Omhoog

Daar zijn we weer, Hallo allemaal, wat fijn dat u er bent !

IMG_20180629_213446

Hallo Allemaal,

Dat is echt heel erg lang geleden. Geen tijd, geen zin, gewoon moe, andere bezigheden, feestje hier feestje daar etc, etc… Wat maakt het dan nu dat ik hier wel even de tijd voor neem?

Er is veel gebeurt, heel erg veel. Mijn leven staat op zijn kop 100% of ik denk wel 230% alleen het begin te wennen. Wennen zo noemen ze dat dan. Heb wel het gevoel dat de klappen die vallen 10x harder aankomen maar ok√©… Er is geen 1 dag dat ik niet kan vertellen dat ik weer een iets lomps, geks, bijzonder, spannends, woedend, belachelijks of #whatever heb meegemaakt. Nee het woord SAAI dat staat nog steeds niet bij mij op de kaart! Waarschijnlijk zorg ik daar zelf ook wel voor aangezien ik nog steeds in 1049 sloten te gelijk spring met mijn hoofd op de voorgrond, overal graag bij wil zijn. Een feestje of een festival? Ja hoor daar ben ik wel van de partij of the party…. dat is voor mij nog steeds een afleiding, een vlucht zoals er het ook wel wat noemen. Alleen ik ben nu op het punt gekomen dat ik me niet meer voor hoef te verontschuldigen, want ik voel mij daar goed bij en daar gaat het toch zeker om. Wat ik jaren lang heb gedaan en voor zoveel dingen niet alleen het feesten… verontschuldigen naar Jordy, de familie. Ik begin steeds meer dingen los te gooien en me mond eindelijk op een “normale” manier los te gooien. Ook wel eens dat ik denk nee, dit had ik echt anders moeten doen maar uiteindelijk kom je dan wel waar het op dat moment om draait. Het gesprek wat niemand aan durft te gaan.

Er wordt de laatste tijd veel gevraagd, hoe werkt het met NAH. Of nee hoe werkt dat bij jou? Ja dat is een goede vraag. Wij weten het niet precies. Ik ben iemand met een zeldzame variant NAH. Dat ik zelf zeldzaam variant was wist ik al dat wordt ik dagelijks door vrienden, familie en nu zelfs door mijn eigen Melle aan herinnerd. De vraag kreeg ik al meerdere malen of ik alsjeblieft weer wou gaan schrijven. Sorry ik had er even helemaal geen zin in. Alleen het word best lastig om dingen uit te leggen en ik denk als ik het wakker vaker ga schrijven dat het makkelijker uit te leggen is of zoiets ūüėÖ.¬†

Dus mij plan is……. Euh….. Ik denk dat ik de lat niet te hoog moet leggen. Dus begin met 1 keer in de 2 weken te schrijven. Als het vaker word word het vaker. En als het minder is is het minder dat heb ik met mezelf afgesproken.

De vraag van mij voor jullie:

Ik zou graag van jullie willen weten wat jullie graag willen weten. Zodat ik samen met begeleiding de vragen kan gaan beantwoorden. Alles mag, elke vraag zou ik proberen te beantwoorden. Privé mag, anoniem mag, onder deze post het maakt niet uit welke manier. Niks is raar.

Ciaaoo lieve groetjes‚ô°

Ik sluit dit jaar alvast af…

Weer een veel bewogen jaar, 2017, wat een moeilijk maar ook mooi jaar!

received_1811954835543630

Mijn jaar, 1 januari, begon met een nachtmerrie, uitval van mijn ogen, gelukkig is het terug maar moet elke dag weer verdacht zijn dat het elk moment weer kan gebeuren. Helaas is er de laatste 2 weken weer een uitval verschijnsel bijgekomen. Een voet die niet mee wil met de rest van het lichaam. Helaas, ook deze zou vast wel vaker om de hoek komen zetten. Hoe meer mensen zeggen, wat vervelend maar daar kun jij wel mee leven, hoe moeilijker ik het ga vinden. Dan denk ik maar jullie weten niet beter, is het heel normaal dat je lichaam geen problemen ondervindt. Of dat het heel normaal is dat je met elke dag barstende koppijn rond loopt en dan gewoon even niks ziet, of niet kan lopen. Jammer blijft dat elke keer weer, dat onbegrip. Dat betekend niet dat ik niet dankbaar ben, dankbaar ben dat ik er nog steeds mag zijn! 

received_1811954928876954

Ik heb dit jaar heel veel mogen leren. Van mij beperking, van mij begeleiding en alle mensen om mij heen. Ook van mensen die met mij mee kijken van bovenaf, hun stem, hun aanwezigheid. Ik moet mezelf leren accepteren, zolang ik dat niet doe. Kan de rest van de mensen mij ook niet nemen zoals ik ben. Elke dag lever ik een strijd met mijzelf, alleen ik denk dat dat nooit weg zou gaan, kan daar de ene dag ¬†redelijk mee leven, de andere dag helemaal niet. De ene dag zou ik alles kunnen wat een “normaal” iemand kan en de andere dag ben ik een kasplantje, waar nauwelijks geluid uit komt. Al ben ik in mijn hoofd veel verder met het bereiken van begrip voor hersenziekte, hersenbeperkingen. Ooit denk ik dat het duidelijker word, ¬†zie ik nu steeds meer boeken verschijnen die uitleg geven over NAH niet aangeboren hersenletsel.

received_1811954815543632

Als gezin… word het steeds zwaarder, zou ik waarschijnlijk nog meer hulp moeten gaan accepteren. Niet alleen ik ook Jordy die op zijn tenen loopt en absoluut geen openbaarheid aan wil geven. Nu gelukkig op aandringen van de systeemtherapeut inziet dat er iets moet gebeuren. Een opluchting voor mij, knokken tegen een muur doet zeer, heel zeer. De kids beginnen steeds meer te snappen, ik vecht enorm in mij hoofd tegen mijn emoties wanneer komt die huilbui nou in plaats van dat komen er 243 woedeaanvallen voor terug. Het is echt zoeken. Vaak denk ik dat ik liever uit huis word geplaatst. Rust rust rust. Niet alleen in de opzichten van mij maar ook dat van de familie. Als jullie mij zien, zien jullie Saskia die gewoon een dag Saskia kan zijn die dagen ervoor veel dingen heeft moeten laten om die dag erbij te zijn. Saskia die dagen erna helemaal kapot is en die eigenlijk geen prikkel kan verdragen. Die op elk moment uit elkaar kan springen. Het is ook moeilijk om te snappen of in te zien wat erop die momenten gebeuren. We knokken 2018 gewoon samen door en zien wel hoe het gaat lopen.¬†

received_1811954868876960

Creatief gezien ben ik nog lang niet klaar. Ik leer zo makkelijk door. Steeds meer dingen ga ik hierin leuk vinden en het mooiste is dat het me ook gewoon lukt en zoveel energie opleverd. Ook schiet ik hier wel erg vaak in door marathons haken heb ik er al wel niet op zitten non stop, gaan met die banaan. Ben met erg leuke ontwikkelingen bezig, waar de ontknoping niet lang meer op zich laat wachten. Hier bloei ik aan op, laat mij gaan.

received_1811958682209912

Op het moment ben ik redelijk stabiel net als de afgelopen weken. Gewoon doorgaan. Alleen met deze dagen kerst / oud en nieuw/ vakantie is er geen structuur en moet ik zien dit te “overleven”. Met begeleiding heb ik het zo ingevult dat ik er wel doorheen ga komen alleen barst mijn hoofd nu al bijna als ik eraan denk. Nachten heb ik er al wakker van gelegen, eczeem is ervan op komen zetten en mijn hoofd is alles behalve rustig. Dit blijven lastige dingen, tijden voor mij en mijn gezin. Hoe kom ik hier weer uit, ga ik echt gewoon door of is het toch net te veel en levert het een vette terugval op? Dit is helaas niet te verkomen, we moeten voorbereidt zijn op het ergste, dan kan het alleen maar meevallen.

received_1811954858876961

Nou heb weer genoeg geschreven.

Ik wil ook dit jaar mensen bedanken die mij zoveel liefde hebben gestuurd, kaartjes, bloemen, chocolades niet te geloven uit welke hoeken je dat mag krijgen. Geweldig allemaal, hartstikke lief enorm bedankt. Een vriendin die altijd achter mij staat, al spreek je elkaar even niet thnx moatie, een vriendschap die herenigd is, mij zo lief, zo goed helpt met mij en mij paard. Erg dankbaar. Dan mijn lotgenoot, mijn soulmate waarbij ik in een spiegel kijk en echt alles mee kan delen, zo fijn! Sws al mijn vriendinnen bedankt dat ik mag zijn wie ik ben. Jordy de topper, die toch maar met zo’n kronkelhoofd kan leven, dat is echt wel een dingetje wat niet altijd gezegd word maar hij doet het maar wel. Mijn familie die er altijd is, alsof het de gewoonste zaak van de wereld is voor mij en mijn gezin klaar staat. Begeleiding die alles probeert om mijn dag zo verdraagzaam mogelijk te maken. Als ik je ben vergeten, ook bedankt voor de mooie dingen in 2017 en heel erg graag tot in 2018!

Iedereen hele fijne kerst & een knallend uiteinde??

‚ô°

 

Ik krijg wijsheid door mijn vragen…

Het is echt even geleden dat ik zin of tijd had om mijn verhaal hier te doen. 

Het gaat best goed moet ik zeggen. De woede aanvallen zijn er nog duidelijk wel alleen vind ik zelf dat de aanvallen stabieler zijn. In de zin van: Ik weet wanneer ze komen gaan. Die momenten merk ik eerder dat het gat weer zwart word, ik word dan wel even helemaal lijp, maar het lijkt minder lang te duren. Ik praat er nu meer over met de begeleiding en dat vind ik erg fijn. ¬†Mijn koppie is nog steeds mega druk, alleen ook die lijk ik meer onder controle te hebben. Het ene moment draaf ik nog echt wel door en ken ik echt geen grenzen. Misschien heb ik gewoon helemaal geen grens, accepteer ik die nu meer dan eerder. Ik zou wel moeten, dat accepteren, anders kan ik niet verder met wat ik zo graag wil. Ik zou niet meer de oude worden, ik heb nou eenmaal die beperking die mijn hele leven, die van Jordy en mijn familie op zijn kop heeft gezet. Hoe graag ik zou willen, nee, daar ga ik al weer…. Ik ben wie ik ben en dat word niet meer anders PUNT¬†

“Mijn leven heeft me hard geslagen.

Het liet me alle hoeken zien.

Maar ik zoek en weet nu zeker.

Dat ik de weg van geluk ook verdien.

Ik krijg wijsheid door mijn vragen.

Ik vind de liefde door te gaan.

Ik ontvang een diep vertrouwen.

Doordat ik weet,  dat ik op kan staan.

Ik word beschermd in stille uren.

Ik word omringd op elk moment.

Door mijn lijden te gaan leiden.

Weet ik echt hoe sterk ik ben!”

Zo sta ik er nu in en zo sta ik er al meerdere weken in, ik probeer dit elke keer aan mezelf te herhalen. Niets meer aan te trekken van alle mensen, mensen die denken dat ze wat van mij moeten vinden. Mensen met een oordeel terwijl ze mij niet eens kennen. Die me kennen van een verhaal die al in tientallen monden zijn gegaan en elke keer een zin bij aan werd geplakt. Tegenwoordig laat ik niet meer over mij heen lopen, mijn middelvinger is lang en als ik die dan eenmaal naar je opsteek heb je hem ook echt verdient. Ik heb dat niet gouw, ik heb 1 ding wel geleerd van dit ongeluk en mijn weg. Niemand is perfect en je mag iemand niet beoordelen om hoe hij/zij van de buitenkant eruit ziet. Niets is wat het lijkt, doe je mond open en vraag. Face to face, niet achterom, nee dan is het verhaal al zoveel anders dan dat die werkelijk is. 

Positieve is dat je wel mensenkennis krijgt en minder snel in een valkuil valt al hoewel die altijd op de loer ligt. Vrienden leert kennen. Mijn weg met NAH is ook voor dingen wel goed geweest. Ik weet nu wat ik kan en wat niet. Mijn wil is groot, alleen wil ik niet, dan wil ik niet. Dit moet nog wel sterker worden moet ik zeggen. Dat over me heen lopen 1 van de grootste val kuilen is. Ik echt stront maar dan ook echt dikke stront eigenwijs ben. Tijd, de tijd zal het leren. Ik heb een uitkering als ik dat woord uit moet spreken, huilt mijn hart. Bah naar woord, het liefste wat ik doe is werken, heel hard. Mensen blij maken, met mijn creatieve uitspattingen. Het liefst was ik nu nog steeds als bloemiste aan het werk geweest. Ik zoek nu verder, ik weet waar ik nu mee bezig ben mij verder gaat helpen. Alleen ja een fulltime baan? Nee helaas dat gaat hem niet worden. Parttime? Misschien, maar niet meer voor een baas. Heel erg gestructureerd.

Dit schrijf ik omdat dit al weken in me hoofd blijft spoken en nu het op papier of in me tab staat hoop ik dat ik het los kan gaan laten. Het is wat het is, een nieuwe stap heb ik vorige week gezet. Een nieuwe dagbesteding, waar ik het echt heel erg naar mijn zin heb. Als de nieuwe stap klaar is, horen jullie het. Maar nu eerst even weg en kijken of ik het overleef met minder structuur. Even weg met mij familie even op mijn manier genieten!

Fijne week

‚ô°

Kleine terug val..

Even niks van me laten weten. Klopt het gaat even niet zo lekker. Ik houd me hoofd boven water maar daar is alles mee gezegt. Klap van de larense kermis? De nierbekkenontstekking die al langere tijd in me lichaam zit? Te veel hooi op me vork genomen? Te veel dingen doen waar ik niet achter sta? Het kan allemaal mee spelen. Er zijn te veel dingen gebeurt de laatste maand en het heeft gewoon even tijd nodig ben ik bang voor. 2 weken geleden dacht ik “YES daar ben ik weer” meteen pakte ik mijn afspraken boekje erbij en zette weer genoeg in actie, maar dat was ook een struikelblok. Het weekend volgende en ik raakte als maar meer mezelf kwijt. Mijn hoofd zit vol, vol idee√ęn, helaas ook met een hoop rotzooi een hele hoop. Ik wil het niet, alleen het lijkt wel een web waar ik in verstrikt ben geraakt. Sommige weten goed gebruik daarvan te maken en walsen zonder pardon over mij heen. Alleen ik ben degene die dat zelf laat gebeuren en het ergste nog IK sta het toe. Hoe stop ik dat? Is dit mijn zelfvertrouwen? is dit ik? Is het mijn kronkelhoofd? of waar zit dat hem? Ik weet het niet, wel weet ik dat dat pijn doet en als ik oprecht zou kunnen huilen wou ik dat wel 131 dagen doen. In plaats daarvan loop ik weer over van woede aanvallen. Ik wil dat die waas voor me ogen verdwijnt, geen lelijke dingen naar buiten floep en zeker niet de mensen waarvan ik houd pijn doe. Toch gebeurt het de laatste tijd te veel. Vliegt het service je lettelijk naar je oren, vallen er rakelings klappen. Te veel dingen die ik vergeet. Sommige dingen wat juist elke keer weer door mijn gedachten spookt. Niet is te stoppen. Het heeft mij 1 keer goed beschadigd en dat raak ik niet meer kwijt. Het verleden herhaald zich in mijn hoofd maar ook in de werkelijkheid, ik ben bang, heel bang. Ik kan het niet mondeling naar buiten brengen, probeer het wel alleen ik kom niet op de juiste woorden. Terwijl ik hier zonder aarzeling weet te typen.¬†

Niks is wat het lijkt. 7 maanden zaten er een jaar geleden bijna op het avontuur in Wolfheze. Elke dag denk ik nog terug aan die mooie zware tijd, alles wat het mij gebracht heeft. Al gaat het nu even minder ik weet dat ik op een dag sterker dan ooit zou zijn. Het is nou eenmaal zo dat ik val en op sta en soms val ik heel diep en soms is het valletje niet eens echt een val te noemen. Het zijn soms de kleine dingen die mij laten struikelen wat het gat heel groot kan laten lijken. Ik ben moe, heel moe, rust heb ik nodig maar ik wil door. Ik heb te lang stil gestaan, te lang mij laten leiden door wat anderen van mij willen of juist verwachten. Ik ga een keer punt maken. En die verwacht ik binnen nu en een jaar of 32. Nee kijk daar gaat het fout. Ik verwacht te veel. Ik ga nu leven zoals de oude wijze man zei: 

Zat aan de bar met een glas een oude wijze man
Hij zei dat die nog maar een paar dagen had
Dus pak het leven, pak alles en ga er mee op pad.

En hij zei:
Leef, alsof het je laatste dag is
Leef, alsof de morgen niet bestaat
Leef, alsof het nooit echt af is
En leef, pak alles en ga er mee op pad!

Dat is dus wat ik wil, ik wil schijt hebben aan iedereen die wat over mij denkt en van mij vind. De dikke vinger kunnen opsteken of alleen maar kunnen denken fuck you tot aan Shanghai en weer terug. Ik wil doen wat mij gelukkig maakt. Ik wil niet bang zijn om mensen kwijt te raken, want ook is mij verteld als iemand afstand van jou doet is diegene jou niet waard, of kiest diegene juist zijn eigen weg. Laten gaan. Ik wil me niet meer laten lijden wat een ander doet, ik ben zelf krachtig genoeg om alleen op mijn benen te staan. Ik had in Wolfheze juist geleerd hoe goed ik ALLEEN kon doen wat ik echt wil. Nee zeggen!!

Lucht me zo op nu dit eruit is, ik denk dat dit een begin is van de volgende de knop die bij mij om moet. Hoop dat ik binnenkort ook meer kan vertellen over een keerpunt alleen moet helaas weer hem een beetje op schuiven. Oké, beter 1 keer goed, dan 26 keer de helft van de helft. Iedereen een hele fijne zondag. Zoals het weer ons laat zien naar regen komt zonneschijn.

Oja ik wil nog weer even mensen bedanken voor de kaartjes en de bloemen die ikmheb mogen ontvangen. Niet te vergeten de uitjes waarin jullie mij meenemen. Het geeft me keer op keer net de extra kracht om door te gaan. Het zijn echt de kleine dingen die het hem doen, jullie zijn toppers, stuk voor stuk.

 

‚ô°

4 dagen hard gaan, ik heb de dagen uitgeschreven…

received_1679502655455516

Dat was mij een feestje wel. 4 dagen feest en wat was dat lekker op de maandag na de avond daarin tegen was wel weer geslaagd.

Hieronder de dagen en hoe ik die heb beleeft en vooral in mijn hoofd.

Vrijdag een dag dat je weet vanavond ga ik loos, ik ga lol maken, dansen, drinken en vooral “genieten”. Smorgens werd ik al een beetje overvallen door een bericht wat mijn dag deed veranderen. Toch probeerde ik mij er overheen te zetten en gewoon door te gaan met de plannen die ik had gemaakt. Gewoon door Sas, je kunt het wel. Ok√©, als een stuiterbal stond ik te stuiteren op mijn voeten, terwijl ik dacht doe kalm misschien moet je vanavond ook maar niet gaan, word het wel leuk, wie gaan er wel, ik wil nog winkelen want ik heb niks om aan te trekken, o nieuwe schoenen en een tasje, Rijssen? Apeldoorn of nee toch Deventer… zo bleef het die dag erg onrustig in dat bovenkamertje. Tot ik me weer in mijn hoofd bedacht dat ik zo mijn weekend liet verpesten. Ik ga er wat van maken alleen of met vrienden maar ik zal er zijn. Zo gezegd, zo gedaan. Ik heb me dansje gedaan, lekker gedronken en gewoon veel gezelligheid met lieve meiden. Met het dweilorkest was het ook wel dikke prima, ik denk dat ik mijn keyboard maar weer eens opzoek. Ik hou van muziek maken!¬†received_1679502668788848

Zaterdagochtend was ik er alweer vroeg bij de paarden wou ik nog even doen. De stal uitmesten en hun de benen laten strekken, knutselen heb ik ook nog even gedaan. received_1679501732122275Daarna met de kids en uiteraard Jordy naar de kermis. Toen stond ik nog te shaken van de adrenaline in mijn bloed en mijn nahbolletje. Hop hop en door. Op de kermis hartstikke leuk maar wel erg veel prikkels Melle deed liever zijn ding in Witkamp dansen op de muziek en lichtjes. Dat doen we samen erg veel dansen op muziek, dat is iets wat wel sowieso 1 keer in de week proberen te doen. Vandaar dat die daar liever was oh ja en draaimolen is voor baby’s. Hij zou en moest in de zweefmolen. Dat gebeurde natuurlijk niet, maar zijn uitspraken waren goed?. Vaj√®n keek de kat uit de boom en die vond voor de verandering alles wel prima. Ze hebben het ijsje gegeten en daarna naar huis. Toen ik thuis kwam was de adrenaline verminderd maar nog duidelijk aanwezig. Ik besloot de paarden naar binnen te toen maar eerst daarvoor nog even kleren uitzoeken voor vanavond. Ik wou de broek aan laten dus ik checkt of dat kon en tot mijn schrik zag ik
received_1679502258788889dat ik uit mijn broek was gescheurd. Jeetje mieneetje! Ik keek nog een keer en liep naar beneden met aan Jordy de vraag of hij dat had gezien? “Ja ik dacht dat dat zo hoorde” ja Jordy dat hoort zo…. naja heb er gelukkig om kunnen lachen, maar ik zag de bui al hangen. Boos, aanvallen maar nee ze bleven weg. Snel andere bokse an en naar de paarden. Die hadden lekker de hele dag in de wei gestaan en mochten weer terug in hun schone stal. Nog even knuffelen en weer na binnen. Yes, klaar maken voor vanavond en wat heb ik er zin in. Ik kwam bij een van de meiden aan en vanuit daar zijn we lekker gaan feest vieren. Dansen en gek doen ja dat heb ik wel gedaan op de mondharmonica van de jongens van Livin Room en allerlei andere fratsen. Kikker slaan maar dan anders. Wat een avond en toen op de kop na huus. Thuis gekomen besloot ik dat ik nog echt niet kon slapen en ben gaan boksen even weg met al die gedachtenis en negatieve invloeden die ik het¬†en der gratis opvang . Na een half uur was ik kapot en ben ik na bed gegaan.¬†

received_1679501262122322Zondag de dag begon weer vroeg. Jordy had de paarden al om 6 uur in de weide gedaan zodat ze toch nog even de benen konden strekken. Ik wil nog veel dingen doen. De stal uitmesten, voer voor savonds klaar zetten en de ochtend erop. Daarna tas inpakken voor het nachtje in het hotel en me klaar maken. Dit hoeft helemaal niet lang te duren omdat ik afgelopen week al alles had klaar gelegd maar nee, ik moet weer alles veranderen en me hoofd gaat maar door met het bedenken van nieuwe dingen. Gelukkig is Jordy daar weer en zegt we gaan zo en ja dat moet ook want anders ben ik te laat bij mijn date. Nog even snel snel snel van alles in mijn tas rouwen en gaan met die banaan. Nog steeds ben ik aan het stuiteren, van de adrenaline, vandaag is die wel heel erg aanwezig. In het hotel aangekomen zie het er allemaal wel heel goed uit, pakken soul uit en gaan na de andere meiden, vervolgens door naar de kermis. Daar besluit mijn hoofd dat ik aan de received_1679500648789050boswandeling moet, terwijl ik denk houd het maar bij ros√© bier. Nee nee nee boswandeling it is! Hij gaat lekker, vooral hard. 5 grote bekers vol besluiten in mijn hoofd dat ik even lekker van bil moet gaan bij jebroer en door naar de bankdirecteuren. Nou nou nou, ik weet nu al dit komt niet goed dus maar even wat anders nemen? Nee door met die “bos behandeling”. De hele dag verloopt wel goed en doe lekker mijn eigen ding. Het boeit me niks waar maar ik vermaak me op √©√©n of andere manier me overal. Uiteindelijk ben ik iedereen kwijt. Loop na de hotelkamer en probeer te slapen maar neee niet voor mij, ik moet nog eten maar eerst nog eens kijken of nog bekenden kan vinden. Ja daar zijn de nog een paar dus nog even een dansje gemaakt. Toen een lekker frikandel speciaal gegeten en door om te slapen. Alleen begint daar de kater al op te spelen. Hoofdpijn niet normaal. In bed nog een drankje en oogjes dicht al kan ik me draai niet echt vinden. Uiteindelijk val ik in slaap.received_1679500628789052

Maandag ok√© ok√© eerlijk is eerlijk. De kater krijg je later. Pff wat ben ik slecht en ik kan geen oog meer dicht doen. Ik zit mezelf in de weg. Ik wil van alles maar niks zinnig komt eruit. Bah bah. Even rondje lopen en douche hopelijk knap ik daar van op. Half 10 received_1679501235455658richting de meiden en daarna aan het ontbijt. Ik moet zeggen hoe slecht ik ook ben ik heb best trek. Aangekomen om op de kermis te ontbijten, is de rij mij veel te lang. Ik heb nu honger en wil nu eten. Mijn hoofd draait ook al overuren, irritaties lopen bij mij gauw op ik kan het licht ook niet hebben aan me ogen. Liefst ga ik na huis maar nee, mijn hoofd wil dat ik niet op geef. Ik zou 4 dagen doen dus 4 dagen worden afgemaakt slecht of niet. Eerst maar stoer een ros√© biertje om me wat moed in te drinken maar toch gauw over op dr sinas… geloof dat ik niet erg gezellig ben en dat heb ik ook wel een paar keer aan moeten horen. Of opmerkingen je ziet er moe uit, goed bedoelt. Maar nee was niet moe, ik was gewoon slecht van de drank zoals elk mens wel eens heeft. Mijn NAH was er in veel dingen ook wel maar ik mag niet klagen, helemaal niet. We gaan door en met de avond besluit ik dat het gezeur nou maar eens over is. Hop aan het bier en door. Van bier komt de rode wodka redbull en kan ik behoorlijke danspassen zetten met Mien moat. Onze konttiet sprong kwam weer te voorschijn en ik was weer terug. Ik heb de avond nog ¬†lang kunnen genieten en uiteindelijk heerlijk in bed geslapen.

De dagen er na zijn heeeel onrustig. Geen woorden, maar toch breng ik het er aardig vanaf. Probeer het zo goed mogelijk in mijn oude structuur te doen. Nee, niet makkelijk want de moeheid zet mijn hoofd weer aan het denken, ga weer twijfelen aan alles en vooral aan iedereen. 1032 vragen spoken door mijn hoofd die ik niet kan stoppen. Ditreceived_1679501212122327 was iets wat ik wel wist dat dat ging gebeuren, toch overkomt het me weer en het is zo niet leuk. Ik stoot weer mensen van mij af omdat ik weer in mezelf zit. Ik heb afgelopen weekend veel gevoelens van andere mensen binnen gekregen, sommige kan ik plaatsen en sommige moet ik los laten. Ik heb ook wel weer bevestiging gekregen van mensen die ik sprak die zeiden hoe weet jij dat?dat heb ik nog nooit met iemand over gehad. Ja, dat is het paranormale dat ik nu maar eens moet gaan ontwikkelen. Best eng, toch ook bijzonder. De hele week wil ik al knutselen en mijn eigen ding doen maar dat word geblokkeerd. Het wil weer niet ze moet me echt aan en uit zetten de begeleiding, maar hey daar zijn ze voor. Nu weer weekend en ik kan je vertellen dat ik het mis, elke dag feest maken met de meiden, mensen spreken waar je normaal niet mee spreekt gewoon de hele gezelligheid. Oja en dat weer dan. Wat is dit voor een gekkigheid, dit verveeld zo snel.

Nu schiet me te binnen dat ik mijn oma moet bellen dus dat ga ik doen. 

Heel fijn weekend iedereen ‚ô°

Tik tak en dooorr.. wattan noe, zonder boem!

received_1670730329666082Zooo… om er niet te lang tussen te laten komen dacht ik daar is weer een berichtje van mij en eigenlijk best positief.

received_1670733102999138

Nog 1 nacht te gaan dan barst hier in het mooie Loarne het feest weer los. Weken heb ik hier naar uitgekeken. Weken leef ik vooruit. Veel rusten.. Wat dan eigenlijk wel te weinig gebeurd door dat drukke koppie. Na dat ik vorige keer het bericht had geplaatst en met een aantal te hebben gesproken, “dacht ik: “Ik doe wat voor mij goed is en verder kan iedereen de boom in”. Ja, dat dacht ik toen maar in die week tijd wil jij niet weten wat er allemaal in mijn hoofd rond ging of hoe vaak die gedachten van “de boom in” wel niet zijn geswitcht. Kan je vertellen dat dat niet bij 374 keer bleef maar ok√©, we dwalen af! Ik ben vanaf toen gaan doen, doen en doen. Me energie moest ik even kwijt aan spullen maken. Wel impulsieve dingen, tja dat ben ik. Heb vooral veel leuke dingen gedaan, een soort van vakantie voor mij. Uiteten geweest, shoppen, veel met de kinderen spelen en maandag naar het strand geweest gisteren weer lekker gewinkeld en daarnaast het paard en houtbewerking/cadeaus maken ook weer lekker opgepakt. Dat klinkt allemaal wel goed toch? De woede aanvallen zijn er elke dag maar ik vind ze minder heftig en minder lang, ook dat klinkt goed toch? Toch vraag ik me af wanneer gaat die knop weer om. Soms moet ik daar gewoon niet aan denken en door. Ik ben op dit moment blij met hoe het gaat en morgen kijken we wel weer verder…. hmm, ik weet niet hoor… Ja maar morgen.. hoe zou dit gaan.. hoe dit en hoe dat, willen ze wel? Die vragen zijn echt maar een mespuntje van gedachten die nu door mijn hoofd spookt en ondertussen type ik vrolijk verder. Eerder zou ik nu al zijn gebarsten want dan is het tik tak… boem. Nu kan ik mijn geduld bewaren, nee mijn woede beheersen. Dat is best fijn als het niet zo’n explosie is in chaos maar in creatieve uitspattingen.

received_1670737316332050

Nu de zin in de Loarnse karmse, dat is enorm en wat ik met alle wil weet te begrenzen. Ja ik ga 4 dagen feest vier. Hoe dan? dat zie ik dan wel weer maar het word mijn feestje net als het voor velen hun feestje word. Ja ik heb er voor over om na die tijd een week of 1 of 2 niks tot nauwelijks te kunnen. Heb een jaar moeten missen dat gebeurt me dit jaar niet weer, nee! Met als topper van een meid die voor mij een hotel overnachting won die ik samen met haar ga verzilveren in hotel de Achterhoek maakt dit het weekend toch wel echt compleet. Ja ik heb er zin in en nee ik gedraag me niet.  

Iedereen die dit leest uit loarne maak er een heel mooi feestje van net zoals ik dat ga doen, ik zeg prooost!!

‚ô°

Howdy ho, vertekening?

received_1612193978853929

Het is al weer even geleden dat ik √ľberhaupt stil stond dat ik ook nog een blogg heb…

Juist vandaag. Wat zou ik graag willen huilen niet alleen nu, elk moment dat ik met zacht gezegd rot voel. Het is pijnlijk om te horen, nee om tegen jezelf te zeggen dat je een ontiegelijke heks bent of kunt zijn. Hoe boos ik ben, Hoeveel rotzooi er helaas uit dat strotje komt en hoeveel rotzooi ik bij elkaar kan slaan, trappen of gooien. Het is zo en ik kan zeggen ik kan er niks aan doen, het is dat zwarte gat dat niet voor zichzelf in staat is. Op die momenten ben ik niet re√ęel. Maar het gebeurt me wel keer op keer op keer. Ik schaam me ervoor, alleen blijft het zo dat het wel dagelijks gebeurd. Ik zou zo graag jullie willen laten zien hoe het eraan toe gaat op dat moment. Dan kon ik laten zien wat eraan mij scheelt en hoe het hier aan toe kan gaan. Om dat beeld bij jullie weg te nemen van: Het gaat weer goed. Het is nog steeds de begrip waar ik zo na op zoek ben. Zou zo graag jullie laten zien hoe mensen met NAH leven. Hoe klein of juist hoe groot je leven dan kan zijn.

received_1644700798935702

Vandaag mochten we weer na Wolfheze en of ik nou wil of niet, gaat het goed of gaat het niet lekker, ik ga! Het is niet zo even, nee daar komt bij mij heel veel bij kijken voor mij. Een hoofdstuk dat nooit afgesloten zou worden. Ik ging, kwam en zag…. overwinnen nee dat zou nooit gebeuren. Al doe ik zo mijn best, het kan niet sas. Pijn veel pijn. Elke keer weer een steek die door merg en been gaat maar vooral mijn hoofd die continue knalt. Nooit meer kunnen zijn wie je was, maar zijn met een hele rugzak die nooit meer leeg zou worden. ACCEPTEREN heet volgens mij dat proces. Ik zoek en ik zoek maar ik vind mijn weg niet. De ene keer zit ik op het¬†juiste pad en 1 minuscule stapje de verkeerde kant op is meteen heel mijn leven ontregeld. Een prikkel,een negatieve prikkel, onduidelijke prikkel of een te harde prikkel waardoor ik overprikkel raak. Ik probeer het uit te leggen maar het gevoel dat je niet gesnapt word is groot. Misschien maak ik wel weer een vertekend beeld, dat beeld van “DE” saskia die probeert te zijn wie ze was, die iets te veel erbij wil zijn en ver over grenzen gaat. Zeker, dat is elke dag minimaal 1x. Ik knutsel van alles op en aan elkaar om niet bezig te zijn met mijn hoofd, ik drink euh nee zuip veel te veel om even de oude mezelf proberen te zijn, probeer mijn sociale contacten te houden met de mensen die echt om me geven, de voor mij zijn en vooral veel dansjes te maken in de goede richting. Dan nog mijn paardjes waar ik gelukkig mijn structuur aan kan vasthouden. Met de hoop dat ik weer gauw rijdend kan “genieten”, nu train ik Iven elke dag/ om de dag aan de longen om aan te sterken. Wat kan die/mijn slungel lopen. Wij gaan er wel komen dat weet ik zeker alleen heeft het tijd nodig(al bracht dit mij toch wel even weer van het padje en zeker van mijn structuur)! Nu heb ik me andere toppers nog niet eens genoemd mijn eigen kids. Wat worden jullie groot en wat doen jullie het goed. Melle in een week tijd zindelijk, wat kun je dan TROTS zijn. Vajen die je de oren van je kop kletst. Beide zo verschillend en toch weer 1. De 1 is een spiegel voor papa en de ander is echt een spiegel van mama. Het is echt een ding voor mij, ik probeer zoveel mogelijk te zeggen ja ik wil genieten van alle momenten en dat probeer ik ook zoveel mogelijk in denkwijzen te doen. Ik kan het alleen niet voelen, ik ben niet een gewone mama die er altijd is. Deze mama zou er zijn als het goed met dr gaat, ik ben er alleen niet als ik moe ben, boos ben of ja heel vaak niet. Dat gaat allemaal wel met kleine stapjes vooruit. Accepteren komt ook steeds meer maar zoals je ziet blijft het elke dag lastig.¬†

received_1612194062187254

Dan Jordy die ondertussen ook stappen aan het maken is. Mij eindelijk zo af en toe op mijn plek kan zetten. Wat niet makkelijk voor hem is. Wat na het ongeluk nauwelijks gebeurde maar juist zo naar verlang. Je moet met mij heel duidelijk zijn, niet alleen hij, iedereen. Concrete afspraken maken. Mij als een klein kind meenemen, mij geen keuze laten de keuze zelf stellen. Met veel punt mij sturen al kan ik dat in het openbaar in 1 keer heel goed. Die vertekening. Waarom dan hier wel, thuis niet? Ja dat is voor mij ook een vraag maar het zit nog steeds in de executieve functie. Iets met de “eigenwijze ik” die doet in 1 keer dingen die eigenlijk helemaal niet kunnen.¬†

We proberen zoveel mogelijk het op onze manier te doen. Te doen hoe wij denken dat goed is. In Wolfheze vinden ze dat we erg onze best doen en dat is fijn om te horen. Ook dat dat wel positieve vruchten afwerpt. Het gaat alleen niet zo snel al de negatieve vruchten. We moet in ons leven, mijn leven, leven met een touw die veel kronkels heeft en waarschijnlijk nooit 1 streep zou zijn. 2 dagen gaat het goed 5 dagen wat minder of juist omgekeerd. Zolang mijn hoofdpijn niet erger word dan hoe die de laatste tijd is, is die nog net te handelen. Zou ik doorgaan met de laatste ophoging van de medicatie. Binnenkort ga ik nog wat vertellen waar ik allemaal nog meer mee bezig ben maar eerst maar even de aankomende periode door komen.

Slaap lekker allemaal ‚ô°

 

P.s  Tante worden/Zijn maakt mijn leven wel mooier hoor

received_1614643235275670

 

Pompie dompie shit….

b2283cddf53ab2e432dbc5e78f2aef1e

Het gaat opzich best “goed” met mij. Veel mensen zie ik weer, wat ik wel erg fijn vind. Ik doe mijn ding en eigenlijk ook weer niet. Ik doe weer dingen die mij echt zo gek als een deur maken. Maar weetje: Elk gek zijn gebrek. Eindeloos dansen doet me zo goed. Nieuwe mensen leren kennen. Borrelen op zijn tijd. Het is weer zo clich√© en weer zo waar. “Het zijn de kleine dingen die het doen”. Zoals de gedachten kunnen relativeren dat ik geniet van Melle die zijn dag heeft. Helemaal in zijn element. Als die zegt: Mama jij lief, mag niet weg! Ik denk gelukkig weer dat ik dat jochie voor geen goud wil missen. Het word gelukkig steeds meer dat de gedachten positief blijven.¬†

Dit bovenste stukje schreef ik 11 dagen geleden. Nu kan ik zeggen dat mijn wereld helemaal is omgedraaid. Ik voel me nutteloos en de gedachten draaien over uren in het negatieve. Machteloos en een totale niets nut. Ik verander elke seconde, ik kan heel weinig hebben op het moment. Ik probeer wel bij het positieve te komen maar het lijkt zo ontzettend ver weg. Het einde van de week word denk ik heel bijzonder. Kijk daar enorm naar uit, alleen geen duidelijkheid hoe het gaat lopen en dan raakt mevrouw helemaal van slag. Ja het ene moment kan ik uit me plaat gaan op de zwarte cross en hoppa een mooie bruiloft er achteraan en zo ben ik weer dat vrouwtje met nah. Ja ik had niet naar de zwarte cross kunnen gaan, ja dat was een goede optie. Weetje dat zijn de keuze die ik maak en ja dan is dit dus het gevolg. Zo zou ik dus tegen een ander zeggen eigenschuld dikke bult dus nu ook tegen mezelf. 

De neuroloog had ik vandaag weer gesproken en we hebben besloten de medicatie voor de hoofdpijn nog weer omhoog te gooien. Ik kan niet zeggen dat het slecht gaat maar ook niet goed. 2 weken geleden liep ik nog met elke dag hoofdpijn en zo weer een week niet en dan kom die weer om de hoek zetten voor een paar dagen. Van heftig tot echt ondragelijk. Word je natuurlijk ook niet vrolijker van.

f6ccdb4e721109531d68fe8b900f5509

Dat is ook nog zo’n ding als ik in het rode zit. Mijn klaag modus en dat ben ik zo zat. Ik ben helemaal niet iemand die de hele dag wil klagen maar toch ik doe het wel. Dan wil ik liever even alleen op de wereld zijn. Zo’n hekel aan mijn eigen gedram, wil daar ook gewoon niemand mee belasten. Toch gebeurt het regelmatig en heb ik dat zelf niet eens door. Later denk “mens wat maak je druk, er zijn ergere dingen”. Niemand spreken of gewoon even echt alleen zijn.

Ik denk dat ik meer moet gaan doen dan thuis zitten. Dan hoop ik dat ik meer kan ventileren. Minder ga irriteren aan de dingen thuis, minder nutteloos voelen, minder de auto pakken om even weg te zijn etc etc. Op deze manier gaat het nu niet lukken. Heb constant het gevoel dat ik weg moet. Ik vlucht, vlucht voor mezelf. Het onder ogen komen van me beperkingen.

Door de afgelopen tijd weet ik ook dat vrienden komen en gaan. Als ze gaan moet je ze ook lekker laten gaan. Dan verdienen ze je vriendschap niet, hoe hard je ook je best doet. Gelukkig ben ik blij met de vrienden die ik wel heb en je zo een onverwacht cadeautje sturen om te laten weten dat ze blij met onze vriendschap. Thnx?. Dat maken de dingetjes er omheen heel wat lichter op dat moment. 

Ik hoop nadat ik dit heb geschreven dat er een ander hoofdstuk begint en weer de berg naar boven mag beklimmen. Iedereen een hele fijne week.

‚ô°

 

 

Borrel, bubbel,bruis of toch juist die ruis…

425d9571de4ce9f4342c8946d3950492

Zoals jullie misschien wel gelezen hebben, heb ik er een ontzettend mooi weekend op zitten. Dit was niet mogelijk geweest als ik niet zulke mensen om mij heen had, dat moet ik hier toch nog even weer gezegd hebben. Ik heb in tegenstelling van vorige week de dans gewaagd. Niet op de klok hoeven kijken van goh hoe laat is het. Op het laatst dacht ik nog steeds “en we gaan nog niet naar huis nog lange niet nog lange niet”. Met alle gevolgen van dien. Wie het laatst lacht, lacht het hardst.

021e999b8dd50259c6ad816ac803b3fe

Ik had vorige week best een slechte week. Last van alles en iedereen om me heen al kreeg ik van wat dingen toch zoveel energie om toch wel stappen te zetten. Even winkelen in Enschede weg van hier. Vrijdag winkelen met vriendinnen in Rijssen nadat ik 2x had paard gereden. Ja het is overvragen, ik weet het! Het voelt alleen op dat moment ok√©, die grens niet zien/voelen. Dat mag ook echt wel een keer toch, heb me de laatste weken zo netjes gedragen, dat ik nu wel even een boefje mag zijn?. Die week was er ook moeilijk met mij wat af te spreken. Het ene moment zeg ik: hallo hier ben ik en het andere moment kun je oprotten en wegwezen. Als ik weer realistisch ben weet ik dat ik dan een bitch ben, het is geen excuus, het is mijn hoofd die dat verzint en ik voer uit. Er wordt dan ook best vaak tegen mij gezegd ik snap helemaal niks van jou. Ik kan het niet ontkennen, ik heb wel zo’n iets van kun je daar niet mee dealen dan moet je afstand van mij doen. Het is niet gewoon (ik ben nou niet een gewoon meisje & zou ik ook niet worden) het is wel iets wat je zou moeten kunnen hebben als je met mij om gaat.

90d326659096c69ccac0dda359bf0a0e

Deze week begint slecht, wat natuurlijk wel te verwachten was naar zo’n onstabiel heftige week. Maandag ochtend zie ik het best vrolijk in, door een aantal dingen draait het zo’n 90 graden en draait het uit op dat ik even nergens geen zin meer in heb. Ik krabbel toch op en kan er nog uit alen om de les bij de rijvereniging te volgen. Mijn dank is weer groot na mijn paardenmoat! Na de les merk ik echt dat er in 1 klap, niks deugd of is nog goed. Ik kan van ruimdenkend naar heel kort van stof gaan. Nee, nee en nog eens nee. Dan kan ik weer een vlaag “normaal” denken. Ik begin steeds meer te balen, dat ik thuis zit en geen werk heb. Nee een uitkering. “Je hoeft niks te doen alleen maar leuke dingen”. Nou als het verplicht leuk is dan is het het tegenovergestelde hoor, geloof mij. Ik zou zelfs wel willen ruilen met een festival toilet leegzuiger of een elektricien in China. Ook vliegen er 167 andere gedachten ¬†door mijn hoofd waar ik op dat moment helemaal niks mee kan. Ik val in slaap en word wakker alles moet even snel snel snel en ziet er even minder positief uit. Ik kan er even geen draai aan geven. Kan er dan ook niks mee, alleen het beste van maken. Ik duik toch maar het bed in want ik heb even geen zin om de ogen voor wat of iemand open te doen. Tijdje later word ik wakker en zijn er een aantal brieven met goedkeuringen binnen gekomen. Nu kan ik de dag toch nog een beetje positief afmaken.

Voor iedereen een fijne week

‚ô°

 

Ik wil dat, mij hoofd wil dat

IMG_20170621_104220

Daar was je dan weer. Wolfheze. Kleine stapjes blijf ik vooruit gaan. Toch steeds meer voel ik een gat komen. De hoofdpijn die blijft. Geen voldoening halen uit mijn acties. Niet gauw of niet te vreden zijn met wat ik heb of doe. Niet kunnen stoppen. (Dat is uitgewezen dat dat bij mijn NAH hoort. Kapot, kapot en kapot). Als je met mij een sprong waagt zou die sprong niet eindigen, je moet door tot dat ik zeg het is klaar. Daarom neem ik die sprong vaak niet en ga ik weer balen dat ik het niet heb gedaan.

IMG_20170621_104241

Wanneer mag het dan een keer klaar zijn? Wanneer ben ik eens een keer te vreden? Ik zoek naar perfectie, dan mag ik heel lang gaan zoeken. Die is er niet. Terwijl ik dat nu zo schrijf denk ik ja waarom blijf je dan zoeken? Tuurlijk, als mijn hoofd eenmaal bezig is dan denk ik niet meer realistisch. In mijn hoofd kan alles wat niet kan. Mijn hoofd drijft door, zal zorgen dat ik op een bestemming kom die onmogelijk is toch blijkt het dan niet zo onmogelijk te zijn en smaakt het naar meer. Ja het klinkt vaag, vind ik netzo maar het is wel hoe dat mij gaat. Ik kom en ik ga. Het is zwart maar tegelijkertijd is het een heel fijn iets waar ik ben. Die black out. Ik ben daar veilig en word gesnapt. Dan kom je weer in het hier, in het nu en dan denk ik: hoe dan? Waar is het fijn? Hoe, ik word gesnapt? Je blijft elke keer weer je verhaal vertellen en heb niet echt het idee dat ik word gesnapt. Als je dan verteld hoe dat bij je werkt. Heb ik altijd het idee dat ze denken die is helemaal koekoek. Dat snap ik ook als jij mij 8 jaar geleden mij zo’n iets zou vertellen had ik ook gedacht koekoek.

 received_1585934148145701

Ik ben nu veel “wijzer” dat ik nu zelf wel weet dat het niet aan mij ligt. Het dat ongeluk geweest is die veel in mijn hoofd kapot heeft gemaakt. Toch ben ik voor de buiten wereld “normaal”. Dat maakt het denk ik voor mij wel zwaarder al heb ik dat al vaak uitgesproken hier en ook wel in gesprekken met mensen. Sommige mensen snappen jammer genoeg nog steeds niet dat je met mij geen spelletje kunt spelen. ( Ookal wil je het niet ik weet en zie alles).¬†Wel ticket to ride of rummikub hoor dames. Dat verlicht mij en geeft me zoveel energie dat mensen ondanks weten hoe koekoek ik kan zijn toch met mij gezellig willen doen en me uitnodigen. Mee worden gevraagd naar een festival of gewoon dag chillen etc word dan wel erg door mij gewaardeerd en ben dankbaar dat ik wel zulke moatjes heb. Oja of de topper die me paard en mij meenemen voor een eerste proefles bij de rijvereniging. Veel dingen waar mee ik aan de slag mag maar in mijn beleving heb ik genoten, mijn hoofd was op dat moment leeg.

received_1585933988145717

 Ja het zijn kleine, grote dingen maar o zo blij dat ik die toch mag ervaren. Jullie zijn zo lief!

Dat was even een kleine update

Fijne dag allemaal.

IMG_20170621_105322