ik moet eerst de ruimte af maken. Het is zo als zovaak weer een gevecht met mijzelf. Om 12 uur maak ik het laaste af waar ik mee bezig was en ga naar binnen om wat te eten. We eten wat maar ik ben zo moe en besluit naar bed te gaan. Goed half 4 word ik wakker. Wat was en ben ik moe zeg. Beneden gekomen is mijn vader hier die is nog wat spulletjes brengen en spulletjes halen. Ze zijn buiten en als Melle mij ziet moet ik mee naar de zandbak. Daar spelen we even en moet ik van mijn hoofd de was verder afmaken. De Kids spelen heerlijk in de tuin en ik houd ze in de gaten en Ali ook. Dan nog even een ritje in de auto en vind ik het mooi geweest. Ik ga naar binnen maar daar komt die opruiming weer aan. Alles moet aan kant. Alles moet recht liggen. Dwang. Overprikkeling. Naar het melken gaan we eten. Normaal eten we voor die tijd maar het kon even niet anders. Daardoor zou ik wel even van het rit zijn. Alweer ben ik moe, ik snap de niks van toe ik op de magnetron klok kijk. Huh, half 7? Huh. PING niet de magnetron is klaar maar mijn hoofd. Koekoek Saskia de tijd is vannacht verzet. Dat verklaarde een hele hoop. Toen besloot ik tegelijk met de kinderen naar bed te gaan. Jullie raden het al mooi niet. Opruimen, denken, tv kijken, denken, opruimen, naar boven, naar beneden en weer naar boven daar lag ik dan half 10. Ik zag wat voorbij razen en ik zou en ik moest nog even tunisch haken leren want dat leek me mooi. Dus hup in m’n blote kont naar beneden spullen zoeken en weer na bed om dat te leren. Een uur bezig geweest en toen zag ik het buiten spoken. Ik kreeg angst. Jordy wakker maken, ik zag echt iemand. Nee zeg jordy dat is een weerspiegeling. Nou 1 uur durfde ik pas echt te slapen. 

IMG_20170327_181414

Vandaag. 11 uur moesten we weer in Wolfheze zijn voor een systeem gesprek. Ik wist al dat het niet een luchtig gesprek zou worden. Het gaat nou niet bepaalt goed. Er is weer een hoop besproken en ik hoop dat dit ook tot ons beide door gaat dringen. Ik moet ten alle tijden mijn rust kunnen nemen. Er moeten geen taken op mij worden gelegd wat de laatste tijd nogal eens gedaan werd. Niet alleen door Jordy, nee vooral door mezelf. Ik wil te graag gewoon even dat meisje zijn. Ik wil niks missen. Voel me ook nog steeds zo schuldig als ik iemand anders met mijn kinderen zie. Dat hoor ik te doen. Maar oké er is afgesproken dat ik meer in mijn ruimte bezig moet zijn en dat nu even als huis gaan zien. Dus nu moet het echt zo snel mogelijk af. We moeten dus nog even wat dingen bij gaan halen zodat ik het ook als een huis kan gaan zien. Weer genoeg om over na te denken en om mee bezig te gaan.

Wat is het mooi weer, lekker lang licht, heerlijk.

Een fijne zonnige avond iedereen

Toe aan weeeeekend…

IMG_20170325_103445

Het was weer een lekkere heftige week, lekker omdat het weer zo fijn is. Dat maakt zoveel goed. 

Woensdag ben ik dus met moeders naar de ikea geweest. We hebben Vajèn ook meegenomen, ze had namelijk geen koorts en was sochtens heel goed te pas. Het was erg gezellig en wat ging het goed zo. Ik was blij, het deed mij goed en ik ben zeker geslaagd. We hebben een gezellige dag gehad met zijn 3tjes. Na de tijd was ik erg moe maar daar is die adrenaline weer die is er namelijk heel snel bij mij. Dan ga ik over in standje gaan met die banaan. Thuis gekomen alles uitladen en naar binnen om te eten daarna ben ik meteen weer de draad kwijt en lig met mijzelf in gevecht. Mijn verstand weet dat ik nu moet rusten maar mijn hoofd zegt jij moet de kasten in elkaar zetten. Bijna 23x loop in naar mijn ruimte en weer terug. Tot ik kom te zitten dan valt alles neer maar toch mijn hoofd wil door. Gek word ik daar van maar dat gebeurt gewoon, dat kan ik niet tegen houden. Daar heb ik echt een extern iemand bij nodig die mij remt die mij zegt “Saskia nu is het klaar, tanden poetsen en naar bed”. Ik ben dan ook niet een klein beetje eigenwijs, die gewoon naar Jordy luisterd. Nee dat is te dichtbij…

( Vajèn sliep die nacht weer niet, drama. Dit vonden we wel erg raar een leuke dag achter de rug met geen bijzonderheden. Koorts is weg. De eczeem zalf slaat aan en krapt bijna niet meer. Tandjes? Sprongetje? Hmm….)

Donderdag. Ik wil vanalles en aangezien ik mijn draai thuis niet kan vinden ben ik aan het kijken wat ik wel leuk vind. Daarvoor heb ik gekozen om vrijwilligerswerk te doen. Ik ben gaan bloemschikken met de deelnemers op de zorgboerderij een paasstukje. Erg zwaar maar wat fijn om even ergens anders te zijn en wat heb ik het fijn gehad. Volgens mij hebben ze het op de zorgboerderij ook leuk gehad, ze waren volgens mij net zo enthousiast als ik. Wie weet voor herhaling vatbaar. Toen ik thuis kwam was ik echt kapot. Toch moet mijn hoofd door door door. Die kasten moeten nog in elkaar dus vertrek naar mijn ruimte. Ik zet 1 kastje in elkaar. Dat lukt natuurlijk niet zo snel daar kom de eerste woede uitbarsting. Ik moet nou echt gaan stoppen, nee mijn hoofd wil door. Ik loop tegen mijn hoofds wil in naar binnen en ga zitten. Meteen neemt mijn hoofd het weer over als jij niet die kast in elkaar gaat zetten dan moet je gaan haken. Nou daar zit je dan met je haakwerkje rammelaar nummer 41, erg leuk maar niet als iemand “mijn hoofd” mij dwingt. Ik haak nog even door en mijn ogen vallen bijna dicht. Ik ga samen met jordy de kinderen na bed doe met de hoop dat Vajèn vannacht eindelijk slaap en ik wil ook echt slapen. Zou ik toch in mijn rustkamer gaan slapen. Hmm, nee, dat lukt me niet. Naar dat de kinderen in bed liggen vertrek ik ook. Ik val in slaap en word wakker zonder dat ik gekrijs hoor, het is licht en YES Vajèn heeft heerlijk geslapen. Nu voel ik pas echt hoe moe ik ben. Kop op, paardrijd kleren aan en dan mag ik weer lekker rijden.

Vrijdag. Ik ga dus paardrijden, heerlijk. We gaan naar buiten, nou ik denk dat je alles met me kan doen maar je maakt nu nergens mee bij mij de kachel aan. Heel veel goede tips krijg ik, er moet veel veranderen aan mijn houding. Niet gek want dat moest toch al alleen hier gaat het soms zo vanzelf of je word er echt aan herinnerd. Wauw wat een ontspanning. Een half uurtje heb ik privéles, volgende week ga ik mee rijden in een groep. Ik kijk er nu alweer naar uit. Daarna rijd ik naar huis en gaat meteen de knop van ontspanning naar drift kikker. Ik moet dit, dit en dat en dat moet klaar. Dan kom je thuis, binnen 1 grote bende, de was is inmiddels behoorlijk opgestapeld en dan moeten die kasten nog in elkaar maar ik wil ook nog 2 pakketjes versturen en verpakken en daar wil ik eigenlijk nog wat bij hebben. Daar gaat mijn hoofd weer. Ik loop van binnen naar de ruimte blijf buiten haken en mijn gedachten blijft maar halen de tuin dat moet ook echt gebeuren. Loop weer door en ga bezig met het laatste voor in het pakketje. Nee dat lukt me niet naar een uur stuntelen besluit ik het toch maar zonder te doen. Daarna ben ik kapot maar ik moet door. De was hop hop en door de kamer opruimen en door naar de kamer net zo’n zonnecel konijn lijk ik wel. De kinderen spelen heerlijk in de tuin en loop er af en toe naar toe even meespelen en daar gaan we weer nu gaan we euh…. oja eten dat heb ik al even niet gedaan. Ik heb helemaal geen zin in eten dus wat doen we dan? Door met opruimen natuurlijk om half 9 mag ik van mezelf stoppen en dan is het eindelijk tijd om te chillen en slapen. Mijn hoofd heeft nog vanalles in petto maar nu even niet ik ben op en jij mag door malen maar ik blijf zitten. Ondertussen wissel ik de was nog in de wasmachine hang de was op en ga weer zitten. Naar de voice vertrek ik naar bed en slaap.

Vandaag vanochtend moet ik mijn rust pakken en doe hoop ik niet zoveel. Vanmiddag ga ik met mijn mams en Melle op pad.

Een fijn weekend !!

 

Een dag niet geschreven, is een dag niet geleefd

7f0467461684c724edbe80e19fee2a46

De titel zegt het al of zegt het jullie helemaal niks? Ik zou het even uitleggen. Ik leef wel ( tja dom zeggen nie?) en ik doe van alles maar ondertussen voelt het als ik dus niks doe. Dan moet ik ook zeggen dat we dit weekend ook wel geleefd worden door zieke Vajèn.

Gisteren was weer zo’n dag dat je denkt laat deze alsjeblieft afgelopen zijn. Mijn hoofdpijn is er weer dus dan is functioneel leven iets wat niet in mijn woordenboek staat op die momenten van hoofdpijn. Daarnaast moet je wel want alles voor mijn kinderen dus een nacht of 5 wakker blijven hoort er dan ook gewoon bij. We zijn nu al meerdere malen naar de dokter geweest, eczeem is wat ze heeft en een behoorlijke ze krapte haar hele huid van top tot teen helemaal kapot. Zo zielig, helaas zit het in de gene die ik waarschijnlijk heb overgedragen aan haar want ik heb het vroeger ook gehad en nog steeds wat een reactie is op medicatie. Daarnaast heeft ze 1 van de kinderziektes dus koorts wat een week lang bijna de 41 graden was. We zijn vorige week naar de dokter geweest en heeft ons zalfjes voor geschreven. Goed smeren en dan moet het over gaan. Maandag hadden we het echt gehad dus weer na de dokter. 40.8 was het smorgens en met de middag door een zetpil was het wel iets afgezwakt. De dokter zei als het morgenvroeg niet onder de 39 is moeten jullie weer komen en dan zou ik even weer luisteren. Naar een hele nacht krijsen was  het smorgens 38.4 dat viel ons mee. Met de middag was de temperatuur weer in de 40 dus toch maar even gebeld. Doorgaan met zetpil en als het aan blijft houden morgen (dus vandaag weer komen). Vannacht was het weer raak krijsen en dat zijn we zo niet van haar gewend. De hele nacht zijn we samen met d’r bezig geweest alleen de temperatuur was nu wel heel ander 33.1 nou daar klopte niks van half uur later weer temperaturen maar was nog 34. Ze trilde helemaal. Ik heb haar even tegen mij aangehouden en toen kwam er weer leven ze begon te kletsen en te spelen. Zelfs weer veel lachen. Wat is het toch lastig dat ze nog niet goed uit kunnen leggen wat er aan de hand is. Op dit moment is ze wel levendig en de temperatuur is goed we wachten dus toch nog maar even af.

Dit betekent voor mij maar denk voor vele ouders dat je gesloopt bent. Nu wil ik het niet zeggen alleen voor mij is dat nog erger dan gesloopt. Helaas is dat bewezen.Vanaf maandag eigenlijk vanaf zaterdag loop ik al ver boven mijn grenzen en niemand zet dat uit. Ik loop meer als een kip zonder kop maar omdat ik niet zo met kippen kan kies ik voor de ezel zonder staart of een giraffe zonder nek. Zo maal ik dus ongeveer de hele dag. Met woorden andere woorden maken meestal van iets negatiefs iets positiefs maken maar ik kan ook heel goed antwoord van iets positiefs iets negtiefs maken. Ik zit dus nu een beetje vast in mijn eigen web van gedachtens. Ook mijn ideeën lopen over in vanalles en nog wat zoals ik de vorige blog al vertelde. 

Samenvatting van de titel. Ik vind dus dat ik weinig nuttigs uit mijn afgelopen dagen heb kunnen halen en dan vind ik dat ik niet geleeft heb. Ik weet zelf wel dat het niet zo is want heb eigenlijk het belangrijkste van alles gedaan en dat is zorgen voor mijn kind alleen in mijn hoofd werkt dat dus heel anders. Ik ga zo dadelijk met mijn moeder even naar ikea. Even nog meer ideeën verzamelen maar ook halen hoop ik. Hopelijk zakt mijn hoofdpijn dan ook.

Geniet van de sun dames en heren. Tot gauw!

 

’t kump zo trage as biej nen osn de melk

20170320_211004

Ik krijg best vaak de vraag; Waarom blog je nog zo weinig?

Er kunnen er wat daarop voor mij een goed antwoord geven heb ik in de gaten. Hier komt mijn verhaal. Vorig jaar nam ik de beslissing, de beslissing dat het anders moest en dat ik nou wel eens duidelijkheid wou hebben wat er precies aan de hand was. Mijn eigen keuze was dat ik die met iedereen wou gaan delen en nog steeds probeer ik er open over te zijn. Alleen heb ik zelf het idee dat dit hoe het nu gaat ook de oplossing niet is. In Wolfheze heb ik naar mijn idee vele handvaten gekregen maar vooral erg veel duidelijkheid. Hier thuis bij Jordy en mijn naasten erg hard is aangekomen. Toen ik naar huis mocht zijn er hele duidelijke afspraken gemaakt. Helaas zijn die voor het thuisfront erg moeilijk en het realiseren hier van nog lastiger. Ik besef me nu ook dat mijn eigen wijze karakter mij me op dit moment wel erg tegen staat. Ik voel me soms echt een kind van 3. Alles zelf willen doen, zo irritant. Op het moment weet ik niet eens of ik nou links om moet gaan recht door moet of zou ik toch de rechter kant op gaan. Iedereen probeert het maar voor mij in te vullen maar telt mijn mening nog wel? Ik ben er wel maar eigenlijk ook niet zo moesten we het ook gaan zien. Ik kan je wel vertellen dat ik dat wel zo ontzettend kut vind. Als ik ergens aan mee wil doen, naar toe ga of ik kom iemand tegen. Dan ben ik 9 van de 10 keer op dat moment goed te pas en kan ik wel eveb een lach op mijn mond toveren. Dan hoor je de volgende dag: Gaat goed hé met jou of via via. Het is net of dan mensen meteen denken ow het gaat weer goed met haar. In tegendeel, ik voel me helemaal niet goed. Ik probeer er alleen maar het beste van te maken. Voel me soms schuldig om een lach op mijn gezicht te hebben of schuldig dat ik er nog ben en mensen tot last ben, maar vooral mezelf enorm tot last ben. Ik trek het hier niet, hoe hard ik ook mijn best doe elke dag weer en gaat gewoon niet zo makkelijk dan als het lijkt. 

20170320_210940

Het is de acceptatie dat ik niet meer kan zijn wie ik was. Kan ik dat 1 dag wel betekent dat niet dat ik dat de volgende dag ook weer kan? nee dan ben ik een volle vaatdoek die niet meer in staat is om voor haar zelf te zorgen. 38 dingen over een halve dag vergeet en misschien nog net 1 onthoud. Sociale contacten is op moment ook moeilijk. In me hoofd is het allemaal gewoon te veel. Ik heb 2x per dag al mijn praat momentjes en een 3de kan daar niet bij. Ook heb ik de afgelopen tijd zoveel gesprekken daarnaast gehad dat dat het ook nog extra zwaar maakte. Heb er zoals ik het nu zo bekijk helemaal geen zin meer in. Laat mij maar alleen zijn. Alleen dan denk ik weer: Is dit echt wat ik wil? Geen antwoord heb ik daarop en laat ik voor nu die gedachten even varen.

Waar heb ik eigenlijk nog wel zin in? Nergens in is niet waar, want ben op het moment weer met 1809 dingen te gelijk bezig. Wie mij op insta volgt zie wel het 1 en het ander waar ik mee bezig ben maar het varieert ook van hout tot aan een knuffel haken en soms ben ik op 1 dag met 26 dingen tegelijk bezig. In mijn hoofd is het op het moment zo ontzettend druk dat ik niet weet waar het nou echt om gaat in mijn hoofd. Ik probeer er wel wat van te maken maar doordat mijn hoofd elke keer met elk ding wat ik ook doe met mij aan de haal gaat kan ik weer niks afmaken.

Screenshot_20170320-210744

Er is 1 ding waar ik wel heel erg trots op ben, dat is dat ik de stap heb gezet om weer te beginnen met paardrijlessen. Ik was echt even vergeten hoe het voelde en hoe blij ik daar vroeger van werd. Dat ik zoveel plezier en rust ervaarde, dat ervaar ik nog steeds. Ik heb bijna 5 dagen niet normaal kunnen lopen, maar dat was het dubbel en dwars waard. 

Elke keer als ik van mij af schrijf, ben ik weer wat lichter dat maakt ook dat ik ga proberen elke dag een stukje te gaan schrijven over hoe nu op dit moment een dag ervoor mij uit ziet. Ik hoop dat ik zelf meer inzicht ga krijgen wat ik op een dag doe en waar voor mij de knelpunten liggen. Ook hoop ik dat ik jullie zo meer inzicht kan geven hoe een dag voor mij uitziet en hoeveel verschil in een dag kan zitten.  

Maak er een mooie week van